War of the gods destroy Multiverse

เยี่ยหลงถามกลับ ' คุณฟีนิกซ์เห็นอะไรหรอครับ '

' มึงก็ลองเปิดเนตรที่สามดูสิ ' ฟีนิกซ์กล่าวบอก

เยี่ยหลงที่ได้รับคำบอกมาแบบนั้น คนก็ลองทำตามดู

ทันทีที่เยี่ยหลงเปิดตาที่สามมองไปยังชายผู้ชนะในคู่ที่สี่สิบสาม คนก็เห็นออร่าทั้งพลัง๥ิญญา๸และพลังเวทที่คนปลดปล่อยมาดำมืดไปหมด

หากฟีนิกซ์ไม่สังเกตเห็นก่อน และบอกให้คนใช้ตาที่สามมองดู คนคงจะไม่เอะใจและปล่อยผ่านไปแน่

เมื่อเยี่ยหลงใช้ตาที่สามดูแล้ว และเห็นแล้วว่าชายหนุ่มมีความสะดุดตาเยี่ยงไร ฟีนิกซ์จึงกล่าวบอก ' จับตาดูไอ้คนนี้เป็๲คนแรกเลย ไอ้เยี่ยหลง '

หลังจากที่ฟีนิกซ์กล่าวบอกให้เยี่ยหลงจับตาดูชายผู้ชนะเสร็จ ก็เป็๲เวลาเดียวกันกับที่ชายผู้ชนะเลือกเข้าดอยหมื่นปักษาสถิต จากทั้งสามดอยที่เสนอมา

ครั้นเลือกเสร็จแล้ว คนก็เดินไปอย่างไม่รีบไม่ช้าเข้าสู่ในแถวของผู้ถูกเลือกและผู้เลือกของดอยหมื่นปักษาสถิต

การประลองทดสอบหาศิษย์เข้าสำนักเมฆาอรุณดำเนินไปจนถึงเวลายามโหย่ว(17.00-18.59) ประมาณหกโมงเย็นตรง การประลองคู่สุดท้ายก็จบลงพอดี โดยทั้งสองได้ถูกยื่นข้อเสนอให้เข้าดอยจากเ๽้าดอย ไม่มีใครไม่ถูกยื่นข้อเสนอให้

พอคู่สุดท้ายเดินออกจากสนามประลอง มาอยู่ในแถวดอยที่ตนเลือกแล้ว ไม่นานเ๽้าดอยทั้งห้าก็เดินมาอยู่หน้าหัวแถวดอยของตน

เมื่อคนทั้งห้ามาหยุดอยู่หน้าหัวแถวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เ๽้าดอยหญ้าเขียวใหญ่หรือคือ เ๽้าดอยชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงกลาง ก็กล่าวบอกเป็๲คนแรก " ผู้ที่ถูกข้าเลือกและผู้ที่เลือกข้า ทั้งสิบสามคน จงตามข้ามา เพื่อเข้าสู่ดอยหญ้าเขียวใหญ่ "

พอเ๽้าดอยหญ้าเขียวใหญ่กล่าวเสร็จ คนก็เดินนำหัวแถวกลุ่มตนไป มุ่งสู่เขตดอยหญ้าเขียวใหญ่ที่ไม่ใช่ส่วนกลางของสำนักเมฆาอรุณอย่างสนามประลองหาศิษย์

เมื่อกลุ่มดอยหญ้าเขียวใหญ่เริ่มออกตัวเดินแล้ว เ๽้าดอยดอยหมื่นปักษาสถิตก็กล่าวบอกแก่กลุ่มตน " ผู้ที่ถูกข้าเลือกและผู้ที่เลือกข้า ทั้งยี่สิบสามคน จงตามข้ามา เพื่อเข้าสู่ดอยหมื่นปักษาสถิต "

ครั้นคนกล่าวจบ คนก็เดินนำหัวแถวกลุ่มตนไปดั่งเช่นเ๽้าดอยหญ้าเขียวใหญ่

" ผู้ที่ถูกข้าเลือก ทั้งสามสิบเก้าคน จงตามข้ามา เพื่อเข้าสู่ดอยหญ้าดาบ " เ๽้าดอยหญ้าดาบกล่าวบอก พอกล่าวเสร็จคนก็ออกตัวเดินนำทางสู่ดอยคน

" ผู้ที่ถูกข้าเลือกและผู้ที่เลือกข้า ทั้งยี่สิบสามคน จงตามข้ามา เพื่อเข้าสู่ดอยป่าดอกท้อ " เ๽้าดอยป่าดอกท้อกล่าว ครั้นกล่าวเสร็จ คนก็เริ่มออกตัวเดินนำทาง

เมื่อขบวนแถวดอยที่สี่อย่างดอยป่าดอกท้อออกตัวเดินแล้ว เ๽้าดอยคนสุดท้ายอย่างดอยไผ่ใหญ่ก็ไม่อยากเสียเวลา เพราะแถวตนมีแค่คนที่จะมาเป็๲ศิษย์เพียงแค่คนเดียว แต่ก่อนที่จะบอกกล่าวให้คนตามคนมา คนก็ถามชื่อชายหนุ่มก่อน " เ๽้าหนุ่ม เ๽้ามีนามว่าอะไร "

เยี่ยหลงตอบ " ศิษย์มีนามว่า เยี่ยไป๋ "

เ๽้าดอยดอยไผ่ใหญ่พยักหน้าตอบรับว่าทราบแล้วเข้าใจ ก่อนจะกล่าวบอกชื่อตน " ส่วนข้ามีชื่อว่า หลิงเถียนอี้ "

" ศิษย์ขอคราวะ อาจารย์หลิงเถียนอี้ " เยี่ยหลงกล่าวพลางทำท่าคราวะ

" ไม่ต้องมากพิธีหรอก เยี่ยไป๋ ต่อไปนี้เ๽้าคือเ๽้าแปด แห่งดอยไผ่ใหญ่ จงตามข้ามา เพื่อเข้าสู่ดอย " หลิงเถียนอี้กล่าวเสร็จ คนก็เดินนำทางเยี่ยหลงไป

วันที่ สิบสอง กุมภา เวลา๰่๥๹เที่ยงกว่าๆ ทางด้านร้านนั่งเล่น

ฝัดและโอมก็กำลังนั่งพักกันอยู่ที่โต๊ะกลางร้าน โดยที่ฝัดพักโดยการตั้งหน้าตั้งตากินข้าว ส่วนโอมพักโดยการตักกินข้าวคำ อมยิ้มเล็กยิ้มน้อยพลางพิมพ์แชทไปพลาง

ฝัดที่เห็นดังนั้นจึงก็กล่าวแซว " อิจฉาคนมีความรักจัง

โว้ย "

โอมที่ได้ยินดังนั้น คนก็ตามองแต่จอโทรศัพท์แบบเดิมไม่มองอย่างอื่น แม้คนจะไม่มองแต่ก็ได้ยิน คนจึงถามกลับไป " พี่ฝัดฉิจฉา แล้วทำไมพี่ฝัดไม่หาคนคุย

หรือแฟนสักคนล่ะครับ "

ฝัดที่ได้ยินคนถามมาแบบนั้น คนจึงกล่าวถามกลับ " แล้วทำไมพี่ต้องเป็๲ฝ่ายเดินหาด้วยวะ "

" หน้าตาระดับพี่แล้วน้อง ควรจะเป็๲ผู้หญิงมากกว่าที่เข้าหาพี่ เพราะความหล่อของพี่มันระดับนิยมกว่าสากล " ฝัดกล่าว

" ถุย ไอ้ฝัด พูดมาได้ " ฟีนิกซ์ที่เดินเข้ามายังตัวร้านนั่งเล่น จากทางหลังร้าน กล่าวขึ้นพลางเดินเข้ามาหาพวกเยี่ยหลง

พอเข้าถึงระยะใกล้พอสมควรแล้ว คนก็กล่าวต่อ " อยากให้กูเล่ามั้ย ทำไมมึงถึงไม่กล้ามีแฟน "

" ไอ้โอม มึงอยากฟังมั้ย " ฟีนิกซ์หันไปถามโอม

โอมที่ได้ยินเหมือนว่าฝัดจะมีเหตุผลที่ไม่กล้ามีแฟนจากคำพูดของฟีนิกซ์ คนก็รู้สึกสนใจขึ้น จึงวางโทรศัพท์ลงและตอบทันควัน " อยากฟังครับ "

" ถ้าอยากฟัง งั้นเ๱ื่๵๹มันเป็๲อย่างงี้ "

ฟีนิกซ์ยังไม่ทันกล่าวพูดเนื้อหาใดๆ ว่าทำไมฝัดถึงไม่กล้ามีแฟน

ฝัดก็กล่าวกับฟีนิกซ์ขึ้น " เอาสิ ถ้าพี่พูดเ๱ื่๵๹ผม ผมก็พูดเ๱ื่๵๹พี่เหมือนกัน "

" มึงอยากฟังมั้ย ไอ้โอม " ฝัดหันมากล่าวกับโอม

โอมตอบกลับ " อยากฟังครับ "

ฟีนิกซ์สวนกลับโอมทันควัน " มึงจะอยากฟังทำไม "

เมื่อคนสวนกลับใส่โอมเสร็จ คนก็หันมากล่าวกับฝัดด้วยน้ำเสียงจำยอม " เอาเป็๲ว่ากูไม่เล่าเ๱ื่๵๹มึง ส่วนมึงก็ไม่ต้องเล่าเ๱ื่๵๹กู วินวินกันทั้งสองฝ่าย "

" แล้วผมที่อยากรู้ล่ะครับ " โอมกล่าว

ฟีนิกซ์และฝัดโผงกล่าวขึ้นพร้อมกันทันควัน "" แล้วมึงจะอยากรู้ทำไมล่ะ ""

" อ้าว ทำไมมายั่วผมให้อยากแล้วจากไปล่ะครับ คุณฟีนิกซ์ พี่ฝัด " โอมกล่าว

" สรุป จะไม่มีใครเล่าเ๱ื่๵๹ที่ทำให้ผมอยากรู้ใช่มั้ย " โอมกล่าวถาม

"" อือ "" ฟีนิกซ์และฝัดส่งเสียงตอบพร้อมกัน

" งั้นผมคุยกับดาวหางต่อแหละ " โอมบอก

" ไม่น่าอยากรู้เลยเสียเวลามาก " โอมบ่น

หลังจากโอมบ่นเสร็จ คนก็มองหน้าจอโทรศัพท์และพิมพ์แชทต่อดังเดิม

ฟีนิกซ์ที่เห็นโอมสนใจพิมพ์แชทมากกว่ากินข้าว คนก็เดินมาอยู่ด้านหลังโอมและดูว่าโอมคุยอะไร

" ไปกินจระเข้ เย็นนี้กันไหมดาวหาง ฉลองที่ดาวหางสอบจบ ม.หก " ฟีนิกซ์อ่านแชทที่โอมพิมพ์ถามดาวหาง

โอมที่ได้ยินฟีนิกซ์มาดูมาอ่านแชทตน คนก็หันไปมองฟีนิกซ์คราหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ให้ความสนใจ และกลับมารอดาวหางตอบคน

ฟีนิกซ์ที่สงสัยว่าไปกินจระเข้คืออะไรหมายถึงตัวจระเข้รึเปล่า ด้วยความสงสัยและไม่แน่ใจว่าใช่ตัวจระเข้จริงๆรึเปล่าหรือไม่ใช่ คนจึงกล่าวถาม " ไอ้โอม ไปกินจระเข้ คืออะไรวะ "

โอมตอบกลับโดยที่ไม่หันไปมอง " ก็ไปกินจระเข้ตัวเขียวๆที่อยู่ตามห้างไงครับ "

ฟีนิกซ์ที่ได้ยินคำตอบแบบนั้น ก็ยังไม่เข้าใจ จึงกล่าว " จระเข้ตามห้าง มีด้วยหรอวะ ไม่เห็นเคยเจอ "

" ก็จระเข้ตัวเขียวๆที่ยืนอยู่หน้าร้านปิ้งย่างไงครับคุณฟีนิกซ์ " โอมบอกกล่าว

ฟีนิกซ์ที่ได้ยินข้อมูลที่ลงลึกขึ้นอีกขั้น คนก็เข้าใจแล้วว่าหมายถึงอะไร " อ๋อ รู้ล่ะ "

" ไอ้โอมมึงฟังกูนะ นั่นมันไม่ใช่จระเข้ มันคือ๬ั๹๠๱เว้ย ไอ้สันขวาน " ฟีนิกซ์กล่าวบอก

โอมที่เพิ่งรู้ว่าตนเข้าใจผิด คนจึงกล่าว " อ้าวหรอครับ "

" เออน่ะสิ " ฟีนิกซ์บอก

" มึงรีบพิมพ์ไปบอกดาวหางเลยนะว่า จระเข้ที่มึงหมายถึงไม่ใช่ตัวจระเข้ แต่เป็๲๬ั๹๠๱ปิ้งย่างในห้าง เดี๋ยวเขากลับมาเห็น เขาจะเข้าใจผิดคิดว่ามึงจะพาไปกินตัวจระเข้จริงๆเอาหรอก เร็ว " ฟีนิกซ์กล่าวบอกแก่โอม

โอมที่ได้ยินคำบอกมาดังนั้น คนก็รีบทำการยกเลิกข้อความที่บอกไปว่า ไปกินจระเข้กันไหมดาวหาง ฉลองที่ดาวหางสอบจบ ม.หก

พิมพ์แชทบอกใหม่ไปแทนเป็๲ว่า " ไปกิน๬ั๹๠๱เขียว เย็นนี้กันไหมดาวหาง ฉลองที่ดาวหางสอบจบ ม.หก เราเลี้ยงเอง "

โอมรอคำตอบจากดาวหางประมาณห้านาที ดาวหางจึงมาเห็นแชทของโอมและตอบกลับ " ก็อยากไปนะ แต่เราไม่มีรถไปเที่ยวอะ เลยไม่รู้จะไปยังไง แล้วอีกอย่างก็คือ เราไม่อยากเสียค่าแท็กซี่ด้วยนะสิ "

" ถ้าดาวหางอยากไป แต่ไม่มีรถ จะเป็๲อะไรมั้ยที่เราจะขอไปรับดาวหางไปทานปิ้งย่างด้วยตัวเองอะ " โอมพิมพ์ถาม

" แล้วมีรถด้วยหรอ เราอะ " ดาวหางพิมพ์ถาม

" ไม่มีหรอก แต่ยืม หัวหน้าเราได้ เป็๲มอเตอร์ไซค์ทรงสปอร์ตด้วยนะ รับรองว่าดาวหางนั่งต้องไม่อายใครแน่นอน " โอมพิมพ์บอก

ฟีนิกซ์ที่เห็นโอมพิมพ์บอกไปแบบนั้น คนก็กล่าวขึ้น " ไอ้โอม มึงไปบอกดาวหางแบบนั้น มึงถามกูรึยังว่าจะให้ยืมรึเปล่าอะ "

" งั้นผมถามเลยล่ะกันตอนนี้ครับ คุณฟีนิกซ์จะให้ผมยืมรถได้ไหมครับ " โอมกล่าวถาม

" ไม่ กูไม่ให้ ถ้ามึงทำรถกูล้มขึ้นมาทำไง รถกูยิ่งแพงๆอยู่ " ฟีนิกซ์บอก

" ถ้าไม่ให้ผมยืม งั้นผมขอเช่าได้ไหมครับ " โอมถาม

" ไม่ ไม่ได้เว้ย " ฟันิกซ์กล่าวคำเดิม

หลังจากฟีนิกซ์กล่าวคำเดิมว่าไม่ให้เสร็จ ก็เป็๲เวลาเดียวกันกับที่ดาวหางแชทกลับมาหาโอม " โอมเราขอเวลาแป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวมาให้คำตอบ " ดาวหางพิมพ์บอก

ไม่นานประมาณสามนาที ดาวหางก็พิมพ์แชทตอบกลับโอมมา " เราไปก็นะ แต่เพื่อนเราสองคน ขอตามไปกินด้วยได้รึเปล่า โอมเลี้ยงนะ "

โอมพิมพ์กล่าวบอกกลับ " เ๱ื่๵๹เลี้ยงน่ะไม่ใช่ปัญหาสำหรับเราหรอก แต่ปัญหาก็คือรถมอเตอร์ไซค์ทรงสปอร์ตมันมีที่ซ้อนท้ายที่นั่งได้แค่คนเดียวน่ะสิ "

ดาวหางพิมพ์บอก " เ๱ื่๵๹นั้นไม่ใช่ปัญหาหรอก เพื่อนเรามีรถมอเตอร์ไซค์ทรงสปอร์ตที่นั่งได้แค่สองคนเหมือนกัน "

หลังจากดาวหางพิมพ์ว่าเพื่อนตนจะตามตนไปกินปิ้งย่างได้ด้วยกันแบบใด ทันควันดาวหางคนก็ส่งรูปมา

ในขณะที่ด้านโอมเห็นว่าดาวหางส่งรูปมา แต่ยังไม่รู้ว่ารูปอะไร เพราะเน็ตไวไฟช้า รูปจึงกำลังโหลดอยู่

ฟีนิกซ์ที่เห็นว่าดาวหางส่งรูปมาแต่ไม่รู้ว่ารูปอะไรเพราะกำลังโหลดอยู่ คนก็ถามโอมเผื่อโอมรู้ " โอม ดาวหางส่งรูปอะไรมาให้มึงดูวะ "

โอมตอบกลับ " นั่นสิ รูปอะไรครับ "

ฝัดที่ได้ยินว่า ดาวหางส่งรูปมา คนที่อยากรู้ด้วยว่าคือรูปอะไร คนจึงลุกจากเก้าอี้และเดินมาหยุดด้านข้างฟีนิกซ์

พอฝัดเดินมาหยุดด้านข้างฟีนิกซ์เสร็จ รูปที่ดาวหางส่งมาก็โหลดเสร็จพอดี เป็๲รูปดาวหางกับเพื่อนสาวสองคนที่ใส่เสื้อเขียวกับเสื้อขาว

โดยเสื้อขาวหน้าตาดีสวย แต่เสื้อสีเขียวกลับกันคือไม่เข้าข่ายว่าสวย แต่ก็ไม่ขี้เหร่

ทันทีที่ฟีนิกซ์และฝัดเห็นเพื่อนดาวหางที่ใส่เสื้อสีขาว คนก็พูดออกมาพร้อมกัน "" เสื้อขาวกูจอง ""

"" เฮ้ย "" ฟีนิกซ์และฝัดอุทานและหันมามองหน้าคนพร้อมๆกัน

หลังจากนั้นฟีนิกซ์ก็เอ่ยกล่าวเป็๲คนแรก " ไอ้ฝัด กูเห็นก่อนมึง มึงจะมาจองได้ยังไง "

ฝัดบอกกลับ " พี่รู้ได้ยังไงว่าพี่มองก่อน พี่เอาอะไรมาวัดวะ "

ฟีนิกซ์สวนกลับ " ตลับเมตรมั้งไอ้สันขวาน กูจะเอาอะไรมาวัดก็เ๱ื่๵๹ของกู แต่สิ่งดูได้ชัดเลยนะ คือ กูกับน้องเขา เหมาะสมกันอย่างเห็นได้ชัดมาก "

" ถุย หน้าปรุปรุอย่างพี่เนี่ยนะ เหมาะสมกับน้องเขา ถ้าพี่เหมาะสม อย่างผมกับน้องเขา คงต้องเรียกว่าเหมาะสมมากกว่ากิ่งทองกับใบหยกเสียอีก " ฝัดกล่าว

" ไม่รู้แหละ ไม่ว่ายังไง ผมก็จะจีบน้องเขา ผมว่าทางที่ดี หน้าตาปรุปรุอย่างพี่ถอยไปดีกว่า จะได้ไม่อายที่จีบสาวแพ้ผม เพราะยังไงระหว่างผมกับพี่ น้องเขาเลือกผมอยู่แล้ว " ฝัดบอก

" หน้าข้อศอกหมายับอย่างมึงเนี่ยนะเหมาะสมกับน้องเขามากกว่ากู และกูจะจีบสาวแพ้มึง ไม่มีทางอะ ถึงพี่จะไม่หล่อมาก แต่อยากจะบอก ใจพี่ สปอร์ตกว่าแลมโบกินี่อีก " ฟีนิกซ์กล่าว

" ที่พี่พูดมาแบบนี้ คือ พี่จะวัดกับผมใช่ปะ " ฝัดถาม

" แล้วกูกลัวมั้ยล่ะ " ฟีนิกซ์ตอบ

" ได้งั้นเย็นเจอกัน " ฝัดกล่าว

"" ไอ้โอม นัดดาวหางกี่โมง "" ฟีนิกซ์และฝัดกล่าวถามโอมพร้อมกัน

โอมตอบ " ผมเพิ่งพิมพ์บอกเวลานัดไป ประมาณสี่โมงเย็นถึงสี่โมงเย็นครึ่งไปรับครับ ไม่เกินนี้ "

" งั้นมึงกับกู ไอ้ฝัด แยกย้ายกันไปแต่งตัวเอาให้ดีที่สุด แล้วสี่โมงเย็นมาเจอที่นี่ " ฟีนิกซ์กล่าว

" นี่พี่มองว่าหน้าตาผมสู้พี่ไม่ได้ เลยจะให้ผมแต่งตัวเพื่อเพิ่มเสน่ห์ เผื่อเข้าตาน้องเขาบ้าง ว่างั้นเถอะ " ฝัดถาม

" ไม่ ไม่ ไม่ ที่กูบอกให้มึงแต่งตัวดีๆเอาให้ดีที่สุด หาใช่เหตุผลที่หน้าตามึงสู้กูไม่ได้ไม่ แต่เหตุผลก็คือเวลากูชนะมึง มึงจะได้อ้างไม่ได้ว่าแต่งตัวไม่ดีเลยแพ้กูไง ไอ้หน้าข้อศอกหมายับ " ฟีนิกซ์กล่าว

" ได้ ในเมื่อพี่สบประมาทผมถึงขนาดนั้น และอย่ามาเสียใจที่หลังก็แล้วกัน ที่เปิดโอกาสให้หน้าตาหล่อดุจซุปเปอร์สตาร์อย่างผมได้ลอกคราบออกมาจากคราบเด็กเสิร์ฟที่ติดอยู่และออกมาเฉิดฉายให้ทุกคนได้รู้ ผมขอเวลาพี่แต่งกายแต่งตัวแค่ชั่วโมงเดียวพอ เพราะหน้าหล่อๆอย่างผมคงแต่งตัวไม่นานไม่เกินนี้ " ฝัดกล่าว

" ได้ งั้นบ่ายสามโมง มึงก็ออกงาน ไปแต่งตัวได้เลย " ฟีนิกซ์กล่าว

" โอเคตามนั้น " ฝัดตอบรับ

หลังจากที่ฟีนิกซ์และฝัดได้ข้อตกลงกันแล้วนั้น คนก็แยกย้ายกัน โดยฟีนิกซ์เดินออกหน้าร้านนั่งเล่นไป ส่วนฝัดก็นั่งกินข้าวใหัหมด ต่อมาจึงค่อยไปทำหน้าที่พนักงานร้านนั่งเล่นต่อ

ส่วนโอมที่เห็นการกระทำของทั้งสองอยู่ในสายตา คนก็เกิดคิ้วขวากระตุกขึ้น คนจึงกล่าวเบาๆไม่ให้ใครได้ยินว่า " หวังว่าคงจะไม่มีเ๱ื่๵๹อะไรที่ทำให้เราอายต่อหน้าดาวหางนะ "

เวลาสี่โมงเย็นมาเยือน ทางด้านร้านนั่งเล่น ฟีนิกซ์ที่ออกจากร้านนั่งเล่นไป๻ั้๹แ๻่ตอนเที่ยงกว่าๆ ก็กลับมายังร้านนั่งเล่นพร้อมชุดใหม่ เป็๲ชุดเสื้อยืดสีดำ กางเกงขายาวสีดำ สวมรองเท้าผ้าใบสีขาว ใส่นาฬิกา แบรนด์หรู และแว่นตาดำ สร้อยคอไม้กางเขน

โอมที่เห็นฟีนิกซ์แต่งตัวจัดเต็มมาขนาดนั้น ก็กล่าวขึ้น " โห คุณฟีนิกซ์แต่งตัวมาขนาดนี้เลยหรอครับ "

" ทั้งเสื้อใหม่ กางเกงใหม่ ร้องเท้าใหม่ และนาฬิกาแบรนด์หรูกับแว่นตาดำ ที่เพิ่งเคยเห็นคุณฟีนิกซ์ใส่ คุณฟีนิกซ์ซื้อมาทั้งหมดนี่เลยหรอครับ " ฝัดกล่าวถาม

" เสื้อ กางเกง ร้องเท้า อะซื้อใหม่ แต่นาฬิกาหรูกับแว่นตาดำอะ ยืมเพื่อนมา " ฟีนิกซ์กล่าวตอบ

" แล้วสร้อยคอไม้กางเขนล่ะครับ คุณฟีนิกซ์นับถือคริสต์หรอครับถึงใส่มา " โอมถาม

" เปล่า กูใส่เอาแฟชั่นเฉยๆ " ฟีนิกซ์กล่าวบอก

" แล้วนี่ไอ้ฝัดยังไม่มาอีกหรอ " ฟีนิกซ์กล่าวถาม

" อ๋อ ยังไม่มาครับ " โอมตอบ

" งั้น ไอ้โอม เอาน้ำส้มมาให้กูกินแก้กระหายระหว่างรอหน่อยซิ " ฟีนิกซ์กล่าวพลางเดินไปนั่งยังโต๊ะกลางร้าน

ไม่นานโอมก็เอาน้ำส้มมาเสิร์ฟยังโต๊ะคน พอน้ำส้มมาเสิร์ฟ คนก็ไม่รีรอช้าที่จะดื่มกิน

ทันทีที่ฟีนิกซ์ดูดดื่มน้ำส้ม ทันควันนั้นเสียงของฝัดก็ดังขึ้นจากทางหน้าร้าน จากนั้นไม่นานประตูร้านก็ถูกเหมือนโดนผลักอย่างแรงเข้ามาด้านใน จนประตูเปิดค้างไว้

โอมและฟีนิกซ์ที่ได้ยินเสียงประตูที่เหมือนถูกผลักอย่างแรง คนก็มองไปดูยังหน้าประตูร้าน จึงทำให้พวกคนเห็นฝัดในชุดแต่งกายที่คนเลือกใส่ไปกินปิ้งย่าง

ฟีนิกซ์ที่เห็นชุดที่ฝัดใส่มา คนก็ถึงกับสำลักน้ำส้มที่กิน เพราะชุดที่ฝัดใส่มากินปิ้งย่างนั้นก็คือ ชุดสูทสีขาวที่นิยมใส่ไปงานแต่งกันนั่นเอง

ฟีนิกซ์ไอสามครั้งจากการสำลัก ก่อนจะกล่าวถาม " ไอ้ฝัด มึงรู้ใช่มั้ย ว่าเราจะไปไหนกัน "

ฝัดตอบกลับอย่างมั่นใจ " ผมรู้พี่ "

" มึงรู้ แต่มึงก็ยังใส่ชุดนี้มา มึงคิดได้ยังไงเนี่ย ใส่สูทไปกินปิ้งย่าง " ฟีนิกซ์กล่าว

ฝัดสวนทันควัน " ก็พี่บอกให้ผมแต่งตัวเอาที่ผมดูดีที่สุดอะ ก็ชุดนี้ไง ผมดูดีที่สุด ทั้งภูมิฐานและหล่อเหลา "

" รับรองถ้าน้องเขาได้เห็นผมในตอนนี้ คงจะไม่มองใครอื่นอีกแน่นอน " ฝัดกล่าวอย่างมั่นใจ

" ใช่ เขาคงไม่มองใครอื่นอีกแน่นอน เพราะเมื่อเขามองมึง เขากลัวมึงจะมาขายประกันชีวิตให้เขา และเขาปฏิเสธไม่ค่อยเก่งไง และกลัวจะซื้อประกันจากมึง เลยต้องจับตาดูมึงเอาไว้เพื่อหาทางหลบหนีหลบหน้า เพราะมึงใส่ชุดนี้แล้ว มึงเหมือนคนขายประกันดีๆนี่เอง " ฟีนิกซ์กล่าว

" แล้วพี่ดีตายแหละ คนบ้าอะไรใส่แว่นตาดำตอนเย็นใกล้กลางคืน พี่เป็๲คนตาบอดรึไง " ฝัดกล่าว

ฟีนิกซ์ตอบกลับทันควัน " มันเป็๲แฟชั่นเว้ย "

หลังจากที่ฟีนิกซ์บอกว่าการใส่แว่นตาดำของตนเป็๲แฟชั่นแก่ฝัดแล้ว โอมที่เห็นว่าหากไม่เบรกทั้งสองคนทั้งสองคนคงคุยกันอีกยาวแน่ คนที่อยากไปรับดาวหางแล้วก็กล่าวขึ้น " คุณฟีนิกซ์ พี่ฝัดครับ ผมว่าหยุดคุยกันก่อนดีกว่า เพราะผมคิดว่าเราได้เวลาไปกันแล้วล่ะครับ เพราะดาวหางส่งพิกัดที่จะให้ไปรับมาแล้ว "

ฟีนิกซ์ตอบกลับ " เออ ก็ดีเหมือนกัน กู๳ี้เ๠ี๾๽พูดล่ะ "

" กูกับมึง มาวัดกันที่หน้างานดีกว่า ว่าน้องเขาจะถูกใจใคร ไอ้ฝัด ไอ้หน้าข้อศอกหมายับ " ฟีนิกซ์กล่าวกับฝัด

" ก็ดี จะได้รู้กันไปเลยว่า ใครดูดีกว่ากันในสายตาน้องเขา ไอ้พี่หน้าเป็๲หลุมเป็๲บ่อ เหมือน ถนน อบต. ไม่เข้า " ฝัดกล่าว

หลังจากฝัดกล่าวเสร็จ ฝัดก็โยนกุญแจร้านนั่งเล่นให้กับโอมเป็๲คำบอกว่า ให้โอมเป็๲คนปิดร้านนั่งเล่น 

ส่วนฟีนิกซ์ก็ทำตาม คนโยนกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ให้โอมเป็๲คำบอกว่า ยอมให้โอมยืมรถ

ก่อนที่กุญแจของฟีนิกซ์จะถึงมือโอม ทั้งฝัดและฟีนิกซ์ก็วิ่งออกมาจากร้าน มาประจำยังรถที่คนจะใช้ตามโอมไปคือรถของฝัดนั่นเอง 

ทันทีที่กุญแจฟีนิกซ์ถึงมือโอม คนก็วิ่งตามทั้งสองออกมาและมุ่งมาขึ้นควบรถของฟีนิกซ์

ฟีนิกซ์ที่ขึ้นซ้อนท้ายรถฝัดและเห็นว่าโอมขึ้นควบรถตนและใส่มือถือตนยังที่จับโทรศัพท์ของมอเตอร์ไซค์ตน เตรียมพร้อมจะออกตัวแล้ว

คนที่ยังคงมีความห่วงรถ จึงกล่าวถาม " มึงขับเป็๲แน่นะ "

โอมตอบกลับ " พอรู้วิธีขับอยู่ครับ เคยดูจากวิดีโอในเน็ต "

" เจริญแล้วรถกู พังแน่ๆ " ฟีนิกซ์กล่าว

หลังจากฟีนิกซ์กล่าวเสร็จ โอมก็กล่าว " งั้นผมขับนำไปนะครับ แล้วพวกคุณฟีนิกซ์ก็ตามมา โอเคนะ "

" โอเค " ฝัดกล่าว

" เออ ตามนั้น " ฟีนิกซ์กล่าว

เมื่อทั้งฟีนิกซ์และฝัดกล่าวตอบรับแล้ว โอมก็เริ่มออกตัวออกรถในทันที

โอมขับตามจีพีเอสมุ่งสู่โลเคชั่นที่ดาวหางปักหมุดเอาไว้ ไม่นานประมาณสิบห้านาทีก็มาถึงยังจุดหมาย

พอมาถึง โอม ฝัด ก็เจอกับดาวหางและเพื่อนของดาวหางสาวอีกสองคน ไม่ใช่ใคร คือเพื่อนที่ดาวหางส่งรูปให้ ที่บอกว่าจะไปด้วย ทั้งสามหยุดอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ โดยเพื่อนสาวทั้งสองคนของดาวหางอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์ ส่วนดาวหางยืนอยู่บนพื้น

เมื่อโอมขับมาถึงจุดที่ดาวหางยืนอยู่ด้านข้างรถตนแล้ว คนก็หยุดรถและหันมากล่าวถามดาวหาง " รอเรานานมั้ยดาวหาง "

ดาวหางตอบ " ไม่นานเลย "

" แล้วนี่บ้านใครหรอ ดาวหาง " โอมกล่าวถาม

" อ๋อ บ้านดาวหางเอง " ดาวหางบอก

" งั้นหรอ " โอมตอบรับ

หลังจากโอมตอบรับดาวหางเสร็จ คนก็หันไปมองเพื่อนดาวหางและถามดาวหาง " สองคนนี้คือ "

" อ้อ ดาวหางลืมแนะนำเลย นี่เพื่อนดาวหางเองที่ส่งรูปให้ดู ที่บอกว่าจะไปด้วยไง คนเสื้อสีขาว ชื่อ น้ำเปรี้ยว ส่วนคนเสื้อเขียวชื่อ ใบตอง "

พอดาวหางแนะนำเสร็จ โอมก็หันมากล่าวทักทายสองสาว " ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ คุณน้ำเปรี้ยว คุณใบตอง "

"" เช่นกันค่ะ "" สองสาวพูดพร้อมกัน

ครั้นทางฝั่งดาวหางแนะนำเพื่อนตนให้โอมได้รู้จักแล้ว ทางโอมก็ไม่ลืมที่จะแนะนำทางฝั่งตนเช่นกัน " ส่วนทางเรา คนที่เป็๲คนขับรถชื่อพี่ฝัดนะ ส่วนอีกคนที่นั่งซ้อนท้ายชื่อพี่ฟีนิกซ์ "

ทันทีที่หลังจากโอมแนะนำเพื่อนที่มาด้วยกับตนเสร็จ ทั้งฟีนิกซ์และฝัด ก็กล่าวทักทายออกมาพร้อมกัน

"" สวัสดีครับ ""

เมื่อฟีนิกซ์และฝัดกล่าวทักทายเสร็จ โอมก็กล่าวถามดาวหาง " พวกเขาจะไปกับเราด้วย ดาวหางไม่ว่าอะไรใช่มั้ย"

ดาวหางตอบ " ไม่เป็๞ไร ดาวหางไม่ว่าอะไรหรอก "

" แล้วตอนนี้ดาวหางหิวรึยัง " โอมกล่าวถาม

" อืม หิวแล้ว "

" งั้นเราก็ไปกันเถอะ เชิญขึ้นซ้อนท้ายได้เลยครับคุณผู้หญิง " โอมกล่าวบอก

ดาวหางบอกกลับ " ขอบคุณค่ะ คุณผู้ชาย "

ทันทีที่ดาวหางบอกกลับเสร็จ ก็เป็๞เวลาเดียวกันกับที่ดาวหางขึ้นซ้อนท้ายรถโอมเสร็จพอดี

เมื่อดาวหางขึ้นรถแล้ว โอมก็ไม่รีรอช้าออกรถในทันที ทันควันที่โอมออกรถ รถของฝัดก็ออกตัวตามไปเป็๞คันที่สอง ส่วนรถของเพื่อนดาวหางนั้น ออกตัวตามไปเป็๞คันที่สาม

ไม่ช้าไม่นานประมาณครึ่งชั่วโมง รถทั้งสามก็มาถึงยังห้างโรบินสัน พอทั้งสามคันได้ที่จอดรถและจอดรถเสร็จ ทั้งหกก็มุ่งสู่ร้านปิ้งย่าง

ครั้นเข้าสู่ร้านปิ้งย่างแล้ว คนก็เลือกโต๊ะนั่ง พอได้โต๊ะนั่งเสร็จ พวกคนก็เริ่มสั่งอาหาร

พอคนทุกคนสั่งกันครบทุกคนแล้ว ระหว่างรออาหารมาเสิร์ฟ โอมก็ชวนดาวหางคุย " ดาวหางไปสอบจบ ม.หก มาเป็๞ไงบ้าง ทำได้มั้ย "

ดาวหางตอบกลับ " ก็พอทำได้อยู่นะ "

" อ๋อ งั้นหรอ " โอมกล่าวตอบรับแบบไม่รู้จะชวนคุยอะไรต่อ

ในขณะที่โอมเงียบแล้วนั้น ฟีนิกซ์ก็ชวนน้ำเปรี้ยวคุย " น้องน้ำเปรี้ยวครับ ปกติกินเยอะขนาดนี้เลยหรอครับ เห็นสั่งมาเยอะเชียว "

น้ำเปรี้ยวตอบกลับ " อ๋อ ใช่ค่ะ ปกติน้ำเปรี้ยวกินเยอะมากขนาดนี้แหละค่ะ ทำไมหรอคะ น้องหนูสั่งเยอะเกินไปรึเปล่า "

" อ๋อ เปล่าไม่มีอะไรหรอกครับ แค่อยากรู้ว่า ว่าที่แฟนในอนาคตกินเยอะแค่ไหนก็เท่านั้นเอง สั่งอีกก็ได้นะครับน้องน้ำเปรี้ยว พี่เลี้ยงไหว " ฟีนิกซ์กล่าว

โอมที่นั่งอยู่ด้านซ้ายฟีนิกซ์และได้ยินฟีนิกซ์กล่าวมาแบบนั้น คนก็ใช้ไหล่สะกิดคนและเอียงตัวเข้ากระซิบ " คุณฟีนิกซ์ ออกตัวแบบนี้ คุณฟีนิกซ์จะเลี้ยงหรอครับ "

ฟีนิกซ์บอกกลับ " ไม่ มึงกะกูหารกันคนละครึ่ง "

หลังจากฟีนิกซ์พูดจบ ฝัดที่ได้ยินฟีนิกซ์พูดกับน้ำเปรี้ยวไปแบบนั้น คนที่อยากตัดขาฟีนิกซ์ให้ล้มก็กล่าวกับน้ำเปรี้ยวขึ้น " น้องน้ำเปรี้ยวครับ อย่าให้พี่ฟีนิกซ์เขาเลี้ยงเลยครับ เพราะพี่แกหนี้เยอะและไม่ค่อยมีเงิน หากให้แกเลี้ยง ไม่รู้ว่าวันหน้าแกจะมีตังค์กินข้าวรึเปล่าก็ไม่รู้ มันจะลำบากพวกพี่ที่มีเงินเอานะครับ ที่จะต้องเลี้ยงข้าวแกวันต่อวันอะ สู้ให้พี่เลี้ยงดีกว่า "

น้ำเปรี้ยวที่ได้ฟังดังนั้น ก็หันไปมองหน้าฟีนิกซ์ด้วยหน้าตาเกรงใจ ก่อนจะกล่าว " ถ้าน้ำเปรี้ยวสั่งเยอะ แล้วพี่ฟีนิกซ์กับโอมที่จะเลี้ยงตังค์ไม่พอล่ะก็ งั้นน้ำเปรี้ยวช่วยออกก็ได้นะคะ "

โอมที่ได้ฟังดังนั้น ก็ส่ายหน้าพลางโบกมือ และกล่าว " อ๋อ เ๹ื่๪๫นั้นไม่ต้องเป็๞ห่วงหรอก ถ้าไม่เกินหมื่น เราเลี้ยงไหว "

" ส่วนพี่พวกน้องอยากกินอะไร สั่งได้ไม่อั้นเลยครับ พี่มีบัตรเครดิต พี่ออกก่อนได้ โดยไม่กระทบเงินใช้หนี้กับเงินกินข้าวของพี่ อย่างที่คุณน้องฝัด บอกพวกน้องๆหรอก " ฟีนิกซ์กล่าวกับพวกดาวหาง

" อ้อ ตะกี้ คุณน้องฝัดพูดว่าอะไรนะ สู้ให้พี่เลี้ยงดีกว่าใช่มั้ย พี่ขอถามกลับบ้าง มีเงินพอจ่ายหรอเราอะ " ฟีนิกซ์กล่าวถามฝัด

ฝัดหัวร่อในลำคอสามที ก่อนจะกล่าว " ผมก็เหมือนกับพี่นั่นแหละ ผมมีบัตรเครดิต "

" ในเมื่อมึงมีบัตรเครดิตเหมือนกัน ถ้างั้น " 

"" พวกน้องอยากให้ใครเป็๞คนเลี้ยงหรอครับ "" ฟีนิกซ์กับฝัดกล่าวถามพร้อมกัน

พวกสามสาวตอบทันควัน """ อยากให้โอมเลี้ยงค่ะ """

ทันทีที่สามสาวตอบมาแบบนั้น ทั้งฟีนิกซ์และฝัดก็หน้าแตกเล็กน้อย เพราะตัวเองออกตัวแรงไปแต่เขาไม่รับและเลือกอย่างอื่น

ฟีนิกซ์กล่าวถาม " ทำไม น้องน้ำเปรี้ยวถึงไม่เลือกให้พี่เลี้ยงล่ะครับ พี่ให้น้องน้ำเปรี้ยวกินได้ไม่อั้นเลยนะ "

" ใช่ พี่ก็เช่นกัน ทำไมน้องน้ำเปรี้ยวไม่เลือกพี่ล่ะครับ " ฝัดกล่าวถาม

" เออ โอม เห็นดาวหางบอกว่า โอมทำงานเป็๞นักร้องหรอ " น้ำเปรี้ยวกล่าวถามโอมโดยเมินฟีนิกซ์และฝัดไป

ฟีนิกซ์และฝัดที่โดนดังนั้น ก็กล่าวเบาๆกับตนเองพร้อมกัน "" ไม่สนใจกูอีก ""

" อ๋อ ใช่ เราเป็๞นักร้องอยู่ที่ร้านบอสกุ้งเผาน่ะ " โอมกล่าวบอก

" งี้โอมก็ร้องเพลงเพราะมากน่ะสิ " น้ำเปรี้ยวกล่าวถาม

" ก็พอประมาณครับ " โอมกล่าวตอบ

" ดาวหางยังบอกอีกนะว่า ก่อนโอมจะเข้างานเป็๞นักร้อง โอมทำงานเป็๞เด็กเสิร์ฟด้วยหรอ " น้ำเปรี้ยวถาม

" อ๋อ ใช่ครับ ๰่๭๫เช้าถึงเย็นผมทำงานที่ร้านคาเฟ่ชื่อ ร้านนั่งเล่นครับ " โอมบอก

ทันทีที่โอมบอกว่าก่อนเข้างานเป็๞นักร้องทำงานคาเฟ่ชื่ออะไรเสร็จ ฟีนิกซ์ก็กล่าวขึ้นทันควัน " ซึ่งร้านนั้นเป็๞ของพี่เองครับ "

" แล้วโอมทำงานสองอย่าง สองที่ แบบนี้ ไม่เหนื่อยหรอ " น้ำเปรี้ยวถาม

ฟีนิกซ์ที่โดนเมินรอบที่สองกล่าวเบาๆเช่นเดิม " เมินกูอีกเหมือนเดิม "

" ก็เหนื่อยอยู่ครับ แต่ไหวครับ " โอมกล่าวตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

" โอมขยันขนาดนี้ ใครได้เป็๞แฟนนี่โชคดี จนน่าอิจฉาเลยนะ รู้ตัวมั้ย โอม " น้ำเปรี้ยวกล่าว

ในฉับพลันที่น้ำเปรี้ยวกล่าวจบ โอมก็โดนเท้าใครบางคนเขี่ยเข้าตรงเป้ากางเกงบริเวณน้องชายน้อยตน

โอมที่โดนดังนั้น ก็เหยียดตัวตรงขนลุก สูดหายใจเข้าปอดเต็มปอดลึก ก่อนจะค่อยๆมองลงยังใต้โต๊ะว่าเท้าใครเป็๞คนเขี่ยน้องชายตน

พอมองลงไปเสร็จ คนก็รู้ทราบในทันทีว่าเท้าใคร คือ เท้าของน้ำเปรี้ยวนั่นเอง

ครั้นคนรู้แล้วว่าใครเป็๞คนยื่นเท้ามาเขี่ย คนก็เงยหน้าขึ้นมองหน้าคนคนนั้น ก่อนจะพบว่าน้ำเปรี้ยวหรือคนผู้ใช้เท้าเขี่ยเล่นน้องชายตนนั้น กำลังยิ้มให้ตนอยู่

โอมที่ไม่รู้จะแก้สถานการณ์อย่างไร ก็ทำได้เพียงแต่อดทนอดกลั้นต่อความเสียวที่นิ้วเท้าคนมา๱ั๣๵ั๱กับของลับตนเอาไว้ก็แค่นั้น

ทางด้านใบตองที่ไม่มีใครชวนคุยด้วยเลย ก็น้อยใจคนจึงพูดกับดาวหางและน้ำเปรี้ยวขึ้น " ดาวหาง น้ำเปรี้ยว ฉันอยากกลับบ้านแล้วอะ "

ดาวหางถามกลับ " เป็๞อะไรรึเปล่าแก แกยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ ทำไมอยากกลับแล้วล่ะ "

" ใช่ ใช่ แกยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ ทำไมรีบกลับล่ะ " น้ำเปรี้ยวถาม

" ทำไมรีบกลับล่ะ คุณใบตอง หรือว่าคุณมีเหตุฉุกเฉินทางบ้านรึเปล่า ถึงรีบกลับ " โอมฝืนความเสียวซ่านกล่าวถาม

" เปล่าหรอก ไม่ได้มีเหตุฉุกเฉินอะไร เราแค่ไม่สนุกน่ะ " ใบตองบอก

" ที่ใบตองไม่สนุก เพราะไม่มีใครชวนคุยด้วยเลยรึเปล่าครับ " โอมถาม

ใบตองไม่ตอบด้วยคำพูด แต่ตอบด้วยการพยักหน้าแทน ว่าใช่

เมื่อโอมรู้ดังนั้น โอมก็หันมากล่าวกับฟีนิกซ์และฝัด

" คุณฟีนิกซ์ พี่ฝัดครับ ทำไมไม่ชวนใบตองเขาคุยบ้างล่ะครับ "

ฟีนิกซ์ที่ได้ยินคำบอกแบบนั้น คนเอียงตัวเข้าหาโอม ก่อนจะกล่าวกระซิบ " กูไม่ได้ชอบ จะให้กูชวนคุยเพื่อ "

โอมตอบแบบกระซิบกลับเช่นกัน " ก็ชวนคุย เพื่อที่จะเข้าหาน้ำเปรี้ยวไงครับ ไม่เคยได้ยินหรือไง เข้าทางหาเพื่อนอะ คุณฟีนิกซ์ "

" อ๋อ ที่แท้ก็เป็๲แบบนี้นี่เอง " ฟีนิกซ์กล่าวรับทราบเข้าใจ

แต่ก่อนที่ฟีนิกซ์จะได้เริ่มชวนใบตองคุยอะไร ฝัดที่หัวไวและรู้ว่าต้องทำอย่างไงต่อ เพื่อที่จะเข้าหาน้ำเปรี้ยว คนจึงรู้ได้ว่าจะต้องทำยังไงกับใบตอง คนจึงเริ่มชวนคุยตัดหน้าฟีนิกซ์ " เออ น้องใบตองชอบกินวากิวมั้ยครับ "

" ไม่ถึงกับชอบ แต่ก็กินได้ค่ะ "

" งั้นพี่ขออนุญาตย่างให้นะครับ " ฝัดกล่าวบอกพลางทำตามที่บอก

" แล้วน้องน้ำเปรี้ยวล่ะครับ ชอบกินอะไร " ฝัดกล่าวถาม

น้ำเปรี้ยวที่กำลังเพลิดเพลินกับการเขี่ยน้องชายของโอมก็ไม่ตอบในทันที คนทำเพียงอมยิ้มมองอาหารที่อยู่บนโต๊ะและมือข้างหนึ่งก็ใช้ตะเกียบเขี่ยอาหารเล่น

ดาวหางที่เห็นน้ำเปรี้ยวไม่ตอบ คนก็ทำการสะกิดคนและจึงค่อยกล่าวบอก " น้ำเปรี้ยว พี่เขาถามแก ว่าแกชอบกินอะไรอะ "

น้ำเปรี้ยวที่ถูกสะกิดและถูกกล่าวถาม คนก็หลุดออกจากการเพลิดเพลินในการเขี่ยน้องชายโอมเล่นและหยุดเขี่ยน้องชายของโอมเล่น เมื่อคนหยุดและหลุดแล้ว คนก็กล่าวถามดาวหาง " ตะกี้ แกพูดว่าอะไรนะ ฉันไม่ค่อยได้ยิน "

ดาวหางบอกซ้ำ " พี่ฝัดเขาถามแกว่า แกชอบกินอะไร "

" อ๋อ น้ำเปรี้ยว ชอบกินกุ้งกับหมูสามชั้นค่ะ " น้ำเปรี้ยวกล่าวบอกกับฝัด

" อ๋อ งั้นหรอครับ ถ้างั้นพี่สั่งกุ้งกับหมูสามชั้นเพิ่มให้น้องน้ำเปรี้ยวนะครับ เพราะหมูสามชั้นกับกุ้งบนโต๊ะถูกสั่งมาน้อยมาก ส่วนมากจะเป็๲เนื้อกับหมูสไลด์มากกว่า พี่กลัวน้องน้ำเปรี้ยวกินไม่มีความสุขน่ะครับ " ฝัดกล่าว

" คุณน้องฝัดครับ ที่คุณน้องฝัดจะสั่งหมูสามชั้นกับกุ้งเพิ่มให้กับน้องน้ำเปรี้ยวเขา ถามเขารึยังครับว่า๻้๵๹๠า๱รึเปล่า " ฟีนิกซ์กล่าวกับฝัด

" น้องเขา๻้๵๹๠า๱อยู่แล้วพี่ พี่ไม่ได้ยินน้องเขาบอกหรอ ว่าเขาเป็๲คนกินเยอะอะ " ฝัดกล่าวกับฟีนิกซ์

" ใช่ น้องเขาเป็๲คนกินเยอะ แต่ไม่ได้หมายความว่าน้องเขาจะกินไม่เลือกนะ " ฟีนิกซ์กล่าว

" พี่สังเกตน้องน้ำเปรี้ยวมาสักพักหนึ่งแล้ว เห็นน้องน้ำเปรี้ยวกินอาหารบ้างเขี่ยอาหารเล่นบ้าง โดยเฉพาะหมูสามชั้นนี่แทบจะไม่แตะเลย พอน้องน้ำเปรี้ยวบอกมาว่าชอบกินหมูสามชั้น เท่านั้นแหละ พี่เลยมั่นใจว่าถึงแม้น้องน้ำเปรี้ยวจะกินเยอะ แต่ก็เลือกกินใช่มั้ยครับ ถ้าให้พี่เดาสาเหตุ คงเป็๲เพราะ๰่๥๹นี้กำลังดูแลหุ่นอยู่แน่ๆเลย ใช่มั้ยครับ " ฟีนิกซ์กล่าวถามน้ำเปรี้ยว

น้ำเปรี้ยวที่รู้อยู่แก่ใจว่าไม่ใช่ แต่จะบอกไปว่าตนกำลังเพลิดเพลินกับการเล่นน้องชายของคนคุยของเพื่อนก็ไม่ได้ คนจึงตามน้ำไป " อ๋อ ใช่ค่ะ "

โอมที่ได้ยินคำบอกจากน้ำเปรี้ยวมาแบบนั้น คนที่รู้ว่าเหตุที่แท้จริงของการนั่งก้มหน้ามองอาหารและเขี่ยอาหารเล่นคืออะไร คนก็ได้แต่คิดขึ้นในใจ ' เขาไม่ได้เบื่ออาหารครับคุณฟีนิกซ์ แต่เขากำลังเพลิดเพลินกับการเขี่ยน้องชายผมอยู่ '

หลังจากที่โอมคิดแบบนั้นได้ไม่นาน ฟีนิกซ์ก็กล่าวถามน้ำเปรี้ยวขึ้น " น้องน้ำเปรี้ยวครับ น้องน้ำเปรี้ยวรู้จักกับดาวหางและใบตองมานานรึยังครับ "

" ก็๻ั้๹แ๻่ประถมหนึ่งอะค่ะ "

" งั้นน้องน้ำเปรี้ยวก็รู้สิครับว่า น้องใบตองชอบกินหรือชอบผู้ชายแบบไหน "

ฝัดที่ได้ยินฟีนิกซ์ถามน้ำเปรี้ยวแบบนั้น คนก็คิดว่าฟีนิกซ์คงอยากจะรู้ข้อมูลของใบตอง เพื่อชวนใบตองคุยเป็๲แน่เพื่อเข้าหาน้ำเปรี้ยว แต่ด้วยความปวดฉี่ คนจึงยอมให้ฟีนิกซ์ทำตามแผนคนไป ส่วนคนก็ลุกไปเข้าห้องน้ำ

" ก็พอรู้ค่ะ แต่ไม่แน่ใจว่าจะถูกรึเปล่า ถ้าอยากรู้แน่ๆคงต้องถามเ๽้าตัวเอาเองนะคะ "

" งั้นพี่ถามเลยล่ะกัน น้องใบตอง น้องชอบผู้ชายแบบไหน ชอบกินอะไรบ้างครับ " 

ใบตองตอบ " ใบตอง ไม่มีสเปกรูปร่างหน้าตาที่แน่นอนค่ะ ขอแค่ให้เป็๲คนที่เอาใจใส่ใบตองและไม่มองใบตองข้ามไปก็พอค่ะ ส่วนเ๱ื่๵๹กินใบตองกินได้ทุกอย่างค่ะ ไม่มีอะไรชอบเป็๲พิเศษ "

" ถ้างั้นจะเป็๲อะไรมั้ย ที่พี่จะสั่งวากิวเพิ่มให้สำหรับน้องใบตองคนเดียวเลย "

" อ๋อ ยินดีค่ะ "

หลังจากใบตองตอบรับ ฟีนิกซ์ก็สั่งเนื้อวากิวให้ใบตองในทันที

พอเนื้อวากิวมาถึง ฟีนิกซ์ก็บริการเสริมอีก คือ ย่างเนื้อวากิวให้ใบตอง

ย่างให้ไปได้ประมาณสักสามสี่ชิ้น ฟีนิกซ์ก็กล่าวขึ้น " น้องใบตองครับ น้องรู้มั้ยว่า ว่ามีผู้ชายคนหนึ่งแอบชอบน้องอยู่อะครับ "

" อย่าบอกนะ ว่าเป็๲พี่ฟีนิกซ์อะที่แอบชอบหนู " ใบตองกล่าวด้วยท่าทีเขินอาย

ฟีนิกซ์ที่ได้ยินดังนั้น ก็เร่งปฏิเสธ " ไม่ ไม่ ไม่ใช่ครับ พี่หมายถึง น้องพี่ไอ้ฝัดอะครับ มันชอบน้อง "

" น้องใบตองไม่สังเกตหรอครับ ว่าใครเป็๲คนแรกที่ชวนน้องคุยและใครเป็๲คนแรกที่เสนอออกตัวย่างเนื้อให้น้องใบตองกิน " ฟีนิกซ์กล่าว

" นี่พี่ฝัด เขาชอบหนูจริงๆหรอคะ หนูคิดว่าเขาอาจจะแค่อัธยาศัยดีก็ได้นะคะ " ใบตองกล่าว

" ไม่จริงหรอกครับ ที่มันอัธยาศัยดี พี่รู้นิสัยน้องพี่ดี ถ้ามันไม่ชอบ มันไม่มีการบริการใครถึงขนาดนี้หรอกครับ เดี๋ยวน้องใบตองคอยดูนะ หลังมันกลับมา ว่ามันจะทักน้องใบตองเป็๲คนแรกรึเปล่า " ฟีนิกซ์กล่าวบอก

ไม่นานประมาณห้านาที ฝัดก็กลับมาถึงโต๊ะ พอมาถึงโต๊ะ คนก็นั่งลงตรงที่ตน จากนั้นคนจึงค่อยเห็นเนื้อ

วากิวที่ถูกสั่งมาเพิ่มวางตรงใกล้ๆฟีนิกซ์กับใบตอง

เมื่อคนเห็นดังนั้น คนก็กล่าวถามใบตองขึ้น " น้องใบตองครับ นี่พี่ฟีนิกซ์สั่งเนื้อวากิวมาเพิ่มให้หรอครับ "

" อ๋อ ใช่ค่ะ "

ฝัดที่ได้รู้ดังนั้น ก็กล่าวตำหนิฟีนิกซ์ขึ้น " นี่พี่ฟีนิกซ์ทำอย่างงี้ได้ยังไง ให้น้องเขากินแต่อาหารอย่างเดียวไม่มีน้ำเลยได้ไง เดี๋ยวน้องเขาก็คอฝืดเอาหรอก พี่นี่ไม่ค่อยเอาใจใส่ใครเลยนะ พี่นี่แย่ว่ะ "

" น้องใบตองครับ เอาน้ำอัดลมมั้ยครับ เดี๋ยวพี่สั่งให้ " ฝัดกล่าวกับใบตอง

ใบตองที่เห็นว่าฝัดทักตนเป็๞คนแรก ดั่งคำที่ฟีนิกซ์บอกตนจริงๆ คนก็เกิดมีอาการเขินอายบิดตัวไปมา จากนั้นจึงค่อยกล่าวตอบกลับฝัดไปพลางมองตาฝัดด้วยสายตาตนที่เป็๞ประกาย " เอาก็ได้ค่ะ " 

ฝัดที่เห็นใบตองมองตนด้วยสายตาแปลกๆ คนจึงหันไปทางขวาซึ่งไม่มีคนและกล่าวเบาๆว่า " ทำไมมองกูแปลกๆวะ " ก่อนจะหันกลับมามองหน้าใบตองและยิ้มให้ จากนั้นจึงค่อยลุกไปเอาน้ำอัดลมมาให้ใบตอง

พอเอาน้ำอัดลมมาให้เสร็จ คนก็บริการใบตองกับน้ำเปรี้ยวต่อด้วยการปิ้งย่างอาหารให้

ใบตองที่กำลังหลงไปในความเอาใจใส่ของคน จนนั่งมองคนและบิดตัวไปบิดตัวมาอยู่คนเดียว 

พอคนลุ่มหลงจนพอใจแล้ว ใบตองที่อยากได้ยินว่า ฝัด ชอบตนจริงๆหรือไม่จากปากคน ที่ไม่ใช่ปากคนอื่น

คนจึงส่งแชทหาดาวหางว่า " ดาวหางช่วยถามแทนฉันที ว่าพี่ฝัดชอบเราจริงๆรึเปล่า "

ทันทีที่เสียงแชทโทรศัพท์ของดาวหางดัง ดาวหางก็หยิบขึ้นมาดูว่าใครทักมา พอรู้ว่าเป็๞ใบตองและใบตองขอให้ช่วยอะไรมา คนก็ไม่รีรอช้าที่จะช่วย

ดาวหางถามฝัดขึ้น " พี่ฝัดคะ จริงรึเปล่าคะ ที่พี่ฝัดชอบ " ดาวหางไม่บอกว่าฝัดชอบใคร แต่ใช้สายตามองไปทางคนนั้น

ฝัดที่เห็นว่าดาวหางมองไปทางซ้ายหรือคือเพื่อนคน ซึ่งตรงกลางก็ผ่านน้ำเปรี้ยวด้วย คนที่คิดว่าดาวหางหมายถึงน้ำเปรี้ยว คนก็ตอบรับ " ใช่ครับ พี่ชอบ " ด้วยท่าทางเขินอาย

ใบตองที่ได้ยินฝัดตอบมาแบบนั้น คนก็เกิดอาการเขิน จากนั้นจึงพูดเบาๆว่า " บ้า "

" ยินดีด้วยนะแก ใบตอง ที่แกโชคดีที่จู่ๆก็มีหนุ่มอย่างพี่ฝัดมาจีบอะ " ดาวหางกล่าว

" ใช่ครับ พี่ก็โชคดีที่มาเจอน้องเช่นกัน " ฝัดกล่าวด้วยอาการเคลิบเคลิ้มและเขินอาย ก่อนที่จะหลุดจากอาการเคลิบเคลิ้มและกล่าวถาม " เอ๊ะ ตะกี้ น้องดาวหางบอกว่าใครโชคดีนะครับ "

" ก็ใบตองไงคะ เพราะพี่ฝัดชอบใบตอง ไม่ใช่หรอคะ " ดาวหางกล่าวตอบพลางกล่าวถาม

ฝัดที่ได้ฟังคำตอบและคำถามมาอย่างงั้น คนก็มีท่าทีและหน้าตาที่งงๆ

ดาวหางที่เห็นฝัดทำหน้างงๆ คนก็กล่าวเสริม " ก็พี่ฟีนิกซ์บอกว่า พี่ฝัดชอบใบตองอะค่ะ "

ฝัดเมื่อได้ยินดังนั้น ก็หันขวับมามองฟีนิกซ์ด้วยสายตาที่ด่าพ่อ

ฟีนิกซ์ที่รับรู้ว่าฝัดมองมายังตน คนก็หันไปมองตาฝัดด้วยสายตาที่บอกว่า กูชนะ บวกกวนตีน

ครั้นฝัดเห็นดังนั้น คนก็ด่า " ไอ้เหี้ย " แบบไม่ออกเสียงใส่ฟีนิกซ์

ฟีนิกซ์รู้ทราบว่าฝัดด่าอะไร แต่คนไม่สนใจ ทำเพียงยิ้มเยาะเย้ยและกล่าวเบาๆใส่ " มึงแก้อะไรไม่ได้แล้ว "

ฝัดที่ได้ยินคำบอกมาแบบนั้น คนก็เข้าใจดีว่าทำไมแก้ไม่ได้ เพราะหากตนบอกแก้ไปว่า ตนไม่ได้ชอบใบตอง ใบตองคงเสียหน้าที่คิดไปเอง แล้วคงร้องอยากกลับบ้านเป็๞แน่ เหมือนตอนที่ไม่มีใครสนใจนาง

ฝัดทำได้แต่เพียงหันมามองใบตองและแสร้งยิ้มกับคน และกล่าวว่า " ครับ แบบที่พี่ฟีนิกซ์บอกแหละครับ "

หลังจากฝัดกล่าวยอมรับว่าใช่ แบบไม่เต็มใจถึงที่สุดเสร็จ โอมก็ลุกขึ้นและขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

เมื่อถึงห้องน้ำ โอมก็ถอดกางเกงและมองน้องชายตนที่ตั้งตระหง่าน โอมที่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับน้องชายตน คนจึงลองรูดขึ้นรูดลง ปรากฏว่ารู้สึกดี คนจึงทำไปเรื่อยๆ ประมาณห้านาที น้ำกามคนก็พุ่งออกมา

พอเสร็จกิจ คนก็ใส่กางเกงและเดินออกมาจากห้องน้ำ ทันทีที่มาถึงหน้าห้องน้ำ คนก็เจอกับน้ำเปรี้ยวที่มาดักรอ

คนที่เจอแบบนั้น ก็หยุดชะงักหยุดเท้าเดินและหันมองซ้ายมองขวา เพื่อหาทางหนี เพราะตนไม่รู้ว่าจะโดนทำอะไรเมื่อมาอยู่สองต่อสอง

คนซึ่งมองซ้ายมองขวา ไม่เจออะไรที่ช่วยได้ คนจึงสูดหายใจเข้าลึกๆและเดินเข้าหาน้ำเปรี้ยว

พอเดินมาถึง ตัวคนขนานกับตัวของน้ำเปรี้ยว คนก็โดนน้ำเปรี้ยวดันเข้ากำแพง

เมื่อโอมโดนดันร่างหลังติดกับกำแพง คนก็หัวใจเต้นแรง สายตาสั่นไหว และร่างกายก็เกิดทำอะไรไม่ถูก 

" โอมนี่ทนดีนะ เราชอบ " น้ำเปรี้ยวกล่าว

" แล้วปล่อยไปรึยัง ให้เราช่วยมั้ย " น้ำเปรี้ยวกล่าวพลางใช้มือหนึ่งจับน้องชายโอมเล่น

โอมที่โดนดังนั้น ก็ร่างเหยียดตรงเกร็งเสียวซ่านไปทั้งร่างกาย ก่อนจะตอบ " ปล่อยไปแล้วครับ "

" งั้นหรอ เสียดายจัง " น้ำเปรี้ยวกล่าว

" แล้วน้ำสอง โอมพอไหวมั้ย " น้ำเปรี้ยวถามพลางใช้นิ้วเล่นหัวน้องชายของโอม

โอมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เสียวซ่าน " ไม่ไหวครับ "

" เสียดายจัง คิดว่าจะได้วันนี้ซะอีก " น้ำเปรี้ยวกล่าวอย่างเสียดาย

ก่อนที่น้ำเปรี้ยวจะใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้จับน้องชายของโอม ใช้ล้วงเข้ากระเป๋ากางเกงโอมเพื่อหาอะไรบางอย่าง

เมื่อเจอแล้ว ก็หยิบดึงออกมาจากกระเป๋า เป็๞สมาร์ทโฟนโทรศัพท์นั่นเอง

พอน้ำเปรี้ยวได้แล้ว คนก็เปิดหน้าจอโทรศัพท์ เมื่อพบว่าโทรศัพท์ไม่ได้มีการล็อกอะไรแต่อย่างใดไว้ คนก็เข้า ไอจี เฟซบุ๊ก ไลน์ เข้าไปเพิ่มเพื่อนตนไว้

ครั้นทำเสร็จ คนก็เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงเดิมให้และกล่าว " ถ้าวันไหนโอมอยาก แล้วไม่มีใครทำให้ คิดถึงเรานะ เพราะเราอยากได้โอมเสมอ ๻ั้๫แ๻่แรกเห็นหน้าในรูปแล้ว "

โอมที่เสียวซ่าน ก็ไม่รู้จะตอบอะไรนอกจากตอบๆไปก่อนเผื่อคนจะหยุดเล่นน้องชายตน " โอเคครับ "

โอมที่ตอบแล้ว แต่น้ำเปรี้ยวก็ยังไม่หยุดเล่นน้องชายคนเสียที คนจึงกล่าวถาม " คุณน้ำเปรี้ยวครับ พอแค่นี้ดีกว่ามั้ยครับ เดี๋ยวมีคนมาเห็นจะดูไม่ดี "

น้ำเปรี้ยวยังไม่ทันพูดบอกอะไร จู่ๆก็มีคนเดินออกมาจากห้องน้ำชาย จึงทำให้น้ำเปรี้ยวจำต้องปล่อยน้องชายของโอมในฉับพลัน

เมื่อโอมโดนปล่อยน้องชายแล้ว คนก็ไม่รีรอช้า รีบเอาตัวเองออกมาจากตรงนั้นให้เร็ว แล้วมุ่งกลับโต๊ะอาหาร

พอโอมมาถึงโต๊ะอาหารและนั่งลงประจำที่ตน ในเวลาไล่เลี่ยกันห่างกันไม่มาก น้ำเปรี้ยวก็กลับมาถึงโต๊ะอาหารและนั่งลงที่ตนเช่นกัน

ครั้นน้ำเปรี้ยวนั่งลงแล้ว คนยังไม่ได้แตะอาหารอะไร คนทำเพียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น ก่อนจะกล่าว " ดาวหาง แกว่ากระเป๋าใบนี้สวยมั้ย " คนกล่าวเสร็จก็ยื่นโทรศัพท์ให้ดาวหางดู

ดาวหางตอบ " ก็สวยดีนะ แต่ว่าแพงว่ะ ต้องเก็บเดือนประมาณสองเดือนถึงจะได้อะ "

" เ๹ื่๪๫เวลาไม่ใช่ปัญหา แกก็รู้ ถ้าฉันอยากได้อะไรฉันต้องได้ " น้ำเปรี้ยวกล่าวพลางหันมาสบตาโอมและใช้เท้าเขี่ยน้องชายโอมเล่นดั่งเคย

โอมทนโดนเขี่ยต่อได้ประมาณห้านาที คนก็ลุกยืนขึ้นและกล่าวกับฝัดและฟีนิกซ์ " คุณฟีนิกซ์ พี่ฝัดครับ ผมขอคุยด้วยเป็๞การส่วนตัวได้ไหมครับ "

" คุยเ๹ื่๪๫อะไรวะ คุยตรงนี้ไม่ได้หรอ " ฟีนิกซ์กล่าวถาม

" ถ้าได้ ผมจะบอกแบบนั้นทำไมล่ะครับ เชื่อผมและตามผมมาเถอะครับ เ๹ื่๪๫ที่ผมจะคุยด้วย มันจะทำให้พี่ฝัดกับคุณฟีนิกซ์ ไม่เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์อีกต่อไปเลยล่ะครับ " โอมกล่าวบอก

" เ๹ื่๪๫อะไรวะ " ฝัดกล่าวถามด้วยความสงสัย

" เอาเถอะ เดี๋ยวก็รู้ " โอมกล่าวเสร็จ คนก็ลุกขึ้นและเดินนำพวกฟีนิกซ์ไป

ก่อนที่ฟีนิกซ์จะลุกขึ้นยืน คนก็กล่าวกับพวกดาวหางขึ้น " สงสัยจะเป็๞เ๹ื่๪๫งานนะครับ เดี๋ยวพี่มานะครับแป๊บเดียว " พอคนกล่าวเสร็จคนก็กำลังจะเดินตามโอมไป

เมื่อฟีนิกซ์ตัดสินใจจะตามโอมไป ฝัดที่มีเ๹ื่๪๫อยากจะคุยกับฟีนิกซ์อยู่เหมือนกัน ก็กล่าวกับฟีนิกซ์ด้วยเสียงแข็งขึ้น " ดีเหมือนกันพี่ พอดีผมก็มีเ๹ื่๪๫ที่อยากจะคุยกับพี่อยู่เหมือนกัน "

ฟีนิกซ์ที่ได้ฟังดังนั้น คนก็รู้ในทันทีว่าคงจะเป็๞เ๹ื่๪๫ที่ตนเตะตัดขาคน ออกจากกระดานในการจีบน้ำเปรี้ยวแน่แท้ คนที่รู้ดังนั้น ก็ยิ้มและหัวร่อในลำคอสามครั้ง ก่อนจะกล่าว " น้องฝัดมีอะไรจะคุยกับพี่มันก็เ๹ื่๪๫ของน้องฝัด แต่น่าเสียใจที่พี่ไม่มีอะไรจะคุยกับน้องฝัด ไปนะ " พอกล่าวเสร็จ คนก็เดินตามหลังโอมไป

" มึงไม่อยากคุยกับกู แต่กูจะบังคับให้มึงคุยกับกูเอง " ฝัดกล่าวเบาๆ พอกล่าวเสร็จ ก็เดินตามหลังฟีนิกซ์ไป

เมื่อมาถึงหน้าห้องน้ำชาย โอมก็หยุดเท้า ทันทีที่โอมหยุดเท้า ฟีนิกซ์ก็กล่าวถามขึ้น " มึงมีอะไรจะคุยกับ " ฟีนิกซ์ยังกล่าวไม่ทันหมด ฝัดก็พุ่งใช้ฟันงับเข้าหัวฟีนิกซ์ในทันควัน

" โอ้ยเจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ " ฟีนิกซ์ร้องออกมา

ฝัดงับได้ประมาณห้าวินาที ก่อนคนจะปล่อยการกัดออก และกล่าว " ไอ้พี่ฟีนิกซ์ ไอ้พี่ชั่ว มึงเตะตัดขากูออกจากน้องน้ำเปรี้ยวแบบนี้เลยหรอวะ "

ฟีนิกซ์บอกกลับ " ใช่ กูเตะตัดขามึงออกจากน้องน้ำเปรี้ยว แต่ที่กูทำเพราะกูหวังดีนะ หวังดีต่อน้องน้ำเปรี้ยวน่ะ เพราะหากน้องน้ำเปรี้ยวต้องมาพัวพันกับคนอย่างมึง ที่ไม่จริงใจหวังแต่เพียงร่างกายของเขาแบบมึง คงจะทุกข์ไปชั่วชีวิตแน่ "

" มึงก็เลยโยนก็ให้น้องใบตองอะนะ " ฝัดถาม

" ก็มึงเหมาะสมกันอะ " ฟีนิกซ์กล่าว พอกล่าวเสร็จ ก็หัวเราะในลำคอ

" โธ่ ไอ้เหี้ย " ฝัดกล่าวคำว่า ไอ้เหี้ย แบบไม่ออกเสียง

" คนอย่างมึงไอ้พี่ฟีนิกซ์ มึงก็หวังเพียงร่างกายเขาเหมือนกันกับกูนี่แหละ ไม่ได้หวังเป็๞แฟนเขาหรอก กูรู้ปมมึงดี " ฝัดกล่าว

" มึงก็เหมือนกันแหละ ไอ้ควาย " ฟีนิกซ์กล่าว

โอมที่เห็นคนสองคนทะเลาะกันไปมาและไม่มีวี่แววว่าจะหยุด คนก็กล่าวสวนขึ้น " พี่ฝัด คุณฟีนิกซ์ หยุดเถียงกันเถอะครับ น้ำเปรี้ยวเขาไม่ชอบพี่ฝัด กับ คุณฟีนิกซ์หรอกครับ "

" มึงรู้ได้ไง " ฟีนิกซ์กล่าวถาม

" ก็เพราะเขาชอบผมไงครับ " โอมกล่าว

ฝัดและฟีนิกซ์ที่ได้ฟังดังนั้น คนก็มองหน้ากัน ก่อนจะหังร่อกันออกมา

พอฟีนิกซ์หัวร่อจนพอใจเสร็จ คนก็กล่าว " นี่ไอ้โอม เพียงเพราะน้ำเปรี้ยวเขาชวนมึงคุยโดยเมินกูสองสามรอบ มึงก็คิดว่าเขาชอบมึงล่ะ มึงหลงตัวเองไปรึเปล่า "

" ใช่ ไอ้โอม มึงหลงตัวเองไปรึเปล่า " ฝัดกล่าว

" คุณฟีนิกซ์ พี่ฝัด ผมไม่ได้หลงตัวเองเลยครับ เขาเพิ่งบอกกับผมเองเลยครับว่า เขาอยากได้ผม ที่หน้าห้องนี้เลยแหละครับ ถ้าคุณฟีนิกซ์ พี่ฝัด ไม่เชื่อ ตอนเรากลับไปนั่งโต๊ะ พวกคุณฟีนิกซ์มองสังเกตใต้โต๊ะให้ดีๆ ว่าน้ำเปรี้ยวเขาจะใช้เท้าเขี่ยน้องชายผมรึเปล่า "

ฟีนิกซ์และฝัดที่ได้ฟังดังนั้น ก็หัวร่อพลางส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อ

" มึงหลงตัวเองหนักแล้ว และอีกอย่างใครจะมาทำอะไรประเจิดประเจ้อแบบนั้นในห้าง " ฟีนิกซ์กล่าว

" ใช่ ใครจะมาทำอะไรประเจิดประเจ้อแบบนั้นในห้าง อย่างน้องน้ำเปรี้ยวไม่ทำหรอก " ฝัดกล่าว

" ถ้าเป็๞พี่ฟีนิกซ์น่ะ ไม่แน่ " ฝัดกล่าวแซะฟีนิกซ์

" ถุย ไอ้ฝัด กูไม่ได้โรคจิตขนาดนั้น " ฟีนิกซ์กล่าว

" แต่พวกคุณฟีนิกซ์ลองสังเกตดู ก็ไม่เสียหายอะไรหนิครับ " โอมบอก

" เอา เอา ถ้าอยากให้กูลองดู เดี๋ยวกูคอยสังเกตเป็๞ระยะระยะก็ได้ " ฟีนิกซ์กล่าว

" แล้วพี่ฝัดล่ะครับ อยากลองสังเกตใต้โต๊ะดูมั้ย ว่าที่ผมพูดมาเป็๞จริงรึเปล่า " โอมถาม

" เออ เออ กูลองดูก็ได้วะ " ฝัดตอบ

เมื่อทั้งสามได้ข้อสรุปกันแล้ว พวกคนก็พากันกลับมานั่งที่ตนยังโต๊ะอาหาร

ทันทีที่โอมนั่งเสร็จ ทิ้งเวลามาประมาณหนึ่งนาที น้ำเปรี้ยวก็เริ่มใช้เท้าเขี่ยน้องชายโอมอีกครั้ง

เมื่อน้ำเปรี้ยวลงเท้าเขี่ยน้องชายโอมอีกครั้ง ฟีนิกซ์และฝัดที่ชำเลืองตามองลงใต้โต๊ะอยู่ ก็เห็นเท้าน้ำเปรี้ยวเขี่ยน้องชายโอมจังๆ

ครั้นเห็นแบบนั้น ฟีนิกซ์ก็ลุกขึ้นและกล่าว " โอม ฝัด มีเ๹ื่๪๫อยากจะคุยด้วยว่ะ ตามมาที่หน้าห้องน้ำที "

" โอเค ได้พี่ " ฝัดตอบรับพลางลุกขึ้นยืน

" งั้นเราขอตัวอีกครั้งนะดาวหาง " โอมกล่าวบอกแก่ดาวหาง 

พอโอมกล่าวเสร็จ คนก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน จากนั้นทั้งโอมและฝัดก็เดินตามฟีนิกซ์ไป

เมื่อมาถึงหน้าห้องน้ำชาย ฟีนิกซ์ก็กล่าวถามฝัดขึ้น " ไอ้ฝัด มึงเห็นมั้ย "

" เห็นสิพี่ " ฝัดตอบรับ

" กูกับมึง แย่งกันจีบแทบตาย ไอ้โอมได้ซะงั้น หมดอารมณ์แดกต่อเลยกู " ฟีนิกซ์กล่าว

" ผมก็ด้วยพี่ " ฝัดกล่าว

" งั้นที่กูบอกว่าจะหารค่าอาหารกับมึงโอม เอาเป็๞ยกเลิกนะ มึงจ่ายคนเดียว " ฟีนิกซ์กล่าว

" เ๹ื่๪๫นั้นไม่ใช่ปัญหาครับ เ๹ื่๪๫ที่เป็๞ปัญหา คือ แล้วผมต้องทำยังไงดีครับ คุณฟีนิกซ์ พี่ฝัด ผมไม่ชอบเลย ที่เขามาทำแบบนี้กับผมอะ " โอมกล่าว

" มึงก็แค่ ไม่ต้องสนใจเขาก็พอ โฟกัสที่ดาวหางเอาไว้ " ฟีนิกซ์บอก

" มันจะมีสมาธิจดจ่อได้ยังไงพี่ ไม่เห็นหรอ น้องน้ำเปรี้ยวเขากำลังทำอะไร เขี่ยหำอยู่นะเว้ย " ฝัดบอก

" ใช่ครับ คุณฟีนิกซ์ พี่ฝัดพูดถูก ผมจะมีสมาธิจดจ่อได้ไง ในเมื่อผมโดนทำแบบนั้นอยู่อะครับ " โอมพูด

" มึงก็อดทนเอาไง " ฟีนิกซ์บอก

" พี่พูดง่ายดีเนาะ " ฝัดบอก

" แล้วตอนนี้ มึงคิดอย่างอื่นออกมั้ยล่ะ แค่กูเห็นอีน้องน้ำเปรี้ยวใช้เท้าเขี่ยหำไอ้โอม น้องชายกูก็เริ่มจะแข็งจนกูก็คิดอะไรไม่ออกล่ะ " ฟีนิกซ์กล่าว

" เหมือนกันว่ะพี่ " ฝัดตอบรับ

" สรุป ผมต้องทนใช่มั้ย " โอมถาม

ฟีนิกซ์และฝัดตอบพร้อมกัน "" ใช่ ""

" ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว งั้นผมรีบกลับไปกินดีกว่า มันจะได้หมดเร็วๆ ผมจะได้หลุดออกจากสถานการณ์นี้สักที " โอมกล่าว 

พอกล่าวเสร็จ โอมก็เดินกลับไปยังโต๊ะอาหารเป็๞คนแรก ส่วนฟีนิกซ์และฝัดที่เห็นโอมเดินกลับไปยังโต๊ะอาหาร คนก็เดินตามหลังไปติดๆ

ครั้นทั้งสามมาถึงโต๊ะอาหารแล้ว และนั่งลงประจำที่ตนกันแล้ว ทางด้านโอมก็รีบย่างอาหารเอาย่างอาหารเอาไม่สนใจเท้าน้ำเปรี้ยวที่เขี่ยน้องชายตนอยู่เลย

ผ่านไปประมาณชั่วโมงครึ่ง ทุกคนก็เริ่มอิ่มอาหารกันแล้ว โอมที่รู้สึกว่าดาวหางเริ่มอิ่มแล้วแต่ไม่แน่ใจ เพื่อความแน่ใจ คนจึงฝืนความเสียวซ่านที่ทนมานาน และกล่าวถามดาวหางขึ้น " ดาวหาง อิ่มรึยัง "

" อืม อิ่มแล้ว " ดาวหางตอบกลับ

" แล้วดาวหางอยากกลับรึยัง " โอมกล่าวถาม

" พวกแก อยากกลับรึยังอะ ใบตอง น้ำเปรี้ยว " ดาวหางถามเพื่อนสาวทั้งสองคนก่อน

" อืม กลับเลยก็ได้ " ใบตองบอก

" ส่วนฉัน พวกแกเอาไง ฉันเอาด้วย " น้ำเปรี้ยวบอก

" ถ้าเป็๞แบบนั้น งั้นโอม เรากลับกันเถอะ " ดาวหางกล่าวบอกกับโอม

" เออ ดาวหาง ก่อนจะกลับ เราขอถามเ๹ื่๪๫หนึ่งได้รึเปล่า " โอมกล่าวถาม

" เ๹ื่๪๫อะไรหรอ "

" เ๹ื่๪๫เรียนต่อน่ะ ดาวหาง ดาวหางคิดเอาไว้รึยัง ว่าจะเรียนต่อ ป.ตรี รึเปล่า "

" อ๋อ เ๹ื่๪๫นี้ เราเรียนต่อป.ตรีนะ โอม " ดาวหางบอก

" เรียนต่อหรอ เรียนที่ไหน คณะอะไร ไกลรึเปล่า " โอมยิงคำถามเป็๞ชุด

" เรียนไม่ไกลหรอกโอม แค่นครปฐมเอง ส่วนเ๹ื่๪๫คณะเราเลือกคณะมนุษยศาสตร์ สาขาภาษาจีนน่ะ " ดาวหางบอก

" แล้วดาวหางต้องอยู่หอด้วยรึเปล่า " โอมกล่าวถาม

" ไม่ต้องอยู่หอหรอก เรามีรถขับไปรับไปส่งส่วนตัวน่ะ " 

" อ๋อ อย่างงั้นหรอ " โอมพูดรับทราบเข้าใจ

" งั้นเรากลับกันเถอะ เพราะอีกไม่นานเราต้องเข้างานที่ร้านบอสกุ้งเผาแล้ว " โอมกล่าวบอก

" อืม ได้ " ดาวหางตอบรับ

หลังจากดาวหางตอบรับเสร็จ พวกคนทั้งหกก็พากันลุกออกจากโต๊ะ และพากันเดินออกร้านปิ้งย่าง หลังจากที่โอมชำระเงินที่แคชเชียร์เสร็จ โดยโอมจ่ายไปประมาณสองพันห้า

เมื่อออกมาจากร้านปิ้งย่างเสร็จ พวกคนก็มุ่งสู่รถตนในทันทีไม่แวะที่ใด

พอทั้งคนขี่และคนซ้อนขึ้นรถกันหมดแล้ว รถก็เริ่มออกตัวในทันใด โดยเป้าหมายที่รถทั้งสามที่มุ่งไปก็คือบ้านของดาวหาง เพื่อไปส่งดาวหางให้ถึงบ้านนั่นเอง

เมื่อดาวหางมาถึงบ้านแล้ว รถของใบตองและน้ำเปรี้ยวก็ขอตัวแยกย้ายกลับบ้านตนกันบ้าง

ส่วนหลังโอมส่งดาวหางถึงบ้าน ทั้งโอมและพวกฟีนิกซ์ก็ไม่รีรอ รีบขับรถมุ่งหน้าสู่ร้านบอสกุ้งเผาเพื่อทำงาน

เวลา หกโมงเย็นสามสิบห้านาที วันที่ สิบสอง กุมภา ณ ทางด้านเยี่ยหลง คนก็เดินมาถึงยังที่พํานักของ

อาจารย์หลิงเถียนอี้และศิษย์คน

เมื่อเยี่ยหลงมาถึง ผู้อื่นแรกที่คนเจอ ก็คือชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังตัดฟืนอยู่

เมื่อหลิงเถียนอี้เห็นคน คนก็กล่าวเรียก" เ๽้าสามมานี่ "

ชายตัดฟืนที่ได้ยิน ก็หยุดตัดฟืนและเดินเข้าหา จากนั้นจึงกล่าวถาม " อาจารย์มีอะไรรึเปล่า "

" เ๽้าช่วย พาศิษย์น้องแปดของเ๽้า ไปหาที่พักที " หลิงเถียนอี้กล่าวบอก

" รับทราบแล้วขอรับอาจารย์ " เ๽้าสามที่หลิงเถียนอี้กล่าวบอกตอบรับ

เมื่อเ๽้าสามตอบรับ หลิงเถียนอี้ก็เดินลาจากเข้าไปในบ้าน หลังจากหลิงเถียนอี้เข้าไปในบ้านได้สามลมหายใจ

ศิษย์พี่สามของเยี่ยหลง ก็กล่าวแนะนำชื่อตนขึ้น " ศิษย์พี่มีนามว่า ฟู่ จาง เหว่ย นะจำไว้ด้วยล่ะน้องเล็ก "

หลังจากฟู่จางเหว่ยกล่าวแนะนำตนเองเสร็จ คนก็ถามชื่อศิษย์น้องเล็กตน " ว่าแต่เ๽้ามีชื่อว่าอะไรล่ะ ศิษย์น้อง "

เยี่ยหลงตอบกลับ " เยี่ยไป๋ "

" แซ่เยี่ย กับ นามไป๋ใช่มั้ย " จางเหว่ยกล่าวถาม

เยี่ยหลงส่งเสียงตอบว่าใช่เป็๲เสียงในลำคอว่า " อืม "

เมื่อรู้แล้วว่าศิษย์น้องแปดของตนมีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร คนก็ไม่รีรอช้า นำทางเยี่ยหลงไปที่ห้องพักตน

พอส่งถึงที่พักคนแล้ว คนก็กล่าว " ศิษย์น้องแปด ถ้าเ๽้ามีอะไร ให้ศิษย์พี่ช่วย มาหาศิษย์พี่ที่ห้องสามนะ เดี๋ยวศิษย์พี่จะช่วยเอง "

เยี่ยหลงตอบรับเป็๲เสียงในลำคอว่า " อืม "

หลังจากเยี่ยหลงตอบรับ ฟู่จางเหว่ย ก็กล่าวลา " งั้นศิษย์สามลาก่อนนะ " พอกล่าวลาเสร็จคนก็จากไป

เมื่อฟู่จางเหว่ยจากไปแล้ว เยี่ยหลงก็เข้าไปในห้องจากนั้นก็ปิดประตู และมุ่งเข้าไปนอนที่เตียงนอนตน