“ อ๊า...อ๊าา...อู๊ยย...อื้มม”จิวหรงนอนหลับตา แยกขาให้เฟยเซียงชักมือเข้าออก เฟยเซียงไม่ได้หยุดเพียงแค่นิ้วเท่านั้นนางใช้มือข้างที่ว่าง อยู่ ค้นหาสิ่งที่อยู่ในหีบ และดึงเอาแก่นกายเทียมออกมา
จากนั้นเฟยเซียงนำมันขึ้นมาอมเข้าไปในปากใช้น้ำลายของตัวเองเพิ่มความลื่นก่อนจะนำไปจ่อที่ปากทางเข้าช่องลับ
จิวหรงได้แต่นอนร้องควรญครางดวงตาเหม่อลอยมองเพดานนางถูกนิ้วของอีกฝ่ายทั้งแยงทั้งเขี่ยจนทำให้รู้สึกดีขนาดนี้
เฟยเซียงมองเห็นสีหน้าที่เปี่ยมด้วยอารมณ์ของจิวหรงจึงนึกสนุกดึงนิ้วออกแล้วเสียบแก่นกายเทียมเข้าไปแทนทันที
“ว๊าย!!!...อู้ยย...ฟะ...เฟยเซียง...จะ...เ้าทำอะไรน่ะ??”
อีกฝ่ายใช้ััทางกายแทนคำตอบนางโน้มตัวลงก้มไปจูบหน้าอกของจิวหรงเบาๆ ก่อนจะค่อยเปลี่ยนเป็ดูดดื่มอย่างเมามันมือขวาที่ถือแก่นกายเทียมยังคงขยับเข้าขยับออกไม่หยุด และไม่มีทีท่าเลยว่าจะช้าลง
จิวหรงส่งเสียงร้องไม่เป็ภาษานางปลดปล่อยความใคร่ออกมาเต็มที่ ท่อนบนแอ่นหน้าอกจนแผ่นหลังยกลอยขึ้นจากเตียงนอนส่วนด้านล่างกางขาออกกว้างเพื่อให้เฟยเซียงใส่เข้ามาได้ลึกที่สุด
ในที่สุดจิวหรงก็ตัวเกร็งและกระตุกถี่“มะ...ไม่...ไม่ไหว...ไม่ไหวแล้ว”
“จะเสร็จแล้วเหรอท่านพี่” สีหน้าของเฟยเซียงเหมือนจะชอบใจ นางเร่งความเร็วหนักขึ้นไปอีก
“อื้อ...ข้าเสียวว...ข้าจะเสร็จแล้ว...ฮือ...อ๊าๆ...อ๊าาา”
ไม่ถึงอึดใจจิวหรงก็ร้องออกมาเสียงดังพร้อมกับกระดกตัวขึ้นอย่างแรงสองมือคว้าจับมือของเฟยเซียงให้หยุด เพราะนางไม่อาจทนต่อได้อีก
เฟยเซียงเห็นแบบนั้นนางเหลือบมองจิวหรง ที่อยู่ในสภาพแอ่นอกค้าง ตัวเกร็ง สีหน้าบิดเบี้ยวน้ำหูน้ำตาไหลออกมาหมดสภาพความเป็กุลสตรี
“ท่านพี่...เสร็จเร็วไปหน่อยมั้ย”เฟยเซียงพูดด้วยรอยยิ้ม
จิวหรงเห็นอีกฝ่ายดึงแก่นกายเทียมออกไปจากกลีบกุหลาบของตัวจึงล้มตัวลงนอน หอบหายใจเข้าลึกและตอบ “นั้นนะสิ ตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกแต่การกระทำของพวกเราไม่เรียกว่าผิดจารีต??”
เฟยเซียงรีบส่ายหน้า“ท่านพี่ ตอนเด็กพวกเราอาบน้ำด้วยกันมาไม่รู้ตั้งกี่ครั้งตอนนั้นแม้แต่เส้นขนสักเส้นก็ยังไม่มี เราแลกกันดู แลกกันััไม่ใช่หรือ?? ดังนั้นท่านไม่ต้องรู้สึกผิดกับพี่เขยหรอกนะ ก็พวกเราเป็พี่น้องกันนี้นา”
เฟยเซียงพูดจบพร้อมกับลุกขึ้นมานางยื่นแก่นกายเทียมให้อีกฝ่าย “ท่านพี่เสร็จแล้ว ช่วยน้องบ้างนะ”
“ถึงตาพี่แกล้งเ้าบ้างแล้วใช่มั้ย”จิวหรงยิ้มอ่อนให้กับลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง
ตอนนั้นหัวใจของซือหานเต้นระรัวกับภรรยาอาจเรียกได้ว่าเป็ภาพที่งดงาม แต่เป็ภาพที่บ่อยครั้งที่เขาได้เห็น ทว่าสำหรับเฟยเซียงแล้วไม่บ่อยครั้งที่เขาจะได้เห็นภาพราคะจากสตรีผู้งดงามที่ไม่ใช่ภรรยาของตัวเองทว่าในตอนนั้นหางตาของเฟยเซียงเหลือบมองมายังตำแหน่งของซือหานโดยบังเอิญครั้งนี้นางรีบหันไปทั้งใบหน้าเพื่อมองให้แน่ใจ
ยังโชคดีที่ซือหานเร็วพอที่จะหลบรอดไปจากสายตาของหญิงสาวทำให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่แน่ใจ ซือหานเห็นว่าท่าไม่ดีเขาไม่กล้าแอบดูต่อรีบกลับเข้าห้องทันที
เฟยเซียงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งนางแน่ใจว่าไม่ได้ตาฟาด สิ่งที่เห็นคือดวงตาของใครบางคนที่มองลอดช่องว่างของหน้าต่างเข้ามา
“ท่านพี่เมื่อครู่ ข้าเห็นเงาของคนอยู่ด้านนอก”
ได้ยินแบบนั้นจิวหรงมีสีหน้าใ “ด้านนอกเหรอ?? เรือนนอนแห่งนี้ นอกจากท่านพี่แล้ว ไม่มีคนอื่นอยู่อีก และบ่าวรับใช้ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในยามวิกาล”
เฟยเซียงส่ายศีรษะเบาๆ“ไม่แน่ใจ บางทีข้าอาจจะตาฟาดไปเอง”
เวลาเดียวกันนั้นซือหานรีบกลับมาที่ห้อง เขาปิดประตูเงียบที่สุด และโดดขึ้นเตียง แกล้งทำเป็นอนหลับเขาพยายามให้อยู่ในท่าเดิม และก็เป็อย่างที่คิด ทั้งสองคนล้มเลิกในสิ่งที่กำลังทำอยู่จิวหรงกลับมาที่ห้องเพื่อจะดูว่าความสงสัยของเฟยเซียงเป็จริงหรือไม่
ประตูห้องค่อยๆเปิดออกจิวหรงหยุดเท้าอยู่ที่ขอบเตียง นางเอ่ยเรียกอีกฝ่าย
“ท่านพี่...ท่านพี่”
แต่มีหรือที่ซือหานจะยอมตื่น หัวเด็ดตีนขาดอย่างไรเขาก็จะไม่ตอบสนองเด็ดขาด จิวหรงจับแขนอีกฝ่ายและเขย่า
“ท่านพี่...ท่านพี่ตื่น...ท่านพี่ตื่นอยู่หรือเปล่า??” นางยังคงเรียกต่อ แต่ซือหานก็ยังนิ่งพยายามอยู่สักพักจิวหรงก็ถอนใจยาวด้วยความโล่งอก
“ดูเหมือนจะหลับสนิท”
จากนั้นนางเดินออกไปหน้าห้องและบอกกล่าวกับเฟยเซียงให้ “หลับสนิท ดูเหมือนเ้าจะตาฟาดไปทำเอาข้าใแทบแย่”
จิวหรงพูดพลางถอนหายใจเหมือนได้ยกูเาออกจากอก
“ข้าคงคิดมากไปว่าแต่พวกเราจะไปที่ห้องข้าต่อมั้ย??”
จิวหรงส่ายหน้าเบาๆ“ขอโทษด้วยนะ เอาไว้ครั้งหน้าเถอะ...ข้าสัญญาจะชดใช้เื่ในวันนี้ให้แก่เ้า”
เฟยเซียงส่ายหน้าเบาๆด้วยรอยยิ้มอ่อน“ข้าเข้าใจ เพียงแต่ครั้งนี้ท่านพี่ ติดหนี้ข้าหนหนึ่งนะ หนี้นี้ข้าจะทวงคืนแน่”เสียงใสของเฟยเซียงพูดตอบ
ตัวของซือหานยังแกล้งหลับอย่างเอาเป็เอาตายไม่นานจิวหรงก็กลับมาในห้อง นางดับเทียนและขึ้นเตียง จิวหรงจูบััสามีเบาๆพร้อมกระซิบข้างหู “ท่านพี่ ข้ารักท่านนะ”
ดูเหมือนว่าจิวหรงจะรู้สึกผิดกับซือหานอยู่ไม่น้อยถึงจะเป็ลูกพี่ลูกน้องกันแต่ความจริงที่ว่านางได้สำเร็จเสร็จความใคร่ด้วยมือของผู้อื่นก็เป็ความจริงที่ไม่สามารถปฏิเสธได้คงเป็เพราะความรู้สึกผิดในใจ และ้าทำบางสิ่งเพื่อขจัดความรู้สึกผิดนั้นออกไปจิวหรงใช้มือขวาััไปที่เป้ากางเกงของสามีอย่างแ่เบา
“ท่านพี่หลับไม่รู้เื่...แต่ทำไม่ล่างของท่านมันแข็งตั้งชูชันอย่างนี้ละ”จิวหรงลูบััเบาๆ อึดใจต่อมา นางก็ทำการปลดเชือกรัดเอวของซือหานและดึงกางเกงของเขาลงไปกองที่ข้อเท้า
ซือหานพยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจเพื่อให้แก่นกายของเขาสงบลงแต่ภาพที่พึ่งผ่านตาไปเมื่อครู่ไหนเลยจะทำให้่ล่างสงบลงได้
‘เ้าจะทำอะไรกับข้าข้าก็จะไม่ยอมตื่นหรอก’ ซือหานคิดในใจพร้อมกับอุ้งมือของจิวหรงที่คว้าประครองแก่นกายเอาไว้
“แข็งและใหญ่แบบนี้...เป็เพราะข้าปรนนิบัติท่านไม่ดีเอง...ท่านพี่ข้าขอโทษนะ” เสียงของหญิงสาวแ่ๆเบา ก่อนจะประคองมือค่อยๆลูบแก่นกายของสามีเบาๆโดยใช้นิ้วลูบไล้ที่ปลายท่อนสารวนอยู่กับเส้นสวาท
จากนั้นจิวหรงร้องเรียกอีกฝ่ายเบาๆ “ท่านพี่...ท่านพี่จะไม่ตื่นจริงๆเหรอ??”
จิวหรงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งนางเริ่มเป็ห่วงว่ายาที่ใช้อาจแรงเกินไปทำให้อีกฝ่ายหลับลึกได้ขนาดนี้ เพราะความเป็ห่วงนางจึงคิดจะปลุกซือหานให้ตื่นขึ้นมา จึงได้ก้มหน้าลงอ้าปากกลืนแก่นกายของเขา เข้าไปในปาก
แม้ซือหานจะหลับตาแน่นแต่ก็เผลอเกร็งท้องด้วยความเสียว เขาได้แต่นอนนิ่ง ฝืนกลืนความรู้สึกของตัวเอง เพราะกลัวว่าหากตื่นขึ้นตอนนี้ภรรยาของเขาจะคิดสงสัยเอาได้
แต่อีกใจหนึ่งก็อยากรู้เหมือนกันหากเขาไม่ตื่นขึ้นมา จิวหรงผู้งดงามและเรียบร้อย จะกระทำเื่ลามกกับร่างไร้สติของเขาได้มากแค่ไหน
1K
