“ฟีน เร็วๆ สิลูก เครื่องออกห้าโมงไม่ใช่เหรอ”
“เสร็จแล้วจ้า...” ฉันะโตอบแม่ไปในขณะที่ใช้สายตาสำรวจข้าวของอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ลืมอะไรไป เอ๊ะ กระดาษอะไรตกใต้โต๊ะเนี่ย?
ว่าแล้วฉันก็ก้มลงไปหยิบกระดาษแข็งแผ่นเล็กๆ สีขาวที่ตกอยู่ใต้โต๊ะนั้นขึ้นมาดู และภาพที่ปรากฏบนนั้นก็ทำให้น้ำตาของฉันพรั่งพรูออกมาทันที…รูปคู่เดทแรกและเดทสุดท้ายกับพี่ปอนด์ที่ฉันเอาไปอัดมา ก่อนจะโดนบอกเลิก
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“เร็วๆ สิลูก ชักช้าแบบนี้ไปอยู่แบบไม่มีแม่กับพ่อแล้วมันจะรอดมั้ยเนี่ย”
เสียงเคาะประตูที่ตามมาด้วยเสียงบ่นของแม่ช่วยดึงสติของฉันกลับมาอีกครั้ง ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วตัดสินใจเก็บรูปคู่พี่ปอนด์ใบนั้นใส่ไว้ในกระเป๋าสตางค์ก่อนจะรีบยกกระเป๋าเดินทางใบสุดท้ายลงมาที่รถ
“มาแล้วจ้า”
“บัตรประชาชน เอทีเอ็ม เก็บไว้ดีๆ นะลูก สายชาร์จโทรศัพท์เอามารึยัง? ไปอยู่ที่นู่นก็ดูแลตัวเองดีๆ พ่อแม่เป็ห่วงนะ”
“จ้า” ฉันตอบพ่อด้วยจิตใจที่เหม่อลอย
ขณะนี้รถของเรากำลังแล่นอยู่บนถนนมุ่งหน้าตรงไปยังท่าอากาศยานนานาชาติจังหวัดเชียงใหม่ ทำไมนะ ทั้งๆ ที่ตอนแรกดีใจจะเป็จะตาย ตอนนี้กลับรู้สึกไม่อยากไปยังไงก็ไม่รู้สิ นี่ฉันตัดสินใจถูกหรือผิดกันแน่เนี่ย…
แต่ถึงยังไงมันก็คงจะดีกว่าการต้องไปเจอพี่ปอนด์ที่โรงเรียนทุกวันแหละนะ เค้าเองก็ไม่ได้สนใจเราแล้วนี่ ั้แ่เลิกกันไปก็ไม่เห็นจะมาดูดำดูดี จะอยู่ที่นี่ไปทำไมให้เจ็บช้ำน้ำใจอีกวะ ตัดใจแล้วไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ดีกว่า!
ฉันตัดสินใจกับตัวเองเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนจะก้าวลงจากรถ
นี่มันแค่จุดเริ่มต้นต่างหาก!
“ไงแจง มาถึงนานรึยังลูก”
“สักพักแล้วล่ะค่ะ”
“อ้าว แล้วแม่ล่ะ” พ่อถามต่อเมื่อมองซ้ายขวาแล้วไม่เห็นแม่ยัยแจง
“อ๋อ แม่ต้องไปว่าความที่ต่างจัดหวัดน่ะค่ะ เลยไม่ได้อยู่รอ”
ฉันยืนคุยกับพ่อและแม่อยู่อีกครู่นึงในขณะที่เวลาเครื่องออกใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ใจฉันก็เต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้น และเมื่อเสียงประกาศของสายการบินดังขึ้นมันก็ถึงเวลาที่ฉันต้องบอกลาเชียงใหม่แล้วจริงๆ
“ไปกันเถอะแก” แจงยิ้มให้พ่อกับแม่ฉันอีกทีก่อนจะเดินมาตบไหล่ฉันเบาๆ และแม่ก็โผเข้ากอดฉันอีกครั้ง นี่เป็ครั้งแรกที่ฉันจะต้องไปอยู่ไกลบ้าน และเป็ครั้งแรกที่ต้องอยู่ห่างจากครอบครัว ฉันจึงกลั้นน้ำตาแห่งความใจหายไว้ไม่ไหว
“ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก ตั้งใจเรียน อย่าออกนอกลู่นอกทางล่ะ แล้วโทรหาแม่บ่อยๆ ด้วยนะ”
“แม่ไว้ใจหนูได้เลย” ฉันกอดแม่ตอบพร้อมกับหอมแก้มไปอีกทีก่อนจะหันไปพูดกับพ่อ “ดูแลแม่ด้วยนะพ่อ แม่ก็ดูแลตัวเองด้วยนะ ไว้หนูจะโทรหาบ่อยๆ”
“รีบไปเถอะลูก” แม่พูดพร้อมกับปาดน้ำตาเบาๆ
และมันก็ถึงเวลาที่ฉันต้องออกเดินทางสักที…
“ฝากดูฟีนด้วยนะน้องแจง” นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ฉันได้ยินพ่อพูดกับยัยแจงก่อนที่พวกเราจะเดินเข้าประตูมา
“แกโอเคนะยัยฟีน”
“อือ” ฉันตอบพร้อมกับโบกมือลาพ่อกับแม่ผ่านกระจกใสอีกเป็ครั้งสุดท้าย การเดินทางครั้งใหม่ของฉันกำลังเริ่มต้นขึ้นแล้วสินะ
“ฟีน พี่ว่าเราเลิกกันเหอะ”
“...ทำไมอ่ะ”
“ฟีนดำเกินไปว่ะ”
“ยัยฟีน!”
ฉันลืมตาตื่นมาพร้อมกับเสียงยัยแจงที่ะโอยู่ข้างๆ ท่ามกลางสายตาของผู้โดยสารแถวเดียวกับเราที่ต่างก็จ้องมาที่ฉันเป็ตาเดียว
“แกเป็ไรมั้ยเนี่ย อยู่ดีๆ ก็ะโซะดังลั่นเลยว่า ทำไมอ่ะ!!!”
“…เหรอวะ? ฉันคงฝันไปอ่ะ” ฉันตอบพร้อมหันไปผงกหัวเพื่อแสดงความขอโทษที่รบกวนผู้โดยสารคนอื่นๆ พี่ปอนด์อีกแล้วนะที่ทำให้ฉันเป็อย่างนี้ เมื่อไหร่จะเลิกมาหลอกมาหลอนกันสักที!
“จะละเมออะไรก็ให้มันเบาๆ หน่อยสิวะ ฉันอายนะเนี่ย” ยัยแจงยังคงโวยวายต่อ ฉันว่าที่แกแหกปากตอนนี้น่าอายกว่าฉันอีกนะ
“ถึงไหนแล้วเนี่ย” ฉันถามพร้อมกับมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงไฟจากตัวเมืองด้านล่างค่อยๆ สว่างขึ้นเรื่อยๆ
“เครื่องกำลังจะลงแล้ว”
“โห นี่ฉันหลับไปนานขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ใช่สิ แกน่ะหลับั้แ่เครื่องยังไม่ออกจากเชียงใหม่เลยล่ะมั้ง อดหลับอดนอนมารึไงยะ”
“เออ เมื่อคืนฉันนอนไม่ค่อยหลับอ่ะ” ฉันตอบพร้อมกับยืดตัวคลายเมื่อย
“ว่าแต่ เมื่อกี้แกฝันถึงพี่ปอนด์ใช่มะ”
“แฮฮู้ฮ้ายไฮ” ฉันถามตอบด้วยเสียงหาว “แกรู้ได้ไง”
“เซ้นส์มันแรง”
“แสนรู้จริงๆ”
“เดี๋ยวเหอะ ฉันไม่ใช่หมา! แล้วนี่แกจะยังเก็บรูปพี่ปอนด์ไว้ในกระเป๋าตังค์อีกทำไมวะ”
“เฮ้ย แล้วแกรู้ได้ไงเนี่ยว่าฉันมีรูปพี่ปอนด์อยู่ในกระเป๋าตังค์”
“ก็ตอนแกหลับกระเป๋าตังค์แกมันตกแล้วมันก็เปิดออกอ่ะ” แจงพูดพร้อมกับยื่นกระเป๋าตังค์คืนมาให้ฉัน “แต่ประเด็นคือแกจะเก็บรูปมันไว้อีกทำไมวะ แล้วแบบนี้เมื่อไหร่แกจะมูฟออนได้สักทีห๊ะยัยฟีน”
นั่นน่ะสิ ฉันจะเก็บรูปพี่ปอนด์ไว้อีกทำไมวะ
“ฉันก็กะว่าจะเอารูปพี่ปอนด์ไปทิ้งที่แม่น้ำเ้าพระยาอ่ะ เพราะแม่น้ำปิงที่เชียงใหม่มันเล็กเกินไปที่จะรองรับความเ็ปจากคำบอกเลิกของเค้าได้” ฉันพูดติดตลกใส่ยัยแจงไป
“แหม กะทำเอ็มวีเพลงทิ้งรักลงแม่น้ำเหรอ แต่ฉันว่าแกเอาไปทำอย่างอื่นเถอะ จะเผาหรือฝังก็ได้ อย่าให้แม่น้ำเ้าพระยาต้องมาสกปรกขึ้นกว่าเดิมด้วยรูปของไอคนเหยียดผิวนั่นเลย”
“แกก็พูดเว่อร์ไป ถึงพี่ปอนด์จะใจร้ายกับฉัน แต่จริงๆ เค้าก็น่ารักดีนะ หมายถึงหน้าตาอ่ะ”
“โอ๊ย พอๆ จะอ้วกอ่ะ”
หลังจากนั้นไม่ถึง 15 นาที เครื่องบินของเราลงจอดลงที่ท่าอากาศยานดอนเมืองอย่างปลอดภัย
“สรุปพ่อแกให้คนมารับเราใช่ป่ะ”
“เออ พ่อบอกให้รอที่ประตูสาม พี่เทพกำลังมารับอ่ะ”
“ก็เนี่ย ประตูสาม” ฉันพูดทวนอีกครั้งแล้วชะเง้อมองต่อไป “ว่าแต่ใครคือพี่เทพวะ หล่อป่ะ”
“คนสนิทพ่อฉันอ่ะ แกชอบแบบแก่ๆ ป่ะล่ะ นั่นไง รถสีดำคันนั้นแหละ”
ยัยแจงตอบพร้อมกับก้าวออกไปโบกรถคันนั้น และเมื่อพี่เทพคนสนิทของพ่อยัยแจงเดินลงจากรถมา ฉันก็บอกได้คำเดียวว่า
“ไม่เอาอ่ะ ไม่อยากพรากผู้เฒ่า”
“พี่เทพสวัสดีค่ะ ไม่เจอกันนานเลย สบายดีนะคะ” ยัยแจงเข้าไปทักทายคุณลุงคนนั้นอย่างสนิทสนมโดยมีฉันยืนยกมือไหว้อยู่ข้างๆ
“สบายดีครับ เรารีบไปกันเถอะ เดี๋ยวมันจะมืดค่ำเอาซะก่อน” ว่าแล้วเราทั้งสามคนก็ช่วยกันยกกระเป๋าเดินทางขึ้นไปไว้ที่ท้ายรถ SUV สีดำคันนั้น
ตอนนี้เป็เวลาหนึ่งทุ่มกว่าๆ แล้ว ท้องฟ้าเริ่มมืดลง แสงไฟจากตึกสูงส่องกระทบกระจกรถของเราให้ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ตื่นเต้นยังไงบอกไม่ถูก
“ฉันล่ะชอบกรุงเทพตอนกลางคืนจริงๆ” ยัยแจงหันมาพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงร่าเริงและตื่นเต้น
ในที่สุดเราก็มาถึงหน้าประตูใหญ่ที่มีชื่อโรงเรียนสีทองสว่างสุกใสเปล่งประกายอยู่บนกำแพงอิฐสีน้ำตาล ‘โรงเรียน วชิราไทพิพัฒนา อินเตอร์เนชัลแนล’ แล้วพี่เทพคนขับรถ ซึ่งจริงๆ ฉันอยากเรียกว่าลุงมากกว่าก็ช่วยเรายกกระเป๋าลงที่หน้าโรงเรียนก่อนจะขอตัวรีบไปทำธุระต่อ
“หูย โรงเรียนโคตรใหญ่เลยว่ะ” ยัยแจงถึงกับสบถออกมา
ตอนนี้ก็เหลือแค่ฉันกับยัยแจงและกระเป๋าลากใบใหญ่ๆ ของเราเท่านั้น
“เพิ่งมาถึงกันเรอะ” ต้นเสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน คุณลุง รปภ. ที่ประจำอยู่ตรงป้อมหน้าโรงเรียนนั่นเอง “เด็กใหม่ล่ะสิ”
“ค่ะ” ฉันเป็คนตอบไป
“อยู่ตึกไหนล่ะรู้รึยัง” แล้วลุงยามที่หน้าตาท่าทางเหมือนมาริโอ้เก็บเห็ดคนเดิมก็เดินเข้ามาหาพวกเราพร้อมกับยกไฟฉายขึ้นมาส่องหน้าฉันกับยัยแจง
“พี่หนูบอกว่าหอพักหนึ่งอ่ะค่ะ”
“อ๋อ หอพักหนึ่งหญิง ตรงเข้าไปก่อนนะ เจอทางแยกแล้วเลี้ยวขวา เสร็จแล้วตรงไปเรื่อยๆ นะ จะเจอวงเวียนให้เลี้ยวซ้าย เดินไปเรื่อยๆ จะเจอวงเวียนที่สองให้เลี้ยวขวา แล้วตรงไปจนเกือบประตูทางออกด้านหลังเลยนะ ก่อนทางออกจะมีทางแยกให้เลี้ยวไปทางขวา จะเจอวงเวียนอีกอัน ให้ตรงไปนะไม่ต้องเลี้ยว นั่นน่ะ อยู่ข้างสนามฟุตบอลนั่นแหละ”
ฉันกับยัยแจงยังไม่ทันได้ตั้งสติ ลุงมาริโอ้แกก็รีบวิ่งกลับไปประจำหน้าป้อมยามต่อเพราะมีรถอีกหลายคันกำลังจะผ่านเข้าไป ทิ้งให้ฉันกับยัยแจงยืนมึนกันอยู่สองคน
“นี่ยัยแจง ที่แกเดินนำเนี่ย คือแกจำได้ใช่ป่ะว่าลุงเค้าบอกให้ไปทางไหน”
ฉันถามยัยแจงหลังจากที่เราเดินเจอวงเวียนมาห้ารอบแล้วแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะถึงหอพักหนึ่งข้างสนามฟุตบอลนั่นสักที
“ใครจะไปจำได้วะซับซ้อนขนาดนั้น”
“เอ้า!”
“ฉันก็คิดว่าเดินๆ ไปเดี๋ยวก็คงเจอเอง ใครมันจะไปรู้อ่ะว่าโรงเรียนมันจะกว้างขนาดนี้ ฉันว่านี่แม่งไม่ใช่โรงเรียนแล้วอ่ะ ทำไมตึกมันเยอะขนาดนี้วะเนี่ย” แล้วยัยแจงก็เริ่มโวยวาย
“แกก็โทรบอกให้พี่เอิร์ทออกมารับสิ เดินมั่วแบบนี้คงไม่ถึงกันสักทีหรอก”
“ฉันลืมชาร์ตแบตก่อนก่อนออกจากบ้านอ่ะดิ เนี่ย แบตหมดั้แ่บนเครื่องบินแล้ว แล้วฉันก็จำเบอร์พี่เอิร์ทไม่ได้ด้วยดิ”
“โอ๊ย แล้วฉันจะตรัสรู้ได้ยังไงว่าหอพักหนึ่งมันอยู่ที่ไหน”
“แกๆ มีคนมา” ยัยแจงสะกิดฉันก่อนจะะโเรียกผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเดินหอบขนมพะรุงพะรังผ่านมาพอดี “เธอๆ”
“หือ?...เรียกเราเหรอ”
“ใช่ๆ ถามไรหน่อยสิ หอพักหนึ่งไปทางไหนอ่ะ”
“อ๋อ หาหอพักหนึ่งอยู่เหรอ ตามมาสิ เดี๋ยวรถเมล์พาไปส่ง”
“ขอบใจนะ” ยัยแจงพูดพร้อมส่งยิ้มให้ผู้หญิงคนนั้นก่อนจะหันมาซุบซิบกับฉัน “ยัยคนนี้ดูบ๊องๆ เนอะ”
“ก็ไปว่าเค้าอีก” ฉันเอาศอกกระทุ้งยัยแจงเบาๆ ไปที ก่อนจะเดินตามร่างบางๆ ตาโตๆ นั่นไป คนอะไรหน้าตาท่าทางอย่างกับตุ๊กตา ผมก็ย๊าวยาว ผิวก็ข๊าวขาว ตัวก็เล๊กเล็ก
“ถึงแล้ว ที่นี่แหละหอพักหนึ่ง”
ผู้หญิงคนนั้นเดินนำเรามาหยุดอยู่ที่หน้าอาคารหินอ่อนสีขาวสะอาดตาที่มีป้ายบอกชื่อตึกว่า ‘Blue Lagoon’
“โห ตึกใหญ่เหมือนกันเนอะ” ยัยแจงหันมาพูดกับฉัน
“ถ้างั้นรถเมล์ไปก่อนนะ บ๊ายบาย ^^”
“อื้อ ขอบคุณ...” ฉันพูดยังไม่ทันจบ เ้าของเสียงเล็กๆ นั้นก็วิ่งแจ้นหายไปด้วยความเร็วแสง ดูท่าทางแล้วน่าจะเรียนอยู่ชั้นเดียวกับเราอ่ะแหละ อีกเดี๋ยวคงมีโอกาสได้เจอกันอีก ไว้ตอนนั้นค่อยขอบคุณอีกทีก็ได้ งืมๆ
“รีบเข้าไปกันเหอะยัยฟีน ฉันหนักจะแย่แล้ว อยากเอนหลังสักที”
ว่าแล้วฉันกับยัยแจงก็พากันลากกระเป๋าเข้าไปด้านในอาคารหินอ่อนสีขาวแห่งนี้ และเราทั้งคู่ก็ต่างตกอยู่ในภวังค์ทันที นี่มันไม่ใช่หอพักแล้วคุณพระ!
นี่มันโรงแรมห้าดาวชัดๆ!
พรมสีแดงเข้มทอดยาวั้แ่หน้าประตูผ่านห้องโถงไปจนถึงบันไดวนขึ้นชั้นสอง เฟอร์นิเจอร์ที่ประดับอยู่ก็ดูหรูหราเหมือนที่ใช้ในโรงแรมระดับหลายดาว ไหนจะรูปภาพตกแต่งที่แขวนอยู่ในนี้ อีกทั้งโคมไฟระย้าสีส้มสว่างสุกใสที่กำลังส่องไฟสะท้อนกระทบกับผนังหินอ่อนนั่น
“ถึงว่า ทำไมค่าเทอมเทอมละตั้งหลายแสน” ยัยแจงหันมาพูดกับฉัน
อันที่จริงเสียงยัยแจงก็ไม่ได้ดังมากแต่ก็ทำให้ผู้ชายที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงมุมห้องโถงหันมามองเรา รวมไปถึงคนที่นั่งดีดกีต้าร์อยู่ที่บันได และแก๊งที่รวมกลุ่มกันทั้งหน้าและหลังห้องโถงแห่งนี้ มีแต่ผู้ชาย ผู้ชาย ผู้ชายเต็มไปหมดเลย
เฮ้ย! ไม่ยักกะรู้ว่าที่นี่เป็หอรวม O_O
“แจง แกว่ามันแปลกๆ มั้ย” ฉันหยุดเดินเมื่อมาถึงใจกลางห้องโถง
ั้แ่ก้าวเท้าเข้ามาในตึกนี้ฉันยังมองไม่เห็นสิ่งมีชีวิตเพศเดียวกับพวกฉันอยู่เลย ข้างในนี้มีแต่ผู้ชายหน้าตาลูกครึ่ง ไทย แขก จีน ฝรั่ง ที่กำลังจ้องมาที่เราสองคนแบบแปลกๆ
“จากความรู้สึกของผู้หญิง ฉันคิดว่าที่นี่ไม่ปลอดภัยว่ะฟีน เราออกไปตั้งหลักกันใหม่ดีกว่า”
“เห็นด้วย”
“รีบไปเถอะ”
ฉันกับยัยแจงเตรียมหมุนตัวกลับ แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ทันซะแล้ว
“เฮ้ย! มีผู้หญิงเข้ามาว่ะ” ผู้ชายกลุ่มหนึ่งกรูกันเดินไปขวางประตูไว้
“เอ่อ…ขอทางหน่อยได้มั้ย คือพวกเราเข้ามาผิดตึกอ่ะ”
“แน่ะ ทำเนียนซะด้วย หลงทางมาเหรอคะสาวๆ” พูดจบหมอนั่นก็เอื้อมมาแตะกระเป๋าเดินทางของฉัน ปกติฉันชอบผู้ชายพูดคะค่ะนะ แต่ในสถานการณ์แบบนี้กลับรู้สึกว่าอันตรายชอบกล
“ใช่” ฉันตอบพร้อมกับดึงกระเป๋ากลับโดยเร็ว บรรยากาศชักจะเริ่มยังไงๆ ซะแล้วสิ
“โอเค จะใช้มุกหลงเข้ามาก็ได้ แต่จะกลับออกไปน่ะ มันไม่ง่ายนะคร้าบ” หนึ่งในนั้นพูดขึ้นอีกครั้ง
ไม่ง่ายเพราะพวกนายยืนขวางประตูอยู่ไงเล่า ปัดโธ่!
“กล้ามากนะที่เดินเข้ามาในหอชายกันแค่สองคน” ในขณะที่พวกฉันกำลังถูกกลุ่มผู้ชายกลุ่มหนึ่งล้อมอยู่นั้น เสียงเรียบเย็นเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากมุมนั่งเล่นของห้อง เมื่อฉันหันไปก็พบกับผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งหันหลังพิงโซฟาอยู่ นายคนนั้นปิดหนังสือเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินมาทางนี้
ถึงเ้าของเสียงจะมีใบหน้าชวนมอง แต่ฉันกลับััได้ถึงความไม่ปลอดภัยในน้ำเสียงและแววตาภายใต้กรอบแว่นนั่นอย่างชัดเจน หมอนั่นเดินเข้ามาจ้องทั้งฉันและยัยแจงระยะที่ใกล้มากจนแทบจะดมกันเลยทีเดียว
“ดูจากการแต่งตัว” นายคนนั้นหันขวับไปมองยัยแจงในชุดสายเดี่ยวรัดรูปสีดำที่มีเสื้อคลุมลายเสือคลุมอยู่กับสกินนี่ยีนส์ขาดๆ “แล้วยังกล้าเดินเข้ามาในที่ๆ มีแต่ผู้ชายแบบนี้ จะให้คิดว่ายังไงอ่ะ”
“เฮ้ยนาย พวกฉันก็แค่เดินเข้ามาผิดตึกป่ะ แล้วมันเื่อะไรที่นายจะต้องมาวิจารณ์การแต่งตัวของคนอื่นแบบนี้อ่ะ มารยาทน่ะรู้จักมะ”
ในขณะที่ยัยแจงกำลังเริ่มมีปากเสียงกับนายแว่นคนนั้น ฉันก็พยายามมองหาทางออกทางอื่น แล้วอยู่ๆ ก็มีอีกเสียงหนึ่งะโขึ้นมาอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมกับที่เ้าของเสียงนั้นะโข้ามโซฟามาประจันหน้ากับพวกฉัน
“อย่ามาอ้างดีกว่า” แล้วก็ตามมาด้วยผู้ชายอีกสองคนที่เดินฝ่าออกมาจากด้านหลังห้องโถง
“ใจเย็นก่อนเพื่อนอาร์ต ทำเสียงโหดแบบนั้นเดี๋ยวสาวๆ เค้าก็กลัวกันหรอก ไหนๆ เค้าก็ให้เกียรติมาหาเราถึงที่ ไม่ต้อนรับก็ดูจะเสียมารยาทนะ สวัสดีครับ ผมพีทนะ ^^”
“มึงเลิกให้ท้ายพวกผู้หญิงได้มะ ที่หอเราป่วนทุกวันนี้ก็เพราะมึงนี่แหละ”
คนหนึ่งโปรยยิ้มให้เราอย่างมีเลศนัย ส่วนอีกคนกำลังจ้องหน้าฉันอย่างหาเื่ เอาเป็ว่า ขอบรรยายหน้าตานายสี่คนนี้ก่อนก็แล้วกัน
เริ่มด้วยคนแรก หนุ่มั์ตาคมภายใต้กรอบแว่นสีดำ หุ่นสูงล่ำ กล้ามเป็มัดๆ และรอยคล้ำจากแดดนอกร่มผ้านั่นบ่งบอกได้ชัดเจนว่าหมอนี่น่ะเป็นักกีฬาขนานแท้แน่นอน แต่สไตล์การแต่งตัวกลับดูเนิร์ดๆ บอกไม่ถูก เสื้อเชิ้ตแขนสั้นติดกระดุมยันคอ แถมยังใส่เสื้อเข้าในกางเกงอีก แว่นตาที่ใส่อยู่ดูเผินๆ ก็เหมือนแว่นสายตาธรรมดา แต่ถ้าดูดีๆ มันก็เป็แค่แว่นแฟชั่นเท่านั้นเอง เหมือนหมอนี่เค้าพยายามจะทำตัวเป็ผู้ชายเรียบร้อยแต่ว่ามันไม่ได้อ่ะ ฉันแอบเห็นหนังสือในมือของเค้ามีชื่อแสดงความเป็เ้าของเขียนติดเอาไว้ หมอนี่คงชื่อว่า ‘กรีน’ สินะ
คนต่อมาผู้ชายที่ตัวสูงที่สุดในกลุ่ม เ้าของเสียงหงุดหงิดที่ะโข้ามโซฟามาประจันหน้าพวกฉัน เด็ก ม.ปลาย อะไรจะตัวสูงขนาดนี้เนี่ย นายคนนี้เรียกได้ว่าเปรตเดินดินชัดๆ หน้าตาเอาเื่ ไว้ผมยาวประบ่ามัดไว้ครึ่งหัวสไตล์พระเอกการ์ตูนญี่ปุ่นแนวยากูซ่า แต่ฉันไม่แน่ใจว่าชุดที่หมอนี่ใส่มันคือสไตล์อะไรกันแน่ ทั้งที่หน้าตาก็อยู่ในเกณฑ์ดูดีแท้ๆ แต่การแต่งตัวของหมอนี่มันช่างยากที่จะเข้าถึงจริงๆ เหมือนคนจะเข้าวัดไปวิปัสสนาก็ไม่เชิง นี่ล่ะมั้งที่เค้าเรียกกันว่าฮิปปี้ ไม่แปลกใจเลยที่นายนี่จะมีชื่อว่า ‘อาร์ต’ เพราะดูเป็สิ่งมีชีวิตที่เข้าใจยากเหลือเกิน
อีกคนหนึ่ง ‘พีท’ ั์ตาสีเทาคู่นั้นฉันดูออกว่าไม่ใช่คอนแทคเลนส์แน่นอน แถมโครงหน้าก็ออกจะฝรั่งจ๋าชัดเจนซะขนาดนี้ หมอนี่เป็ลูกครึ่งสินะ จริงๆ นายคนนี้จัดว่าเป็ฝรั่งที่หน้าตาดีเลยแหละ ผมเข้ม หน้าคม หุ่นแบบฝอในฝันของใครหลายๆ คน แต่สำหรับฉัน ฉันว่าดูเถื่อนไปนิดนึงอ่ะ ไม่นุ่มนวลเหมือนที่เรากรี๊ดกร๊าดกันในหนังเลย ะเิหูด้วย อีโมหน่อยๆ ท่าทางจะร้ายน่าดู แถมยังมีแววตาเ้าเล่ห์เพลย์บอยอย่างเห็นได้ชัด ถึงจะเป็คนที่พูดจาดีกับพวกเราที่สุดแต่ให้ตายยังไงฉันจะไม่มีวันหลงคารมหมอนี่เป็อันขาด
คนสุดท้ายที่ดูเด็กที่สุดในบรรดาสี่คนนี้ ถ้าฉันฟังไม่ผิด เหมือนจะได้ยินพวกผู้ชายคนอื่นเรียกชื่อหมอนี่ว่า ‘มุ’ นะ คนบ้าอะไรชื่อมุวะ ตลกเป็บ้า นายคนนี้หน้าเด็กมากๆ ผิวก็ขาวมากๆ แถมยังหน้าตาน่ารักมากๆ อีกต่างหาก ถ้าไม่ติดที่ท่าทางกร่างๆ นั่น บวกกับคำพูดและน้ำเสียงที่ฟังดูกวนโอ๊ยจนน่าบิดหูสักทีก็คงจะน่ารักกว่านี้อ่ะ หมอนี่น่าจะเป็ขวัญใจของพวกสาวๆ ที่ชอบแนวเกาหลีน่าดู แต่นิสัยไม่เห็นน่าเอ็นดูเหมือนหน้าตาเลย
“ทำไมผู้หญิงชอบทำตัวงี่เง่านักวะ”
นายคนชื่ออาร์ตโวยวายใส่พวกฉันอีกครั้ง กะอีแค่เข้าหอผิดแค่นี้ทำเหมือนพวกฉันจะมาปล้นไปได้ สงสัยนายนี่จะเกลียดผู้หญิงเอามากๆ ถ้าไม่โดนหักอกมาก็คงจะเป็เพื่อนสาวชัวร์ๆ
“เฮ้ยนาย พูดแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ” ฉันเริ่มหงุดหงิดก็เลยเถียงออกไปบ้าง “พวกฉันก็บอกไปแล้วว่าเข้าหอผิด ฟังภาษาคนไม่รู้เื่กันรึไง”
“ปากดี! เฮ้ย ค้นตัว”
“เฮ้ย หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ พวกนายไม่มีสิทธิ์นะ”
“เหรอ” นายคนชื่อกรีนย้อนฉันด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไม่รู้ร้อนรู้หนาว
“เออ เื่ไรจะมาค้นตัวพวกฉัน คิดว่าตัวเองเป็ใครวะ นี่ไม่ใช่นิยาย แล้วพวกนายก็ไม่ใช่แก๊งเอฟโฟร์ อย่ามาปัญญาอ่อนได้ป่ะ” ยัยแจงเองก็เริ่มมีน้ำโห
“อ๋อ ที่เดินเข้าหอชายกันโต้งๆ ตอนมืดค่ำแบบนี้เพราะหวังจะมาพบรักแบบในละครน้ำเน่างั้นอ่ะดิ ใครกันแน่วะปัญญาอ่อน”
นายอาร์ตว่าต่อก่อนจะหันไปออกคำสั่งพวกที่เหลือ
“เฮ้ย โยนของยัยพวกนี้ออกไปให้หมด”
“เฮ้ย อย่ามาแตะต้องของๆ พวกฉันนะไอพวกโรคจิต” ยัยแจงะโด่าอย่างสุดทนเมื่อพวกผู้ชายกรูกันเข้ามาหาเราตามคำสั่งนายอาร์ตนั่น
“ถอยไปเลยนะ ไม่งั้นพวกนายโดนดีแน่!” ฉันผลักหน้าอกนายพีทนั่นออกไปพร้อมตั้งการ์ดเตรียมสู้ถึงแม้ไม่รู้ว่าจะเอาอะไรไปสู้ก็เหอะ
นี่มันอะไรกันวะเนี่ย ทำไมฉันต้องมาเจอเื่แบบนี้ั้แ่วันแรกที่มาถึงด้วย พระเ้ากำลังเล่นตลกอะไรกับเราอยู่ มันควรจะเป็โมเมนต์ดีๆ ให้ฉันประทับใจในโรงเรียนไม่ใช่เหรอวะ
“ว้าว อยากโดนจังครับ” นายพีทตอบแล้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่นายคนชื่อกรีนจะพูดต่อ
“รู้จักสเต็ปเทพน้อยไปแล้ว”
“สเต็ปบ้าอะไรของนาย ปัญญาอ่อน!!!”
“ใครแม่งปากดีอยากลองของสเต็ปเทพวะ???”
2K
