“แฮบปี้เบิร์ทเดย์นะคะพี่เอก หนูขอให้พี่เอกมีความสุขมากๆ อยู่กับหนูไปนานๆนะคะ” ดาอวยพรชายหนุ่ม ซึ่งวันนี้ครบรอบวันคล้ายวันเกิดของเอกภพ
“ขอบใจครับหนู ทำไมวันนี้ไม่รับสายพี่คะ รู้ไหมว่าพี่แทบบ้า เหตุการณ์วันนี้พี่ไม่รู้เลยว่าเขาจะทำแบบนี้” เอกพูดและจับมือดาหวันมาสูดมาดมให้ชื่นใจ ให้หายคิดถึง
“ความจริงเมียพี่ก็สวยดีนะคะ ลูกก็น่ารักดี” ดาทำเสียงเศร้า
“พี่ไม่ได้รักเขา เราต้องแต่งงานกันด้วยเหตุผลบางอย่าง เชื่อพี่นะว่าอีกไม่นานพี่จะเคลียร์ตัวเอง แล้วมาคบกับหนูอย่างเปิดเผย รอพี่นะคะ”เอกบอก
“หนูก็รออยู่ค่ะ หนูรักพี่เอกมากๆ จะไปไหนได้ล่ะคะ” ดาหวันจริตแพรวพราว
“วันนี้พี่จะพาหนูไปเลี้ยงวันเกิดที่ทะเล ไปได้ไหมคะ ถือเป็การขอโทษเหตุการณ์วันนี้ด้วย”
“ไปก็ได้ค่ะ แต่เดี๋ยวหนูขอไปบอกแม่ก่อน”
“ได้สิ เดี๋ยวพี่รอในรถนะ”
ดาหวันหายกลับบ้านไปไม่ถึงสิบนาที ก็เดินมาขึ้นรถด้วยเสื้อสายเดี่ยวสีชมพูและกางเกงยีนส์ขาสั้น อวดเรียวขาขาว เมื่อขึ้นมาบนรถเอกภพเห็นแบบนั้นก็ต้องกลืนน้ำลายลงไป ยังไงเขาก็ต้องห้ามใจตัวเองให้ไหว ไม่รู้จะตบะแตกวันไหน เด็กมันยั่วแบบนี้
“แต่งตัวแบบนี้อีกแล้วนะคะ พี่บอกแล้วว่าหวง”
“หนูอยากให้พี่เอกหวงค่ะ อยากให้พี่เอกมอง แล้วก็อยากยั่วพี่เอกให้ทำกับหนูเหมือนคู่รักคนอื่นๆเขาทำกัน” ดาหวันพูดตรงๆตามความคิด อารมณ์วัยรุ่นก็อยากจะลองในสิ่งที่ยังไม่เคย
เอกภพมาจอดรถริมทะเลไม่ไกลจากเมืองหลวงมากนัก ขับรถไม่ถึงสองชั่วโมงก็มาถึง เขาเลือกร้านอาหารหรู บรรยากาศเงียบเพื่อดินเนอร์ใต้แสงเทียน
“ของขวัญวันเกิดเล็กๆที่หนูตั้งใจให้ค่ะ “ ดาหวันยื่นกล่องเล็กสวยน่ารักให้ เมื่อชายหนุ่มเปิดออกก็ยิ้มกว้าง แล้วหยิบแหวนเงินวงใหญ่มาใส่นิ้วนางข้างซ้าย ซึ่งพอดีทีเดียว ก่อนจะหยิบอีกวงสวมให้ดาหวันที่นิ้วนางข้างซ้ายเช่นเดียวกัน
“หนูมีให้ได้แค่นี้นะคะตอนนี้ เดี๋ยวอนาคตหนูทำงาน หนูจะให้ที่แพงกว่านี้
“นี่เป็ของขวัญที่มีค่ามากที่สุดในในใจของพี่เลยนะ” พูดจบก็ยกหลังมือของสาวน้อยมาหอมที่หลังมือด้วยความอ่อนโยน
“พี่ก็มีของจะให้ค่ะ” เอกชูสร้อยข้อมือทองคำที่ห้อยด้วยจี้หัวใจสองดวงให้ดาหวันดูต่อหน้า ดาหวันยิ้มแก้มปริ ก่อนที่ชายหนุ่มจะใส่ให้
“พี่มัดจำไว้ก่อนนะคะ ทั้งแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายและสร้อยแขนเส้นนี้ เป็สัญลักษณ์บอกให้รู้ว่าพี่จองหนูไว้แล้ว” พูดจบก็หยิกแก้มนิ่มทั้งสองด้วยความเอ็นดู
“ต่อให้พี่เอกไม่จอง หนูก็ไม่มองใครแล้วค่ะ” ดาหวันพูดจบก็กอดแขนเอกภพ พร้อมทั้งอิงแอบแนบซบ
“หนูขอดื่มด้วยได้ไหมคะ” ดาอยากลองดื่มของมึนเมาดูบ้าง จริงๆก็อยากลองมาตั้งนานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสลอง เพราะพอเริ่มโตมาก็คิดถึงแต่อนาคตที่ต้องดีขึ้น ไม่จมปลักแบบนี้ จึงมีแต่ความทะเยอทะยาน แม่ของเธอเองก็ไม่เคยมาห้ามหรือจ้ำจี้จ้ำไชเธอกับน้องด้วยซ้ำ ลำพังแค่หาเงินเลี้ยงลูกสองคนแม่ก็เหนื่อยแล้ว จะว่าไปดาหวันกับน้อง คิดได้ด้วยตัวเองก็น่าจะใช่ แล้วพอได้เป็ดาวโรงเรียน เธอก็ต้องรักษาภาพลักษณ์ ทำอะไรต้องระวัง กลัวเมาแล้วโดนถ่ายคลิป ไม่ก็โดนข่มขืน
“ไม่ได้ค่ะ มันไม่ดีเลย หนูยังเด็กอยู่”
“แค่ลองนิดเดียวเองค่ะ หนูก็อยู่กับพี่เอก ให้หนูลองตอนนี้ ดีกว่าไปลองดื่มกับเพื่อนนะคะ”
อืม! ก็จริงอย่างที่ดาหวันพูด ให้ดื่มตอนอยู่กับเขาดีกว่า
“งั้นก็ได้” เมื่อดาหวันได้ลองจากหนึ่งเป็สอง ไม่ถึงสามแก้วก็รู้สึกปวดหัว
“หนูอาจจะเมาค่ะ มึนๆ ปวดหัวเลย” ดาหวันบอก เพราะตอนนี้รู้สึกตัวเอียงๆจะหล่นจากเก้าอี้แล้ว
เอกภพจึงพาดาหวันกลับห้องของทางโรงแรมที่เขาเปิดไว้ เขาพาดาหวันมาเที่ยวค้างคืนแบบนี้ สี่ห้าครั้ง ก็นอนห้องเดียวกันเตียงเดียวกันตลอด แต่เขาก็ให้เกียรติหญิงสาวคนนี้เสมอ แค่นอนกอดเท่านั้น เขาโตเป็ผู้ใหญ่แล้ว ทำอะไรต้องคิดเยอะ หากแต่หัวใจมันห้ามไม่ได้ ที่จะไม่ให้รักสาวน้อยวัยสิบเจ็ดคนนี้
เมื่อดาหวันถึงเตียงนอน เธอก็ถอดเสื้อผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่ห่อหุ้มร่างสวยเนื้อนิ่มนั้นออกจากตัว เหลือไว้แค่บราเซียคัพซีกับลิงน้อยตัวจิ๋ว
“หนู ทำอะไรคะ ทำแบบนี้ไม่ได้” เอกภพห้ามไว้ก่อนจะใช้ผ้าขนหนูมาพันตัวเธอไว้
“ได้โปรดเถอะนะคะพี่เอก หนูอยากเป็ของพี่ อยากทำแบบคนเป็แฟนกันเขาทำ” ดาพูดเสียงยาน และช้าลง เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ด้วย
ดาหวันวิ่งเข้าหาเอกภพแล้วกอดจูบ พยายามประกบปากชายหนุ่มและสอดแทรกลิ้นเธอเข้าไป เอกภพเองเจอแบบนี้ก็อดใจไม่ไหว จูบตอบโดยไม่รีรอ แล้วเ้ายอดชายของเขาก็แข็งตัวจนปวดไปหมด หากแต่เขาพยายามเรียกสติตัวเองคืนมา เขาอุ้มดาหวันไปนอนที่เตียง ใช้ผ้าห่มพันร่างเธอไว้แล้วเขาก็นอนกอดเธอแทน นับหนึ่งถึงพันเพื่อให้เ้าน้องชายเขามันสงบลงได้ เ้าหนูตัวแสบ เล่นเขาแบบนี้อีกแล้วนะ เขาคิดในใจ แล้วจูจุ๊บหน้าผากสวยของสาวน้อยที่นอนหลับเพราะความเมา ก่อนที่เขาจะหลับตามไป
เช้าวันถัดมา ทั้งสองกลับจากทะเล เอกภพไปจอดรถส่งดาหวันบริเวณตลาด ขณะที่ดาหวันลงจากรถ ก็เจอเข้ากับแม่ของเธอที่มาจ่ายตลาดแต่เช้ากับธันวา ผู้เป็น้องชาย แม่ของเธอลอบมองเข้าไปในรถ ยังคนขับรถ ด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจมาก แต่แม่ของดาหวันก็ไม่พูดอะไร จนกลับถึงบ้าน
“เมื่อคืน ไปนอนที่ไหนมา” แม่เธอถามขึ้น
“ไปนอนที่บางแสน” ดาหวันตอบตามที่แม่ถาม
“ก็เล่ามา ว่าไปกับใครบ้าง จะให้ถามทำไมอีก”
“ก็ไปกับคนที่แม่เห็นเมื่อเช้าแหละ” ดาหวันพยายามหาคำพูดเลี่ยงๆ แต่ก็ตื้อตันไปหมด ไม่ได้เตรียมหาคำตอบให้แม่เลย
“แล้วเขาเป็ใคร”
“ก็รู้จักกันนี่แหละ ไม่มีอะไรกันหรอกแม่ ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันรู้ว่าทำอะไรอยู่ ฉันจะไปอาบน้ำไปเรียน มีอะไรค่อยคุย” ดาหวันตัดบทก่อนขึ้นไปอาบน้ำ แต่งตัวไปโรงเรียน
เห้อ! แม่ของดาหวันถอนหายใจ เลี้ยงลูกวัยนี้นี่เหนื่อยจริงๆ เข้าใจยาก เป็ตัวของตัวเองสูง
“เป็ไงแก ไปทะเลเมื่อวาน ทะเลแซ่บปะ” ยาหยีแซวเมื่อดาที่โรงเรียน
“เห้อ! แซ่บอารายย ได้แค่จูบ เขาไม่ทำอะไรฉันเลยแก” ดาหวันตอบเซ็งๆ
“โห! เขาจะเก็บแกไว้บนหิ้งหรอวะ” ยาหยีว่า
“นี่ขนาดฉันอ่อยแบบเต็มที่ ถอดหมด เขายังอดใจได้” ดาหวันพูดติดตลก แต่ขำไม่ออก
“แต่พี่เอกสายเปย์นะแก ว่าไม่ได้! ดูดิ! รอบนี้ได้สร้อยข้อมือมาเส้นเบ้อเริ่ม เงินในบัญชีอีก” ดาอวดเพื่อน
“เออ! ดีว่ะ ตัวก็ไม่เสีย แถมได้มาอีกหลาย” ยาหยีพูดตอบ
“เขา้าอะไรจากแกวะ เสียเป็แสนแขนยังไม่ได้จับเลย” ยาหยีตั้งข้อสงสัย
“เขาก็รักฉันไง แบบอยากรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมก่อนไรงี้” จริงๆดาหวันก็สงสัยแบบยาหยีแหละว่าทำไมเอกภพไม่ล่วงเกินเธอเลย
1K
