กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

โรซาเรียนิ่งเงียบลงไปขณะที่นางคิดไม่ออกว่ากริมรู้เรื่องทั้งหมดได้ยังไงหรืออาจจะเป็นเพราะสายเลือดเทวทูต6ปีกของกริม นั่นไม่สำคัญยังไงกริมก็คือกริมสำหรับนางแต่ยังไงนางก็มีบางเรื่องที่ต้องพูด
''ท่านกริมท่านควรรู้ก่อนว่าเผ่าพันธุ์ของข้าเป็นเผ่าพันธุ์ที่สูงส่งและหายาก ก่อนที่ท่านจะเจอข้าข้าโดนคำสาปจากคนในตระกูล แม่ของข้าเดิมทีเป็นผู้นำในเผ่าพันธุ์แต่โดนน้องตัวเองหักหลังข้าแอบหนีออกมาได้แต่ก็ต้องโดนคำสาบเข้า ข้าเชื่อว่าการตามล่าตัวข้ายังคงมีอยู่และข้าอยากให้ท่านเก็บความลับนี้เอาไว้ให้ดีเพื่อที่ตัวของท่านเองจะได้ไม่ติดร่างแหไปด้วย''กริมเข้าใจที่โรซาเรียพูดมามันก็ไม่ได้ต่างไปจากตัวมันเลยสายเลือดของมันเป็นถึงเทวทูตกริมย่อมโดนตามล่าแน่นอน ดังนั้นกริมจะไม่ใช้ปีกหากไม่จำเป็นและต้องแข็งแกร่งขึ้นโดยไว
''ข้าเข้าใจแล้ว เจ้านอนพักเถอะนะข้าจะออกไปหาของมาช่วยเจ้าปลดคำสาป''กริมสูมลมหายใจ1ครั้งก่อนจะเดินออกนอกกระท่อมไป การหาเลือดสัตว์อสูรคงไม่ใช่เรื่องยากแต่สมุนไพรจรัสแสงมันไม่ง่ายเลยเพราะมันไม่ได้ขึ้นแถวเมืองนี้ เนื่องจากสมุนไพรตัวนี้จะขึ้นเฉพาะในเมืองหนาวเท่านั้นกริมจึงต้องหาทางติดต่อคนกลางไปหาซื้อมาให้ แต่มันก็ยังขาดสิ่งที่มันชอบที่สุดไปอยู่ดี เงิน!แต่ที่ตัวของกริมยังพอมีเงินติดตัวอยู่บ้าง มันจึงเข้าเมืองไปหาซื้อของมาใส่เลือดอสูรเมื่อเข้ามาถึงเมืองกริมเดินตรงเข้าไปที่ร้านสมุนไพรที่เคยไปก่อนหน้านี้ทันที
''อ้าว คุณชายท่านมาอีกแล้ว รอบนี้มีอะไรมาขายบ้างล่ะ''เจ้าของร้านทักทายแบบเป็นกันเองทันทีที่เห็นกริมเดินเข้ามาในร้าน
''ข้าอยากได้ขวดโหลสำหรับบรรจุเลือดสัตว์อสูร100ขวดและข้าอยากรู้ราคาของสมุนไพรจรัสแสงและข้าจะหาคนไปซื้อมันมาให้ข้าได้ที่ไหนท่านพอจะช่วยข้าได้มั้ย''เจ้าของร้านที่ได้ยินกริมพูดออกมามันก็ถูกมือไปมาและเดินมาข้างกริมทันที
''ฮี่ ฮี่ ท่านมาถูกที่แล้วเรื่องพวกนี้ข้าจัดการให้ท่านได้ทั้งหมดแบบง่ายๆเลย ขวดโหลขวดละ1เหรียญเงินส่วนสมุนไพรจรัสแสงเพราะมันพื้นเฉพาะที่เมืองหนาวมันจึงแพงมีราคาต้นละ1เหรียญทองส่วนเรื่องหาคนไปซื้อท่านไม่ต้องห่วงข้าจะส่งคนของข้าไปซื้อให้เอง แต่มันมีค่าเหนื่อยกันหน่อยนา''เจ้าของร้านรู้สึกยินดีมากที่มีคนมาซื้อขวดโหลเพราะมันขายค่อนข้างยากในเมืองเล็กๆแบบนี้
''แพงขนาดนั้นเลย หากรวมค่าเหนื่อยกับค่าสมุนไพร100ต้นท่านคิดเท่าไหร่แต่ตอนนี้ข้ายังไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรอกนะ จะมีก็แค่พอจ่ายค่าขวดโหลเท่านั้น''กริมเศร้าหมองลงทันทีสมุนไพรต้นละ1เหรียญทองมันต้องใช้ถึง100ต้นเมื่อคิดถึงเงินที่จะต้องเสียในใจของกริมกำลังกรีดร้องอย่างน่าสงสาร
''150เหรียญทองทั้งหมดแล้วของจะมาถึงที่นี่ภายในเวลา1เดือนหรืออาจจะเร็วกว่านั้น ส่วนเรื่องเงิน...ตามจริงข้าต้องรับเงินจากท่านครึ่งหนึ่งก่อน แต่ข้าเห็นว่าท่านไม่น่าจะใช่คนเลวเพราะฉะนั้นข้าจะออกให้ก่อน ส่วนรื่องเงินข้ามีข้อเสนอให้ท่าน ข้าคิดว่าที่ท่านซื้อขวดโหลไปคงต้องการเก็บเลือดสัตว์อสูรใช่มั้ย หากใช่ข้าต้องการซื้อซากสัตว์อสูรเหล่านั้นและไม่ต้องห่วงทั้งหมดมันน่าจะเกิน150เหรียญทองด้วยซ้ำไป ส่วนเงินที่เกินไปข้าจะจ่ายให้ท่านอีกที''เจ้าของร้านเดินทีต้องการซากสัตว์อสูรมากกว่าสมุนไพรซะอีกเพราะมันเป็นที่ต้องการและใช้บ่อยมากกว่าเนื้อสามารถนำมาทำอาหารได้ กระดูก ฟัน กรงเล็บนำมาทำอาวุทและชิ้นส่วนต่างๆอีกมากมายแทบจะทั้งตัวของสัตว์อสูรสามารถนำมาใช้ได้หมด
''ตกลง แต่ข้าไม่รู้ว่าต้องใช้เวลามากเท่าไหร่เพราะข้าไม่มีวิชาต่อสู้หรือเวทย์โจมตีเลย''เจ้าของร้านได้ยินแบบนั้นตามันก็เป็นประกายทันทีก่อนจะวิ่งหายเข้าไปที่หลังร้านและกลับออกมาพร้อมกับกล่องสีดำ1ใบ
''อย่าหาว่าข้าหลอกขายของให้เจ้าเลยนะ นี่คือสุดยอดวิชาเวทย์ที่ตกทอดมาเป็นแสนปีล้านปีแล้วไม่มีใครอ่านอักษรในนั้นออกข้าศึกษามันมาทั้งชีวิตแต่ก็ไม่ได้อะไรเลย ข้าเคยเอาไปขายให้คนหลายๆคนแต่พวกมันกลับหาว่าข้าเป็นบ้า ความหวังสูงสุดในชีวิตข้าคือต้องการเห็นคนใช้วิชาเวทย์นี้ได้ซักครั้ง''เจ้าของร้านเปิดกล่องออกมาก็เผยให้เป็นตำราเวทย์เล่มบางที่มีสภาพเก่าแก่มาก
''ข้าขอดูหน่อยได้มั้ย''กริมสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ออกมาจากตำราเล่มนั้นมันจึงขอเจ้าของร้านมาดูก่อนจะแอบตรวจสอบตำราเล่มนั้นดู[ตำราเวทย์ระดับพระเจ้า:อาณาเขตหมื่นดาบ ความสามารถ:สร้างอาณาเขตดาบขึ้นมาความกว้างและจำนวนดาบขึ้นอยู่กับพลังเวทย์ของผู้ใช้ และผู้ใช้สามารถควบคุมดาบในอาณาเขตได้อย่างใจนึก ความสามารถเพิ่มเติม:??? ต้องการเรียนรู้หรือไม่]หลังจากกริมตรวจสอบดูทั้งหมดมันก็รู้ได้ทันทีว่าตำราเล่มนี้ระดับสูงแค่ไหน แต่ด้วยความอยากรูของกริมมันจึงพูดคำว่าเรียนรู้ออกมา ฉับพลันตำราที่กริมถืออยู่ก็กลายเป็นแสงแล้วหายเข้าไปในตัวกริม
''นี่...เกิดอะไรขึ้น ตำราของข้าหายไปไหน''เจ้าของร้านตกใจทันทีที่ตำราของตัวเองหายไป
''ข้าขอโทษ ข้าคิดว่ามันเลือกข้าจึงทำให้ตำราหายไป''กริมไม่ได้พูดความจริงออกไปหากบอกว่ามันเรียนรู้ไปแล้วคงได้มีเรื่องยุ่งตามมาอีก
''มันเลือกท่าน? งั้นก็หมายความว่าท่านใช้มันได้แล้วใช่มั้ย เร็วเข้าข้าอยากเห็นใช้ให้ข้าดูหน่อย''กริมลังเลทันทีที่เจ้าของร้านขอให้ทำแบบนั้น เพราะมันก็ไม่รู้หากใช้ออกมาจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง
''ข้าว่าที่นี่มันไม่เหมาะเท่าไหร่ ว่าแต่ราคาของตำรามันเท่าไหร่''กริมปวดใจอีกครั้งที่คิดว่าต้องเสียเงินหากรู้ว่าตำราจะหายไปหลังจากเรียนรู้กริมคงไม่ไปยุ่งแน่
''พรุ่งนี้เจ้าจะไปล่าสัตว์อสูรใช่มั้ย ถ้าใช่ข้าจะไปรอเจ้าที่นอกเมืองแล้วไปพร้อมกันวันนั้นเจ้าต้องใช้ให้ข้าดูหากข้าพอใจข้าจะไม่คิดเงินตำราเล่มนั้น''กริมมีความหวังขึ้นมาทันทีจึงได้ตอบตกลงเจ้าของร้านไป จากนั้นกริมจึงจ่ายเงินค่าขวดโหลแล้วรับพวกมันมาก่อนจะเดินทางกลับไปที่กระท่อมทันที

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่6:อาณาเขตหมื่นดาบ

นิยายแนะนำ

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่6:อาณาเขตหมื่นดาบ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้