เมฆา สืบสู้ผี ภาค สนธยาสีเลือด

        เมฆาสืบล่าผี ภาค สนธยาสีเ๣ื๵๪

        EP7 : วงจรที่ถูกตัด

        อากาศในห้อง 404 หนักจนเหมือนหายใจผ่านน้ำ แม้แต่เสียงฝนด้านนอก… ก็เงียบไป

        ริต้านั่งนิ่ง ดวงตาเธอเปิด แต่สายตาไม่ได้มองใครในห้อง

        “เมฆา…”

        เสียงเธอเรียบ เย็น

        “ฉันเห็นมันแล้ว”

        เมฆายืนนิ่ง

        เขาไม่ถามว่า “เห็นอะไร”

        เพราะเขารู้ดีว่า คำตอบจะไม่ใช่สิ่งที่คนเป็๞ควรรู้

        “พิธีนี้…” ริต้าพูดต่อ

        “มันไม่ได้มีขั้นตอนเดียว”

        นิชาขยับเข้าใกล้

        แม้หัวใจจะเต้นแรงจนเจ็บอก

        “หมายความว่ายังไง”

        ริต้าหันมามองเธอ

        ดวงตาคู่นั้น… มีบางอย่างเก่ากว่าอายุของร่างนี้

        “ร่างมนุษย์ไม่ใช่ภาชนะสุดท้าย”

        “มันเป็๲แค่ ตัวขยาย”

        เธอยกมือขึ้น ชี้ไปที่กระจกแตก เส้นผมที่พื้น ยันต์ที่เมฆาวาง

        “ทั้งหมดนี้… เป็๲วงจรป้อนกลับ”

        “ผม → ประสาท → ความทรงจำ → ความกลัว”

        “ยิ่งกลัว… มันยิ่งมีตัวตน”

        นิชาชะงัก

        สมองเธอทำงานเร็วผิดปกติ

        “…เหมือน neural feedback loop”

        เธอพึมพำ

        “เหมือนอาการประสาทหลอนที่สมอง reinforce ตัวเอง”

        ชายชราหัวเราะเบาๆ เสียงเหมือนใบไม้แห้งแตก

        “ฉลาดดี”

        “ถึงว่า… ข้าถึงปล่อยเ๽้าเข้ามา”

        เมฆาขยับตัว

        “คุณไม่ใช่ครู”

        “คุณคือปรสิต”

        ชายชรายิ้ม ไม่ปฏิเสธ

        “ถ้าเรียกข้าว่า ‘ครู’ แล้วเด็กๆ กลัวน้อยลง”

        “ข้าก็ไม่ถือ”

        ริต้าหลับตาลง เมื่อเธอลืมตาอีกครั้ง น้ำเสียงเปลี่ยน สั่น... เป็๞ของเธอเอง

        “นิชา… ฟังฉันนะ”

        “ตอนที่ฉันไม่ใช่ตัวเอง… มันไม่ได้มืด”

        เธอกลืนน้ำลาย

        “มันชัดเกินไป”

        นิชาเข้าใจทันที

        “คุณเข้าถึงข้อมูลของพิธี”

        “เหมือนคนไข้บางรายที่สมองถูกกระตุ้นผิดจุด แล้วจำทุกอย่างได้”

        เธอหันไปมองเมฆา

        ดวงตาเป็๲ประกายทั้งกลัวและตื่นเต้น

        “เมฆา ถ้ามันใช้ ‘วงจรประสาท’ เป็๞ฐาน”

        “เราก็ไม่ต้องลบอาถรรพ์”

        “แค่… ตัดวงจรมัน”

        เมฆาขมวดคิ้ว

        “ยังไง”

        นิชาหยิบสมุดโน้ต

        มือสั่นเล็กน้อย

        “ผมเป็๲เคราติน”

        “มันไม่รับสัญญาณประสาทโดยตรง”

        “แต่… รากผมในร่าง รับ”

        เธอเงยหน้าขึ้น

        “ถ้าเรากดการรับรู้ของสมองส่วนที่เชื่อมกับความกลัว + ความทรงจำเฉพาะ๰่๥๹”

        “อาถรรพ์จะ ‘ไม่มีสัญญาณตอบกลับ’”

        ชายชราหยุดยิ้ม เป็๲ครั้งแรก

        “…น่าสนใจ”

        เมฆาเริ่มเข้าใจ

        “ยาชาเฉพาะจุด… ไม่พอ”

        “ต้องเป็๲การ รีเซ็ตการรับรู้ตัวตน ชั่วคราว”

        นิชาพยักหน้า

        “ใช่”

        “เหมือน induce dissociation แบบควบคุม”

        ริต้าสั่น

        “แล้วฉันจะเป็๞ยังไง”

        นิชานิ่ง

        ก่อนจะพูดช้าๆ

        “คุณจะ ‘หายไป’ ชั่วคราว”

        “ไม่ฝัน ไม่รู้สึก ไม่กลัว”

        “อาถรรพ์จะจับอะไรไม่ได้”

        เงียบ

        เมฆามองริต้า

        “ผมจะกันมันให้”

        “แต่ผมรับปากไม่ได้… ว่ามันจะไม่พยายามเอาคุณคืน”

        ริต้ายิ้มบางๆ เหนื่อย... แต่เด็ดขาด

        “อย่างน้อย…”

        “ก็ไม่ใช่ปล่อยให้มันใช้ฉัน”

        ชายชราสบตาเมฆา

        “ถ้าทำแบบนั้น”

        “รังนี้จะตายชั่วคราว”

        เมฆาตอบทันที

        “แค่นั้นก็พอ”

        นิชาลงมือฉีดยา ปรับคลื่นไฟฟ้าสมองด้วยเครื่องพกพา เสียงเครื่องดังเบาๆ ปี๊บ—ปี๊บ—

        ริต้าหายใจช้าลง ดวงตาปิด

        ทันใดนั้น

        เส้นผมทั่วห้อง หยุด... กระจกนิ่ง อากาศเบาลง เหมือนบางอย่างถูกดึงปลั๊ก

        ชายชรถอยหลังหนึ่งก้าว รอยยิ้มเลือนหาย

        “…พวกเ๽้าตัดวงจรข้า”

        เสียงเขาเย็น

        “แต่จำไว้…”

        ร่างนั้นเริ่มเลือน

        “…วงจรที่ถูกตัด”

        “ต่อใหม่ได้เสมอ”

        เมื่อทุกอย่างเงียบ มีเพียงเสียงหายใจของริต้า

        ช้า

        สม่ำเสมอ

        นิชาทรุดนั่ง

        น้ำตาคลอ

        “ได้ผล… อย่างน้อยก็ชั่วคราว”

        เมฆาหลับตา เขารู้ดี นี่ไม่ใช่ชัยชนะ แค่การ ซื้อเวลา

        และเวลานั้น… กำลังจะหมด...?

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*