“ หนูก็เก็บเอาไปคิดดีๆเถอะนะจ้ะอาจินเหม่ย พ่อหนุ่มหยางเฉวียนคนนี้ ไม่มีที่ติเลยทีเดียว”
“ค่ะอา จินจะเก็บไปคิดนะคะ จินขอบคุณอาลี่จวินที่มาส่งข่าว ถ้าทางบ้านหยางมาจริงๆ คุณอาก็ช่วยมาเป็ผู้ใหญ่ฝ่ายจินด้วยนะคะ”
“ได้จ้ะ บ้านช่องสะอาดสะอ้าน จัดของเป็ระเบียบสวยงาม นั้นผ้าม่านใหม่หรือจ๊ะสวยเชียว ไม่ยักรู้ว่าบ้านหนูมีตู้ กับโต๊ะกินข้าวใหม่ด้วย ขอเข้าไปดูหน่อยได้ไหมจ้ะ”
“ได้สิค่ะคุณอา มาจินจะพาชมบ้านค่ะ ”
“ที่นั่งนุ่มมาก ไม่แข็งเหมือนตั่งที่บ้านอาเลย แถมเข้าชุดกับพื้นบ้าน เอ…บ้านหนูปกติปูอิฐไม่ใช่หรือจ้ะ แต่อันนี้สวยกว่าทำความสะอาดง่ายกว่าเน้อะ โต๊ะกินข้าวอันใหม่สวยมากเลยจ้ะ ยิ่งดูใกล้ๆยิ่งสวย อาขอเข้าไปดูในครัวหนูหน่อยได้ไหมจ้ะ”
“ได้สิค่ะ”
“นี่มันเตาถ่านสามหัวเตานี่ ทันสมัยมาก ทั้งแพงทั้งหายากเลยนะนี่ แถมถ่านก็แพงมากๆด้วย หม้อเหล็กนี่อีกตั้ง3ใบ กระทะอีก2ใบ ซึ้งนึ่ง จานชามกาน้ำ มีดทำครัว แถมข้าวขาว แป้ง ไข่ น้ำมัน หมูรมควัน เครื่องปรุงก็ครบ นี่มันครัวในฝันชัดๆเลยนะจ๊ะอาจิน ”
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ มันเป็ของที่มีอยู่แล้ว จินเพิ่งนำออกมาใช้น่ะค่ะคุณอา”
“หรือจ๊ะ ดีจริงๆเลย”
“งั้นเราไปนั่งคุยกันต่อดีไหมคะ”
“ดีจ๊ะ มา อาจะเล่าเื่ในหมู่บ้านให้ฟัง”
อาลี่จวินเล่าเื่งนั้นเื่นี้ให้ฟัง รวมถึงบ้านนางด้วย บ้านอาลี่จวินอยู่ด้วยกันทั้งหมด7คน อาลี่จวินมีลูก3คน คนแรกผู้ชายแต่งงานแล้ว ทำงานโรงงานในอำเภอ กลับบ้านเดือนล่ะครั้ง พี่คนโตมีลูกชายแล้ว1คนอายุ6ขวบแล้ว ลูกคนที่สองเป็ผู้ชายอายุ13ปี ไม่ชอบเรียนอยู่ช่วยงานที่บ้าน
ส่วนคนที่สาม เป็น้องสาวคนเล็กอายุ11ปีแล้ว ไม่ได้เรียนหนังสือ คนสมัยนี้นี้ไม่เห็นค่าการศึกษา ยึดถือปิตาธิปไตย ผู้ชายเป็ใหญ่ ผู้หญิงจึงรู้หนังสือมีน้อย ครอบครัวอาลี่จวินอยู่ในฐานะกลางถึงต่ำ แต่มีน้ำใจดีมาก
คุณอาผู้ชายเคยไปรับจ้างก่อสร้างในเมืองแล้วตกนั่งร้าน และรักษาได้ไม่ทันถ่วงทีจึงทำให้เดินกระเผลกบ้างนิดหน่อย จึงทำให้ทำงานหนักมากได้ไม่ดี แต้มค่าแรงจึงได้ไม่เต็ม10คะแนน อย่างมากก็ได้ทำงานไม่หนักมากได้แต้มค่าแรง7-8แต้มเท่านั้น
ทั้งคุณอาผู้ชายกับพ่อก็เป็เพื่อนกันมาั้แ่เด็ก เวลาเงินขาดมือ ชักหน้าไม่ถึงหลังก็เป็พ่อที่ยื่นมือมาช่วยเหลือ แม้แต่ตอนที่าเ็ผ่านไปจนเกือบเดือนพ่อจึงรู้ข่าว พาไปรักษาตัวในเมืองจึงมีโอกาสกลับมาเดินได้อีกครั้ง และยังตามเื่เงินชดเชยสินไหมจากนายจ้างได้อีก ถึงไม่มากก็ยังดีที่ยังได้มาบ้าง ส่วนงานโรงงานก็เป็พ่อที่ขายตำแหน่งงานของแม่ให้ลูกชายคนโตของอาลี่จวินไปทำ ตอนแม่ป่วยก่อนเสีย โดยให้ผ่อนจ่ายเดือนล่ะ3หยวน จนครบ เงินเดือนตอนที่แม่เสียก็ได้เดือนล่ะ20หยวนแล้ว
โดยทางคุณอาทั้งสองก็ช่วยดูแลบ้าน เป็หูเป็ตาให้ เพราะคนบ้านใหญ่ตระกูลไป่จ้องแต่จะยึดเป็ของตนเอง จนคนบ้านใหญ่ทำอะไรไม่ได้ต้องล่าถอยไป จนถึงเมื่อเร็วๆนี้ ที่กลับมาก่อกวน ะโวุ่นวายอยู่หน้าบ้าน กะจะบีบให้อาจินเหม่ยจนอยู่ไม่ได้ แล้วคงจะอยากยึดทรัพย์และขายหลานสาวทอดตลาดอย่างกับเป็สิ่งของสิ่งหนึ่ง
ขณะที่นั่งคุย แทะเมล็ดแตงกันอยู่ ก็ได้ยินเสียงเรียกให้เปิดประตูอยู่หน้าบ้าน
“นังชิงฮว๋า! ทำไมสภาพหล่อนเป็แบบนี้ ไปฟัดกับหมาที่ไหนมา หล่อนหนีไปแล้ว หล่อนยังมีหน้ากลับมาทำไมอีก”
“ให้ฉันเข้าไปก่อนเถอะจ้ะพี่ลี่จวิน อาจินเหม่ย เดี๋ยวจะมีคนมาตามจับตัวฉันไปอีก”
จินเปิดประตูให้น้าชิงฮว๋าเข้ามาในบ้าน สภาพน้าชิงฮว๋าแย่มาก เหมือนกับตอนที่อาจูเหม่ยถูกจับมาโยนทิ้งไว้หน้าบ้านเมื่อหลายวันก่อน แถมรอยถูกทำร้ายตบตี นี่มัน…
“เกิดอะไรขึ้นกับหล่อนกัน ทำไมต้องถึงกับทุบตีกันอย่างนี้ แล้วรองเท้าหล่อนล่ะไปไหนเสียถึงได้กลับมาเท้าเปล่า เหมือนหนีใครมาอย่างนี้”
“ใจเย็นๆค่ะอาลี่จวิน ค่อยๆถามกัน อ่ะ…ดื่มน้ำหวานเย็นๆก่อน ค่อยๆเล่ามานะคะน้าชิงฮว๋า”
“ขอบใจจ้ะ ขอหมดเลยนะ น้าหิวมาก น้าหนีคนที่บ้านหลิวมา”
“ทำไมล่ะคะ เกิดอะไรขึ้น”
“ก็คนบ้านเดิมของน้า บ้านตระกูลหลิวส่งคนมาตามให้น้ากลับบ้านเมื่อหลายวันก่อนที่เสร็จพิธีฝังพี่ไป่ถิง น้าเลยตั้งใจจะไป เผื่อทางบ้านเดิมจะรับน้ากับลูกเข้าบ้านคืน ก็ตอนนั้นอาจินเหม่ยก็เ็ากับน้า ไม่ค่อยพูดจา พี่ไป่ถิงไม่อยู่แล้วคงไม่มีใครส่งเงินเลี้ยงดูน้า บ้านหลังนี้ก็ไม่มีชื่อน้าในทะเบียนบ้าน น้าจึงไม่มีสิทธิ์ แต่…”
“แต่อะไรย่ะ เล่ามา รอฟังอยู่”
“ใจเย็นค่ะอาลี่จวิน ฟังก่อน”
“ถ้าใครเห็นสภาพอาจูเหม่ยวันที่ถูกเอามาทิ้งไว้วันนั้นจะใจเย็นไหวรึ อาล่ะโกรธจริงๆ หมามันยังไม่ทิ้งลูกมันเลย แต่นี่”
“ฉันเปล่าทิ้งนะคะพี่ลี่จวิน วันนั้นฉันพาอาจูกลับบ้านเดิมไปด้วย คนที่บ้านตระกูลหลิวบังคับฉันให้แต่งงานใหม่ ขายฉันให้ตาเฒ่าบ้านหลังหุบเขาที่อีกอำเภอหนึ่ง ตาเฒ่าชั่วคนนั้นเคยมีประวัติทุบตีเมียคนก่อนจนตาย มันยอมจ่ายถึง30หยวนให้พ่อเฒ่าหลิวแม่เฒ่าหลิว
ฉันไม่ยอมจึงถูกจับขังอดข้าวอดน้ำทั้งวันทั้งคืนจนอาจูเป็ลม พ่อเฒ่าหลิวกลัวอาจูเหม่ยตาย จึงให้คนพาอาจูมาทิ้งไว้ที่บ้านเรา ส่วนฉันนอกจากอดอาหารแล้วยังถูกตบตีทำร้ายขู่บังคับให้ยอมแต่งงานออกไป
หลายวันเข้า พวกเขาเห็นว่าฉันไม่มีแรงขัดขืนแล้วก็บังคับจับฉันใส่เกวียนเ้าสาวไปส่ง ฉันสบโอกาสจึงะโเกวียนกลับมานี่ล่ะค่ะ ”
จินมองดูเท้าเปล่าที่มีเืไหลซิปแทบจะทั้งสองข้างของน้าชิงฮว๋าก็ให้นึกเห็นใจ
ในภายหลังที่สนิทกันมากแล้ว น้าชิงฮว๋าเล่าให้ฟังว่า นางเป็คนในตระกูลหลิวอยู่ในอีกหมู่บ้านหนึ่งถัดไป พ่อของนางเป็พี่ชายแท้ๆของแม่เลี้ยงพ่อไป่ถิง ที่คนที่นี่เรียกแม่เฒ่าไป่ที่แสนร้ายกาจนั้นแหล่ะ ครอบครัวนางเป็ปิตาธิปไตย ผู้ชายเป็ใหญ่ ลูกสาวทุกคนถูกขายไปแต่งงานออกไปไกลๆ เพื่อสินสอดแพงๆ เหมือนขายทิ้ง เป็ตายไม่ยุ่งเกี่ยว เหมือนน้ำที่สาดออกไป
น้าชิงหว๋า ก็ถูกขายออกไปตอนอายุ18ปี กับคนในหุบเขาต่างเมือง และโชคร้ายเ้าบ่าวนั้นเป็ผู้ป่วยติดเตียง เหมือนยายเฒ่าแม่ย่าซื้อนางมาใช้งาน ดูแลลูกชายตน
น้าชิงฮว๋าต้องทำงานทุกอย่างทั้งในบ้าน ทั้งในทุ่งนา ดูแลซักผ้าของทุกคนในบ้าน ทำอาหาร ทำความสะอาดให้คุ้มกับค่าสินสอด40หยวน ที่ครอบครัวนั้นเก็บหอมรอมริบมาซื้อนางไปแต่งงานให้ลูกชายคนเล็กของตน
ยายเฒ่าใจร้ายใช้ข้ออ้างว่านางไม่สามารถ มีลูกให้ตระกูลได้ จึงจงใจใช้งานนางอย่างหนักตลอดเวลา7ปี ส่วนเหล่าพี่ชายสามีนาง ก็พยายามจะลวนลามนางทุกครั้งที่มีโอกาส โชคดีที่สามีนางเคยพูดห้ามไว้ นางจึงรอดมาได้ เพราะทุกคนเกรงใจสามีนาง ที่เคยเป็ทหารส่งเงินมาจุนเจือที่บ้านมานาน
จนสุดท้ายสามีนางทรุดหนักขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ สามีนางจึงได้บอกกับนางว่าถ้าตนเป็อะไรไป ให้เอาเงินที่ตนซ่อนไว้ให้หนีไป เพราะสามีนางคิดว่าคงถูกวางยาสารหนูแน่ๆ เพราะเคยได้ยินพวกพี่ๆของตนพูดและแอบมองภรรยาตนมานาน
และเมื่อเสร็จงานศพฝังสามีนางแล้วนั้น นางก็รีบเอาเงินที่สามีนางซ่อนไว้ให้หนีมาที่บ้านเดิม กับเงินติดตัว27หยวน นางมาถึงที่บ้าน ก็เหมือนเดิม ไม่ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น อย่างที่ทุกคนคิด พี่สะไภ้ก็ต่างรังเกียจเห็นนางเป็ภาระ พยายามพลักไสนางให้แต่งงานออกไป อย่างไม่มีความเห็นใจใดๆ
จนวันหนึ่งแม่เฒ่าไป่ ไปหาพี่ชายตนเพื่อพูดคุยวางแผนการจะหาคน ไปปีนเตียงพ่อไป่ถิงเพื่อไถเงินมาใช้ น้าชิงฮว๋าจึงคิดสวมรอย คนที่แม่เฒ่าไป่ไปจ้างมา ในวันนั้น
ความจริงแล้วพ่อไป่ถิง ในคืนนั้นไม่ได้เมา แต่ถูกวางยาผสมพันธุ์หมูในแก้วน้ำ้ จินก็ว่าอยู่เพราะพ่อไป่ถิงไม่กินเหล้า จะเมาได้อย่างไร
จนว่าเลยเถิดมาแล้ว พ่อถึงกับคุกเข่าขอโทษน้าชิงฮว๋า ยิ่งรู้ว่านางเป็สาวบริสุทธิ์ ไม่ได้เป็ดังหญิงหม้ายที่คนเขาพูดกัน แต่พ่อก็ละอายต่อแม่ ไม่อาจแต่งงานกับน้าชิงฮว๋าได้ จึงมอบเงินให้นางไป100หยวน
น้าชิงฮวากลับไปอยู่ที่บ้านโดยที่ไม่มีใครรู้ว่านางใช้เงินจ้างผู้หญิงคนนั้นเพื่อสวมรอย เพราะคิดแค่ตื้นๆว่าพ่อจะรับผิดชอบ พอมีที่ให้ยึดติด เป็หลักให้ชีวิตนางบ้าง แต่พอเื่มันเป็อย่างนี้ ก็คงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะพูด
คงต้องรอให้ครอบครัวหาคนมาซื้อนางไปแต่งงานออกไป แล้วแต่บุญแต่กรรมเท่านั้น ผู้หญิงชนบทไร้การศึกษา ได้เพียงคิดแคบๆ ยอมรับชะตากรรม
จนเวลาผ่านไป1เดือน น้าชิงฮว๋าได้เกิดตั้งท้องอาจูเหม่ย นางจึงกัดฟันมาขอความช่วยเหลือจากพ่อ พ่อจึงให้นางมาอยู่ที่บ้านไห่ถัง เพื่อเลี้ยงลูกไป พร้อมทั้งส่งเสียค่าใช้จ่ายทุกเดือน น้าชิงฮว๋าได้ซื้ออิสระจากบ้านของตระกูลหลิวเป็เงิน40หยวนเลยทีเดียว ก่อนที่จะออกมาอยู่ที่หมู่บ้านไห่ถังได้
3K
![พัดผ่านรัก [ พู่ไหม ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/c8a61939ab68ec0a4024a08ef913f650.webp)
