บัตเตอร์-พัตเตอร์

        ยุคสมัยนี้บอร์ดเกมหรือเกมกระดาน กลับมาฮอตฮิตอีกครั้งเพื่อน ๆว่าไหมคะ o_O?

        สวัสดีค่ะฉันชื่อ บัตเตอร์ ใช่แล้ว--บัตเตอร์ที่แปลว่าเนยค่ะ ! และนี่เพื่อนของฉันไวโอเล็ต เราสองคนกำลังนั่งอยู่ในคาเฟ่แห่งหนึ่งในกรุงเทพ ฯ... ชีวิตดี ๆ ที่ลงตัวซึ่งเปิดเป็๞ร้านบอร์ดเกมดังที่กล่าวไปข้างต้น

        พอพูดถึง บอร์ดเกม เพื่อน ๆ จะนึกถึงอะไรคะ ?สำหรับฉันแล้วต้องย้อนกลับไปสมัยนมนานนู่นเลยทีเดียว ทะดา !~ เกมเศรษฐีนั่นเองค่ะ!

        เลือกเอาว่าจะเป็๞ผู้เล่นหรือเป็๞นายธนาคารฉันเล่นทีไรแทบไม่เคยชนะพี่ชายสักที เท่านั้นที่สมองปลาทองของฉันจำได้ จนต้องคิดหาวิธีโกงแต่ก็ไม่ชนะอยู่ดี(เด็กดีอย่าทำตามเยี่ยงอย่างนะจ๊ะ ^^+)

        ผ่านไปหลายยุคหลายสมัยก็น่าแปลกใจนะคะที่มันกลับมาฮิตอีกฉันว่ามันต้องเป็๲เพราะมันเป็๲เกมฝึกสมองที่เล่นร่วมกับเพื่อนหรือเครือญาติได้ทำให้ทุกคนได้มีเวลาร่วมกันและแต่ละเกมมันก็กินเวลานานโข ไม่ใช่อะไรที่เล่นได้ง่าย ๆเหมือนเกมมือถือปัจจุบันทันด่วน

        แต่จะว่าไป...

        เดี๋ยวนี้บอร์ดเกมก็ลงมือถือเยอะเหมือนกันนะคะ บัตเองก็ไม่รอช้าที่จะรีบโหลดมา~

        มันต้องเป็๞เพราะด้วยสถานการณ์โควิด-19ที่เกิดขึ้นบนโลกของเราด้วยแน่นอนล่ะค่ะทุกคนจึงหันมาเล่นบอร์ดเกมผ่านทางออนไลน์กันฆ่าเวลากักตัวมากขึ้นเพราะไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหนคุณก็สามารถเชื่อมต่อกับเพื่อน ๆ ผ่านเกมด้ายย~ >_<

        มา ๆ เข้าเ๱ื่๵๹กันดีกว่า ฉันนี่ก็เกริ่นซะยาวขออำไพ (ขออภัย) ค่ะแหะๆ เล่นคำนิดหนึ่ง =_=

        “มุกไม่ฮาพาเพื่อนเครียด” ยัยไวโอเล็ตที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ฉันบอก

        ชิ !!!

        ยัยนี่ไม่รับมุกเอาเลย ฉันก็แค่พูดไปฆ่าเวลาเท่านั้นล่ะจ้า~ ^^*ยัยไวโอเล็ตเอาแต่นั่งเล่นมือถือขณะที่เรารอเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ นี่ฉันคิดถูกหรือคิดผิดที่พาShe มาที่ร้านบอร์ดเกมเนี่ยย อุตส่าห์ตามกูเกิลมา T[]T

        สารภาพแบบตรง ๆ นะคะ

        ฉันเองอยากเล่นเบอร์ดเกมแบบเล่นกับคนจริง ๆที่ไม่ใช่เล่นผ่านทางแอปมือถือ แต่ฉันหาคนเล่นด้วยไม่ได้จึงต้องชวนยัยนี่มาที่จริงพี่ชายของฉันเขาเคยมาที่ร้านแห่งนี้กับแก๊งเพื่อนโอตากุของเขาและพี่ท่านบอกว่าคือดี~ หากแต่ ! วันนี้พี่ชายของฉันไม่อยู่บ้านค่ะทั้งที่เป็๞วันหยุดทั้งทีน่าจะมีเวลาว่างให้น้องสาวสุดน่ารักอย่างฉันบ้างแท้ ๆ

        โป๊ก !

        ยัยไวโอเล็ตเขกเข้าให้ นี่ฉันคงพูดอะไรเลอะเลือนสินะ~ TUT

        ฉันชวนยัยไวโอเลตมาเพราะคิดว่ามันน่าจะมีบอร์ดเกมสักอย่างที่เราน่าจะเล่นได้ด้วยผู้เล่นจำนวนสองคนแต่ทว่ามันน่าจะเป็๲ไปได้ยาก

        ฉันใช้หลอดสีสันสดสวย (ชมพู) ดูดน้ำในแก้วไปเรื่อย ๆ อย่างใจลอยกำลังคิดว่าจะสั่งอาหารอะไรเพิ่มสักอย่างสองอย่างเพราะตอนนี้กระเพาะของฉันร้องโครกคราก

        “นี่ แล้วจะได้เล่นป้ะ”

        ไวโอเล็ตถามขึ้น เพื่อนของฉันเก็บมือถือลงกระเป๋าแล้ว

        “ก็น่าจะ--” ฉันพูดเสียงอ่อย ๆ

        “น่าจะ ?” คิ้วของไวโอเล็ตขมวดเข้าหากัน =_=*

        “คือ~” ฉันพยายามพูด “บอร์ดเกมมันคงเล่นแค่สองคนไม่ได้มั้ง แหะ ๆ ^o^”

        “ไม่ต้องมา แหะ ๆ เลย”

        โง้ย ดุจัง นี่เพื่อนหรือแม่เนี่ย What ?!

        “แล้วทำไมไม่ชวนพวกยัยฮันนี่ ยัยแอลมา O_o?”

        เอาตรง ๆ นะคะ... ถึงไวโอเล็ตจะมาตั้งคำถามกับฉันตอนนี้มันก็ไม่ทันละ

        สุดท้ายเราสองสาวก็ต้องสั่งเกี๊ยวซ่ามาเพิ่มคนในร้านมีบ้างประปรายเพราะตอนนี้ยังค่อนข้างสายไม่ใช่เที่ยง

        ตอนที่เราเซ็ง ๆ และยัยไวโอเล็ตบ่นว่าถ้าไม่เล่นก็กลับนั่นเองระฆังช่วยชีวิตของฉันก็มาเมื่อยัยฮันนี่ที่เราพูดถึงกันเมื่อกี้มาปรากฏตัว ณที่แห่งนี้~

        “เฮ้ย นั่น ยัยบัต ยัยม่วง”

        “ม่วงบ้าอะไรฉันชื่อไวโอเล็ตย่ะ กร๊าซซ เดี๋ยวแม่พ่นไฟซะเลยหนิ (-_-)o”

        “อะจ้า ใจเย็น ๆ ใจร่ม ๆ นะ ^_^”ฮันนี่เดินยิ้มแบบนางงามมิตรภาพเข้ามา แต่ฉันว่ามันดูน่าสยองแปลก ๆ บรื๋อ~~

        “เธอสองคนมาทำอะไรที่นี่อะ แทนที่จะเรียนพิส่งพิเศษ”ฮันนี่ลากเก้าอี้แล้วนั่งลงที่โต๊ะของเรา

        “แล้วแกล่ะ มาเรียนพิเศษเหรอไง” ไวโอเล็ตถามขึ้น

        “ก็ใช่น่ะซี่ ฉันมันเด็กดีรักเรียน วันเสาร์ก็ยังต้องเรียนเลยจ้านี่ใจคอจะไม่เข้ามหา’ลัยกันเหรอ ไม่เตรียมตัวไว้๻ั้๹แ๻่เนิ่น ๆ จะดีเหรอไง”

        “ขอพักสักหน่อยเถอะค่า #O#” ฉันพูดออกไปเห็นฮันนี่ยักไหล่

        “นี่ที่จริงน่ะ ฉันมากับนายพัตเตอร์ที่อยู่ห้อง 2 อ้ะรู้จักป้ะหมอนั่นก็เรียนพิเศษที่เดียวกัน เนี่ยฉันจะบอกให้ อยู่ใกล้ ๆ แถวนี้เลย”

        “อะไร” ฉันถาม “ที่เรียนพิเศษของเธอน่ะเหรอฮันนี่”

        “ใช่จ้า ^-^ มีเด็กโรงเรียนเราเยอะมั่ก”

        “จะว่าไปนายพัตเตอร์อะไรนั่นอะนะ--ชื่อพัตเตอร์กับบัตเตอร์ก็คล้าย ๆกันเลย คิก ๆ”

        ยัยไวโอเล็ตเอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก ฉันไม่รู้ว่าเพื่อนกำลังคิดอะไรอยู่แต่มันคงไม่ใช่แง่ดีแน่นอน - -^

        “พัตเตอร์อยู่ห้อง 2 ที่ตัวสูง ๆ ใส่แว่นอะนะ”

        “ช่าย~ ตัวอย่างโย่ง” ฮันนี่ลุกขึ้นและทำยืนประกอบ

        “หมอนั่นบอกว่าจะตามมาที่นี่ยังไงเราก็ต้องไปเรียนด้วยกันตอนบ่ายอยู่แล้ว”

        ฮันนี่ใช้ตะเกียบคีบเกี๊ยวซ่าที่ฉันกับยัยไวโอเล็ตสั่งเคี้ยวเข้าปากกร้วมๆ

        เชื่อเลยค่ะ ไม่ต้องเกรงใจเพื่อนเลยนะเธอว์

        “ฉันกับพัตเตอร์มักจะนัดเจอที่นี่แล้วไปเรียนพร้อมกันอ่าหมอนั่นก็มาคนเดียว แต่ดูลักษณะก็ไม่น่ามีเพื่อนคบอะนะ เหอ ๆ”

        พูดกับฮันนี่แล้วเสื่อมไหม ตอนนี้ฉันเริ่มคิดล่ะ -O-

        “จะว่าไปบอร์ดเกมพวกเนี้ย ฉันก็เคยเล่นออนไลน์กับยัยแอลในมือถือ ฉันน่ะลงทุนโหลดแอปเสียตังค์มาเล่นเลยนะรู้ปะโฮะ ๆๆ ^o^”

        ‘จะโม้อะไรก็เพลา ๆ บ้างมั้งง’ ฉันคิด เฮ้อ~

        “ตอนนั้นอะลำบากแย่เลยน้า~ ตอนล็อกดาวน์ที่โรงเรียนเราเลื่อนเปิดเทอมอะฉันไม่มีอะไรทำก็เลยโทรไปบอกยัยแอลโหลดเกมมาเล่นกันเนี่ยแหละ”

        ทุกคนไม่ต้องแปลกใจนะคะว่าทำไมฮันนี่ถึงดูพูดมาก ๆ หน่อย คือเธอก็พูดมากจริงๆ นั่นแหละค่ะ แบบว่าพูดเก่งม้ากก อันนี้คือ Fact ไม่ใช่ Truth

        “แล้วตกลงเราจะเล่นเกมอะไรกันดี ??” ยัยไวโอเล็ตถามขึ้น

        ฉันกับฮันนี่มองหน้ากัน “อืมม--”

        ตอนนั้นเองที่นายคนที่ชื่อพัตเตอร์ซึ่งฮันนี่เกริ่นไว้ซะยืดยาวก็เดินเข้ามาในร้าน

        “ฮันนี่ ^-^” เขาทักพร้อมกับหน้ายิ้มแย้ม

        “อ้าว~ มาแล้ว ๆ~ พัตเตอร์นี่เพื่อนห้องเดียวกับฉันบังเอิญเจอยัยสองหน่อนี่ที่ร้านนี้” สองหน่งสองหน่อ แหม ! ดูใช้ศัพท์เข้า --*

        “อ้อเหรอ~” พัตเตอร์มองมาทางฉันและยัยไวโอเล็ต @O@

        “หวัดดีพัตเตอร์” ฉันทัก มีมารยาทสุด ๆ

        “หวัดเด” นี่คือยัยไวโอเล็ต

        “สองคนนี้ก็ชอบเล่นบอร์ดเกมด้วยเหรอ” เขาถาม ท่าทางสงสัยเอามาก

        “ที่จริงฉันควรถามคำถามนี้กับเธอมากกว่านะ ฮันนี่” ฉันส่งสายตาชิ้ง ๆ ไปให้=_=++ ฉันว่าฮันนี่ก็แค่บังเอิญผ่านมาอยู่ที่นี่มากกว่ามั้ง

        “อ้าวว แล้วทำไมฉันถึงเล่นไม่ได้ล่ะ !?” ฮันนี่ทำเสียงสูง อ้าปากหวอ

        “ก็ไม่ใช่เล่นไม่ได้หรอกนะ -O-” ไวโอเล็ตว่า

        “พูดงี้ก็สวยดิคะ จัดมาสักเกมสองเกมเป็๲ไงจ๊ะ”ฮันนี่ทำท่าพับแขนเสื้อขึ้น นั่งเท้าคางมองทั้งฉันและไวโอเล็ต

        “พัตเตอร์ ?”

        “ว่า ?”

        “นั่งลง”

        “ฮะ ?!”

        “นั่งลง ! จัดให้แม่สองคนนี้ดูสักเกมสองเกมกันซิ $O$”

        รังสีการแข่งขันออกมาจากตัวฮันนี่เลยค่า

        “อย่ามาหน้าเงิน บอกก่อนเลยนะนี่ไม่ใช่พนัน ฉันจะไม่ยอมเสียเงิน !” ฉันรีบพูด

        “ก็ด้ายย~ ถ้างั้นถ้าใครแพ้เลี้ยงอาหารอีกชุด เคมะ ?”ฮันนี่ทำตาเ๽้าเล่ห์ โอ้วว แม่เ๽้าประคู้ณณ จริงจังขนาดหนา

        “ได้” ฉันรับคำ (-_-)o

        “เกมอะไรที่มันใช้จำนวนคนน้อย ๆ...” ไวโอเล็ตเปรย ๆ ขึ้น

        “นี่--แต่ฉันว่า--” พัตเตอร์ทำท่าขยับแว่นสายตา เขากำลังจะพูด...

        “น้อง ! น้อง ๆ ที่อยู่โต๊ะนั้นน่ะ !~”จู่ ๆ เราสี่คนก็ได้ยินเสียงเรียกจากคุณพี่โต๊ะข้าง ๆเป็๲พี่ผู้หญิงและพี่ผู้ชายวัยมหา’ลัยที่ดูเนิร์ด ๆ กลุ่มใหญ่

        “คะ ???” คนถามคือฮันนี่

        “มาจอยกับพวกพี่ไหม พวกพี่กำลังจะเล่นเกมมนุษย์หมาป่าล่ะ ^^” พี่สาวคนหนึ่งพูด

        “โว้วว~ >O<” คนส่งเสียงคือไวโอเล็ตท่าทางตื่นตาตื่นใจจริงค่ะ เป็๞เพราะฉันกับยัยนี่มักจะเล่นเกม WerewolfOnline ด้วยกันบ่อย

        “ถ้าฉลาดก็ต้องเล่นเกมที่เคย ๆ” ไวโอเล็ตกระทุ้งสีข้างฉัน

        “รับแซ่บ !”

        หลังจากนั้น~

        “ไวโอเล็ต เธอเป็๲หมาป่าป้ะเนี่ย” ฮันนี่ถามขึ้น

        “อะไรยะ -_-++”

        “พัตเตอร์อะนั่งเงียบเขียว หึหึ” ฉันตั้งข้อสังเกต

        เขาหันมามองหน้าฉันแบบ “-3-” และ “(_ _*)” หนอย~ ไอ้หมอนี่

        “อะไรฉันเป็๲ผู้ส่งสาร” เขารีบพูด

        “โอ๊ะ เหรอจ๊ะ” ฉันแหย่

        “ระวังมีฆาตกรต่อเนื่องอยู่ในเกมด้วยอ่า”

        “แล้วก็มีคนบ้าด้วย”

        สองประโยค๪้า๲๤๲เป็๲ของกลุ่มพวกรุ่นพี่

        “หยึย ๆๆ” ยัยฮันนี่ลุ้นจนตัวเกร็ง ฉันก็ไม่รู้ว่ายัยนี่ได้บทบาทอะไร

        ที่แน่ ๆคนที่เป็๲ผู้หยั่งรู้คือรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งนั่งฝั่งตรงข้ามกับฉัน...

        “หมดเวลาสนทนา สงสัยว่าใครเป็๞ Werewolf ให้ชี้พร้อมกัน 1 2 3 !”

        แต่ละคนชี้ไปที่ยัยไวโอเล็ต

        “อ...อ้าว O_o?” หุหุ แกล้งไก๋อะดิ

        …สุดท้ายแล้วเกมก็จบลงในสิบกว่านาทีให้หลังและก็คือไวโอเล็ตนั่นแหละค่ะเป็๲หมาป่าน่ะ เหอะ ๆคือจะชนะเกมนี้รึยังเร็วไปอีกร้อยปีร้อยชาติ

        “ฟู่~ จบซะที” ยัยฮันนี่เป่าลมอย่างโล่งอกฉันรู้ว่าที่ยัยนี่เครียดคงเพราะดันท้าพนันอะไรบ้า ๆ แต่สุดท้ายทั้งฉันและฮันนี่ก็ไม่ต้องมีใครเลี้ยงใครอีกมื้อเพราะพวกเราคนหนึ่งเป็๞บอดี้การ์ด และอีกคนหนึ่งเป็๞ผู้คุมขัง

        เราบอกขอบคุณกลุ่มพวกรุ่นพี่มหา’ลัยและกำลังจะแยกย้ายกันออกจากคาเฟ่บอร์ดเกมแห่งนี้เนื่องจากฮันนี่และพัตเตอร์จวนจะได้เวลาเรียนพิเศษแล้ว...

        “งั้นฉันกับพัตเตอร์ไปก่อนล่ะ -_-/”ฮันนี่ยกมือขึ้นโบกให้ฉันและไวโอเล็ต

        “โชคดี ไปดีมาดี (-_-)Y” ไวโอเล็ตว่า

        “อะจ้า~~” ฮันนี่ลากเสียงยาวเกิ๊น ไม่รู้แกล้งประชดหรือเปล่านะคะ - -^

        “งั้นฉันไปก่อนนะ บัตเตอร์” คนพูดคือพัตเตอร์ค่ะ

        เอาตรง ๆ นะ... ฉันพูดและสะกดชื่อหมอนี่ยากจังกระดากปากชะมัดเพราะมันคล้ายกับบัตเตอร์ เลยค่ะ !

        “ทำไมต้องชื่อพัตเตอร์ด้วยเนี่ย -_-^^^”ฉันทำหน้ายัวะ ๆ ใส่แต่เขาได้ยินนะคะ

        “แม่ฉันตั้งให้ =_=” เขาพูด

        ‘อ้ออ’

        “บัต เธอก็รู้จักกับ พัต ไว้สิ ไว้เจอกันที่โรงเรียนจะได้ทักกันได้~ ^^” ฮันนี่เหมือนหวังดี

        “ย่ะ”

        “บัต พัต เรียกยากชะมัด” ไวโอเล็ตว่า