“เห็นหน้านายทหารคนนั้นตอนมองหน้าข้าแล้วข้าเกือบกลั้นหัวเราะไม่อยู่แล้ว” หญิงสาวพูดไปหัวเราะไป พลางใช้ตะเกียบคีบอาหารใส่ปาก แล้วทานอย่างเอร็ดอร่อย พวกเขาข้ามชายแดนมาได้สักพักก็เจอโรงเตี๊ยม จึงเข้ามานั่งพักเพื่อทานอาหาร
พวกเขาเดินผ่านด่านตรวจมาได้ด้วยฝีมือช่างแต่งหน้าในคณะงิ้ว ที่เปิดการแสดงอยู่ในตลาด ไท่หยางได้จ่ายเงินก้อนหนึ่งเพื่อจ้างให้ช่างแต่งหน้าแปลงดวงหน้าหวานให้กลายเป็หญิงอัปลักษณ์ แล้วซื้อเสื้อผ้าเปลี่ยนใหม่ ให้ดูเป็ชาวบ้านธรรมดา ๆ แล้วจึงเดินทางย้อนกลับไปที่ด่านชายแดน
“ใช่ ข้าต้องหยิกขาตัวเองไม่ให้หัวเราะเหมือนกัน” ฮุ่ยเฟินสมทบ
“ว่าแต่...พี่หยาง...ท่านวางแผนนี้ไว้ล่วงหน้าแล้วหรือคะ ถึงได้รู้ว่าต้องทำอย่างไร และหาช่างแต่งหน้ามาแปลงโฉมให้กับข้าได้ที่ไหน”
“เ้าชายกวงเฟยหลงไม่ใช่คนโง่ เท่าที่ข้ารู้ พระองค์เป็คนฉลาด แต่จะไปในทางเ้าเล่ห์เสียมากกว่า และการที่เ้า ซึ่งเป็ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แต่ดันหลุดรอดออกจากป้อมมาได้ง่าย ๆ นี่ พระองค์น่าจะทรงเสียพระพักตร์มากพอที่จะตามล่าเอาตัวเ้ากลับไปให้ได้ พระองค์น่าจะทรงคิดได้ั้แ่วันแรกแล้วว่าทหารตามจับเ้าไม่ได้ ข้าคิดมาั้แ่เมื่อคืนว่าเราอาจจะเจอด่านตรวจจับ เลยพยายามหาทางหนีทีไล่เอาไว้ เมื่อเช้าตอนเราเดินผ่านตลาด บังเอิญได้เห็นคณะงิ้วนั่น ก็เลยคิดแผนเอาไว้ในใจเผื่อ ๆ นึกไม่ถึงว่าจะได้ใช้แผนนี้จริง ๆ” เขายกน้ำชาขึ้นจิบ พร้อมถอนหายใจเบา ๆ
“แต่ถึงเราจะผ่านมาได้ เราก็เสียเวลาไปหลายชั่วยาม ทางที่ดีเราควรรีบเดินทางให้เร็วที่สุด ฮุ่ยเฟิน เ้ารีบทานหน่อยก็แล้วกัน เสร็จแล้วรีบออกไปหาเช่าเรือ ไม่รู้เราจะหาได้ในวันนี้หรือไม่ เพราะระยะทางค่อนข้างไกล อาจไม่มีใครยอมให้เช่า ถ้าเป็เช่นนั้นเราจำเป็ต้องหาที่นอนในเมืองคืนนี้ก่อน”
“ได้ขอรับคุณชาย ข้าจะไปเดี๋ยวนี้เลย”
“เราจะเดินทางด้วยเรือหรือคะ?”
“ใช่ การเดินทางด้วยเรือจะค่อนข้างปลอดภัยกว่าทางบก เส้นทางที่สั้นที่สุดคือเดินทางในแคว้นต้าซื่อขึ้นไปทางเหนืออีกหลายวัน ซึ่งเสี่ยงต่อการเจอพวกทหารของเ้าชายเฟยหลง ข้าจึงพาเ้าข้ามแดนมาในเขตของเฉิงโจวเพราะเ้าชายน่าจะไม่คาดคิดว่าเ้าจะเลือกเส้นทางที่อ้อมไปไกลในการเดินทางไม่ว่าจะย้อนกลับไปทางเหอหนาน หรือไปไท่โจว... แล้วอีกอย่าง เส้นทางในเฉิงโจว่ที่ติดกับชายแดนต้าซื่อ นอกจากบริเวณในเมือง ส่วนใหญ่จะเป็ป่าไม่ค่อยมีคนสัญจรไปมามากนัก ข้าเกรงว่าจะไปเจอโจรปล้นทรัพย์ระหว่างทาง ลำพังข้ากับฮุ่ยเฟินสองคนจะรับมือไม่ไหว ถ้าเราโชคร้ายไปเจอกลุ่มโจร ข้าเกรงว่าเ้าจะเป็อันตราย ยิ่งเ้าเป็หญิงยิ่งอันตรายเป็สองเท่า เ้าเข้าใจความหมายใช่หรือไม่?
ใบหน้านวล ขมวดคิ้วครุ่นคิดตามคำพูดของชายหนุ่ม แล้วผงกศีรษะตอบรับ
“ข้าจึงคิดว่าเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดคือการล่องเรือขึ้นไปตามแม่น้ำเชิงิซึ่งขนานไปกับแคว้นต้าซื่อไปจนถึงแคว้นไท่โจว เมื่อเข้าเขตไท่โจวแล้ว เราค่อยเปลี่ยนเป็เส้นทางปกติ ข้าจึงจะมั่นใจได้ว่าพวกเราจะปลอดภัย...เพียงแต่ว่าเส้นทางนี้ จะกินเวลานานกว่ามาก...จิงจิง เ้าคิดเห็นอย่างไร” เขาคิดมาหลายรอบถึงเส้นทางที่น่าจะปลอดภัยที่สุด ทั้งจากทหารของเ้าชายเฟยหลง และโจรูเาทั้งหลาย ทางเรือน่าจะเป็ทางที่ดีที่สุดแล้ว เพียงแต่เขาไม่แน่ใจว่านางจะพร้อมใจลงเรือไปกับพวกเขา นางจะไว้ใจชายหนุ่มสองคนที่เพิ่งรู้จักได้เพียงสามวันหรือไม่...
ดวงตากลมหวานที่ช้อนมองขึ้นสบตากับเขามีแววลังเลใน่นาทีแห่งการตัดสินใจ หากแล้วนางก็แย้มยิ้มให้กับเขา... “ข้าไว้ใจท่านพี่ทั้งสอง”
ชายหนุ่มยิ้มรับ พร้อมใช้ตะเกียบคีบอาหารใส่ถ้วยของนาง “งั้นเ้าทานเยอะ ๆ จะได้มีเรี่ยวแรงเดินทาง”
แสงสีส้มยามสนธยาลอดผ่านช่องว่างระหว่างมวลใบไม้บนต้นไม้สูงริมฝั่ง ส่องเป็ลำแสงลงสู่ลำน้ำเชิงิ กระแสลมอ่อน ๆ ที่เกิดจากแรงลมกระทบกับการเคลื่อนที่ของเรือพัดเส้นผมนุ่มสลวยและอาภรณ์ของหญิงสาวให้พริ้วเป็ระลอกคล้ายคลื่นในอากาศ ร่างบางนั่งทอดอารมณ์อยู่ด้านหน้าของเรือ แสงสุดท้ายของวันลอดส่องมากระทบดวงหน้าหวานที่เหม่อมองไปในอากาศขมุกขมัวของยามโพล้เพล้ ชายหนุ่มเดินมาจากท้ายเรือชะงักงันกับภาพที่ดูเสมือนเทพธิดาท่ามกลางทิวไม้ในภาพวาดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเดินเข้าไปใช้ผ้าคลุมผืนหนาคลุมให้กับร่างน้อย ที่หันหน้ามาแย้มยิ้มให้
“อากาศเริ่มเย็นแล้ว เ้ามานั่งตากลม ระวังจะไม่สบายไป ร่างกายเ้าไม่คุ้นชินกับอากาศหนาวเย็น ข้าว่าเ้าควรเปลี่ยนไปใส่เสื้อหนา ๆ ที่ซื้อมาใหม่จะดีกว่า” ไท่หยางเอ่ยเตือน
“ตั้งใจว่าพอฟ้ามืดก็จะไปเปลี่ยนเสื้อค่ะ ทิวทัศน์สองฝั่งแม่น้ำในฤดูใบไม้ร่วงเช่นนี้แปลกตาไปอีกแบบ ข้ามัวแต่ชื่นชมแล้วก็คิดอะไรเพลินไป”
“เช่นนั้น...พี่ขอนั่งชมทิวทัศน์ด้วยคน หวังว่าเ้าจะไม่รังเกียจ”
ริมฝีปากอิ่มแย้มยิ้มสดใส “ดีเลย ข้าจะได้มีเพื่อนคุย...พี่เฟินล่ะคะ?”
ชายหนุ่มนั่งลงด้านข้างของหญิงสาว เว้นระยะห่างพอสมควร
“ฮุ่ยเฟินคุยกับจ้าวเสี่ยง ...เอ่อ..ลุงคนขับเรือน่ะ เตรียมเื่เส้นทางการเดินเรือ กับจุดพักที่เราต้องขึ้นฝั่งเพื่อเติมเสบียงอาหาร เดี๋ยวสักครู่ก็คงมาเล่าให้ฟัง...โน่นไง..เดินมาแล้ว”
ฮุ่ยเฟินเดินมานั่งลงฝั่งตรงข้ามกับหนุ่มสาวทั้งสอง
“ว่าไงฮุ่ยเฟิน ได้เื่อย่างไรบ้าง”
“เื่เส้นทางเดินเรือไม่มีปัญหาขอรับคุณชาย ลุงจ้าวคนขับเห็นด้วยกับเส้นทางที่เราคิดกันไว้ ลุงจ้าวจริง ๆ แล้วเป็คนไท่โจว นี่แกเดินทางมากับจ้าวหลิน..เอ่อ..หลานสาวของแก เพื่อเอาผ้าทอและเสื้อผ้าที่ภรรยาและจ้าวหลินตัดเย็บล่องเรือมาขายที่เฉิงโจว แกกำลังจะล่องเรือกลับพอดี เพราะฉะนั้นลุงจ้าวคุ้นเคยกับเส้นทางนี้เป็อย่างดี ส่วนเื่เติมเสบียงอาหาร ระหว่างทางเราจะผ่านเมืองเล็ก ๆ หลายเมือง เราสามารถแวะเพื่อหาซื้อเสบียงและข้าวของเครื่องใช้จำเป็ได้ตลอดทาง จากจุดนี้ เรายังมีเสบียงพอได้อีกสองสามวันขอรับ”
“ปัญหาอย่างเดียวคือ เรือลำนี้ถึงจะค่อนข้างใหญ่ แต่ก็มีห้องพักเพียงห้องเดียว ข้าคิดว่าควรให้จิงจิงเข้าไปพัก ส่วนที่เหลือก็นอนข้างนอกกันได้ ขอรับคุณชาย”
“พี่เฟิน แล้วแม่นางจ้าวล่ะคะ? ให้นางมานอนกับข้าในห้องเถิด นางเป็ผู้หญิงจะให้นอนข้างนอกคงไม่เหมาะสม”
“งั้นก็เอาตามที่จิงจิงว่าเถอะ” ไท่หยางพยักหน้าเห็นด้วย
“อากาศกลางคืนน่าจะหนาวเย็นกว่าตอนนี้มากนัก ลุงจ้าวกับท่านพี่ทั้งสองจะนอนกันอย่างไร” ใบหน้างามฉายแววกังวล ปนเกรงใจ
“เ้าไม่ต้องเป็ห่วง พวกเราทหารคุ้นเคยกับการนอนกลางแจ้งในสภาพอากาศหนาวเย็นอยู่แล้ว ส่วนลุงจ้าว เมื่อตอนที่แวะซื้อเสบียงก่อนมาขึ้นเรือ ข้าซื้อผ้าห่มมาเพิ่มหลายผืนอยู่” ฮุ่ยเฟินบอกกล่าวให้หญิงสาวสบายใจ
“ข้าทำให้พวกท่านลำบากแล้ว ไหนจะต้องใช้เงินเช่าเรือ ซื้อของมากมาย เงินที่ขายป้ายหยกไป ข้าพอมีเหลือแต่ก็ไม่รู็ว่าจะพอใช้จ่ายทั้งหมดไหม เมื่อไปถึงที่ซันซี ข้าจะให้ญาติของข้าชดใช้คืนให้พี่หยางนะคะ” นางหยิบเอาถุงเงินออกมา แล้วยื่นถุงเงินทั้งถุงให้กับฟางไท่หยาง
มือใหญ่ยื่นมา แต่ใช้เพียงปลายนิ้วมือดันมือหญิงสาวกลับไป “เ้าอย่าได้คิดมากเลย ข้าไม่เดือดร้อนเื่เงิน ถือว่าข้ามาล่องเรือชมวิวร่วมกับเ้าไปก็แล้วกัน”
“แต่...”
“ไม่มีแต่...ข้าเต็มใจช่วย ห้ามเ้าเถียงข้าเื่นี้” ชายหนุ่มทำหน้าดุ แล้วรีบเปลี่ยนเื่คุย
“ว่าแต่ฮุ่ยเฟิน..เย็นนี้เราจะทานอาหารกันที่ไหน อย่างไร”
“จ้าวหลินกำลังทำอาหารอยู่ท้ายเรือ ข้าซื้อสุราชั้นดีมาด้วย สักครู่คงได้ทานกันขอรับ”
“ดี..เ้าให้ลุงจ้าวกับจ้าวหลินมาทานด้วยกันนะ...พวกเราต้องอยู่ด้วยกันอีกหลายวัน จะได้รู้จักคุ้นเคยกันเอาไว้”
“ขอรับคุณชาย”
12K
