ศิลาในชุดโทรมเดินมุ่งหน้าไปตามทางเป้าหมายคือภัตคารตรงหน้าร้านจีนซึ่งภายในท้องของเขามันร่ำร้องว่าหิวโหยซึ่งความหิวก็สมจริงจนหน้าประหลาด ศิลาถึงหน้าร้านอาหารจีนแบบภัตคารเขาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อพบเจอเด็กหญิงสาวยืนอยู่หน้าร้านพร้อมเสียงหัวเราะที่ดังลั่นมาจากในร้านซึ่งเด็กสาวตรงหน้าแต่งกายทรุดโทรมไม่ต่างอะไรจากเขาในยามนี้
ศิลาจำเด็กสาวได้ขึ้นใจคนอย่างเขาไม่เคยลืมผู้มีพระคุณเธอคือเด็กสาวที่ส่งน้ำยาฟื้นฟูพลังชีวิตระดับสูงให้กลับเขาหรือก็คือผู้มีพระคุณที่ทำให้เขามีชีวิตและสังหารไวเวิร์นลงจนได้
เสียงหัวเราะยังคงดังลั่นอย่างชอบใจพร้อมเด็กสาวที่ค่อยๆเดินก้าวถอยหลังตัวสั่นเทา
พร้อมความเขินอายมันไม่ใช่การเขินอายในความสุขมันคือความอายในเื่น่ารังเกียจ จากนั้นศิลาก็ได้ยินเต็มสองหู
“อ่าวๆแม่หนูซื้อแค่หมั่นโถไปซื้อที่อื่นไปที่นี่สำหรับคนมีตัง.ฮ่า...ฮ่า”
“โอ๊ย..แต่งกายโคตรโทรมพาเสียบรรยากาศร้านหมดอาหารหมดอร่อยเลย”
“แม่หนูแต่งกายแบบนั้นยังกล้าเข้าร้านหรูอีกยอมใจจริงๆฮ่า..ฮ่า”
เด็กหญิงหันหลังก้มหน้ากำลังจะวิ่งจากไปด้วยสภาพจิตใจที่รับไม่ไหวซึ่งไม่แปลกเธอคือผู้หญิงแถมยังเด็กอายุแค่15-16หรืออาจจะ14ด้วยซ้ำ คนเราเติบโตมาไม่เหมือนกันการหล่อหลอมสภาพจิตใจที่สามารถรับแรงกระแทกได้จึงต่างกันออกไป
ถึงแม้ในโลกนี้จะเป็โลกของเกมโลกเสมือนจริงแต่ประสบการณ์ความรู้สึกที่ได้รับมันคือของจริง
ปัก...มับ
เด็กหญิงก้มหน้าวิ่งชนกับศิลาเข้าอย่างจังจนเธอแทบกระเด็นหงายหลังทว่าศิลากลับขว้าจับได้อย่างรวดเร็วในเวลาเพียงเสี้ยววิ
“ขอโทษค่ะ หนูขอตัวนะคะ”
เด็กหญิงกล่าวขอโทษพร้อมทำท่าจะวิ่งหนีแต่ศิลากลับจับแขนเธอไว้ไม่ยอมปล่อยจนเด็กหญิงเริ่มกลัวจนคิดว่าศิลาจะเอาเื่ด้วยท่าทางแบบนั้นของเด็กสาวศิลาเข้าใจได้ทันทีว่าเธอคงผ่านเื่แย่ๆมาไม่น้อย
ก่อนที่ศิลาจะย่อตัวลงเข้าข้างขวาติดกับพื้นในท่านั่งย่อเข้า พร้อมกับมองสายตาเด็กสาวอย่างอ่อนโยนจนเด็กสาวต้องหันมามองด้วยความสงสัย
“พี่ไม่ได้ว่าอะไรเลย จำพี่ไม่ได้หรือไงสาวน้อย”
ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลพร้อมรูบหัวเด็กสาวอย่างอ่อนโยนทำให้เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเขาเผยให้เห็นใบหน้าสุดอ่อนหวานดวงตาดำกลมโตอย่างชัดเจนแต่เศษดินกลับเปอะเปื่อนใบหน้าตามตัวจนบดบังความงดงามของเด็กสาวไปจนมิดเรือนผมสีฟ้าสดเต็มไปด้วยเศษดินโคลนที่พึ่งผ่านมาจากการผจญภัย
เด็กสาวมองหน้าศิลาอย่างค้นหาและนึกคิด
“จำไม่ได้ค่ะ”
คำตอบของเด็กสาวทำเอาศิลายิ้มกว้างเพราะเขาจำคนไม่ผิดแน่นอนคนอย่างศิลจำผู้มีพระคุณได้ขึ้นใจส่วนความแค้นก็จำฝังใจเช่นเดียวกันที่เขายิ้มเพราะมันเป็สิ่งที่ยืนยันว่าเด็กสาวช่วยเขาโดยไม่ได้้าสิ่งตอบแทนหรือหวังอะไรทั้งนั้นเธอจึงไม่ได้จดจำเขา
“พี่คือคนที่หนูให้น้ำยาฟื้นพลังชีวิตระดับสูงในาไง”
เมื่อได้ยินคำพูดของศิลาเด็กสาวทำท่าย้อนความคิดก่อนจะตาโตลุกวาว
“อ๋อพี่ชายนั่นเอง..พี่ชายก็ถูกฆ่าตายหรอค่ะ”
“ป่าว พี่รอด...เธอล่ะหายไปไหนหลังจากตอนนั้น”
“โดนฆ่าตายค่ะ”
“ถึงว่าพี่ไม่เห็นเธอ อย่าคุยกันตรงนี้เลยเข้าไปข้างในกัน”
“แต่ว่าข้างในไม่เหมาะกับคนแบบเรานะค่ะพี่อาจจะโดนไล่แบบหนู”
หญิงสาวเอ่ยขึ้นเสียงแจ๋วแต่มีหรือคนอย่างศิลาจะสนใจสองเท้าก้าวเดินอย่างมั่นคงมือขวาจูงมือเด็กสาวอย่างแน่นเพื่อให้ความสบายใจแก่สาวน้อย
และผู้มาใหม่ย่อมเป็ที่สนใจของผู้อยู่มานาน โดยเฉพาะศิลากับสาวน้อยในชุดสุดแสนจะโทรมสีดำเปอะ
เปือนขาดวิ่น ส่วนเด็กสาวชุดน้ำตาลสะภาพชุดไม่ได้ดีไปกว่าศิลาย่อมตกเป็เป้าสายตาได้แบบง่ายในฐานนะสิ่งแปลกประหลาดสายตาทุกคู่จ้องมองมาทางทั้งสองอย่างเยื้อยหยันก่อนจะตามมาด้วยเสียงของชายตัวใหญ่ท้วมใส่ชุดเกราะสีเงินอาชีพนักรบ
ภายในร้านอาหารมีผู้เล่นระดับสูงจากทวีปใหญ่มากมายคนพวกนี้ถึงจะเสียไอเท็มไปแต่ทว่ามีสังกัดมีกิลด์จึงได้รับเงินจากโลกจริงเติมซื้อหามาใช้อย่างสบายๆ ผิดกับผู้เล่นทั่วไปที่ไม่สังกัดค่ายE-Sport ในโลกจริง หรือในกิลด์ภายในเกมซึ่งกิลด์จะมีเงินเก็บส่วนกลางไว้ให้กับลูกกิลด์ทุกๆคนเงินนั้นก็มาจากลูกกิลด์ที่ได้จากภารกิจซึ่งเงินในโลกจริงถ้าเ้าของกิลด์กระเป๋าหนักก็จะโอนให้แบบไม่คิดมันคือเกมแห่งธุระกิจ
“อ่าวเห่ยๆๆ....แห่มมไปพาเพื่อนโกโลโกโสมาด้วยว่ะฮ่า..ฮ่า”
“อ่าวเห่ย...ใครมีเศษเหรียญให้ขอท่านหน่อยเวยเอาเห่ยเร็วฮ่า...ฮ่า”
ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า...ปัก...ปัก...ปับ
เสียงหัวเราะดังลั่นพร้อมกับเสียงตบโต๊ะอย่างชอบใจดังทั่วทั้งร้าน
“อะเอาไปข้าให้สองเหรียญเงินรีบไปสะเสียบรรยากาศ”
ชายชุดสีขาวจอมเวทย์ในกลุ่มร่วมโต๊ะอาหารของชายคนก่อนหน้าเดินเอาเหรียญเงินมาให้ศิลาพร้อมกับเสียงหัวเราะลั่นร้าน
ศิลายังคงยืนนิ่งไม่ไหวติ่งมือจับเด็กสาวแน่นคล้ายกำลังบอกว่าอย่ากลัวอย่าสนใจเสียงหมาเสียงกาไม่ว่าเสียงอะไรเขาจะอยู่ตรงนี้ข้างสาวน้อย
มันทำให้สาวน้อยรู้สึกปลอดภัยจนใจเธอสงบจนหน้าประหลาด
“เหยกูบอกว่ารับไปไง แล้วรีบกลับไปกองขยะของพวกมึงไป”
ชายจอมเวทย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเพราะศิลาไม่ชายตาแลเขาแม้แต่หางตาคล้ายกับว่าเสียงหัวเราะเสียงเยาะเยื้อยของพวกมันไม่มีค่าอะไรให้คนอย่างเขาต้องสนใจ มันยิ่งทำให้ชายจอมเวทย์หน้าแก่เกินวัยเริ่มโมโห
ศิลามองเพียงพนักงานที่เมื่อไหร่จะมาต้อนรับเขาเสียทีเเต่ศิลาก็ไม่ได้โกรธหรือหงุดหงิดแต่อย่างใดมันไม่ใช่เื่แปลกที่พนักงานจะขาดตกบกพร่องไปบ่างหรือล้าช้าเพราะภายในร้านมันแน่นไปด้วยผู้เล่นเต็มทั้งสามชั้น เนื่องจากในเกาะเริ่มต้นตอนนี้มีทั้งผู้เล่นทวีปใหญ่และผู้เล่นเริ่มต้นจนทั้งเกาะคึกคักและครึกครื้น
“สวัสดีค่ะรับอะไรดีค่ะ”
ในที่สุดพนักงานสาวในชุด
เสี่ยวเอ๋อสีแดงแบบจีนก็มาต้อนรับเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแบบไม่แบ่งชนชั้น
“ขอโต๊ะวีไอพีกับอาหารที่ดีที่สุดยี่สิบอย่างครับ”
คำพูดของศิลาทำเอาคนทั้งหน้านิ่งอึ่งไปตามๆกันจนเงียบเสียงก่อนที่จะะเิเสียงหัวเราะเพราะคิดว่าสภาพศิลาคงไม่มีจ่ายหรือเขาคงหลอนยาไปแล้วแน่ๆ พนักงานสาวเองยังอึ่งแต่ทว่าทุกคนกับตลึกขึ้นอีกครั้งเมื่อศิลาแบมือทั้งสองข้างในท่าหอบเหรียญปรากฎเหรียญทองมากมายแน่นทั้งสองมือศิลาบ่างตกลงพื้นส่งเสียงกราว
เกร๊ง...เกร๊ง....เกร๊ง...
ก่อนพนักงานสาวจะเดินนำเข้าไปตามทางขึ้นบันไดวนเป็ทรงกลมขึ้นไปตามชั้นตางๆทั้งร้านมองไปทางไหนก็มีแต่สีแดงกับโครมไฟกระดาษ
ศิลากับทำเื่ที่ทุกคนไม่คาดคิดแม้แต่เด็กสาว ตรงเบื้องหน้าของเขาเหรียญทองที่แน่นทั้งสองมือเขาศิลาพลันโยนโปรยไปในอากาศกระจายไปทั่วบริเวณก่อนจะเอ่ยขึ้นให้ทุกคนได้ยิน
“เมื่อกี้ใครบอกจะให้เศษเงินผมนะ
เอาไปเศษเงินของผมครับผมเข้าใจหมามันเห่าเพราะยากได้กระดูก”
“แก....
ชายจอมเวทย์ชุดขาวเอ่ยกัดฟันแน่นพร้อมกับผู้เล่นมากมายแห่แย่งเหรียญราวสุนัขแย่งเนื้อ
แต่ทว่าพวกเขาทั้งหมดต้องหยุดชะงักเมื่อศิลาะเิเสียงหัวเราะออกมาลั่น
“ฮ่า...ฮ่า...โอ๊ยชีวิตหนอชีวิตจะให้เงินขอทานสุดท้ายกลับแย่งเศษเหรียญจากขอทานกันยังหมาโอ๊ย...ฮ่า...ฮ่า..อนาถแท้ท่านพวกยอดฝีมือ”
“คุณลูกค้าค่ะคือ”
พนักงานสาวเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางลำบากใจอีกคนก็ลูกค้าวีไอพีจะไล่ไปก็ไม่ได้เพราะบรรยากาศในร้านมันอบอวนไปด้วยกลิ่นของการวิวาทกันเต็มทีเธอเข้าใจแจ่มแจ้งและศิลาก็รู้ดีว่าพนักงานสาวหมายถึงอะไร
“ไม่เป็ไรหลอกครับไอ้พวกนี้มันไม่กล้าหลอกมันไม่กล้าแหกกฎเพราะกลัวติดค่าหัวติดหมายจับหลอก”
ศิลาเอ่ยขึ้นในขณะที่ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขาหมายอาฆาตบ่งบอกชัดเจนว่าถ้าศิลาออกจากร้านไปเมื่อไหร่เจอพวกมันเล่นแน่นอน ซึ่งไม่ใช่เื่ยากถึงศิลาจะไปเปิดระบบพีวีพีมันก็สามารถฆ่าเขาได้ถึงจะต้องติดตรานักโทษจากนั้นก็ให้เพื่อนลงมือฆ่ามันอีกทีเพื่อชำละตรานักโทษเมื่อเข้าเกมมาก็โอนไอเท็มสิ่งของทรัพย์สิ้นคืนเป็วิธีที่ใช้กันในหมู่ผู้เล่น
ศิลาเดินผิวปากสบายใจหันหลังไปยิ้มให้เด็กสาว
“หรือว่าพี่คือ”
เด็กสาวเอ่ยขึ้นเหมือนคิดอะไรได้บางอย่างพร้อมกับศิลาหันมาทำท่าจุปากพร้อมลอยยิ้ม ซึ่งเด็กสาวหัวไวพอตัวศิลาบอกกับสาวน้อยว่าเขาไม่ตายในาและคนที่เหลือบนเกาะในยามนั้นคือผู้เล่นศิลากับสัตว์อสูรระดับาาเป็ที่รู้กันดีว่ามันถูกศิลาสังหารชายตรงหน้าเธอคือคนที่รอดในาและคนเดียวที่รอดในาเกาะเริ่มต้นก็คือศิลาภาพของศิลาถ่ายทอดสดไปทั่วในยามนั้นจนแทบไม่มีใครเลยที่จะไม่รู้ซึ้งถึงความแข็งแกร่งของศิลา มันจึงทำให้เด็กสาวยิ้มอย่างสบายใจ
จากนั้นอาหารถูกนำมาเสริฟเต็มโต๊ะเขาเลือกนั่งตรงขอบหน้าต่างเพื่อจะมองเห็นทิวทัศน์อันศิวิไลของเมืองเริ่มต้นที่ผู้คนไม่ดื่มดำกับบรรยากาศเอาแต่หมกมุ่นอย่างคนบ้า
“น้องชื่ออะไร”
ศิลาชวนสาวน้อยคุยเพราะเห็นท่าทางของเธอเกรงๆไม่ใช่เื่แปลกเพราะสายตาของผู้เล่นภายในภัตคารหันมาจ้องโต๊ะของเขาเป็ตาเดียวแต่ศิลากลับไม่สะท้านแม้แต่น้อยจนหญิงสาวแอบคิดว่าจิตใจบุรุษตรงหน้าเธอทำด้วยอะไรถึงยังมีท่าทีสบายอยู่ได้ทั้งรังสีจิตสังหารสายตาคมร้าวสัตว์ร้ายกดดันอยู่รอบกายแท้ๆ
“วารินค่ะ”
“เป็ชื่อที่เพราะมาก อืมน้องคงรู้จักชื่อพี่แล้วสินะ”
“ค่ะ พอเดาได้แล้วว่าพี่เป็ใคร”
“พี่ยากตอบแทนเรามากกว่านี้นะแต่ไอเท็มทางระบบเกมส่งคนมาซื้อไปหมดแล้วนี่สิ”
“ไม่เป็ไรเลยคะแค่อาหารนี่ก็มากเกินพอแล้วอีกอย่างหนูไม่ได้ช่วยอะไรพี่เลย”สาวน้อยเอ่ยพร้อมท่าทางเกรงใจถึงขีดสุด
“ไม่เลยถ้าไม่ได้น้องพี่คงตายไปั้แ่ตอนนั้นมันก็เหมือนเราได้ช่วยพี่ให้ล้มบอสได้นั่นแหละ อืมมมมอ๋อเดี๋ยวพรุ้งนี้พี่พาเราไปฝึกวิชาดีกว่าเป็ของที่ติดตัวดีกว่าไอเท็มอีกสามารถพัฒนาต่อยอดไปได้เลื่อยๆ”
“ค่ะ”
ทั้งสองท่านอาหารไปเลื่อยๆพร้อมกับเสียงซุบซิบนินทาดังเซนแซศิลาก็หาแคร์ไม่
แต่ทว่าผู้เล่นรายหนึ่งผมสีทองแต่งกายชุดเกราะสีทองอายุราวยี่สิบห้า
มองดูแล้วระดับหน้าจะเกินสามสิบข้างกายคือดาบคาตานะยาวเมตรกว่าคมกริบสีเงินวาววับคงเป็อาวุธชั้นยอด
ชายคนดังกล่าวได้ทำสิ่งต้องห้ามกับคนอย่างศิลามันไม่ใช่แต่กับคนอย่างศิลาซึ่งเป็ใครก็คงไม่ยอมและความอดทนของศิลาก็ขาดสะบั่นลงเมื่อได้ยินชายปริศน่าเอ่ย
“เชอะทำอวดรวยคงขอเงินแม่มาล่ะสิแม่มันก็คงได้เงินมาแบบสบายๆด้วยการหลอกผู้ชายเลยให้เงินลูกเติมเกมแบบไม่อั้น”
“เห่ยไทกริชนายพูดแรงไปแล้วนะไม่เห็นต้องเล่นถึงบุพการีเลย”
เพื่อนของชายปริศนาเอ่ยพร้อมข้างกายคือโล่สีฟ้ารับกับชุดเกราะหนังสี
ม้วง
“ทำไมวะไนท์ ฉันกลัวที่ไหนแน่จริงมา อัก...”
อ๊ายยย!!ตายแล้วเขาตายแล้ว
“มึงต้องท้ากูจัดให้...”
ศิลาเอ่ยด้วยสายตาคมกล้าจิตสังหารแรงกล้าพวยพุ่งปกคลุมทั้งภัตคารจนบางคนหมดสติทันทีพร้อมกับเสียงร้องของหญิงสาวข้างกายของชายที่ชื่อไทกริชดังขึ้น
ร่างของไทกริชเหลือแต่ตัวหัวลอยลิวเคว้งในอากาศเืสีแดงสดพุ่งทะลักราวน้ำพุสาดไปทั่วอย่างมั่วซั่ว
ร่างของไทกริชชักกระตุกเฮือกๆก่อนจะสลายกลายเป็แสง
พร้อมกับจานอาหารที่ปักกับผนังในตำแห่งตรงหัวของไทกริชตรงข้างกับศิลาพอดีเพียงเสี้ยววิ ศิลาล่อนจานทรงกลมปกคลุ่มด้วยธาตุความมืดตัดคอของไทกริชเข้าอย่างจังไม่มีใครมองเห็นแม้แต่น้อย
แต่สิ่งที่ช่วยยืนยันว่าศิลาเป็คนทำคือมันปรากฎ สัญญาลักษดาบไขว้กันสีส้มขึ้นบนหัวของเขากับตัวเลขค่าหัว
“เห่ยไอ้นั่นมันเป็คนทำมันติดตรานักโทษแล้วเล่นมันเลย”
ตามมาด้วยเสียงคนรอบข้างเอ่ยขึ้นพร้อมกับผู้เล่นมากมายที่หมายจะมาห้อมล้อมโต๊ะของเขาเพื่อไม่ให้เขาหนีและจะได้ระบายความแค้นใจ
“วารินทานไปก่อนนะเดี๋ยวพี่มา”
ศิลาพูดพร้อมกับะโลงไปยืนที่ชั้นร่างสุดใจกลางร้านพอดี
“รีบเข้ามา....อีกสามชั่วโมงไอ้เวรนั่นจะเกิดคงต้องเอาให้จบก่อน”
เหตุนั้นเพราะเขาจะไปรอฆ่าไทกริชซ้ำอีกสามรอบจนมันไม่สามารถกลับเข้าเล่นเกมได้อีกตลอดไปคนอย่างศิลาเกียจการดูถูก ดูถูกแค่เพียงตัวศิลาคนเดียวเขายังพอให้อภัยได้แต่ทว่าสิ่งที่ให้อภัยไม่ได้คือการแตะต้องทำให้บิดามารดาของเขาเสียเกียริต์หรือใครที่มันมาหยามเหยียดสองคนผู้เป็ดวงใจของศิลามันต้องไม่มีที่ยืน
2K
![[จบ] กลับไปในยุค 80 จนกลายเป็นที่ชื่นชอบของอดีตสามี](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683864985_85386909.webp)
