~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~
Ep.3
กรี๊ดดดดดดด!!!
~บรื๊น!!!!
"ไอ้บ้า ขับช้าๆหน่อยสิ!"
"เธอว่าใครบ้าห๊ะ!" คาเอลหันมาทำตาโหดใส่ฉัน ประมานว่าฉัน ไปฆ่าไอ้หมาป่าโคโค่ตาย ถึงได้ทำหน้าดุขนาดนี้
"นายจะขับให้มันดีๆได้ไหม"
"ถ้าไม่ เธอจะทำไม?"
คาเอลยักคิ้วกวนประสาท ขับรถเร่งเครื่องเพิ่มความเร็วยิ่งขึ้นแถมปาดซ้ายปาดขวาหน้าหวาดเสียว อย่างกับเล่นรถไฟเหาะดีๆเลยเหละ
"ไม่หยุดใช่ไหม ได้"
ฉันยิ้มมุมปากรู้สึกเลยว่าตอนนี้ตัวเองยิ้มแบบนางร้ายในละครหลังข่าวแน่ๆ คาเอลที่ตากำลังมองถนนคงรู้สึกสะใจที่แกล้งฉันได้ แต่ขอโทษนะ นายไม่รอดแน่ อยากจะแกล้งฉันนักใช่ไหมเจอนี่หน่อยเป็ไง
"เห้ย!!! เจ็บนะโว้ย!!"
คาเอลร้องเสียงหลงเพราะฉันกระชากผมมาเป็จุกๆ
ใบหน้าหล่อเหลา ชักสีหน้าไม่พอใจอย่างที่สุด เหมือนอยากจะบีบคอฉันให้ตายรู้แล้วรู้รอด
ทำให้เ้าตัว หัวเสียรีบจอดรถข้างทางทันที
"เป็บ้าหรือ อยากตายหรือไง!!"
คาเอลตวาดลั่น จนฉันเผลอสดุ้งด้วยความใ
"นายขับแบบนี้ก็ไม่ต่างกันหรอก อยากฆ่าฉันนักหรือไง ไม่ต้องไปส่งแล้วฉันจะลงตรงนี้เหละ"
ฉันเปิดประตูรถแล้วปิดมันเสียงดังโดยไม่สนใจว่ารถคันนี้จะราคาแพงเท่าไหร่ ทันทีที่ปิดประตูรถเสร็จคาเอลก็เหยียบคันเร่งออกตัวรถทันที ทิ้งฉันไว้คนเดียวในทางถนนเปลี่ยวๆ ไม่ง้อหรอกฉันโทรหาคนขับรถเอาเองก็ได้ย่ะ ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าครอบครัวของอาอคิณ ค้าขายอาวุธเถื่อนมีใครหน้าไหนกล้าแหย่หนวดเสือบ้างละ ส่วนลูกก็รับความมีอิทธิพลมาจากผู้เป็พ่อเต็มๆถึงได้ทำตัวไม่สนโลกแบบนี้
~~วี๊ดด! วิ้วว!
"เสียงผิวปากน่าขนลุกทำให้ฉันหันกลับไปดู ในมุมมืดที่ข้างหลังเป็พุ่มไม้รกๆ แทบจะไม่มีแสงไฟ พวกวัยรุ่นราวๆสามคนพากันออกมาจากมุมมืดดูๆเหมือนคนติดยามากกว่า พวกนั้นหัวเราะชอบใจมองมาที่ฉันด้วยสายตาเทะโลมอย่างเห็นได้ฉัน วินาทีนี้รู้เลยว่าจะต้องเจอกับอะไร ฉันทำได้แค่วิ่งพยายามวิ่งให้เร็วที่สุดที่จะทำได้ แต่ส้นสูงกับชุดออกงานแบบนี้มันทำให้วิ่งได้ลำบากจริงๆ ใจเต้นแรงมากเหมือนจะหลุดออกมา ในหัวขาวโพลนไปหมดไม่รู้จะทำยังไงจะมองไปทางไหนก็ไม่มีใครสักคน รอบๆก็เต็มไปด้วยต้นไม้รกๆไม่มีบ้านสักหลัง
~~กรี๊ดดดด!!!!!
ฉันกรี๊ดสุดเสียงทันทีที่มีมือมาจับแขนฉันเอาไว้
"จะหนีไปไหน นานๆทีจะมีคนสวยๆหลงมาแถวนี้ ฮ่าๆ"
"ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันขอร้อง"ฉันยกมือไหว้ น้ำตาไหลเป็ทางด้วยความกลัว แด๊ดดี๊อยู่ไหนช่วยหนูด้วย ฮื้อ~~
พวกติดยา3คนพยายามดึงฉุดกระชากฉันไปหลังพุมไม้ใหญ่
"ไม่นะ ไม่นะ ขอร้องปล่อยฉันเถอะนะ"
ฉันพยายามดิ้น ขืนตัวเองสุดแรงแต่ก็ไม่เป็ผล คนเดียวจะสู้สามแรงได้ยังไง ฉันหันไปมองหน้าเพื่อขอความเห็นใจแต่กลับไม่มีคำตอบจากพวกนี้เลย ทุกคนต่างยิ้มอย่างพอใจเปรียบเหมือนฉันเป็ของเล่น ถ้าฉันจะต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้ฉันยอมตายตอนนี้ดีกว่าให้มันเกิดขึ้น แล้วเป็ตราบาปของฉันไปจนตาย ฉันพยายามกัดลิ้นตัวเองจนรู้สึกถึงกลิ่นคาวเืในปาก มันเจ็บมากจนรู้สึกชา
~~พลั่ก!
ไอ้ตัวด้านหน้าที่เจ็บแขนฉัน เซล้มลงไปกองกับพื้นทำให้ฉันถูกแรงกระชากล้มตามไปด้วย
~~พลั่ก!
อีกคนก็กระเด็นไปคนละทิศละทาง เสียงร้องโอดโอยในความเ็ปดังระงมไปทั่ว
"คาเอล"ฉันพูดได้ แต่เสียงคงเบามากจนเขาไม่ได้ยินที่ฉันพูด ใบหน้าเขาฉายแววโกรธแค้นน่ากลัวที่สุดในมือเขากำหมัดแน่นแล้วเดินไปกระทืบไอ้พวกนั้นที่เหลืออย่างระบายความโกรธ พวกนั้นสะบักสะบอมไม่เหลือชิ้นดี ดีไม่ดีอาจจะไม่รอดก็ได้
"ไม่เป็ไร ใช่ไหม เจ็บตรงไหนไหม" คาเอลที่กระทืบพวกย้านั่นจนพอใจแล้ว มองสำรวจจับแขนฉันขึ้นมาดู สายที่ดูเหมือนเป็ห่วงทำให้ฉันอดที่จะร้องให้ไม่ได้
"ทำไมพึ่งมา ทำไมนายถึงมาข้าขนาดนี้ ฉันกลัวจะตายอยู่แล้วนายรู้ไหมฮื้อ~~"
น้ำตาพลั่งพลูไม่หยุด ดีใจที่เขามาช่วยโกรธที่เขาทิ้งฉันไว้คนเดียว ความรู้สึกตีกันมั่วไปหมด คาเอลนิ่งไปสายตาเขาสั่นไหวไปวูบนึง
"ขอโทษ ขอโทษที่ฉันมาช้า ฉันขอโทษ"
~~ฮื้อออออ
คาเอลโอบกอดฉันไว้ ภายในอ้อมกอดนี้ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยที่สุดแล้ว
"ฉันเกลียดนายที่สุด"
"ฉันรู้"
คาเอลเอ่ยออกมาแ่เบาแล้วเอามือลูบหัวฉันเวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ รู้แค่ตอนนี้ฉันเหนื่อยมากเหลือเกินหนังตาฉันค่อยปิดลงเรื่อยๆ จนฉันไม่รับรู้อะไรอีกเลย
311
