ฉีซิ่นพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วดั่งสายฟ้า โกว่เหลียงมิอาจหลบหลีกได้ทัน ได้เพียงแต่เกร็งลมปราณต้านทาน เสียงปะทะดังสนั่น ตัวมันกระเด็นไปไกล เหล่าองค์รักษ์ทั้งสองที่อยู่ด้วยทั้งแตกตื่นทั้งลนลาน ก่อนรวบรวมสติ ผู้หนึ่งพุ่งควักกระบี่ออก พุ่งเข้าหาฉีซิ่น อีกผู้หนึ่งรีบเป่าหวอดเรียกเหล่ากองทหาร “มหาโจรฉีซิ่นบุกเมือง! มหาโจรซีซิ่นบุกเมือง!”
ก่อนพุ่งตามสหายมันไป แม้เวลาผ่านไปเพียงสี่ลมหายใจ ปรากฏองค์รักษ์ผู้แรก คอมันถูกบิดสองรอบ ทิ้งไว้แต่ร่างไร้วิญญานคาเงื้อมมือฉีซิ่น เหล่าทหารนับสิบต่างรุดมา เกาทัณฑ์หลายสิบลูกพุ่งเข้าหาฉีซิ่นและซูิ ฉีซิ่นพุ่งหลบอย่างง่ายดาย มันเคลื่อนตัวมาทางซูิ ร่ายฝ่ามือรอบหนึ่ง เกิดเป็กำแพงลมอันเข้มข้นปัดเป่าลูกเกาทัณฑ์หมดสิ้น
“ดูแลตัวเองซะ!” มันกล่าวใส่ซูิพร้อมพุ่งตัวทะยานไป
โกว่เหลียงลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล มันแม้เป็ผู้เยี่ยมยุทธผู้หนึ่ง แต่ยังห่างไกลจากยอดฝีมือแห่งยุคอย่างฉีซิ่นยิ่งนัก
ฉีซิ่นพุ่งมาอีกคราหนึ่งทะลุทะลวงเหล่าทหารที่กันไว้กองทหารปลิวไปดั่งใบไม้ร่วง กรงเล็บของฉีซิ่นพุ่งตรงสู่คอหอย โกว่เหลียงเกร็งพลังปราณยกมือขึ้นป้องกันอีกครา แรงปะทะทำเอาโกว่เหลียงปลิวไปอีกหลายจั้ง มันกลิ้งไปตามพื้นอย่างไร้ทางขัดขืน ่ความเป็ความตายมันรีบกัดฟันยันกายลุกขึ้น จะยกมือกมายคาราวะขอชีวิต หว่าแขนของมันเหลือเพียงข้างเดียว แขนอีกข้างของมันอยู่ในกำมือฉีซิ่น! “อ๊าก!! ความเ็ปแผ่พุ่งไปทั่วร่าง เืพุ่งกระฉูดอย่างน่าสยดสยอง
ฉีซิ่นมองมันอย่างเยือกเย็น แขนของโกว่เหลียงถูกขว้างออกด้วยพลังลมปราณอันรุนแรง พุ่งทะลวงดุจลูกปืนใหญ่ หมายมั่นให้มันกระแทกร่างแหลกสลายไปทั้งคนทั้งแขน โกว่เหลียงหดตัวหลบอย่างทุลักทุเล แขนของมันที่ถูกขว้างมา แหลกสลายกลายเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างไร้ค่า ขณะที่ฉีซิ่นจะพุ่งเข้าไปซ้ำ ทหารหลายร้อยนายพุ่งออกมาห้อมล้อม ปลายหอกแวววาวกระทบแสงไฟ“หยุดเดี๋ยวนี้ ท่านจะสร้างบาปกรรมอีกเพียงใด จงมอบตัวแต่โดยดี” เสียงผู้บังคับกองะโขึ้น ทว่าความสั่นเครือในน้ำเสียงยังมิอาจปิดบังได้
ฉีซิ่นถอนหายใจเล็กน้อย มันควักพลุสัญญานออกมา จุดออกเพื่อเรียกเหล่าบริวารเบื้องนอก แสงไฟพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
“เราไม่อยากสังหารผู้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง หลีก!” เสียงของฉีซิ่นดังกังวาลไปทั่วลาน เหล่าทหารมองหน้ากันไปมา ไม่มีผู้ใดกล้าก้าวออก
“ฆ่ามัน” เสียงของนายกองออกคำสั่ง! กองทหารทั้งหลายแผดเสียงโห่ พลางพุ่งเข้าหาฉีซิ่น!
ฉีซิ่นใช้ออกด้วยเคล็ดวิชาวายุคลั่ง มันกระโจนเข้าใส่เหล่ากองทหาร
“พยัคฆ์ดำผ่าภูผา”
เสียงคำรามลั่นดังมาจาก้า ก่อนที่ก้อนพลังขนาดมหึมาผ่ากลางลงมา
ฉีซิ่นที่ลอยอยู่กลางอากาศ ถือว่าหลบหลีกยากยิ่ง มันเบี่ยงฝ่ามือวายุคลั่งขึ้นต้านทานกระบวนท่าที่มาจาก้า ทั้งสองวิชาปะทะกันอย่างรุนแรง เกิดแรงะเิกระจายไปทั่วบริเวณ ฉีซิ่นอยู่ในตำแหน่งที่เสียเปรียบเท้ามันไร้ที่ค้ำยัน จึงกระเด็นลงมาอย่างรุนแรง มันม้วนตัวตามพื้นสองสามคราอย่างไร้เสียง ก่อนกลับมายืนอย่างมั่นคงเช่นเดิม
“ยอดฝีมือจากที่ใด?” ฉีซิ่นะโถาม ดวงตาลุกโชนดั่งเปลวเพลิง เมื่อฝุ่นเริ่มจางลง ปรากฏบุรุษร่างใหญ่ในชุดสีดำสนิทออกมา เป็กวางโจว!
“เป็เกีรยติอย่างยิ่ง ที่ได้แลกเปลี่ยนวรยุทธกับท่านฉีซิ่นผู้เลื่องลือ” เสียงของมันหนักแน่นดุจฟ้าคำราม พลางก้าวลงจากหลังคา
ฉีซิ่นหัวเราะในลำคอ
“เหอะ สมแล้วที่เป็อสูรร้ายแห่งตระกูลเสือขาว ถ้าไป๋อี้ไม่มาเอง อย่าหวังจะหยุดข้าได้” มันบ้วนเืก้อนหนึ่งทิ้งลงพื้น สีหน้าเ็าไม่เปลี่ยน
กวางโจยกยิ้มบาง “ท่านย่อมแก่ชราลงทุกขณะ รอบนี้…อาจถึงคราวที่ท่านเพลี่ยงพล้ำก็เป็ได้”
สิ้นคำ ลมปราณอันเข้มข้นของมันแผ่ซ่านออกทั่วลาน พร้อมการประมือที่กำลังเริ่มต้นอีกครา…