ตอนนี้เป็ตอนที่อึดอัดกับตัวละครหญิงอย่างสูงสุดโปรดอดทนอีก 3-4 ตอนจะดีขึ้นแล้วครับ
---------------------
ภายในบ้านหลังเล็ก ท่ามกลางลานกว้างที่ล้อมรอบไปด้วยป่าเขา ถึงแม้ว่าภายนอกจะดูโทรมไปบ้าง แต่ภายในบ้านยังคงสะอาดสะอ้านและน่าอยู่ มีแสงไฟจากโคมและเทียนเท่านั้นที่จะสามารถทำให้มองเห็นและทำกิจกรรมภายในบ้านยามค่ำคืน . . . .
"นั่นมัน !! โอโหหหหห เ้าถือโถประหลาดยื่นมาให้ข้า ใส่ลูกแก้วิญญาอันทรงพลังนี้ จ-เ้าอาจทำลายของมีค่าลงไปนะ !!"
ชางอวิ๋นยืนเกาหัว แครก แครก พร้อมกันกับมีเสียงอันเชื่องช้าและเยือกเย็นของเทพัฟ้าดังขึ้น 'เ้าเด็กเหลือขอ ! เ้าทำให้ข้าใเป็รอบที่เท่าไรแล้วในวันนี้ เ้านั้นมีของที่น่าเหลือเชื่อกว่าที่ข้าจินตนาการไว้มาก'
'ท่านเทพัฟ้า ท่านรู้หรอว่ามันใช้งานยังไง ข้ากะว่าจะทดลองเหมือนกับที่ข้าเคยใช้ในโลก ออนไลน์ ของข้าซักหน่อย'
'อ่าห้า แล้วเ้าบรรยายสรรพคุณซะยาวเหยียด ให้อิหนูนั่นฟัง !! แต่ยังไม่รู้เลยว่ามันใช้ยังไง ผลลัพธ์จะเป็อย่างไรก็ไม่รู้ด้วย แสดงว่าคุณสมบัติในโลกเก่าของเ้าคงใกล้เคียงกับที่นี่สินะ'
เทพัฟ้ากำลังจะอธิบายถึงวิธีการใช้และสรรพคุณของมัน ชางอวิ๋นจึงรีบเคลื่อนย้ายหยิบลูกแก้วิญญาอสูรปีศาจสีฟ้า ใส่ลงไปในโถ แล้วอัดพลังปราณลงไป
หลินหลิงยังไม่ทันได้ตั้งตัว ลูกแก้วก็ลงโถสลักิญญาไปเรียบร้อยแล้ว
ชางอวิ๋นใช้เวลาเพียง 2 ลมหายใจ พลังปราณหมุนวนอยู่ภายในโถ กำลังขับเคี่ยวลูกแก้วิญญาอสูร
ซูม . . !!
ฟู่ . . เสียงของการกลั่นลูกแก้วก็เสร็จลง
แล้วชางอวิ๋นก็โยน ลูกกลมๆ ให้กับ หลินหลิง ด้านหน้าถูกปั๊มตราคล้ายกับหน้าของปีศาจ เม็ดสีฟ้า
"ข้าของตั้งชื่อให้กับยาเม็ดนี้ว่า 'โอสถทะลวงปราณ' มันมีรูปหน้าของปีศาจแสดงว่า อยู่ในระดับ 2 ออร่าสีฟ้าด้วย ชื่อเต็ม ๆ มันก็น่าจะเป็ อืม อืม อืม . . . โอสถทะลวงปราณฟ้า ระดับ 2" เป็ไงท่านว่าฟังดูดีใช่ไหม
"หมับ" หลินหลิงคว้าไว้กลางอากาศ แล้วสังเกตดู นางรู้สึกได้ถึงขุมพลังงานอันเข้มแข็ง เหมือนกับว่าพลังงานพยายามวิ่งหาทางออกจากยาเม็ดนี้ หลินหลิง ตื่นเต้นหนักยิ่งกว่าเก่า
ความรู้สึกมันทรงพลังกว่าลูกแก้วิญญาอันเดิมที่นางได้หยิบมา ความอยากรู้อยากเห็นทวีคูณยิ่งขึ้นไปอีก นางจึงเอ่ยปากถามชางอวิ๋น
"ฮืม . . . แล้วข้าต้องทำยังไงกับเ้ายาเม็ดนี้หละ"
เมื่อได้ยินหลินหลิงถามแบบนั้น ชางอวิ๋นใช้แววตาอันคมกริบมองไปที่ตาของหลินหลิงอย่างแน่วแน่ แล้วยกมือขึ้น กระดิกนิ้วเรียก หงึกๆ
"เอาหูของเ้ามาใกล้ๆข้า มันเป็ความลับที่ยิ่งใหญ่มากในการบ่มเพาะพลังให้สูงเสียดฟ้า ข้าไม่อยากให้ใครแม้แต่แมลงก็ห้ามได้ยินถึงขั้นตอนนี้"
หลินหลิงได้ยินแบบนั้นก็ดีใจมาก 'มันเป็ความโชคดีที่ปนกับความลึกลับ ข้าฝึกฝนตัวเองวันละ 7 ชั่วยาม ทุกวันั้แ่ข้าอายุ 6 ขวบ พลังปราณของข้าในรุ่นราวคราวเดียวกัน ไม่เป็สองรองใคร ถึงแม้จะมีอัจฉริยะ ผู้มีพร์ระดับไหน ก็ไม่มีใครเกินกว่าข้าได้'
'จนมาเจอกับอีตานี้หละ พลังออร่าสีขาวอยู่แท้ๆ ทำไมออร่าถึงทะยานไปสู่สีเขียวชั่วอึดใจ'
ชางอวิ๋นจึงกระซิบข้างหูของหลินหลิงเบาๆ "เ้าเพียงแค่กลืนโอสถเม็ดนี้ลงไป แล้วโคจรให้พลังเข้าไปที่จุดตันเถียนล่าง ไม่เกิน 10 ลมหายใจ โอสถเม็ดนี้ก็จะละลายหมดนะ ที่รัก" . . . "จุ๊บ!!"
ชางอวิ๋นได้ประทับรอยจูบ ฝากไว้ที่แก้มของนางอย่างนุ่มนวล ในขณะที่หลินหลิงกำลังหลับตาตั้งใจฟัง สมาธิแน่วแน่ ก็สะดุงขึ้น ทั้งอาย และหน้าก็ค่อยๆเปลี่ยนจากสีขาวนวลผ่องเป็แดงเหมือนลูกตำลึง เหมือนมีสายฟ้าผ่าเบาๆแล่นไปทุกส่วน ตามร่างกาย
"แก้มของเ้า ทั้งหอม และนุ่มมาก ข้าขอเก็บไปนอนฝันต่อคืนนี้ ราตีสวัสดิ์นะ หลิงน้อยของข้า"
แล้วชางอวิ๋นก็รีบทะยานกลับเข้าไปในห้องพักของตัวเอง เพื่อหลบหลีกการปะทะกับหลินหลิง ฮ่า ฮ่า ฮ่า
"เ้าบ้า จ-จ-เ้าาาาา บ้าาาาาา" ต่อให้หลินหลิงะโดังแค่ไหน ชางอวิ๋นก็แอบยิ้มอยู่ในใจ เหมือนได้ชัยชนะมาไว้ในกำมือ
"ฮืออออออ ๆ ๆ ข้าไม่เคยโดนแม้แต่ผู้ชายมาจับเนื้อต้องตัว จะ เ้า กล้าถือดียังไงมาแอบหอมแก้มของข้า"
"กลับถึงสำนักข้าเมื่อไรข้าจะให้ท่านพ่อข้ากลับมาตัดแขนตัดขาเ้าให้ได้เลยคอยดู ฮือออออ"
หลินหลิง ทั้งโกรธ เขิน อาย และ . . . รู้สึกแปลกๆ แอบจับแก้มตัวเองััแบบแ่เบา โดยไม่รู้ตัว ควบคุมอารมณ์ที่พลุ่งพล่านไม่ได้เลย จนลืมไปเลยว่ามีลูกแก้วิญญาอีกหลายลูกและโอสถทะลวงปราณที่โหยหามาทั้งวันรออยู่ในกระเป๋าของนาง
เสียง สะอึก สะอื้น ยังคงดังต่อเนื่อง เธอหาวิธีลงโทษต่างๆนาๆในจินตนาการ กับชางอวิ๋น ให้สาสมกับที่มาหอมแก้มของนาง จนนางนั้นหลับไปทั้งน้ำตา
เช้าวันรุ่นขึ้น หลินหลิง เปลี่ยนใจ ยังไม่กลับไปที่เมืองตระกูลหลิน ตกลงจะออกเดินทางไปพร้อมกับชางอวิ๋นขอติดตามไปด้วย และยังเก็บความแค้นไว้ใจใจรอการแก้แค้น . . .
ชางอวิ๋นจึงร่ำลายายกินฮวย เขาถูกยื้อดึงไม่ให้ไป "ไปไม่ได้ โลกภายนอกมันอันตรายมากนะ" แต่ชางอวิ๋นหาได้สนไม่ จึงบอกกับยายไปอีก 3-4 วันข้าจะกลับมาพร้อมกับพี่ชางเหมย ยายเห็นว่าห้ามไม่ได้ก็ได้แต่ทำใจ
"ท่านเทพั ในความทรงจำของข้า ถ้ำที่ท่านอยู่ กับถ้ำที่ข้าจากมา ถ้ามันคือถ้ำๆเดียวกัน ข้าว่าข้ารู้ที่อยู่ของ ัคู่แค้นของท่านแล้วอีก 5 ตัว"
'เ้าอย่ามาล้อเล่นน่า !! ัทั้ง 7 ไม่มีทางอยู่ในดินแดนที่เล็กแบบนี้หรอก มันแค่มากักขังข้าที่นี้เพราะดินแดนแห่งนี้มีพลังปราณเบาบางมาก' ชางอวิ๋นทำท่ายักคิ้ว 'เอาน่าลองไปดูจะเสียหายอะไรหละท่าน'
ชางอวิ๋นออกมาพร้อมกับหลินหลิง มุ่งหน้าไปทางหมู่บ้านที่ใกล้ถ้ำที่สุด ในความทรงจำของโลกออนไลน์ ซึ่งอยู่ห่างจากถ้ำ 100 ลี้
เทพัฟ้าแนะนำกับชางอวิ๋น 'รวบรวมลมปราณแล้วบีบอัดไว้ที่เท้า จะทำให้เ้าเดินทางได้ไวขึ้น'
เมื่อเขาได้รับคำแนะนำ ก็ทำตามอย่างไหลลื่น แต่ว่าหลินหลิงไม่สามารถทำได้ เนื่องจากพลังของนางยังเป็เพียงออร่าสีขาว
“ทำไมเ้ายังไม่ได้กินโอสถทะลวงปราณอีกหละ”
“กรอด~~มันเป็เพราะว่ามีไอ้บ้าลามกมันมารังแกข้า ทำให้ข้าไม่มีอารมณ์ที่จะบ่มเพาะพลัง”
เมื่อได้ยินอย่างนั้น ชางอวิ๋น ก็รีบอัดพลังลมปราณ พุ่งตัวเข้าไปอุ้มแล้วเร่งความเร็วทะยาน ผ่านป่าดงดิบ และูเามากมาย โดยมีมือของเขาโดนราวอกด้านล่างเธอ
หลินหลิงทั้งใและอายเป็อย่างมากที่เ้าคนเถื่อนคนนี้ คอยแต่เอาเปรียบและรังแกเธอครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ครั้งนี้ความโกรธน้อยกว่าเมื่อคืน ( ^_^ )
ชางอวิ๋นพยายามหลีกเลี่ยงสัตว์อสูรทุกตัวที่จะเข้ามาทำร้าย เดินทางมาร่วม 4 ชั่วยาม ชางอวิ๋นก็เห็นเมืองอันมโหฬารอยู่ไกลๆ
“อ้าว !! เ้าบ้า นี้มันเมืองหลักตระกูลหลินนะ ไหนว่าเ้าจะออกไปผจญภัยหาอสูรมาทำโอสถทะลวงปราณและวัตถุดิบสมุนไพรหายาก ทำไมพาาา ข้าาาา มาาา ที่นี่ ~~ !!”
226
