มาเฟีย 9 นิ้ว

        หลังจากที่ปุณณดาพักรักษาตัวจากอาการบาดเจ็บจนหายดีแล้ว เจอราร์ดจึงจัดการปิดคฤหาสน์เลี้ยงคนงานในบ้านและชาวบ้านแถวค่ายมวยถึงเจ็ดวันเจ็ดคืนเต็ม ๆ แถมยังทำป้ายบิลบอร์ดติดรูปปุณณดาชูเข็มขัดแชมป์โลกแผ่นยักษ์ที่หน้าทางเข้าคฤหาสน์อีกด้วย ทำเอานักมวยสาวทั้งขำทั้งอายไปในเวลาเดียว

        และแม้เวลาจะผ่านมานานถึงหกเดือนเต็มรูปแผ่นนั้นก็ยังอยู่เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือเจอราร์ดให้คนไปคอยเปลี่ยนใหม่ทุกอาทิตย์ เพราะกลัวว่าสีจะซีด

        ตอนนี้ความตั้งใจของเธอนั้นสมหวังแล้ว เหลือก็แต่ความตั้งใจที่เจอราร์ดจะต้องทำให้ได้เช่นกัน คือการคว้าตำแหน่งผู้นำสมาคมมังกรดำตะวันออกเฉียงใต้มาครอบครอง

        ตลอดช่วงครึ่งปีที่ผ่านมาเจอราร์ดทำงานและฝึกฝนอย่างหนักในทุก ๆ ด้าน ไม่ว่าจะเป็นด้านการทำธุรกิจ การปกครอง และการใช้สติปัญญาในการรับมือกับสถานการณ์ต่าง ๆ ชนิดที่ว่าวิลเลียมนั้นแทบจะหมดห่วง แต่ถึงอย่างนั้นความติงต๊องที่ชอบทำอะไรผิดแผกไปจากคนอื่น ๆ ก็ยังคงมีอยู่ให้เห็นตลอด เพียงแต่เจ้าตัวรู้จักนำมาใช้แค่ในอาณาเขตรัสเซลล์เท่านั้น

        ไม่ใช่แค่เรื่องความคิดที่ฝึกฝนและพัฒนา แต่เรื่องการต่อสู้เจอราร์ดก็ฝึกร่างกายมาอย่างหนักเช่นกัน ทั้งต่อยมวย ยิงปืน ใช้มีด ถึงแม้ฝึกไปจะโดนปุณณดาดุไปก็ตาม แม้ตอนนี้จะยังไม่แม่น แต่ก็ไม่ถึงขั้นนั่งขดตัวหลบอยู่ในรถอย่างเมื่อก่อนแล้ว

        ปุณณดาทำให้เจอราร์ดเปลี่ยนไปมาก เธอทำให้เขากล้าที่จะออกมาสู้ กล้าทำอะไรที่ไม่เคยทำและกลัวมาตลอด เจอราร์ดเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาได้ทุกวันนี้เป็นเพราะเธอจริง ๆ เรียกได้ว่าเป็นคนที่ดีขึ้นเพราะเมีย

        “ว้าว วันนี้หล่อจัง” ปุณณดาเอ่ยปากชมทันทีที่เจอราร์ดเดินออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยชุดซูตสีกรมเข้าทรงพอดีตัว ซึ่งดูภูมิฐานเป็นอย่างมาก เหมาะสำหรับใส่ในวันสำคัญ ๆ อย่างวันนี้ วันที่เจอราร์ดจะได้เสนอชื่อขึ้นสืบทอดตำแหน่งหัวหน้าสมาคม

        “ฉันหล่อขนาดนั้นเลยเหรอ”

        “ตั้งแต่ฉันรู้จักคุณมา วันนี้คุณหล่อที่สุดเลยค่ะที่รัก” ปุณณดาชมพร้อมรอยยิ้มกว้าง เธอเดินเข้าไปควงแขนกำยำที่ยืนเก๊กอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ไม่เลิก ก่อนจะช่วยเขาจัดปกคอเสื้อและเนกไทให้เข้าที่

        “วันนี้สู้ ๆ นะคุณ” หญิงสาวพูดพลางเอียงศีรษะซบแขนเขาเล็กน้อย

        “ฉันจะทำให้เธอภูมิใจ”

        ปุณณดาส่ายหน้าพรืดทันที

        “คนที่คุณต้องทำให้ภูมิคือแด๊ด ไม่ใช่ฉัน”

        “แต่ถ้าไม่มีเธอฉันจะมาถึงขนาดนี้ไหม”

        “ก็จริง เรารีบไปกันเถอะ” ปุณณดาควงแขนเจอราร์ดลงไปรับมื้อเช้าที่ด้านล่างทันที

        ทั้งสองคนนั่งรับประทานอาหารไปก็ส่งสายตาหวานให้กันไปมา เผื่อแผ่บรรยายกาศหอมหวานอบอวลด้วยความรักไปทั่วบริเวณ จนเหล่าบอดีการ์ดแทบอยากจะเบือนหน้าหนี

        วันนี้ปุณณดาอยู่ในชุดเดรสสีกรมปาดไหล่ แอบเซ็กซีเล็กน้อยที่รอยผ่าตรงต้นขาอ่อนจนเจอราร์ดต้องคอยเอามือปิดไว้ระหว่างที่นั่งเคียงคู่กันมาในรถ โดยไม่คิดจะสงสารวิลเลียมที่ต้องทนเหม็นความรักของคนทั้งคู่ตลอดหนึ่งชั่วโมงเลยสักนิด