“ท่านเป็ใครพวกเราเคยรู้จักกันด้วยหรอ”
จือเหยานางถึงกับทำตัวไม่ถูกนางไม่รู้ว่าตอนนี้นางควรที่จะทำตัวยังไง นางได้แต่ยอมรับชะตากรรม
“ข้าขอโทษท่านที่ข้าผิดคำพูด”
หลิวอี้รู้ดีว่าทำไมนางถึงมาพบกับเขาและขอโทษเขา หลิวอี้เดาว่าตอนนี้อาการของนางเริ่มที่จะทรุดลง ความจริงแล้วอาการของจือเหยาจะต้องฝังเข็มทั้งหมดสามรอบรอบละเก้าเข็มจึงจะทำให้นางหายขาดเื่นี้หลิวอี้ไม่ได้บอกกับนางและนางคิดว่านางหายดีแล้วนางจึงผิดคำพูดกับหลิวอี้
หลิวอี้ไม่ได้สนใจนางเขาลุกขึ้นยืนและกำลังจะเดินออกจากหอไปแต่ถูกจือเหยาขวางทางเอาไว้ นางคุกเข่าลงไปที่่พื้นตรงหน้าของหลิวอี้
“ข้าหวังว่าคุณชายจะยอมให้อภัยข้าคนนี้”นางพูดพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาในโลกนี้ใครจะไม่กลัวความเ็ป ใครจะไม่กลัวความตาย
“ข้าจะไปรอท่านที่เรือน”หลิวอี้พูดขึ้นมาจากนั้นก็เดินออกไป
จือเหยารีบลุกขึ้นและเดินตามหลังหลิวอี้ไป
ทุกคนที่อยู่ภายในหอต่างก็อึ้งจนพูดไม่ออกพวกเขาไม่คิดว่าแม่นางที่งดงามและเก่งกาจจะยอมคุกเข่าให้กับชายหนุ่มคนนึง บางคนก็คิดว่านี่เป็เพียงภาพลวงตา
ที่หลิวอี้ยอมให้อภัยนางและเดินไปที่เรือนของนางความจริงแล้วเขามีแผนอยู่ในใจ เขาเดินเข้าไปข้างในเรือนของนางจากนั้นก็ไปนั่งบนเตียงของนาง จือเหยางนางเดินตามหลังของหลิวอี้เข้ามาและกำลังจะไปนั่งบนเตียงกับเขา
“ที่นั่งของเ้าคือด้านล่าง ตอนนี้สถานะของเ้าเป็เพียงสาวใช้ของข้าเท่านั้น”
จือเหยาได้แต่กัดฟันและไปนั่งคุกเข่า
“ท่านได้โปรดช่วยรักษาให้ข้าด้วย ข้ารู้ความผิดแล้วเ้าค่ะ”
“ข้าบอกเ้าไปแล้ว ว่าการขอร้องข้าในครั้งต่อไปจะต้องยากเย็นยิ่งกว่าเดิม”
“ข้าจะยอมขึ้นเตียงกับท่านเพื่อแลกกับการที่ท่านรักษาให้กับข้า”
“ข้าจะไม่เชื่อคำพูดผู้หญิงแบบเ้าอีกแล้ว หากว่าเ้า้าที่จะให้ข้ารักษาเ้าก็ต้องขึ้นเตียงกับข้าก่อน”
“ตอนนี้ข้าไม่มีแรงแล้วเ้าค่ะ”
จากนั้นนางก็ไอเป็เืออกมา
หลิวอี้เอาเข็มขึ้นมาจากนั่นก็ใช้พลังปราณของเขาซัดเข็มไปตรงกลางศีรษะของนาง
จือเหยาตอนแรกนางคิดจะใช้พลังป้องกันแต่สุดท้ายนางก็เปลี่ยนใจ พอเข็มเงินปักเข้าไปที่ศีรษะของนางความเ็ปภายในร่างกายของนางก็หายเป็ปกติ ผ่านไปเพียงสิบลมหายใจเข็มเงินก็พุ่งออกมาจากศีรษะของนาง
“ตอนนี้เ้ามีแรงแล้วถอดเสื้อผ้าของเ้าออกให้หมด”
จือเหยาได้แต่ทำตามนางถอดเสื้อผ้าของนางออกจนหมด นางใช้มือของนางปิดส่วนลับของนางเอาไว้ ที่เบ่าตาของนางทั้งสองข้างมีหนดน้ำไหลออกมา
หลิวอี้เห็นนางร้องไห้แต่เขาก็ไม่สนใจ
“ขึ้นมาบนเตียงได้แล้ว ช่วยข้าถอดเสื้อผ้าและปรนิบัติข้าจนกว่าข้าจะพอใจ”
จือเหยาทำตามคำสั่งของหลิวอี้ ความจริงแล้วนางทำอะไรไม่เป็สักอย่าง เป็หลิวอี้ที่คอยสอนนาง ทั้งสองคนได้เริ่มผสมสายเืด้วยวิธีหยินหยางรวมเป็หนึ่ง หลิวอี้ทำกับนางจนถึงเช้ามืดของอีกวันเขาเห็นนางสลบไปเขาจึงออกมาจากเรือนของนางและกลับไปที่จวนสกุลเย่
หลิวอี้กลับมาถึงเขาก็นอนพักเขาตื่นมาอีกทีก็เกือบจะเที่ยง หลังจากที่เขาตื่นมาเขาก็มาสำรวจว่าภายในตันเถียนของเขามีอะไรเปลี่ยนไปหรือไม่
สิ่งที่ทำให้หลิวอี้ใก็คือภายในตันเถียนของเขาไม่มีอะไรเปลี่ยนไปแต่ระดับพลังของเขากับเลื่อนระดับขึ้นมาจากระดับสร้างแก่นขั้นสูงเลื่อนขึ้นมาเป็ระดับนักรบขั้นต่ำ
จือเหยาตื่นขึ้นมาด้วยอาการเหนื่อยล้าและระบมไปทั่วร่างกาย หลิวอี้รุนแรงกับนางเป็อย่างมาก นางทั้งร้องไห้และร้องออกมาด้วยความสุข สองอารมณ์ปะปนกันไป นางมองไปรอบๆห้องก็ไม่พบหลิวอี้นางรู้สึกเหมือนกับถูกเขาหลอก นางรีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะออกไปตามหาเขา นางไปถามทั่วทั้งหอก็ไม่มีใครพบเห็นเขาและไม่มีใครรู้จักเขา นางจึงรู้ว่านางถูกหลิวอี้หลอกให้นางขึ้นเตียงจากนั้นเขาก็จากนางไป นางไม่รู้จะว่าหัวเราะหรือร้องไห้ นางเสียทั้งตัวเสียทั้งชื่อเสียง
นางกลับมาที่ห้องของนางจากนั้นนางก็สำรวจพลังของนาง หลังจากที่นางเห็นพลังของนางนางใและดีใจไปพร้อมๆกัน นางลองใช้พลังปราณของนาง พลังปราณของนางตอนนี้กลายเป็สีทองแสบตาเป็อย่างมาก
“สายเืครึ่งเทพของข้ากลายเป็สายเืบริสุทธิ์ได้ยังไงกัน”
ตอนแรกนางมีสายเืครึ่งเทพระดับสูงพลังปราณของนางจะเป็สีขาวแต่ตอนนี้พลังปราณของนางกลายเป็สีทองแสบตา
1K
