“แม่ ทำไมแม่ต้องไปพูดอย่างนั้นกับซูเม่ยด้วย” ซูซ่างจิ่นพูดกับหูเสี่ยวเถาอย่างโมโห “แม่รู้ไหมว่าตั้งแต่ฉินซิ่วหลานสร้างเรื่อง นี่เป็นครั้งแรกที่ผมไปกินข้าวที่ร้านอาหารของซูเม่ย แต่ดูที่แม่ทำ แม่เอาเรื่องในอดีตมาพูดให้เธอโกรธทำไม แล้วทีนี้จะทำยังไง เธอบอกว่าจะไม่ให้เราไปที่ร้านอาหารของเธออีกแล้ว”
“แกจะกลัวไปทำไม หล่อนเปิดร้านอาหารนะ ถ้าหล่อนกล้าไล่เรา แกว่าลูกค้าคนอื่นจะมองหล่อนยังไง” หูเสี่ยวเถาพูดขึ้นอย่างมั่นใจ “อีกอย่างแม่ดูก็รู้แล้วว่าหนูซูเม่ยยังมีใจให้แกอยู่ แม่จะหาทางทำให้หล่อนกลับมาหาแกให้ได้”
“แม่คิดว่าไป๋จิ้งถิงจะยอมหรือไง”
“ไม่ยอมแล้วยังไง ฉันมีวิธีทำให้เขายอมก็แล้วกัน ว่าแต่แกเถอะ แกยังอยากแต่งงานกับหนูซูเม่ยอยู่หรือเปล่า”
“ทำไมผมจะไม่อยาก ซูเม่ยมีร้านอาหารเป็นของตัวเอง ยังมีที่ดินมรดกของคุณยายเธออยู่อีก และที่สำคัญ ซูเม่ยไม่มีลูกติดมาให้รำคาญใจ ถ้าเธอแต่งเข้ามาอยู่ในบ้านเรา เธอก็จะดูแลเฉวียนเฉวียนเหมือนลูกของเธอเอง แม่ก็ดูที่เธอดูแลลูกๆ ของไป๋จิ้งถิงสิ ถ้าเฉวียนเฉวียนของเราถูกดูแลดีอย่างนั้น เฉวียนเฉวียนก็จะกลับมาเป็นเด็กร่าเริงและไม่เงียบขรึมแบบนี้อีกแล้ว”
“ถ้างั้นแกก็ต้องเชื่อใจและทำตามที่ฉันบอก”
“แม่จะทำอะไร?”
“แกแค่รอดูผลลัพธ์ก็พอ” หูเสี่ยวเถาพูดกับลูกชายเสร็จก็เดินไปหาหลานชายที่นอนอยู่ในห้อง “เฉวียนเฉวียน”
ซูซ่างเฉวียนนอนลืมตามองเพดานแต่ก็ไม่ได้ขานรับ
“เฉวียนเฉวียน ย่ามีเรื่องอยากถามหนูสักหน่อย” หูเสี่ยวเถามองหลานชายแล้วยิ้ม เธอรู้ว่าตอนนี้หลานชายกำลังตั้งใจฟังสิ่งที่เธอกำลังจะพูด “ถ้าคุณพ่อจะหาแม่ใหม่มาให้หนู หนูจะว่ายังไง”
“แม่...” ซูซ่างเฉวียนทวนคำ
“ใช่แล้วจ้ะ ถ้าคุณพ่อจะให้คุณอาซูเม่ยมาเป็นแม่ใหม่ให้หนู หนูจะยอมไหม”
“คุณอาซูเม่ยใจดีและทำอาหารอร่อยมาก” ซูซ่างเฉวียนนึกไปถึงที่ฉินซูเม่ยดูแลพี่ๆ ทั้งสามคน “ผมอยากมีแม่แบบคุณอาซูเม่ย”
“ถ้างั้นเฉวียนเฉวียนต้องช่วยอะไรย่าสักอย่าง”
“ช่วยอะไรเหรอครับ” ซูซ่างเฉวียนถูกกระตุ้นความสนใจสำเร็จ เพราะเวลานี้สิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดคือเขาอยากมีคุณแม่ และคุณอาซูเม่ยก็เป็นคุณแม่ที่เขาใฝ่ฝันว่าอยากจะมีมาโดยตลอด
“ต่อไปนี้หนูจะต้องตื่นเช้าไปโรงเรียนทุกวัน และหนูจะต้องไปตีสนิทกับลูกๆ ของคุณอาซูเม่ย เท่านี้หนูทำได้ไหม”
“แต่พี่ๆ เรียนอยู่คนละห้องกับผม”
“เวลาว่างหนูก็ค่อยไปเล่นกับพวกเขาสิ เดี๋ยวย่าจะทำขนมให้หนูเอาไปแบ่งให้พวกเขากินด้วย เฉวียนเฉวียนชอบกินเซาปิ่งไส้ถั่วกวนที่ย่าทำที่สุดไม่ใช่เหรอ หลานต้องเอาเซาปิ่งที่ย่าทำไปแบ่งให้พวกเขากินด้วย ตกลงไหม?”
“แค่เอาขนมไปแบ่งเหรอครับ ได้สิครับ”
ตั้งแต่เกิดเรื่องที่ลูกสาวเกือบถูกลักพาตัว ไป๋จิ้งถิงก็มีความคิดว่าเขาจะจ้างทหารปลดประจำการมาอีกจำนวนหนึ่ง เพื่อเปิดบริษัทรักษาความปลอดภัยที่รับทั้งงานรักษาความปลอดภัยตามอาคารหรือสำนักงาน รวมถึงเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัว โดยไห่อู๋เซินจะร่วมลงทุนด้วย พวกเขาเชื่อว่าด้วยทักษะทางการทหารของพวกเขา พวกเขาสามารถฝึกฝนพนักงานรักษาความปลอดภัยและบอดี้การ์ดออกมาได้อย่างมีประสิทธิภาพอย่างแน่นอน ฉินซูเม่ยไม่คัดค้านแถมยังสนับสนุนสามีอย่างเต็มที่
ไป๋จิ้งถิงกับไห่อู๋เซินเป็นคนคิดเร็วทำเร็ว พวกเขาไปขอจดทะเบียนเพื่อเปิดบริษัทและได้รับการอนุมัติภายในไม่กี่วันด้วยความช่วยเหลือจากคุณพ่อของไห่อู๋เซิน
จากนั้นไป๋จิ้งถิงกับไห่อู๋เซินก็ไปปรับปรุงพื้นที่ทำสวนผลไม้ของพวกเขาให้กลายเป็นศูนย์ฝึกแบบครบวงจร ด้วยความที่ไป๋จิ้งถิงยุ่งมากในช่วงนี้ เขาจึงไม่มีเวลาที่จะอยู่กับภรรยาสักเท่าไหร่
หูเสี่ยวเถาเห็นว่าเป็นโอกาสเหมาะ เธอมักจะพาลูกชายและหลานชายมาเป็นลูกค้าประจำที่ร้านอาหาร ฉินซูเม่ยถือคติว่าหากไม่มาสร้างความเดือดร้อนให้เธอ ขอแค่จ่ายเงินค่าอาหารมา เธอก็จะถือว่าทุกคนคือลูกค้า เพียงแต่หูเสี่ยวเถาทำตัวเป็นลูกค้าที่ดีได้ไม่กี่วัน หลังจากนั้นก็มีข่าวลือให้คนแถวนั้นได้นินทา
“ซูเม่ย เธอรู้ไหมว่าวันนี้ฉันไปได้ยินอะไรมา” เหอลี่หมิงดื่มน้ำเย็นดับโมโห
“เธอไปได้ยินอะไรมาล่ะ” ฉินซูเม่ยถาม
“เธอยังมานั่งใจเย็นปั้นเกี๊ยวอยู่อีก” เหอลี่หมิงดื่มน้ำเย็นอีกรอบ “ตอนที่ฉันไปซื้อของที่ตลาด ฉันได้ยินคนเขาพูดเรื่องของเธอกับซูซ่างจิ่น”
“เรื่องของฉันกับซูซ่างจิ่น?” ฉินซูเม่ยทำหน้างง “พวกเขาพูดถึงฉันว่าอะไร”
“พวกเขาพูดกันว่าเธอกับเขาเคยเป็นคู่หมั้นกันมาก่อน แต่เธอมีปัญหาเรื่องการมีบุตร ซูซ่างจิ่นก็เลยต้องหาคนมาอุ้มบุญ และก็เป็นฉินซิ่วหลานที่เต็มใจมาอุ้มบุญให้พวกเธอ แต่ยังไม่ทันที่ฉินซิ่วหลานจะคลอด ไป๋จิ้งถิงก็มาวางยาเธอแล้วบังคับให้เธอแต่งงานด้วย แล้วคนพวกนั้นยังพูดอีกว่าเพราะไป๋จิ้งถิงเป็นทหารมาก่อน ซูซ่างจิ่นที่ยังเป็นเพียงนักเรียนชั้นมัธยมปลายจึงไม่มีปัญหาไปต่อสู้ ได้แต่ต้องยอมถอนหมั้นแล้วนั่งมองดูคู่หมั้นหรือก็คือเธอต้องแต่งงานไปกับคนอื่น”
“นี่มันเป็นบทละครจากโทรทัศน์ช่องไหนกันนะ”
“ก็นั่นสินะ แต่มันยังไม่จบแค่นั้นหรอกนะ พวกเขายังพูดกันอีกว่าระยะนี้ที่ไม่เห็นไป๋จิ้งถิงมาทำงานที่ร้านช่วยเธอก็เพราะไป๋จิ้งถิงจับได้แล้วว่าเธออยากกลับไปหาซูซ่างจิ่น เธอยื่นคำขาดว่าจะหย่ากับเขา แต่เขาไม่ยอมก็เลยทำได้แค่ต้องหลบหน้าเธอ” เหอลี่หมิงดื่มน้ำเย็นเป็นแก้วที่สาม “เรื่องไร้สาระแบบนี้จะเป็นใครปล่อยข่าวไปได้ถ้าไม่ใช่คุณป้าหูคนนั้น”
“แล้วตอนที่เธอไปรับเด็กๆ ที่โรงเรียนล่ะ มีคนพูดถึงข่าวลือนี้บ้างไหม” ฉินซูเม่ยไม่ได้สนใจว่าจะมีใครมาสร้างเรื่องนินทาและยุแยงให้เธอกับสามีมีปัญหากัน แต่เธอเป็นห่วงว่าที่โรงเรียนจะมีคนพูดเรื่องนี้ให้เด็กทั้งสามคนฟังหรือเปล่า
“ไม่มีนะ ฉันไม่เคยได้ยินใครพูดเรื่องนี้” เหอลี่หมิงทำท่าคิด ตอนนี้เธอมีหน้าที่ต้องไปรับไปส่งเด็กทั้งสามคนที่โรงเรียน เธอไม่ได้ยินข่าวลือนี้จริงๆ แต่ดูเหมือนว่าเด็กๆ จะไม่ร่าเริงเหมือนเดิม “เดี๋ยวนะ! ฉันคิดว่าระยะนี้เด็กๆ ดูเงียบผิดปกติ ฉันถามพวกเขา แต่พวกเขาก็เอาแต่บอกว่าคุณครูสอนให้นับเลขยากเกินไป”
“นับเลขยากเกินไป?” ฉินซูเม่ยขมวดคิ้ว “ปกติแล้วเด็กทั้งสามคนจะชอบเรียนวิชาคณิตศาสตร์เป็นพิเศษ และจิ้งถิงก็สอนคณิตศาสตร์ระดับชั้นประถมปีที่หนึ่งให้พวกเขาไปแล้วด้วย แต่พวกเขากลับบอกเธอว่าการนับเลขเป็นเรื่องยาก มันผิดปกติมากจริงๆ เอาอย่างนี้ ตอนเย็นเธอช่วยดูหน้าร้านให้หน่อยก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะไปรับเด็กๆ กลับบ้านเอง”
“พี่เจ๋อชิง พี่เจียวเจียว พี่เสี่ยวหลิน วันนี้ผมเอาขนมมาแบ่งพวกพี่กินด้วย” ซูซ่างเฉวียนเดินถือขนมเข้าไปหาพี่สาวและพี่ชายทั้งสามคน “ตอนที่คุณพ่อของผมยังอยู่ที่ชนบท คุณอาซูเม่ยทำเซาปิ่งให้คุณพ่อของผมกินทุกวัน ถั่วกวนที่เอามาทำไส้เป็นถั่วกวนสูตรเฉพาะของคุณอาซูเม่ยเลยนะครับ พวกพี่รู้เรื่องนี้หรือเปล่า”
แน่นอนว่าเด็กทั้งสามคนต้องไม่รู้ และซูซ่างเฉวียนก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะซูซ่างเฉวียนแค่พูดในสิ่งที่คุณย่าของเขาสอนเท่านั้น ถ้าเขาพูดตามที่คุณย่าสอน คุณอาซูเม่ยก็จะได้มาเป็นคุณแม่ของเขา
“ก็แค่ถั่วกวนธรรมดา คุณแม่ทำขนมและอาหารอร่อยๆ ให้พวกเรากินทุกวันจนฉันนับไม่ไหวเลยล่ะ” ถึงแม้ไป๋เจ๋อชิงจะพูดอวดอย่างภาคภูมิใจแบบนั้น แต่ในใจเขากลับรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก เพราะไม่ใช่แค่เรื่องขนมสูตรพิเศษที่ซูซ่างเฉวียนพูดถึง แต่เขายังได้ยินข่าวลือเรื่องที่คุณแม่ของเขากับคุณพ่อของซูซ่างเฉวียนกำลังจะแต่งงานกัน ถ้าเป็นแบบนั้นจริง เขากับน้องๆ ก็จะไม่มีแม่ และคุณพ่อก็จะหย่ากับคุณแม่ เขาไม่อยากให้เป็นแบบนั้น
“ใช่ ก็แค่เซาปิ่งไส้ถั่วกวน นายเคยกินซาลาเปารูปลูกเจี๊ยบหรือเปล่าล่ะ คุณแม่ทำให้พวกเรากินทุกวันเลย” ไป๋เจียวเจียวพูดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้เหมือนกัน
“ยังมีแพนเค้กรูปการ์ตูนราดน้ำผึ้งด้วย คุณอาซูเม่ยไม่เคยทำแพนเค้กการ์ตูนออกมาขายก็เพราะคุณอาเก็บไว้ทำให้พวกเราสามคนโดยเฉพาะ เซาปิ่งของนาย พวกเราไม่สนใจหรอก” หูเสี่ยวเถาพูด แต่น้ำเสียงของเธอกลับไม่ค่อยมั่นใจ เธอกลัวว่าคุณอาซูเม่ยจะทิ้งพวกเธอไป
ซูซ่างเฉวียนที่เป็นเพียงเด็กน้อยจะทนฟังคำพูดของพี่ๆ ทั้งสามคนพูดอวดอยู่ได้ยังไง เขาร้องไห้ออกมาเสียงดัง “ต่อไปคุณอาซูเม่ยก็จะมาเป็นแม่ใหม่ให้ผม พวกพี่จะไม่ได้กินขนมอร่อยๆ พวกนั้นอีกแล้ว คุณอาซูเม่ยจะต้องทำของอร่อยให้ผมกินคนเดียว”
“ถ้าขืนนายยังพูดว่าคุณแม่ของเราจะไปเป็นคุณแม่นายอยู่อีก ฉันจะต่อยนายให้ฟันร่วงไปเลย” ไป๋เจ๋อชิงชูกำปั้นน้อยๆ ขึ้นมา
“พวกแกทำอะไรหลานชายฉัน” หูเสี่ยวเถามารับหลานชายที่หน้าโรงเรียน แต่พอได้ยินเสียงหลานชายร้องไห้ เธอก็ไม่สนใจรีบวิ่งเข้าไปในห้องเรียนและเห็นไป๋เจ๋อชิงชูกำปั้นใส่หลานชายอยู่ เธอโมโหจึงเดินเข้าไปตบหน้าไป๋เจ๋อชิงก่อนที่จะผลักเด็กชายล้มไปบนพื้น โดยไม่สนใจว่าไป๋เจ๋อชิงจะล้มลงไปท่าไหน “เฉวียนเฉวียนของย่าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า บอกย่ามา เดี๋ยวย่าจะจัดการไอ้เด็กเหลือขอพวกนี้ให้เอง”
“ไม่มีครับ ไม่มีใครทำร้ายผม แต่ผมเสียใจ” ซูซ่างเฉวียนสะอื้น “คุณย่าครับ เมื่อไหร่คุณอาซูเม่ยจะมาเป็นคุณแม่ให้ผมสักที”
“อีกไม่นานหรอกจ้ะ”
“ไม่มีทาง! คุณแม่ของเราไม่มีทางไปเป็นคุณแม่ของนาย” ไป๋เจียวเจียวตะโกนขึ้น
“จะเป็นหรือไม่เป็นไม่ใช่เรื่องที่เด็กอย่างพวกแกมาตัดสินใจ” หูเสี่ยวเถาหันมายิ้ม “เหอะ...ไม่ดูเสียบ้างว่าทำไมช่วงนี้คุณแม่ของพวกแกไม่เคยมารับพวกแกที่โรงเรียน ก็เพราะหล่อนไปทำอาหารอร่อยๆ รอเฉวียนเฉวียนอยู่ที่บ้านของฉันน่ะสิ”
หูเสี่ยวเถาพูดแทงใจดำและยังสอนให้หลานชายพูดยุยงให้เด็กทั้งสามคนเกิดความไม่มั่นใจมาหลายวันแล้ว และจากที่เฝ้าสังเกตก็เห็นว่าเด็กทั้งสามคนไม่สดใสร่าเริงเหมือนเดิม หูเสี่ยวเถาจึงคิดว่าแผนของตัวเองคงได้ผลแล้ว อีกไม่นานเด็กทั้งสามคนก็จะสร้างปัญหาที่บ้าน ถ้าไป๋จิ้งถิงเป็นห่วงความรู้สึกของเด็กๆ ก็ไม่มีทางที่ไป๋จิ้งถิงจะอยู่เฉย คู่สามีภรรยาที่รักกันดีก็จะเริ่มทะเลาะกัน หลังจากนั้นเธอก็จะเข้าไปปลอบใจและทำให้ฉินซูเม่ยหันมาสนใจลูกชายของเธอ และเธอจะทำให้ฉินซูเม่ยเห็นว่าเฉวียนเฉวียนของเธอดีกว่าเด็กทั้งสามคนเป็นไหนๆ เธอเชื่อว่าด้วยคำพูดของเธอ ฉินซูเม่ยจะต้องหย่ากับไป๋จิ้งถิงแน่นอน
“ไม่จริง! หน้าที่รับส่งพวกเราเป็นของคุณน้าลี่หมิง คุณแม่กำลังรอพวกเราอยู่ที่บ้าน” ไป๋เจียวเจียวตะโกนกลับ
“เจียวเจียวมาดูนี่ก่อน ทำไมเจ๋อชิงนิ่งไปแล้วล่ะ ที่หัวก็มีเลือดออกเต็มเลย” จูเสี่ยวหลินพูดขึ้นอย่างตกใจ
คราวนี้เป็นหูเสี่ยวเถาที่ตกใจไม่แพ้กัน เธอเพิ่งผลักเด็กผู้ชายคนนั้นล้มไม่ใช่เหรอ เธอรีบหันไปมองดูเด็กชายที่นอนหมดสติอยู่ที่พื้น “ฉัน...ฉันไม่ได้ทำให้เขาบาดเจ็บนะ”
“ยายแก่ใจร้าย! คุณทำร้ายพี่ชายของฉัน คุณทำให้พี่ชายฉันเลือดออก” ไป๋เจียวเจียวร้องไห้ “ฉันจะให้คุณพ่อพาตำรวจมาจับคุณ”
จูเสี่ยวหลินรีบวิ่งออกไปตามคุณครูให้มาช่วย
หูเสี่ยวเถาอาศัยจังหวะนั้นอุ้มหลานชายหลบหนีด้วยความกลัว เธอไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเด็กคนนั้น เธอแค่อยากสั่งสอนที่เด็กคนนั้นมาทำให้หลานชายเธอร้องไห้ แต่ถ้าเด็กคนนั้นตายล่ะ เธอจะถูกตำรวจจับเข้าคุกไหม
489K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)
![เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นภรรยาเศรษฐีนีแม่ลูกสามในยุค 80 [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738726027_9336039.webp)