ทะลุมิติมาทั้งตระกูลด้วยสกิลเพิ่มพูนความเป็นเศรษฐี 【จบ】

        "หึ!"

        จางอ้ายหลินฟังจบก็หลุดหัวเราะเยาะออกมาโดยไม่รู้ตัว"เพื่อประโยชน์ของพวกเขา?"

        "พี่ใหญ่ กล้าพูดมาได้ไม่อายฟ้าดิน ไหนท่านลองว่ามาซิว่ามันจะเรียกว่าเพื่อประโยชน์ของพวกเขาได้อย่างไร?"

        นางรู้ดีว่าซูฉงกวงนั้นไร้ยางอายเพียงใดกระนั้นก็มิอาจคาดคิด ว่าเขาจะไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้ถึงขั้นกล่าววาจาเช่นนั้นออกมาได้ คำว่า ‘หน้าด้าน’ยังน้อยเกินไปที่จะใช้บรรยายความน่ารังเกียจของเขา

        แต่ซูฉงกวงกลับมิได้รู้สึกว่าสิ่งที่ตนคิดนั้นมีสิ่งใดผิดปกติน้ำเสียงยังคงหนักแน่นและมีเหตุผล "ในตอนนั้นพวกเราทั้งครอบครัวล้วนกินไม่อิ่ม หว่านเอ๋อร์น้อยกับอาโจวร่างกายไม่แข็งแรงทนความหิวโหยไม่ได้ หากถูกขายไป อย่างน้อยก็ยังมีที่ให้กินอิ่มคนที่เหลืออยู่ของเราก็จะมีค่าใช้จ่ายในการเข้าเมืองนี่มันไม่ใช่เพื่อประโยชน์ของพวกเขาหรือ?"

        ซูฉงกวงทำหน้าเคร่งขรึมน้ำเสียงแฝงความไม่เห็นด้วย "ข้าบอกน้องสะใภ้แล้วว่าการเป็นคนนั้น มิอาจคำนึงถึงแต่เพียงตนเอง ตอนนี้พวกเจ้าเจริญรุ่งเรืองก็เป็นเพราะบุญบารมีของบ้านใหญ่เรา"

        "เช่นนั้นเอาอย่างนี้ดีหรือไม่ต่อไปนี้สองครอบครัวเราจะอยู่ร่วมกันเหมือนแต่ก่อน มีเรื่องใดในบ้านข้าพร้อมด้วยพี่น้องต้าฟู่ต้าไฉทั้งสี่คน ก็ยินดีช่วยเหลือดูแลจะไม่ดีกว่าที่พวกเจ้าสามแม่ลูกต้องทำเองหรอกหรือ?"

        ซูฉงกวงคิดอย่างเป็นเหตุเป็นผลคนบ้านรองมีเพียงซูอี้โจวที่เป็นบุรุษ ดูจากรูปร่างก็มิได้กำยำล่ำสันจะสามารถแบกรับภาระของครอบครัวได้จริงหรือ?

        บ้านใหญ่ของพวกเขาต่างหากเล่าที่แตกต่างออกไปนับรวมเขาแล้ว มีแรงงานชายถึงห้าคน คนบ้านรองจะเทียบได้อย่างไร?

        ยิ่งไปกว่านั้นน้องสะใภ้ของเขาก็อายุยังน้อย ตอนนี้กลายเป็นแม่ม่ายแล้วนางจะไม่ต้องการบุรุษให้พึ่งพิงเลยหรือ?

        แทนที่จะปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือคนนอกสู้ให้เขาจำใจรับนางไว้ดีกว่าต่อไปสองครอบครัวก็จะกลายเป็นครอบครัวเดียวกันอย่างแท้จริงเขาได้รับผลประโยชน์แล้ว ไหนจะต้องมีเงินให้ลูกชายทั้งสี่คนแต่งภรรยาอีกนับเป็นความคิดที่ดีอย่างยิ่ง

        นับว่ายังโชคดีที่จางอ้ายหลินมิได้ล่วงรู้ถึงแผนการในใจของซูฉงกวงมิเช่นนั้นซูฉงกวงคงได้ถูกนางตบจนหน้าหัน

        นางเพียงแต่รู้สึกตาลุงคนนี้นอกจากจะปากคอเราะรายแล้ว สายตาที่มองมาก็ยังทำให้รู้สึกอึดอัดทำให้ความอดทนอันน้อยนิดที่มีอยู่ของนาง ตอนนี้แทบไม่เหลือน้ำเสียงพลันเย็นชาลงหลายส่วน "หากจะฝันจงไปฝันที่บ้าน พวกเรามีงานต้องทำ ไม่มีเวลามาเสียเวลากับเจ้าที่นี่"

        "หว่านเอ๋อร์ อาโจว พวกเราไปกันเถอะ"

        การเสียเวลากับคนเช่นนี้ช่างเป็นบาปมหันต์

        สายตาของพี่น้องสบตากันโดยมิได้นัดหมายก่อนจะเบ้ปากใส่ซูฉงกวงและบุตรชายอย่างไม่พอใจจากนั้นจึงหมุนตัวเดินตามจางอ้ายหลินไป

        อย่างไรก็ตามซูฉงกวงจะยอมปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ ได้อย่างไร?

        วันนี้ที่พวกเขารีบร้อนกลับมาถึงเพียงนี้ก็เพียงหวังจะได้พบเจอผู้คนจากบ้านรอง ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีการใดก็ต้องทำให้บ้านรองใจอ่อนยอมควักเงินค่าเดินทางเข้าเมืองให้ได้เพื่อให้ทั้งสองครอบครัวกลับมาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างที่เคยเป็น

        ในอดีตคนบ้านรองในตระกูลซูของพวกเขา ก็เปรียบเสมือนทาสที่คอยรับใช้พวกเขาเกือบทุกอย่างตอนนี้คนทั้งสามนี้กลับมีชีวิตที่ดีขึ้นมา ทว่าบ้านใหญ่ของพวกเขากลับทุกข์ยากแม้ข้าวกล้องหยาบกระด้างยังมิอาจหามาประทัง แบบนี้มันยุติธรรมแล้วหรือ?

        ซูฉงกวงส่งสัญญาณทางสายตาซูต้าฟู่และซูต้าไฉที่อยู่ข้างๆ ก็เข้าใจในทันทีกำหมัดแน่นและพุ่งตรงไปยังทั้งสามคน

        ถึงแม้จะไม่ค่อยได้กินอิ่มท้องอย่างไรเสียก็ได้รับการเคี่ยวกรำจากการทำงานในไร่นามาตั้งแต่เล็กแต่น้อยเรี่ยวแรงจึงยังคงเหลืออยู่

        อย่างน้อยการจัดการคนทั้งสามนี้ก็คงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร

        เห็นได้ชัดว่าคนบ้านใหญ่ความจำไม่ดีนักยิ่งโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ซูต้าไฉและซูต้าฟู่ หน้าตาบ่งบอกว่าเขลาปัญญาสติปัญญาก็ไม่สู้ดี ลืมเลือนไปหมดสิ้นว่าก่อนหน้านี้โดนใครสั่งสอนมาจนถึงตอนนี้ก็ยังหลงคิดไปเองว่า พวกซูอี้หว่านทั้งสาม มิใช่คู่ต่อสู้ของตน

        แต่แรกก็รู้แล้วว่าคนของบ้านใหญ่คงไม่ยอมรามือง่ายๆดังนั้นแม้จะหันหลังกลับมาแล้วพวกซูอี้หว่านก็ยังคงคอยระวังความเคลื่อนไหวรอบตัวอยู่เสมอ พอได้ยินเสียงผิดปกติพวกนางก็รีบหันกลับไปทันที

        ซูฉงกวงและบุตรชายทั้งสองคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะตอบสนองได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ ชั่วขณะหนึ่งจึงรู้สึกสับสนด้วยเหตุใดมิทราบ ร่างกายกลับเบาหวิวขึ้นมาทันที ทันใดนั้น โลกทั้งใบก็หมุนติ้ว

        ผัวะ!

        เสียงก้องกังวานสามสายดังขึ้นพร้อมกันผืนดินสะเทือน ฝุ่นคลุ้งกระจายไปทั่ว ไม่นานเสียงร้องโอดครวญของซูฉงกวงและบุตรชายก็ดังระงมด้วยความทรมาน

        เมื่อมองไปยังคนทั้งสามที่นอนแผ่หราอยู่บนพื้นมุมปากของซูอี้โจวก็ปรากฏรอยยิ้มเย็นเยียบ มิหนำซ้ำยังเย็นชาถึงขีดสุด"ท่านลุง ก่อนจะลงมือทำอะไรควรรู้จักประเมินกำลังตัวเองเสียก่อน"

        เขาเงื้อหมัดขึ้นสูงนิ้วมือบีบเข้าหากันจนเกิดเสียง “หากบังอาจมายั่วโทสะพวกเราอีกอย่าหวังว่าจะรอดไปง่ายๆ!”

        พวกเขาขี้คร้านจะข้องแวะกับคนบ้านใหญ่ถึงกระนั้น การเตรียมพร้อมก็มิได้บ่งบอกว่าพวกเขากลัวเกรงอุปสรรค หากจำเป็นก็ต้องวัดกันไป ว่าใครจะแข็งแกร่งกว่ากัน!

        "เจ้า เจ้า..."

        ซูฉงกวงโกรธจนพูดไม่ออกกว่าเขาจะหายใจคล่องคอได้อีกครั้ง พวกจางอ้ายหลินก็เดินจากไปไกลแล้วแม้ว่าตอนนี้จะรีบตามไป ก็คงไม่ทัน

        ท้ายที่สุดแล้วตอนนี้ทั้งสามก็อาศัยอยู่ในเมืองอวิ๋นเฉิง การเข้าเมืองย่อมเป็นเรื่องง่ายต่างจากพวกเขาที่ไม่มีเงินติดตัวสักอีแปะแล้วจะกล้าเข้าไปใกล้ประตูเมืองได้อย่างไร?

        หากถูกทหารยามที่รักษาการณ์อยู่หน้าเมืองเห็นเข้าหากเข้าใจผิดคิดว่าพวกเขาจะก่อเรื่องขึ้นมา แล้วถูกจับไปสั่งสอนเสียยกใหญ่ก็คงไม่คุ้มกัน

        เมื่อมองไปยังสีหน้าที่มืดครึ้มของซูฉงกวงซูต้าฟู่ก็กลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว กล่าวด้วยท่าทีลังเลว่า"ท่านพ่อ เหตุใดท่านไม่ลองถามดูว่าท่านย่าอยู่กับพวกเขาหรือไม่?"

        เขาคิดว่าซูไท่ไท่นั้นคอยปกป้องดูแลครอบครัวของพวกเขาเป็นอย่างดีหากซูไท่ไท่อยู่กับพวกบ้านรอง นางคงกำลังหาวิธีพาพวกเขาเข้าไปอยู่ในเมืองเพราะท้ายที่สุดแล้วครอบครัวของพวกเขานี่ต่างหากที่เป็นรากเหง้าที่แท้จริงของตระกูลซู

        ซูต้าไฉที่อยู่ข้างๆดูเหมือนจะเดาความหมายในคำพูดของอีกฝ่ายออก ก็ระเบิดเสียงหัวเราะเย้ยหยันออกมาเมื่อเหยียดริมฝีปากที่แตกเมื่อครู่จากการล้มใบหน้าที่อัปลักษณ์อยู่แล้วยิ่งบิดเบี้ยวหนักขึ้นไปอีก

        เขากล่าวว่า"เจ้ายังคิดว่าย่าแก่ผู้นั้นจะมีความสำคัญมากถึงเพียงนั้นเชียว?"

        เขาตระหนักแล้วว่าเหล่าคนบ้านรองมิได้อ่อนต่อโลกให้ใครรังแกได้เช่นกาลก่อน อุบายเดิมๆของยายแก่ผู้นั้น มาถึงตอนนี้ เกรงว่าคงไม่ได้ผลสักอย่าง

        เมื่อได้ยินคำพูดของซูต้าไฉซูฉงกวงก็พยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นก็เหมือนจะเพิ่งรู้สึกตัวขึ้นมารีบขมวดคิ้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวด "พูดอะไรเช่นนั้นนั่นคือย่าแท้ๆ ของเจ้า หากคนนอกได้ยินเข้า จะคิดเช่นไร?"

        ถึงแม้จะพูดเช่นนั้นแต่เห็นได้ชัดว่าซูฉงกวงก็มิได้ใส่ใจกับการที่ลูกชายไม่เคารพซูไท่ไท่จริงๆ

        บางทีสำหรับเขาในตอนนี้แม้แต่แม่แท้ๆ ก็อาจมิได้มีค่ามากไปกว่าอาหารร้อนๆ สักสำรับ