ตอนที่ 15 – คืนแรก
คณะเดินทางเดินเท้ามาจนมาถึงเวลาประมาณหกโมงเย็นแล้ว ความมืดเริ่มจะโรยตัวเข้ามา ฟ้าสีน้ำเงินเข้มจากทิศตะวันออกค่อยๆ ไล่แสงอาทิตย์สุดท้ายออกไปยังทิศตะวันตกทีละน้อย ทีละน้อย แล้วในที่สุดก็มืดหมดจนมองอะไรไม่เห็นเลย สรุปแล้ว วันนี้ พวกเขาทั้งหมดก็ยังไม่เจออาณาเขตอื่น
“มืดจนได้” ชัชชัยบ่นขึ้นมา พลางล้วงเข้าไปในกระเป๋ายังชีพแล้วหยิบไฟฉายออกมา ทรัพย์สินเห็นดังนั้นก็รีบเตือน
“น้องชัย อย่าเปิดไฟ จะเป็การเรียกศัตรูเข้ามา”
ชัชชัยได้ยินอย่างนั้นจึงดับไฟฉายลงทันที แต่รอบด้านๆ ก็มืดสนิท มองแทบไม่เห็นอะไรเลย เขาบอกกับทรัพย์สิน “แต่เราไม่เห็นอะไรเลยนะพี่ เดี๋ยวก็เดินไปชนสิ่งกีดขวางหรอก”
“เราหาที่พักสำหรับคืนนี้กันดีกว่า” ทรัพย์สินตัดสินใจบอกออกมา พลางหันไปรอบๆ ก็พบบ้านอยู่หลังหนึ่ง เป็บ้านทำจากอิฐและปูนสองชั้นอยู่ติดริมถนน สภาพมันยังดีอยู่ แต่พอทรัพย์สินไปเปิดประตูรั้ว ก็พบว่ามันล็อก
“สงสัยต้องหาที่อื่นซะแล้ว” ทรัพย์สินบอกออกมา แต่ปฏิคมขอให้เขาหลีกทางไป จากนั้นก็ใช้กุญแจประจำตัวของเขาสะเดาะกลอนจนเปิดออก เขาผลักประตูที่ปลดล็อกแล้วออกไป ทำเอาทรัพย์สินอึ้งกับความสามารถของปฏิคม
“โห น้องเก่งจังนะ” เขาพูด “เหมือนพวกขโมยเลย”
“นี่พี่ชมหรือด่าเนี่ย?” ปฏิคมหันมาว่าขำๆ เขาไม่ได้โกรธอะไรหรอก “เข้าไปในบ้านกันเถอะ”
ทรัพย์สินเป็คนนำทุกคนเข้าไป เขาเล็งปืนลูกซองไปรอบๆ เพื่อค้นหาว่ามีพวกเอไออยู่ในบ้านหลังนี้หรือไม่? เขาถึงกับขึ้นบันไดไปบนชั้นสองเพื่อตรวจสอบ พอตรวจสอบห้องนอนและห้องน้ำแล้วก็ไม่พบใคร เขาถึงเรียกคนอื่นให้เข้ามาภายในบ้าน
“ปลอดภัยแล้ว ที่นี่ไม่มีอะไร” ทรัพย์สินบอกทุกคนให้เข้ามาได้ พันธกรจึงเดินเข้ามาก่อน ตามด้วยปฏิคมและคนอื่นๆ ทั้งหมดพอเห็นสภาพห้องรับแขกที่พื้นและเก้าอี้มีฝุ่นหนาจับ วาสุกรีก็เอาลมปากเป่าพร้อมกับปัดๆ ให้ฝุ่นมันออกไปจนฝุ่นฟุ้งกระจาย ทำเอาชัชชัยจามออกมา
“พี่วา อย่าทำแบบนั้นสิ” ชัชชัยต่อว่าวาสุกรี “ผมไม่ชอบฝุ่น”
“งั้นเหรอ? ขอโทษที” วาสุกรีเลยเลิกทำ ก่อนจะลงไปนั่งบนเก้าอี้ในห้องรับแขกที่จับฝุ่นหนา “ว่าแต่ในนี้มืดสนิทเลยนะ มองไม่เห็นใบหน้าใครเลย”
“เราเปิดไฟฉายไม่ได้หรอก” ปราชญาว่าขึ้นมาบ้าง “หาเทียนไขแล้วจุดดีกว่า จะได้สว่างนิดหน่อยพอ พอให้เห็นหน้ากันได้ก็พอ”
แล้วทุกคนก็แยกย้ายกระจายกันตามหาเทียนไขภายในบ้าน พันธกรจำต้องเปิดไฟฉายเพื่อส่องดูภายในตู้และลิ้นชัก แต่เขาก็ระวังไม่ฉายไฟออกไปนอกบ้าน แล้วจู่ๆ ภัทรก็บอกว่าเขาเจอเทียนแล้ว หลายเล่มด้วย เขาหยิบมันออกมาหลายเล่ม และถามว่าใครมีไฟแช็คบ้างไหม?
“เอ้า” ชัชชัยส่งไฟแช็คให้เพื่อน ภัทรรับมาแล้วก็จุดเทียนไขทันที ก่อนจะนำมันไปวางตามห้องรับแขกภายในบ้าน เกิดความสว่างขึ้นมานิดหน่อย พอให้เห็นหน้ากันได้ ทรัพย์สินบอกอีกว่า้ามีห้องนอนด้วย แต่แน่นอน เลอะไปด้วยคราบฝุ่น
“เรานอนกันด้านล่างนี่แหละ” วาสุกรีบอกออกมาพลางมองไปยังพื้นที่เต็มไปด้วยฝุ่น “แต่จะมีใครอยากนอนเตียง้าก็ได้นะ จะได้หลับสบายหน่อย”
“งั้นสาขอนอนข้างบนดีกว่า” วรรณสาว่าขึ้นมายิ้มๆ “ถึงจะมีฝุ่นจับ แต่ปัดๆ เอา คงไม่เป็อะไร”
สรุปแล้วมีวรรณสาคนเดียวที่จะนอนข้างบนชั้นสอง ส่วนพวกหนุ่มๆ จะนอนด้านล่างแทน นอนลงไปกับพื้นแข็งๆ แบบนั้นแหละ วรรณสาขึ้นไปบนห้องนอนชั้นสอง แล้วก็พบห้องนอนของเ้าของบ้าน พบว่ามีฝุ่นจับเต็มไปหมด เธอพยายามปัดๆ ฝุ่นออกแล้วก็ตบหมอนเพื่อไล่ฝุ่นให้ออกไป แล้วเธอก็คิดอะไรบางอย่างได้ จึงถือหมอนลงมาชั้นล่างสองใบ
“สานอนบนเตียงโดยไม่ต้องมีหมอนก็ได้” เธอบอกออกมากับพวกหนุ่มๆ ในห้องรับแขกที่จุดเทียนเอาไว้ “หมอนมีสองใบ ใครจะเอาไป?”
ปฏิคมหันไปมองพันธกร เขาก็ส่ายหน้าออกมาบอกว่าไม่้า วรรณสาจึงถามปฏิคม “งั้นคมเอาหมอนใบนี้ไหม?”
“เอาสิ เอา” ปฏิคมรับหมอนมาจากวรรณสาอย่างยินดี ส่วนอีกใบตกเป็ของวาสุกรี เขาถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างสบายที่ไม่ต้องนอนเอาศีรษะลงบนพื้นแข็งๆ วรรณสาส่งหมอนให้ทั้งสองคนเสร็จ เธอก็ขึ้นไปชั้นบนเหมือนเดิม
“แต่ก่อนอื่น” ทรัพย์สินว่าขึ้นมา ทำเอาทุกคนหันไปมองเขา วาสุกรีก็ตื่นจากพื้นขึ้นมานั่งทันที
“มีอะไรครับ?” ปราชญาถาม
“เราจำต้องมีการเฝ้ายามกัน เผื่อเกิดอะไรขึ้นมา” ทรัพย์สินอธิบายออกมาพลางมองดูนาฬิกาข้อมือตัวเอง “ตอนนี้หนึ่งทุ่มแล้ว เราจะผลัดกันเฝ้าคนละสามชั่วโมง ดีไหม?”
ชัชชัยได้ฟังก็ร้องโอดครวญออกมา ภัทรจึงบอกแทนเพื่อน “งั้นให้ผมช่วยเฝ้าด้วยคนละกัน” สรุปแล้ว ภัทรก็ได้เฝ้ากะแรกก่อน ส่วนกะต่อไปจะเป็ปฏิคมแล้วต่อด้วยพันธกรและตามด้วยปราชญา ก็ถึงเช้าพอดี ภัทรบอกให้ทุกคนหลับกันให้สบาย เขาจะเฝ้าจนถึงสี่ทุ่มเอง โดยไม่ต้องห่วงว่าเขาจะหลับแน่นอน ชัชชัยออกจะโล่งใจที่ตัวเองไม่โดนเฝ้ายาม
“สบายเชียวนะแก” ภัทรต่อว่าเพื่อนสนิท ชัชชัยก็บอกออกมา
“อ้าว? ก็แกอาสาเอง ช่วยไม่ได้” ชัชชัยว่าแล้วก็นอนลงไปบนพื้นแข็งๆ เขาค่อนข้างจะรำคาญเพราะพื้นบ้านมันแข็งมาก หลับไม่สบายเอาเสียเลย แต่อย่างไรก็ต้องทน จะไปขอหมอนจากวาสุกรีกับปฏิคมก็คงไม่ได้ ขณะที่พันธกรนอนลงไปบนพื้นแข็งๆ เหมือนกัน แล้วก็มีภัทรคอยถือปืนลูกซองเฝ้าอยู่หน้าประตู
ไม่นานนัก แต่ละคนก็เริ่มจะหลับกันแล้ว พันธกรผล็อยหลับไป ชัชชัยที่ตอนแรกคิดว่าตัวเองคงจะหลับไม่ลงก็หลับไปแล้ว คงจะเหนื่อยอ่อนเพลียจากการเดินมากเกินไป ปฏิคมและวาสุกรีนอนหนุนหมอนนิ่มๆ อย่างสบาย ขณะที่ทรัพย์สินนอนบนเก้าอี้โดยเอาตัวพิงพนักแล้วก็หลับไป ปราชญาก็ด้วย ภัทรหันไปมองสมาชิกที่อยู่ในห้องรับแขก ด้วยไฟจากแท่งเทียนทำให้เขาพอมองเห็นคนอื่นอยู่บ้าง
“ดีนะ นอนหลับกันสบายเลย” ภัทรพูดออกมาพลางดูนาฬิกาข้อมือ สามทุ่มแล้ว อีกชั่วโมงเดียวก็จะเป็หน้าที่ของปฏิคม ภัทรหาวออกมาอย่างง่วงนอน แต่เขาจะเผลอนอนหลับไปไม่ได้ ความปลอดภัยของทุกคนขึ้นอยู่กับเขาคนเดียวเท่านั้น
พอถึงเวลาสี่ทุ่มตรง ภัทรก็ไปปลุกปฏิคมให้มาเฝ้ายามแทน ปฏิคมลุกขึ้นอย่างงัวเงียพลางบ่น “อะไรวะ? ถึงเวลาแล้วของผมแล้วเหรอ?”
“ใช่ครับ” ภัทรพูดออกมา “นายต้องเฝ้าถึงตีหนึ่งนะ”
ปฏิคมลุกขึ้นมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ แล้วเขาก็ถือปืนกล อาวุธประจำตัวของเขาเอาไว้ ขณะไปนั่งอยู่ที่หน้าประตูบ้านเพื่อเฝ้ายาม ส่วนภัทร เขาง่วงเต็มแก่แล้ว พอเห็นหมอนของปฏิคมว่างอยู่ เขาก็เลยดีใจแล้วก็นอนเอาศีรษะหนุนหมอนนิ่มๆ ไปเลย
เวลาเที่ยงคืน บรรยากาศทั้งภายในบ้านและนอกบ้านเงียบสงัด สมาชิกทุกคนที่เหลืออยู่หลับไปหมดแล้ว คงเหลือแต่ปฏิคมเท่านั้นที่ทำหน้าที่เฝ้ายามอยู่ เขาเผลอสัปหงกไปเล็กน้อย แล้วเขาก็เอามือตบหน้าตัวเอง เตือนตัวเองว่าอย่าหลับ ขืนเกิดอะไรขึ้นมา เขาต้องรับผิดชอบ
ปฏิคมมองออกไปนอกบ้านทางหน้าต่างก็เห็นว่าทุกอย่างมืดสนิท ไม่มีทางมองเห็นอะไรเลยแม้แต่ประตูรั้ว ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง และในขณะที่เขากำลังเฝ้าอยู่นั้น ก็มีเสียงดังโครม! เกิดขึ้นที่ประตูด้านหลังครัวของบ้าน ทำเอาปฏิคมใจนเกือบขาดสติ คนอื่นๆ ที่นอนอยู่ได้ยินเสียงก็ตื่นขึ้นมาทันทีเช่นกัน
“อะไรน่ะ?” ทรัพย์สินหันปืนไปทางห้องครัว “เกิดอะไรขึ้น?”
เกิดเสียงดังโครม! อีกรอบ ทรัพย์สินออกเดินย่องออกไปทางครัว แล้วเขาก็พอมองเห็นลางๆ ประตูด้านหลังครัวเหมือนถูกอะไรบางอย่างข้างนอกพยายามจะกระแทกเข้ามา เกิดเสียงดังโครม! ขึ้นอีกครั้ง ทรัพย์สินจับปืนลูกซองของตนไว้แน่นมือ ก่อนจะเล็งไปที่ประตู
แล้วประตูก็กลอนหักแล้วพังออกมา เอไอตนหนึ่งพุ่งเข้าใส่เขาทันที ทรัพย์สินเล็งปืนไปที่ส่วนศีรษะของมันแล้วจัดการยิงทันที ส่วนศีรษะของเอไอะเิแตกกระจาย เืสีดำของมันพุ่งพรวดออกมาจนเต็มห้องครัวไปหมด แล้วมันก็ล้มลง ร่างกายละลายเหลวหายไปกับพื้น ทิ้งเพียงคราบเืสีดำเอาไว้
ทรัพย์สินหายใจหอบด้วยความตื่นตระหนก เขาเกือบจะถูกฆ่าเสียแล้ว เขาเปิดไฟฉายขึ้นมาและฉายไปตรงประตูที่กลอนพังเสียแล้ว ประตูบานนี้ใช้ปิดไม่ได้แล้ว ทรัพย์สินเลยเลื่อนโต๊ะทานอาหารที่อยู่ในครัว เอาไปกั้นประตูที่พังเอาไว้
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ พี่?” พันธกรวิ่งเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงปืน ทรัพย์สินเปิดไฟฉายแล้วส่องมาทางพันธกร ก่อนจะมองไปยังคราบเืสีดำของเอไอตนที่บุกเข้ามาบนพื้น กลิ่นมันเหม็นเหมือนพวกยางล้อรถไหม้ไม่มีผิด
“เอไอตัวหนึ่งจะบุกเข้ามา” ทรัพย์สินบอกกับพันธกร และคนอื่นๆ ที่ตามมาด้วย “แต่ไม่เป็ไร พี่จัดการไปแล้ว”
พันธกรใช้ไฟฉายส่องไปทางประตูที่ทรัพย์สินเอาโต๊ะกั้นเอาไว้แล้ว แล้วเขาก็ถอนหายใจออกมา คิดว่าคืนนี้คงจะไม่ได้หลับเสียแล้ว แต่โชคยังดีที่มีเอไอแค่ตนเดียวที่พยายามบุกเข้ามา ทรัพย์สินเลื่อนโต๊ะให้ไปชิดประตูอีกนิดหน่อย ก่อนจะพาพรรคพวกเดินกลับมาทางที่ห้องรับแขกใหม่
“ผมว่าผมไปเฝ้าตรงประตูครัวดีกว่า” ปฏิคมอาสาขึ้นมา “เพราะประตูมันพังแล้ว มันอาจจะบุกเข้ามาทางนั้นก็ได้”
“หน้าต่างก็สำคัญนะ” ภัทรพูดขึ้น “อย่าเปิดไฟฉายให้พวกมันเห็นว่าเราอยู่ในนี้กัน”
ปฏิคมพยักหน้าแล้วก็ถือปืนกลไปนั่งบนเก้าอี้ในห้องครัว เพื่อเฝ้าประตูที่จะออกไปจากครัวเอาไว้ ฝ่ายทรัพย์สินกับคนอื่นๆ ตาของพวกเขาสว่างแล้ว ไม่มีใครนอนหลับลงอีกต่อไป ขณะที่วรรณสาลงมาจากชั้นสองนานแล้ว เธอถามว่าเกิดอะไรขึ้น? เธอได้ยินเสียงปืนลั่นแต่ไม่กล้าเข้าไปดูสถานการณ์
“มีเอไอตนหนึ่งจะบุกเข้ามา” ปราชญาบอกกับวรรณสาที่กำลังตื่นใ “แต่ไม่เป็ไร พี่สินจัดการฆ่ามันแล้วเรียบร้อย”
วรรณสาจึงยกมือกุมอกด้วยความโล่งใจ จากนั้น พอเธอเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วจึงเดินขึ้นไปนอนข้างบนเหมือนเดิม ปฏิคมยังเฝ้าอยู่ในห้องครัวอยู่ ขณะที่คนอื่นๆ อยู่ในห้องรับแขก
“พี่ไม่นอนแล้วเหรอ?” พันธกรถามวาสุกรีขึ้น วาสุกรีก็บอกกลับมา
“มันใน่ะ นอนหลับไม่ลงแล้ว” เขาบอกออกมา พันธกรได้ยินอย่างนั้น เขาก็พูดออกมาบ้าง
“งั้นเราอยู่เฝ้ายามกันให้ทั่วถึงเถอะ เอาทั้งบ้านนี่แหละ” พันธกรเสนอความเห็นออกมา “ดีไหม พี่สิน?”
“อือ” ทรัพย์สินตอบออกมาเบาๆ “ไหนๆ ก็นอนกันไม่หลับแล้ว เราช่วยน้องคมเฝ้ายามกันดีกว่า แล้วต้องปกป้องน้องสาให้พ้นจากอันตรายด้วย”
พันธกรพยักหน้าก่อนจะถือปืนพกของตัวเอง ฝ่ายชัชชัยก็หลับไม่ลงเหมือนกัน ภัทรล้วงเข้าไปในกระเป๋ายังชีพของตัวเอง แล้วหยิบกองไพ่ออกมา
“เรามาเล่นไพ่ฆ่าเวลากันดีกว่า” ภัทรชักชวนทุกคน “มาเถอะทุกคน มาเล่นไพ่กัน”
“น้องไปเอาไพ่มาจากไหนเนี่ย?” ทรัพย์สินถามภัทร เขาก็บอกว่ามันเป็ของเขาเอง แล้วก็อวดโอ้ตัวเองว่าตัวเองเป็เซียนไพ่ ไม่มีใครสามารถเอาชนะเขาได้แน่ๆ
“เออ มาลองดู” วาสุกรีพูดออกมา ภัทรจึงลงมือสับไพ่แล้วแจกให้แต่ละคน ทั้งกลุ่มสมาชิกต่างเล่นไพ่กันอย่างสนุกสนาน ขณะที่ปฏิคมยังเฝ้าที่ประตูด้านหลังครัวอยู่
“เราบอกกันเองนี่ว่าจะอยู่เฝ้ายามพร้อมไอ้คม” พันธกรถามทุกคนในวงไพ่ขึ้นมา “ทำไมจู่ๆ ถึงมาเล่นไพ่กันล่ะ?”
“ไม่เป็ไรหรอกครับ เราก็ตื่นกันหมดแล้ว ก็เหมือนเฝ้ายามไปในตัวนั่นแหละ” ภัทรบอกออกมา ก่อนจะเริ่มเล่นไพ่ แล้วเขาก็กำหนดบทลงโทษด้วย ทรัพย์สินที่สังหรณ์ใจประหลาด เขาก็ถามว่าบทลงโทษของเกมนี้ถ้าแพ้คืออะไร?
“คนแพ้ต้องหอมแก้มคนชนะ” ภัทรว่าออกมา ทำเอาแต่ละคนทำหน้าตาเหยเก พันธกรถึงกับพูดออกมา “โห ไม่แรงไปหน่อยเหรอครับ?”
“เอาน่า เล่นกันสนุกๆ” ภัทรโบกมือไปมา พันธกรชักจะไม่สนุกแล้ว ขืนเขาแพ้ขึ้นมาล่ะ? ไม่สิ ถึงจะชนะก็ยังน่าขยะแขยงอยู่ดี ทุกคนเล่นไพ่กันไปมา แล้วภัทรก็เป็ผู้ชนะตามที่คาด ส่วนคนแพ้คือชัชชัย
“หา?” ชัชชัยอ้าปากค้างพลางหันไปมองภัทร “ฉันต้องหอมแก้มแกเหรอ? ไม่เอาหรอก เปลี่ยนวิธีลงโทษได้ไหม?”
“ฉันเองก็ใช่อยากจะให้แกหอม” ภัทรบ่นขึ้นมา “แต่บทลงโทษกำหนดไว้แล้ว จะทำก็รีบทำ”
ชัชชัยส่ายหน้าออกมา แล้วเขาก็ขยับเข้าไปใกล้ตัวภัทร ก่อนจะเอาปากแตะที่แก้มของภัทร พอเขาทำเสร็จ เขาก็รีบเอามือของเขาเองปัดปากตัวเองออกอย่างรังเกียจ ภัทรเองก็เอามือปัดแก้มตัวเองเช่นกัน
“ไม่เอาแล้วนะ บทลงโทษแบบนี้” ชัชชัยกล่าวขึ้น “เล่นกันอีกตาเถอะ แต่ขอร้อง เปลี่ยนบทลงโทษเถอะ”
กลุ่มสมาชิกวงไพ่เล่นกันต่อไปอย่างสนุกสนาน ปฏิคมที่ได้ยินเสียงหัวเราะจากห้องรับแขก เขาก็อยากจะไปร่วมด้วยกับคนอื่นๆ บ้าง แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะมีหน้าที่เฝ้ายามอยู่ พอถึงเวลาตีหนึ่ง เขาก็ลุกจากเก้าอี้และไปบอกพันธกรให้มาเป็คนเฝ้ากะต่อไป พันธกรก็เลยถือปืนพกเดินไปหลังครัว
“เล่นอะไรกัน? ท่าทางน่าสนุก” ปฏิคมที่ก็นอนไม่หลับเช่นกันเดินเข้ามาในหมู่วงไพ่ แสงจากเทียนทำให้เขาเห็นว่าพวกทรัพย์สินเล่นไพ่กันนี่เอง เขาเลยขอเล่นด้วย
“แต่บทลงโทษ” ชัชชัยบอกออกมา “คนแพ้ต้องหอมแก้มคนชนนะ ผมบอกไอ้ภัทรแล้ว แต่มันไม่ยอมเปลี่ยนกฎ แล้วถ้าขืนใครแพ้ขึ้นมาจะทำยังไง?”
“โห” ปฏิคมถึงกับร้องออกมา “มันไม่น่าเกลียดไปหน่อยหรือครับ?”
“ผมเองก็คิดบทลงโทษอย่างอื่นไม่ออกเหมือนกัน” ภัทรบอก แล้วเขาจัดการแจกไพ่ “เอาแบบนี้แหละ”
ฝ่ายพันธกรที่ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ มาจากทางห้องรับแขก เขาก็ยิ้มอย่างดีใจเหมือนกันที่ทุกคนสามัคคีกันได้เสียที แต่ปัญหาตอนนี้คือ เขาชักจะเริ่มง่วงแล้ว เขาเผลอสัปหงกไปพักหนึ่ง ก็รีบตื่นขึ้นมา พร้อมกับบอกตัวเอง
“ไม่ได้ เราจะหลับไม่ได้ ขืนนอนหลับไปแล้ว พวกเอไอบุกเข้ามาจะทำยังไง?” พันธกรว่าใส่ตัวเอง “ตั้งใจหน่อยสิวะ ไอ้พัน”
แล้วเขาก็พยายามถ่างตาไม่ให้หลับ แต่มันช่างทำยากเหลือเกิน ตอนนี้ เขาอยากได้กาแฟร้อนๆ สักแก้ว เผื่อมันจะช่วยอะไรได้บ้าง แต่ที่นี่ก็ไม่มีกาแฟ พันธกรหาวออกมาอย่างง่วงนอน พลางมองดูนาฬิกาว่าเมื่อไหร่จะถึงตีสี่เสียที?
แล้วห้องรับแขกก็เงียบเสียงลงไป พันธกรเดาเอาว่าพวกคนอื่นๆ ก็คงจะนอนหลับไปแล้วเหมือนกัน พันธกรรู้สึกว่าตัวเองทนไม่ไหวแล้ว เขาเลยทำกับดักง่ายๆ เอาโต๊ะอาหารออกไปแล้วเปิดประตูออกไปด้านนอก ก่อนจะทำกลไกผูกเชือกเอาไว้กับขวดแก้วเปล่าๆ แล้วใส่เหรียญเงินลงในขวดด้วย เผื่อมีใครมาเดินสะดุดเชือก ขวดจะได้สั่นและจะได้ยินเสียงเหรียญกระทบกัน เขาวางกับดักเอาไว้แล้ว จากนั้นก็ไปนั่งที่โต๊ะ ก่อนจะตัดสินใจนอนหลับไป
เวลาผ่านไปจนเกือบจะถึงตีสี่แล้ว พันธกรก็ยังนอนอยู่ ยังไม่มีเสียงใดๆ เกิดขึ้น พวกทรัพย์สินก็พากันนอนหลับไปหมดแล้ว แต่ทันใดนั้นเอง เสียงเหรียญเงินกระทบขวดก็ดังขึ้น พันธกรตื่นขึ้นมาทันทีพร้อมกระชับปืนพก แล้วเล็งไปทางประตูที่อยู่ท้ายห้องครัว เขาตัดสินใจไม่ส่งเสียงใดๆ ออกไป เพื่อไม่ให้คนภายนอกรู้ว่ามีคนอยู่ในนี้
“ช่วยด้วย!!” มีเสียงร้องขอความช่วยเหลือขึ้นมา นั่นคือเสียงมนุษย์แน่นอน พันธกรรีบเข็นโต๊ะออกจากประตูที่กั้นเอาไว้ก่อนจะเปิดประตูทันที แล้วเอาไฟฉายส่องคนที่เพิ่งจะเข้ามา
“พี่มล!!” พันธกรร้องออกมา เป็กมลนั่นเองที่ยืนอยู่ภายนอก สภาพของเธอดูแย่มากแล้วก็มีาแด้วย พันธกรรีบใช้กรรไกรตัดเชือกกับดักออกแล้วลากกมลเข้ามาในบ้านทันที เขารีบวิ่งไปบอกทรัพย์สินว่าเจอพวกเดียวกันแล้ว
“หา?” ทรัพย์สินลุกขึ้นทันทีพร้อมกับปืนลูกซอง เขาเดินไปหลังบ้านตามที่พันธกรบอก ก็เจอกมลพอดี สภาพเธอดูไม่ได้เอาเสียเลย หน้าตาสกปรกเปรอะเปื้อน ส่วนชุดก็เลอะเทอะ แล้วยังมีาแตามตัวด้วย
“น้องมล!!” ทรัพย์สินเอ่ยขึ้นมาเสียงดังจนปลุกทุกคนในห้องรับแขกให้ตื่นขึ้น แล้วปราชญาก็วิ่งเข้ามาในห้องครัว พอเห็นกมล เขาก็ใ
“มล!!” ปราชญาร้องออกมา “นึกว่าตายไปแล้วเสียอีก”
“ก็เกือบตายไปล่ะ หลายครั้งแล้ว” กมลถือปืนลูกซองรุ่นหนึ่งพลางเดินเข้ามาภายในบ้าน ก่อนจะเรียกร้องหาน้ำดื่ม ทรัพย์สินเลยเอาน้ำส่วนของเขาให้กมลดื่ม พอกมลดื่มเข้าไปครึ่งขวด เธอก็เริ่มมีเสียงขึ้นมาเล็กน้อย
“แล้วคนอื่นๆ ล่ะ?” ทรัพย์สินถามกมล “เจอคนอื่นๆ บ้างไหม?”
“ไม่เลยค่ะ” กมลตอบกลับมา “มลต้องถูกไอ้พวกเอไอไล่ฆ่ามาจนเกือบจะไม่รอดชีวิตอยู่แล้ว นี่โชคดีนะที่เจอบ้านที่พวกพี่พักอยู่พอดี”
“เออ โชคยังดี” ทรัพย์สินบอกก่อนจะถาม “แล้วเสบียงของน้องหมดแล้วเหรอ? ถึงมาขอน้ำพี่ดื่ม?”
“โธ่ พี่” กมลร้องโอดครวญออกมา “ก็หมดอ่ะดิ ขนมปังแค่ชิ้นเดียวก็ไม่พออยู่ท้อง แถมน้ำก็หมดอีก นี่ถ้าไม่เจอพวกพี่ๆ มลก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตรอดต่อไปหรือเปล่า?”
ทรัพย์สินดึงกมลเข้ามาภายในบ้าน ก่อนจะให้พันธกรไปปลุกวรรณสา เพื่อมาทำแผลให้กมล พันธกรเลยขึ้นไปชั้นสอง ก่อนจะปลุกวรรณสาขึ้นมา
“หือ?” วรรณสาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย “มีอะไรเหรอ พัน?”
“เราเจอพี่กมลแล้ว” เขาบอกออกมา “พี่เขายังไม่ตาย แล้วก็าเ็ด้วย สาช่วยไปรักษาแผลให้เขาหน่อยสิ”
วรรณสาได้ยินดังนั้น เธอก็ลุกขึ้นจากเตียงทันทีแล้วลงไปด้านล่าง ก็พบกมลจริงๆ ด้วย วรรณสายกมือกุมอกอย่างใ ไม่คาดคิดว่าจะได้เจอกมลอีก คิดว่าเธอคงถูกฆ่าตายไปแล้ว
แล้ววรรณสาก็ลงมือรักษาาแตามแขนและขาของกมลจนเสร็จ กมลเอ่ยขอบใจวรรณสา แต่เธอก็บอกไม่เป็ไร มันเป็หน้าที่ของแพทย์สนามอยู่แล้ว
“ตีสี่พอดีแล้ว” พันธกรว่าขึ้นมาพลางดูนาฬิกาตัวเอง “พี่ปราช ถึงคิวพี่ปราชแล้ว”
“อืม” ปราชญาเลยถือปืนสไนเปอร์ของตัวเอง ก่อนจะมาเฝ้าที่หลังครัว ทรัพย์สินพากมลที่ทำาแเสร็จแล้วมานั่งตรงกลางห้องรับแขก และถามว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง? แล้วพอจะเห็นคนอื่นๆ ไหม?
“หนูวิ่งออกมาจากอาณาเขตโดยไม่ได้มองใครเลย” กมลเล่าให้ทรัพย์สินฟัง “ทุกคนแตกกระจายกันไปหมด มีแต่ความวุ่นวาย ไฟไหม้บ้านเกือบทุกหลัง หนูต้องหนีจากพวกเอไอที่จะตามมาฆ่าหนูด้วย”
“อา...” วาสุกรีถึงกับส่งเสียงออกมา “งั้นพวกที่หายไปก็อาจจะยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนก็ได้นะ”
“หนูก็ไม่รู้หรอก หนูสนใจแต่ตัวเอง ไม่ได้สนใจใคร” เธอยอมรับออกมาตรงๆ เลย “อาณาเขตของพวกเขาถูกโจมตีจนราบคาบไปหมดแล้ว เหลือแต่เพียงเศษเถ้าถ่าน ไม่มีใครรอดชีวิตเลยสักคน”
วาสุกรีได้ฟังดังนั้น เขาก็ก้มหน้าลงมองพื้นบ้าน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง “ไม่มีใครรอดชีวิตเลยเหรอ?”
“ค่ะ” กมลพยักหน้า “มีแต่ศพนอนจมกองเืเต็มไปหมด ตอนหนูวิ่งออกไปจากอาณาเขตน่ะนะ ไม่เห็นใครเลย เห็นแต่ร่างนอนอยู่กับพื้น เืท่วมไปหมด เหมือนทะเลเืเลย”
วาสุกรีถอนหายใจออกมา เขาไม่รู้ว่านอกจากกมล คนอื่นๆ จะรอดกันหรือเปล่า? แต่ตอนนี้ เขาก็ยังพอดีใจที่กมลรอดชีวิตมาได้ และบังเอิญมาเจอพวกเขาพอดี
“น้องมลพักผ่อนเถอะ” วาสุกรียื่นหมอนของตัวเองให้กมล “หรือจะไปนอนบนชั้นสองกับน้องสา?”
“นอนที่นี่แหละค่ะ” กมลบอกออกมาพลางรับหมอนไปจากวาสุกรี เธอเอามันวางไว้กับพื้น ก่อนจะเอนตัวแล้วก็นอนลงไปเลย ไม่ถึงห้านาที เธอก็หลับไปอย่างอ่อนล้า ทรัพย์สินมองเห็นเธอเป็แบบนั้น เขาก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
“คนอื่นๆ อาจจะยังไม่ตายก็ได้” ทรัพย์สินว่าขึ้นมา ทำเอาวาสุกรีหันไปมอง
“พี่รู้ได้ไง?” วาสุกรีถามขึ้น
“ก็แค่เดาสุ่มเอา” ทรัพย์สินบอก “แต่พี่ก็เชื่อนะว่า ทุกคนยังไม่ตาย”
วาสุกรีส่ายหน้าไปมา ขณะมองกมลที่หลับไปแล้วเรียบร้อย ปราชญาก็ยังคงเฝ้าอยู่ที่ประตูครัว ใกล้จะถึงเวลาเช้าแล้ว แต่พวกเขาไม่ค่อยได้พักผ่อนกันเลย
“เรานอนหลับเอาแรงกันไว้เถอะ” วาสุกรีบอกกับคนอื่นๆ “พรุ่งนี้จะได้มีแรงเดินเท้าต่อ”
“อืม” ทรัพย์สินพยักหน้า แล้วเขาก็เอาตัวพิงพนักเก้าอี้ ก่อนจะพยายามข่มตาหลับ วาสุกรีที่เสียหมอนไปแล้ว เขาก็นอนเอาศีรษะลงบนพื้นแข็งๆ แล้วไม่นานเขาก็หลับไป พันธกรที่ง่วงเต็มทนก็หลับไปเช่นกัน โดยมีปราชญาเฝ้าดูประตูอยู่จนถึงเวลาเช้า
4K
![[จบ] หลานสาวตัวน้อยกับเหล่าคุณลุงผู้มั่งคั่งทั้งห้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737009094_81435325.webp)
