ตอนที่ 6าเ็หนัก
สีหน้าของหวังย่าเต็มไปด้วยความเหยียดหยามถึงแม้ว่าในตอนเด็กนางจะมีความรู้สึกดี ๆ ต่อเขาแต่ว่าตอนนี้นางไม่ได้มีความคิดเช่นนั้นอีกต่อไปแล้ว เพราะในตอนนี้หยางโฮ้วเป็เพียงขยะไร้ค่าอนาคตภายภาคหน้าทั้งชีวิตของเขาก็เป็ได้แค่คนกระจอก ๆ คนหนึ่งเท่านั้น!
ช่างตลกยิ่งนักอนาคตของนางสูงส่งเทียมฟ้า แต่ขยะไร้ค่าอย่างเขายังคิดจะฉกฉวยเพื่อหาผลประโยชน์ฝันไปเถอะ!
ภายในใจของหวังย่าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเมื่อไม่นานมานี้นางติดตามหวังลี่ไปเข้าร่วมงานประมูลสินค้าได้เห็นกระบี่ระดับสูงเพียงขั้นที่ 1แต่กลับมีมูลค่าสูงถึงหนึ่งล้านเหรียญทอง!นางจินตนาการไม่ออกเลยว่ากระบี่ระดับสูงเล่มนี้จะมีมูลค่ามหาศาลเพียงใด
หวังลี่มองกระบี่งามในมือด้วยความหลงใหลพลางหยิบขึ้นมาลูบคลำด้วยความปลื้มปีติทว่าในตอนนั้นเองเขาก็รู้สึกได้ถึงร่องรอยที่แปลกประหลาดบนตัวกระบี่และกลิ่นสาปสกปรกอีกมากมายก่อนที่จะขมวดคิ้วแล้วกล่าวออกมา“ทำไมข้ารู้สึกว่ากระบีเล่มนี้มันแปลก ๆ”
“มันก็ควรที่แปลกอยู่แล้วไม่ใช่หรือ…เพราะมันล้ำค่าเกินกว่าที่จะสามารถพบเห็นได้ง่าย?”หวังย่ากล่าวพลางลูบคลำที่ตัวกระบี่หลังจากนั้นนางก็ยิ้มแล้วกล่าวออกมา “นี่คงจะเป็ลายและกลิ่นเฉพาะตัวของอาวุธระดับสูง
“ฮ่า ๆ น้องพี่เ้าช่างหลักแหลมยิ่งนัก” หวังลี่พยักหน้าอย่างพึงพอใจอีกทั้งยังลูบคลำไปที่ตัวกระบี่อย่างหลงใหลอยู่หลายครั้ง เขาดึงหวังย่าเข้ามาในอ้อมอกพลางมองตรงไปที่หยางโฮ้วและแผดเสียงหัวเราะออกมา “ทีแรกข้าก็ไม่เชื่อหรอกนะว่าขยะอย่างเ้าจะมีของล้ำค่าเช่นนี้ แต่ตอนนี้ข้าเชื่อแล้ว ฮ่า ๆ”
หยางโฮ้วจ้องมองกระบี่งามอย่างไม่คลาดสายตาสองมือกำหมัดแน่น คิดจะเข้าไปยื้อแย่งคงเป็ไปได้แค่ฝัน เมื่อสังเกตเห็นสายตาของหยางโฮ้วสีหน้าของหวังลี่ก็ขึงขังขึ้นมา เขาแผดเสียงคำรามกล่าวออกมา “เ้า มองอะไร? ขยะไร้ค่าเช่นเ้ายังคิดว่ากระบี่เล่มนี้ยังเป็ของเ้าอยู่อีกหรือ?ฮึ ข้าจะบอกให้นะว่าตอนนี้มันเป็ของข้าแล้ว!”
“กระบี่เล่มนี้เ้าได้มาจากที่ใด?” หวังลี่เดินเข้าไปกระชากคอเสื้อของหยางโฮ้วแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเ็า
“ข้าบอกเ้าไปแล้ว ว่านี่คือสมบัติของตระกูลข้าและหวังว่าเ้าจะคืนมันให้กับข้า” หยางโฮ้วเบิกตากว้างพลางแผดเสียงคํารามกล่าวออกมา
แต่ทว่าหวังลี่หาได้โมโหไม่อีกทั้งยังยิ้มออกมา จะเอากลับไปอย่างนั้นหรือ? กำลังฝันอยู่หรืออย่างไร?หวังลี่กระชากคอเสื้อหยางโฮ้วขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วจับทุ่มลงกับพื้นอย่างไร้ปรานี
ปัง!เศษดินบนพื้นแตกกระเจิง หยางโฮ้วทั่วร่างเต็มไปด้วยความเ็ป รู้สึกเหมือนกระดูกภายในร่างกำลังแตกกระจาย เืไหลออกมาจากมุมปาก เขาขบริมฝีปากแน่นกลั้นความเ็ปสองหมัดกำแน่นเสียจนแขนสั่นระริก เขาไม่สามารถที่จะต่อกรได้เลยพลังกายของหวังลี่น่ากลัวเป็อย่างมากเพียงแค่หนึ่งหมัดก็สามารถทลายหินั์ให้แตกกระจายได้
หวังย่าเหลือบมองเด็กหนุ่มที่นอนขดตัวอยู่ที่พื้นแวบหนึ่งพลางเอามือลูบคาง“ท่านพี่ หากเื่นี้แพร่งพรายออกไป ข้าว่าคงจะกระทบต่อชื่อเสียงของท่านเป็แน่ข้าว่าฆ่าเขาทิ้งไปเสีย ดีหรือไม่?
“จิตใจเ้าช่างอำมหิตยิ่งนัก” หยางโฮ้วกำหมัดแน่นจ้องมองเข้าไปที่ดวงตาของอีกฝ่ายด้วยสายตาที่แดงก่ำเขาจะต้องตายด้วยน้ำมือของนางแพศยาสารเลวเช่นนี้อย่างนั้นหรือ?
หวังลี่พยักหน้าเห็นด้วยอย่างไรก็คงต้องทำให้ดูเหมือนอุบัติเหตุไม่เช่นนั้นหากถูกอาจารย์จับได้คงจะเป็เื่ใหญ่ไม่ใช่น้อย
“ใช่แล้ว…” หวังลี่เอามือแตะหน้าผากแล้วแสยะยิ้มที่มุมปาก…?
2K
