วิชาหมาป่าทลาย์นี้ถูกออกแบบให้เชื่อมโยงกันโดยสมบูรณ์
ตอนที่เอริคได้วิชานี้มาเขาได้คาดว่าน่าจะเป็วิชาของขุมอำนาจนึงจากอีกดาวที่ล่มสลายลงเพราะพวกซอมบี้แล้วได้ถูกเคลื่อนย้ายมาที่ดาวโลกาวินาศนี้
“วิชาที่ข้าจะสอนพวกท่านเรียกว่าวิชาหมาป่าทลาย์ ประกอบด้วย8วิชา ได้แก่....”
“หลังจากนี้ให้พวกเ้าเลือกวิชามาหนึ่งวิชาเพื่อเป็วิชารองเพื่อที่จะฝึกฝนและอย่าได้เลือกที่จะฝึกหลายวิชาเพราะการที่จะทำให้บรรขั้นสูงสุดทุกวิชาเป็ไปได้ยาก
วิชาที่บรรลุขั้นสูงสุดกับยังไม่บรรลุมีระดับต่างกันมากมายนัก”
“เอาล่ะ พวกเ้าเริ่มฝึกฝนกันได้”
“ท่านพี่แล้วทำไมก่อนหน้านี้เราถึงฝึกวิชาไม่ได้ล่ะขอรับ”
เมื่อเอริคสาธยายแต่ล่ะวิชาจบเขาก็เกิดความรู้สึกที่ว่าถ้าฝึกฝนก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าจะทำให้พวกเขาครองทวีปได้เลยรึ
“ต่อให้ตอนนั้นเ้าจะอยากฝึกฝนก็ไม่สามารถที่จะฝึกฝนได้หรอก”
เอริคเห็นอลันถามคำถามที่มีสาระก็รู้สึกดีใจขึ้นมาหน่อย
“ตอนนั้นเจตจำนง์กับปฐียังอ่อนแออยู่ทำให้ไม่สามารถสร้างปราณขึ้นมาได้เมื่อไม่มีปราณเราก็ย่อมฝึกฝนมิได้”
“การที่เราฝึกฝนปราณได้ก็เป็เพราะการรวมกันของสองดาวทำให้เจตจำนงแข็งแกร่งขึ้นจนทำให้ฝึกปราณได้นั่นเอง”
“ส่วนนึงก็เป็เพราะดาวที่รวมเข้ากับดาวเรานั้นฝึกปราณได้ด้วยเลยทำให้เมื่อรวมดาวเราเลยฝึกได้ทันที”
“เอาล่ะ เื่พวกนั้นเ้าไม่ต้องไปสนใจ”
เอริคโบกมือเป็สัญญาณให้พวกเขาเริ่มฝึกฝนได้แล้ว
เอาล่ะข้าควรไปจัดการซอมบี้รอบๆกำแพงคฤหาสน์เพื่อลดจำนวนพวกมันสักหน่อย
เอริคปล่อยให้พี่น้องของเขาฝึกฝนวิชาก่อนจะเดินออกไปจากตำหนัก
พรึ่บๆๆ
ถึงสังหารพวกซอมบี้ระดับต่ำพวกนี้ไปจะไม่ค่อยส่งผลกับข้าก็เถอะ
ถึงจะน้อยนิดแต่ก็ยังดีกว่าอยู่เฉยๆล่ะนะ
2 ชั่วโมงต่อมา....
ตอนนี้ก็เป็เวลาค่ำกว่าแล้ว...
เอริคได้กลับมาพร้อมกับร่างกายที่ไร้าแแม้แต่น้อย
เอริคออกไปสังหารซอมบี้กว่า150ตัวในนั้นมีซอมบี้ระดับ 1 ถึง 20ตัว!!
อย่าเห็นว่าเอริคสังหารพวกมันได้ง่ายๆแล้วพวกมันจะอ่อนแอถ้านำคนธรรมดามายืนต่อหน้าซอมบี้ระดับ1ก็ไม่ต่างจากจับลูกแกะมาสู้กับพยัคฆ์!!
อืมจะว่าไปข้าก็ยังไม่รู้เลยว่าทำไมซอมบี้ถึงได้ไปรวมตัวที่คฤหาสน์ตระกูลเหยี่ยวทมิฬ
เอริคกำลังครุ่นคิดถึงสาเหตุของที่ซอมบี้ไปรวมตัวกัน
ก่อนหน้านั้นด้วยความที่ติดเื่พ่อบ้านหยางกับซอมบี้ล้อมรอบทำให้เขาจำเป็ต้องถอยออกมา
เอริคเงยหน้ามองฟ้าพร้อมกับพึมพำออกมา
ไม่ว่ามันคืออะไรตราบใดที่สิ่งนั้นกล้าขวางตระกูลข้ามันก็ถูกกำหนดแล้วว่าต้องแตกดับสูญสิ้นไป
เอริคประกายตาแสดงความเ็าออกมาพร้อมกับปลดปล่อยกลิ่นอายสังหารราวกับจะสบั้น์ออกมาก่อนที่จะหายไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากนั้นได้ไม่นานก็มีคำสั่งเรียกรวมตัวคนตระกูลัทมิฬให้มาร่วมพิธีศพพ่อบ้านหยาง
ด้วยความที่สถานการณ์กำลังอยู่ใน่คับขันทำให้พิธีถูกจัดในรูปแบบเรียบง่ายแต่ก็ไม่ได้ดูด้อยกว่าพิธีใหญ่ๆมากนัก
หลุมฝังศพพ่อบ้านหยาง..
เอริคยืนอยู่หน้าหลุมศพของพ่อบ้านหยางก่อนที่จะประสานมือคารวะไปที่ด้านหน้า
พ่อบ้านหยางความภักดีและความกล้าหาญของท่านข้า เอริค จะจดจำไปจนวันตาย!!
หลังจากเอริคคารวะหลุมศพเสร็จเขาก็เดินจากไปพร้อมสีหน้าที่มุ่งมันและเ็ามากกว่าเดิม
ตระกูลเหยี่ยวทมิฬจงซ่อนตัวให้ดีเถอะ!ถ้าข้าหาพวกเ้าเจอข้าสาบานเลยว่าจะทำลายล้างตระกูลของพวกเ้าไม่ให้มีใครเหลือรอด!!
.
.
ใน่เวลามืดมิดจนมองแทบไม่เห็นแสงสว่าง...
ยาม2นายกำลังเดินตรวจตราอย่างเงียบๆด้วยเกรงว่าเสียงจะล่อพวกซอมบี้เข้ามา
“เฮ้อ อนาคตพวกเราจะเป็ยังไงต่อไปกันนะ”
ยามที่ลาดตระเวรอยู่ถอนหายใจออกมาด้วยความท้อแท้กับชีวิต
“ตราบใดที่นายน้อยเอริคยังอยู่พวกเราจะต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน”
ยามอีกคนได้ตอบกลับสหายของเขาแต่น้ำเสียงก็ไม่เต็มไปด้วยความมั่นใจเท่าไหร่นัก
ตราบใดที่รอยแตกยังคงอยู่ซอมบี้ก็ยังไหลทะลักออกมาเรื่อยๆ
ตอนนั้นเอง....
“เฮ้ย..เ้า...จะ...เ้าดูนั่น!!”
ยามอีกคนมองออกไปข้างนอกด้วยความหวังว่าท้องฟ้ายามค่ำคืนจะช่วยเยียวยาจิตใจเขาได้บ้างแต่เมื่อเขาเห็นภาพนึงเขาถึงกับใอย่างมากแต่น้ำเสียงก็แฝงไว้
ด้วยความดีใจ
“ชู่ววว!เ้าจะพูดเสียงดังทำไมกัน?เ้าจำที่นายน้อยเอริคบอกให้เดินเวรยามเบาๆไม่ได้รึไง”
ยามอีกคนรีบส่งเสียงเพื่อบอกให้สหายของเขาลดเสียงลงถ้าเกิดว่าซอมบี้บุกเข้ามาเพราะเสียงพวกเขาผลกระทบนี้เขาคงรับไว้ไม่ไหว
“ข้ารู้...ตะ...แต่....เ้าช่วยข้ายืนยันทีว่าสิ่งที่ข้าเห็นไม่ใช่เป็ภาพลวงตา”
“ฮ่าๆๆๆทำไมเ้าเห็นสาวงามกำลังส่งรอยยิ้มมาให้เ้าอยู่รึอย่างไร?”
“ดูก่อน!!”
ยามคนนั้นนั้นเห็นเพื่อนเขารบเร้าให้หันไปดูเอาเป็เอาตายเขาเลยหันไปดู
อะไรทำให้เ้าตื่นเต้นขนาดนี้กัน หรือมีหญิงงามอยู่จริ.........
“นะ...นี่...”
ยามอีกคนพลันเปลี่ยนเป็ไปไร้คำพูดจะกล่าวทันที
“เ้าเห็นเหมือนที่ข้าเห็นใช่รึไม่?”
ยามอีกคนเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเพื่อนเขาเขาก็รู้ได้ทันทีว่าที่เขาเห็นไม่ใช่ภาพลวงตา
“รอยแตกหายไปแล้ว!!”
ข่าวเื่ที่รอยแตกหายไปได้ถูกส่งไปที่ผู้นำตระกูลและเอริคด้วยความรวดเร็ว
เอริคลุกออกมาจากเตียงก่อนที่จะรีบพุ่งออกจากห้องไป
พุ่บๆๆ
เอริครีบวิ่งออกไปก่อนที่จะะโขึ้นกำแพงไปดู
“เยี่ยม!!มันหายไปแล้วจริงๆ”
ความจริงเอริคก็ไม่แน่ใจมากนักว่าเื่ราวจะเป็ไปเหมือนชาติก่อนการที่เหตุการณ์ยังเหมือนเดิมนับว่าเป็เื่ที่ดีไม่งั้นอนาคตที่เขารู้คงได้เสียเปล่าแล้ว
เอริคหันไปมองยามที่อยู่ด้านล่างก่อนสั่งการออกมาว่า
“พรุ่งนี้ยามเช้าเรียกผู้คุ้มกันและคนใช้..อ้อพวกทาสด้วย...ให้ทุกคนไปรวมตัวที่ลานกว้างของตระกูลข้ามีเื่สำคัญที่จะแจ้ง”
“ขอรับนายน้อย”
ยามที่อยู่ด้านล่างรีบตอบรับคำสั่งของเอริคทันทีก่อนที่จะกระจายตัวไปแจ้งข่าว
“เยี่ยมๆยอดเยี่ยมยิ่งนัก!!”
เอริคมีประกายความยินดีออกมาอย่างเห็นได้ชัด
เช้าวันถัดมา…..
ผู้คุ้มกันเกือบทั้งหมดของตระกูลได้มารวมตัวกันที่ลานกว้างของตระกูลมีแค่ส่วนน้อยที่ต้องเฝ้ายามเท่านั้นที่ไม่ได้อยู่ที่นี้
ส่วนพวกคนใช้และทาสก็ได้มารวมตัวอยู่ที่นี่ทั้งหมด
ที่คนยังอยู่กันครบส่วนนึงต้องยกความดีความชอบให้เอริคที่ออกไปสังหารซอมบี้รอบๆทำให้พวกมันมีจำนวนน้อยลง
เอริคได้ขึ้นไปยืนอยู่บนเวทีที่ถูกจัดเตรียมขึ้นมาก่อนจะเริ่มกล่าว
เมื่อเห็นเอริคเดินขึ้นไปอยู่ข้างบนด้านล่างก็กลายเป็เงียบเสียงทันที
“ทุกคนฟัง อย่างทีทุกคนได้รู้ว่าเมืองนี้ล่มสลายลงแล้ว ไม่สิ!ทั้งทวีปล่มสลายลงแล้วตั้งหาก”
“ข้ารู้ดีว่าทุกคนต่างกังวลกับสถานการณ์ตอนนี้และกังวลถึงอนาคตของตัวเอง”
“เพราะงั้นข้าจะมีทางเลือกให้เ้าอยู่2ข้อ”
เอริคพูดจบก็มองไปที่ทุกคนที่อยู่ด้านล่างก่อนจะกล่าวต่อ
“ข้อแรก เ้าสามารถแยกตัวออกจากตระกูลัทมิฬแล้วไปค้นหาเส้นทางของตัวเองได้ข้อนี้ทุกคนมีสิทธิที่จะเลือกรวมทั้งพวกทาสด้วยถ้าพวกเ้า้าอิสระเ้า
สามารถจากไปได้เลยหลังจากนี้ข้าขอประกาศว่าทาสทุกคนนั้นเป็อิสระแล้ว“
เกิดเสียงวุ่นวายดังขึ้นทันที
พวกทาสบางคนแสดงอาการดีใจที่ตัวเองเป็อิสระส่วนบางคนก็แสดงสีหน้าเคร่งเครียดไม่รู้ว่าควรดีใจที่เป็อิสระในสถานการณ์แบบนี้หือเสียใจดี
บางคนที่เป็ทาสมานานก็ไม่รู้ว่าจะทำไงต่อด้วยความที่ตัวเองเป็ทาสมานานทำให้พวกเขาลืมเื่ที่จะเป็อิสระไปนานแล้วแต่อยู่ดีๆวันนี้เป็อิสระพวกเขาก็ทำตัวไม่ถูก
“เมื่อเ้าจากไปทางตระกูลจะมอบอาหารส่วนหนึงไว้ให้เ้าไว้ใช้ยามอยู่ข้างนอกแต่ทันทีที่เ้าเลือกจากไปแล้ว เ้าจะถือว่าไม่ใช่คนของตระกูลัทมิฬอีกไม่ว่าในอนาคตเ้าจะเจอกับอะไรเราจะไม่ยื่นมือเข้าช่วยพวกเ้าเด็ดขาด พวกเ้าจะต้องพึ่งตัวเ้าเองเท่านั้น”
ที่เอริคมอบอาหารให้ก่อนที่พวกเขาจะจากไปส่วนหนึ่งก็เพื่อตอบแทนที่พวกเขารับใช้ตระกูลมานานแต่ถ้าพวกเขาเลือกจากไปแล้วก็ถือว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาได้สิ้นสุดลงแล้วเขาไม่ใช่นักบุญที่จะไปช่วยเหลือทุกคนได้
อนาคตของพวกเขาพวกเขาต้องเป็คนกำหนดด้วยตัวเอง!!
ส่วนที่เขาพยายามรวบรวมทาสจำนวนมากแต่ดันปล่อยให้พวกเขาเป็อิสระแทนที่จะบังคับก็เพราะเขารู้ดีว่าทาสพวกนี้สามารถควบคุมได้แค่ตอนนี้เท่านั้นในอนาคต
พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นพวกเขาจะยอมถูกควบคุมอีกหรือ?เขา้าให้พวกเขาติดตามเขาด้วยความเต็มใจไม่งั้นในอนาคตจะต้องเกิดปัญหาภายในขึ้นมาแน่นอนถ้าต้องรับทั้งศึกนอกและศึกในสุดท้ายตระกูลเขาจะต้องถูกกลืนกินจนหายไปในหน้าประวัติศาสตร์แน่นอน
เอริคเหลือบมองไปที่เอเลน่าเล็กน้อย
เอเลน่าที่รู้สึกว่าถูกจ้องมองก็หันไป ก่อนจะส่งยิ้มไปให้เอริค
ไม่ว่าท่านจะไล่ข้าไป ข้าก็ไม่มีวันไปข้าจะติดตามท่านไปจนวันตาย!!
เอริคเองก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย
ไม่เสียแรงที่ข้าเชื่อใจนาง...
“ข้อที่สอง พวกเ้าสามารถเลือกที่จะอยู่ที่นี้ต่อได้ แต่ต่อไปนี้คำสั่งของข้านั้นถือเป็ที่สุดใครกล้าขัดข้าจะทำการสังหารทิ้งทันที”
ที่เขาพูดแบบนี้เพราะเขา้าคนที่จะปฏิบัติตามคำสั่งของเขา หาได้้าพวกที่จะเกาะเอาแต่ผลประโยชน์เป็ปลิงดูดเือย่างเดียว
เมสันหลังจากเห็นการแสดงออกของเอริคเขาก็ได้ตัดสินใจมอบอำนาจทั้งหมดของตระกูลให้แก่เอริคทำให้เอริคตอนนี้มีอำนาจสูงสุด
สำหรับเอริคแล้วเขาคิดว่าตัวเลือกทั้งสองเพียงพอแล้ว...
ถ้าเ้าเลือกที่จะจากไปข้าก็จะไม่ห้ามเ้าแต่หลังจากนี้ไม่ว่าเ้าจะอยู่หรือตายก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกข้าอีก
แต่ถ้าเ้าเลือกที่จะอยู่ งั้นก็มาดื่มด่ำไปกับความรุ่งโรจน์ไปด้วยกัน!!