“องค์รัชทายาทน่ะ” กู้ชิงเฉิงหรี่ตาลงเล็กน้อย“เขาสงสัยว่ากู้จิ่งเซวียนใช้หงเหยียนซากับกู้ตงหลิง”
“่นี้ค่อนข้างสงบ ไม่มีผู้ใดมาที่สวนหรูอี้เลยขอรับ” หยวนจิ่วชะงักไปเล็กน้อย “แต่พวกเขาคงไม่ยอมแพ้หรอกกระมัง”
“น่าจะ… ไม่มีอันใดแล้ว” กู้ชิงเฉิงครุ่นคิด “แต่เราก็ต้องระวังไว้บ้าง”
ยามนี้โม่อวี้เฉินล่วงรู้ถึงฐานะของนางและกู้จิ่งเซวียนแล้วไม่มีทางที่เขาจะไล่ล่าสังหารบุตรชายของตนเอง
แม้ว่านางจะไม่ได้ยอมรับอย่างตรงไปตรงมาแต่โม่อวี้เฉินก็ไม่ใช่คนโง่ เขาต้องรู้อยู่แล้วว่ากู้จิ่งเซวียนคือสายเืของเขา
หากแม้แต่สายเืของตนเองยังไม่อาจยอมรับได้เช่นนั้นขาทองคำข้างนี้ นางก็ไม่ได้ปรารถนาจะยึดเหนี่ยว ถึงครานั้นนางก็จะสู้ตายหรือไม่ก็ตัดขาข้างนี้ทิ้งเสีย
โม่อวี้เฉินที่ซ่อนตัวอยู่เงียบๆในมุมมืด ยามนี้หัวใจกลับระคนด้วยความรู้สึกซับซ้อน
เขารู้ดีว่าเด็กน้อยผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดาส่วนกู้ชิงเฉิงผู้นี้ช่างอำมหิตนัก
เมื่อนึกย้อนไปถึงในอดีตเขาควรจะแต่งคุณหนูใหญ่ตระกูลกู้กู้ตงหลิงเป็พระชายาทว่ากู้ชิงเฉิงกลับวางแผนร้าย ซ้ำยังให้ตระกูลไป๋ออกหน้าทำให้นางได้ขึ้นเป็พระชายาในที่สุด
ในยามนี้นางลงมือเพียงครั้งเดียวก็ทำลายใบหน้าของกู้ตงหลิงจนยับเยินในใจเขากลับรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาอีกครั้ง ดูท่าว่าเขาไม่ควรมีความหวังใดๆกับสตรีผู้นี้เลย นางยังคงเป็ปีศาจน้อยผู้ดุร้ายไร้เหตุผลและชั่วร้ายเช่นเดิม
นึกแล้วน่าขันนักเมื่อวานเขายังรู้สึกผิดที่ไม่ได้ช่วยนางออกมาจากกองเพลิงและยังรู้สึกสงสารที่ไม่ได้ให้เฟิงเจ๋อไปตรวจสอบสาเหตุของเพลิงไหม้ให้ดีกับสตรีผู้นี้ แท้จริงแล้วไม่จำเป็ต้องใส่ใจเลยสักนิด
แต่ถึงอย่างไรกู้จิ่งเซวียนก็เป็บุตรชายของเขาโม่อวี้เฉินไม่มีทางยอมให้สตรีผู้นี้นำบุตรชายของเขาไปเลี้ยงดูจะมีแต่ทำให้เด็กผู้นี้เลวทรามลงเท่านั้น
ยามนี้เด็กน้อยก็ช่างอำมหิตและโเี้ยิ่งนักทั้งที่อายุยังน้อย แต่คำพูดกลับเสียดแทงยิ่ง อีกทั้งการกระทำก็สุดโต่ง
เมื่อคิดได้ดังนี้โม่อวี้เฉินจึงตัดสินใจที่จะชิงบุตรชายของตนกลับมา
เขารู้ดีว่าหากเข้าปะทะตรงๆ ย่อมไม่อาจชิงตัวเด็กน้อยกลับมาได้ ฝีมือของกู้ชิงเฉิงเป็สิ่งที่เขาไม่อาจคาดเดาได้ เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อนด้วยซ้ำ
หยวนจิ่วพยักหน้าพลางอุ้มกู้จิ่งเซวียนขึ้นมา “ข้าจะระมัดระวังให้มาก”
เมื่อมองจากระยะไกลช่างดูราวกับเป็ครอบครัวสุขสันต์สามคนพ่อแม่ลูกทำให้โม่อวี้เฉินรู้สึกไม่สบอารมณ์ยิ่งนักตำแหน่งที่อุ้มบุตรชายนั้นควรจะเป็ของเขา
แต่แล้วเขากลับรู้สึกดูแคลนเสียด้วยซ้ำสตรีผู้มีจิตใจอำมหิตเช่นนี้ เขาไม่มีทางเก็บไว้ข้างกายเด็ดขาด
“กู้ชิงเฉิง!” ในเวลานั้นโม่อวี้เฉินก็เดินออกมาพลางเอ่ยเรียกชื่อนางด้วยเสียงต่ำ
หยวนจิ่วและกู้ชิงเฉิงหันกลับไปพร้อมกัน
หยวนจิ่วก้าวมายืนบังหน้ากู้ชิงเฉิงด้วยสัญชาตญาณพลางมองโม่อวี้เฉินด้วยแววตาระแวง “ผู้ใดกัน?”
“ฝ่าา!” กู้ชิงเฉิงก็ใเล็กน้อยแต่ในใจก็พลันเข้าใจทันที ไม่แปลกใจเลยที่ตลอดทางนางรู้สึกว่ามีคนติดตามที่แท้ก็เป็เขา เวลานี้นางจึงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย
“องค์รัชทายาทตามมาถึงที่นี่แล้ว” กู้จิ่งเซวียนจำโม่อวี้เฉินได้ในทันที“ท่านมาตามหาท่านแม่ของข้าหรือ? ท่านก็คิดว่าท่านแม่ของข้าเป็ยอดหญิงงามเหมาะสมกับท่านราวกับ์สร้างเลยใช่หรือไม่” เด็กน้อยหรี่ตาลงพลางยกยิ้มอย่างทะเล้น
“เ้าน่ะเงียบเสีย” กู้ชิงเฉิงเหลือบมองกู้จิ่งเซวียนค้อนหนึ่ง
จากนั้นนางจึงหันไปมองโม่อวี้เฉินอย่างเ็า“ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ท่านควรจะมา”
นางมาหาสวนหรูอี้เพื่อจะได้สงบใจแท้ๆยังไม่อาจทำได้เลย
“เพราะเหตุใด? เ้ากลัวว่าข้าจะล่วงรู้ความลับของเ้ารึ?”โม่อวี้เฉินเอ่ยด้วยสีหน้าดูแคลน มุมปากยกขึ้นเป็รอยยิ้มเย็นน้ำเสียงของเขาห่างเหินและแฝงไว้ด้วยความเยียบเย็น
“ฮึ! คิดหรือว่าจะนำความลับของที่นี่ออกไปได้!!” หยวนจิ่วแค่นเสียงเย็นใบหน้าซึ่งปกติก็ไร้อารมณ์อยู่แล้ว ยิ่งดูเ็าลงไปอีก “เ้ารู้หรือไม่?ผู้ที่ล่วงรู้ความลับของสวนหรูอี้ล้วนต้องตาย”
แม้ผู้มาจะเป็ถึงองค์รัชทายาทเขาก็จะไม่ได้ผ่อนปรนเด็ดขาด
โม่อวี้เฉินยิ้มเล็กน้อย“หยวนจิ่ว เ้าสำนักหรูอี้งั้นรึ” เขายังคงมองสำรวจหยวนจิ่วอย่างไม่ลดละทำให้หยวนจิ่วขมวดคิ้วมุ่น
เขาเคยได้ยินมาว่าองค์รัชทายาทแห่งแคว้นต้าฉินมีฝีมือไม่เบาแต่ก่อนหน้านี้จะเป็เช่นไรหยวนจิ่วก็หาได้สนใจทว่ายามนี้กลับไม่อาจปล่อยให้ผ่านไปได้โดยง่าย
องค์รัชทายาทกล้าตามนายหญิงของเขามาถึงที่นี่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจปล่อยให้มีชีวิตรอดกลับไป
“เลิกพูดจาไร้สาระ แล้วไปตายซะ!” หยวนจิ่วเอ่ยเสียงต่ำพลางแบมือออก เผยให้เห็นมีดสั้นเล่มเล็กที่ส่องประกายสีเขียวเข้มชัดเจนว่ามันเป็ยาพิษที่ร้ายแรงถึงตายเมื่อััเื
มีดสั้นเล่มนั้นยังเป็อาวุธแหลมคมอีกด้วยคนทั่วไปเมื่อเผชิญหน้ากับมัน ย่อมต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย
“เ้าคิดว่า… เ้าจะรั้งข้าไว้ได้หรือ?” โม่อวี้เฉินไม่สะทกสะท้านเมื่อพูดจบเขาก็เงยหน้ามองกู้ชิงเฉิง “เ้าจะตัดใจเห็นข้าตายได้หรือ?หากข้าตายไป เ้าก็จะกลายเป็แม่ม่าย”
คำพูดนี้เกือบทำให้กู้ชิงเฉิงกระอักเืแม้แต่หยวนจิ่วก็ยังยืนแข็งค้างไปชั่วขณะ จากนั้นความโกรธพลันปะทุขึ้นมาคนผู้นี้บังอาจมาหยอกเย้านายหญิงของเขา ช่างสมควรตายนัก
ไม่รอช้าหยวนจิ่วก็พุ่งเข้าโจมตีโม่อวี้เฉินพร้อมมีดสั้นในมือ
หยวนจิ่วผู้นี้ก็เป็บุคคลที่โเี้อันดับต้นๆในยุทธภพ ทั้งยังมีความสามารถไม่น้อยมิฉะนั้นในยุทธภพก็คงไม่มีผู้ใดได้ยินชื่อเสียงของเขาก็พากันเปลี่ยนสีหน้าและหลีกเลี่ยงสำนักหรูอี้
แต่ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือเ้าสำนักหรูอี้ที่เคยทำให้ผู้คนหวาดกลัว กลับแสดงความเคารพต่อกู้ชิงเฉิงและยังเรียกขานนางว่านายหญิงเสียอย่างนั้น
กู้ชิงเฉิงผู้นี้ช่างมีเล่ห์เหลี่ยมไม่เบา
ชั่วขณะนั้นโม่อวี้เฉินก็รู้สึกสับสนในใจนางไม่ใช่หญิงสาวที่เขาเคยรู้จักอีกต่อไปนางไม่ใช่หญิงสาวที่เคยวนเวียนอยู่รอบตัวเขาและคอยติดตามเขาอีกแล้ว
เขาหลบมีดสั้นที่หยวนจิ่วขว้างมาได้อย่างหวุดหวิด
มีดสั้นเฉียดปลายจมูกกลิ่นคาวเืกระจายออกไป
โม่อวี้เฉินรีบกลั้นหายใจและในขณะที่หยวนจิ่วไม่ได้ถอยห่าง เขาก็ฟันออกไปหนึ่งฝ่ามือ
“ท่านอาหยวนคงจะเสียท่าแล้ว!” กู้จิ่งเซวียนจ้องมองไม่กะพริบตาจากนั้นก็ส่ายหน้า
คำพูดนี้โม่อวี้เฉินย่อมทำให้เขาตกตะลึงจนแทบไม่อาจเชื่อได้
เด็กน้อยผู้นี้เป็บุตรชายของเขาอย่างไม่ต้องสงสัยแต่ด้วยวัยเพียงน้อยนิด เหตุใดเด็กน้อยจึงมีความสามารถถึงเพียงนี้กัน?
กระบวนท่านี้เขาใช้พลังออกไปเพียงบางส่วน ทำให้หยวนจิ่วไม่อาจหลบเลี่ยงได้แต่แม้กระทั่งจอมยุทธ์ก็ยังยากที่จะมองออกทว่ากู้จิ่งเซวียนตัวน้อยกลับมองเห็นได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
ในใจของเขาพลันปั่นป่วนดุจคลื่นั์โหมกระหน่ำอีกครั้งไม่อาจสงบลงได้เลย
ในวินาทีต่อมาหยวนจิ่วก็ถอยหลังไปหลายก้าว และกระอักเืออกมา
ฝ่ามือเ่าั้เขาไม่อาจหลบเลี่ยงได้เลย องค์รัชทายาทแห่งแคว้นต้าฉินผู้นี้ช่างสมคำร่ำลือจริงๆ
หยวนจิ่วรู้สึกระวังมากขึ้นและรีบเข้ามาปกป้องกู้ชิงเฉิง “นายหญิงท่านพาคุณชายน้อยเข้าไปก่อน ที่นี่ให้ข้าจัดการเองเถิดขอรับ”
“ไม่จำเป็!” กู้ชิงเฉิงรู้สึกว่าหากสู้ต่อไปหยวนจิ่วคงต้องสิ้นชีพที่นี่เป็แน่
องค์รัชทายาทโม่อวี้เฉินผู้นี้มีรัศมีของตัวเอกแม้จะมียอดฝีมือจากโลกภายนอกมา ก็ยังยากที่จะโค่นล้มเขาได้
นักเขียนผู้นี้ช่างเหมือนแม่แท้ๆของพระเอก ที่รักพระเอกมากมายยิ่งนัก
น่าเสียดายที่กู้ชิงเฉิงเป็นางร้ายผู้ชั่วช้าที่ถูกกำหนดให้เป็บันไดให้แก่พระเอกและนางเอก และถูกกำหนดให้ต้องตายอย่างอนาถนางช่างโชคร้ายเสียจริง
แต่ว่านางจะไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตาเช่นนี้และนางจะต้องเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งให้ได้
“นายหญิง!” หยวนจิ่วดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยมีเืหยดลงมาจากมุมปาก ขณะเดียวกันก็ก้มหน้าลง “ข้าน้อยไร้ความสามารถ”
“ไม่ใช่ความผิดเ้าหรอก” กู้ชิงเฉิงโบกมือ “เ้ายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าเลยจะเป็คู่ต่อสู้ขององค์รัชทายาทได้อย่างไร”
ทุกสิ่งล้วนดูเหมือนอยู่ในความคาดหมายของนางคำพูดนี้ก็ไม่ผิดเลยสักนิด แต่กลับทำให้โม่อวี้เฉินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ“อย่างไรเล่า? เ้าจะลงมือหรือ? ข้าไม่อยากจะแตะต้องเ้าเลยแม้แต่น้อย”
คำพูดนี้แฝงไปด้วยความคลุมเครือเล็กน้อยทำให้กู้ชิงเฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง
และทำให้หยวนจิ่วยิ่งโกรธมากขึ้น“องค์รัชทายาทแห่งต้าฉิน บังอาจยิ่งนัก” ในสายตาของเขากู้ชิงเฉิงมีฐานะสูงส่งกว่าราชสำนัก นางคือนายหญิงของเขา
โม่อวี้เฉินยักไหล่“หยวนจิ่ว จนถึงตอนนี้เ้ายังไม่เข้าใจสถานการณ์เลยแบบนี้จะทำให้นายท่านอย่างข้าเบื่อหนายเอาได้ง่ายๆ”
หากกู้ชิงเฉิงคือนายหญิงของเขาตัวเขา โม่อวี้เฉินก็ย่อมเป็นายท่านของหยวนจิ่วเช่นกัน
“ท่านแม่ ท่านตัดสินใจจะรับองค์รัชทายาทไว้แล้วหรือ?” กู้จิ่งเซวียนได้ยินคำพูดของโม่อวี้เฉินที่ดูโอ้อวดเล็กน้อยจึงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา
535
