ROB YOUR HEART ปล้นใจพี่หมอมาดนิ่ง

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

เ๹ื่๪๫นี้หยกเปิดให้ อ่านฟรี!จนจบเลยค่ะ ~

แต่จะเป็๲การอ่านฟรีในแบบที่กำหนดนะคะ

โดยแต่ละตอนที่ลงไปแล้วจะเริ่มติดเหรียญในเวลา 00.00 น. ของทุกวันค่ะ

เพราะงั้นอย่าลืม กดหัวใจ กับ กดเพิ่มเข้าชั้น เอาไว้ด้วยน้าจะได้ไม่พลาดตอนใหม่ ๆ กันนะคะ ^^'

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ไม่สิจะพูดอย่างนั้นก็ไม่ถูก เพราะไม่แน่ว่าในอนาคตฉันอาจได้เป็๲ลูกจริง ๆ ก็ได้ แบบประมาณว่า...ลูกสะใภ้อะนะ ^^

บ้านของครอบครัวเชาวกรกุล

ลุงเงินขับรถเข้ามาในหมู่บ้านทัพไทยอย่างชำนาญทางโดยที่ฉันไม่ต้องบอกเลยว่าจะต้องเลี้ยวเข้าซอยไหนบ้าง จากนั้นก็ใช้เวลาไม่ถึงนาที สุดท้ายรถก็มาจอดแนบอยู่ตรงฟุตพาทหน้าบ้านทรงไทยสไตล์โมเดิร์น ต่อให้ไม่ได้มานานเป็๲ปีฉันก็จำได้ไม่ลืมเลยว่าบ้านหลังนี้เป็๲บ้านของใคร

“ลุงไม่เข้าไปกับฉันเหรอจ๊ะ?” ขณะที่กำลังจะเปิดประตูลงจากรถหางตาก็สังเกตเห็นลุงเงินเอาแต่นั่งนิ่งทำอย่างกับว่าจะไม่เข้าไปพร้อมกัน

“เอ็งเข้าไปเถอะ ข้าว่าจะแวะไปหาเพื่อนแถวนี้ ถ้าล่ำลากันเสร็จแล้วอ็งก็โทร. มาหาข้าแล้วกันนางหนู”

“ฉันรู้ว่าลุงกลัว”

“กลัวเกออะไรของเอ็ง! ไป ๆ รีบเข้าไปได้แล้ว หรือเอ็งอยากตกเครื่อง?” ลุงเงินรีบหันมาขึ้นเสียงใส่ฉันพร้อมทั้งโบกมือไล่ทำทีเป็๲รำคาญเพื่อกลบเกลื่อนความจริง แม้พวกเราสองคนจะไม่ได้อาศัยอยู่แถวนี้ แต่ก็ยังพอรู้ว่าบ้านทรงไทยหลังนี้มันมีอะไรที่พิเศษกว่าบ้านหลังอื่น

ความพิเศษที่ว่า...ก็คือเ๹ื่๪๫เหนือธรรมชาติ!

“จ้า ๆ”

ปึก!

ครืดดดด ~

ฉันส่ายหน้าไปมาหลังก้าวขาลงจากรถไม่ถึงวิ เสียงเครื่องยนต์ก็ดังขึ้นพร้อมละอองควันจากท่อไอเสียและเศษฝุ่นตามพื้นถนนมันประดังเข้ามาเต็มหน้าฉัน เหตุเพราะคนขับออกตัวด้วยความเร็ว ดีแค่ไหนที่ไม่พุ่งเข้าป่าไป

“...” พอเห็นว่ารถที่คุ้นตากำลังค่อย ๆ ไกลห่างออกไป ฉันก็หมุนตัวหันหน้าเข้าหาบ้านทรงไทยสไตล์โมเดิร์นต่อพร้อมสูดลมหายใจไล่ความหวาดกลัว และคิดในแง่ดีว่ากลางวันแบบนี้คงไม่มีอะไรให้เจอ หรือทำให้ต้องกลัวหรอก

“เบอร์น้าอร...เบอร์น้าอร” หลังจากคิดได้ว่าไม่มีอะไรให้ต้องกลัว ฉันก็ควักมือถือขึ้นมาจากในกระเป๋า พร้อมไล่สายตามองหารายชื่อเ๯้าของบ้านด้านหน้าเพื่อที่จะได้บอกกับเธอว่าฉันมาถึงแล้ว

แกร๊ก ~

“เบอร์...” ฉันหยุดพูดทันทีที่ได้ยินเสียงเหมือนมีคนเปิดประตู จากนั้นก็รีบเงยหน้าพร้อมด้วยรอยยิ้มที่คิดว่าเ๯้าบ้านเห็นแล้วจะต้องเอ็นดูฉันเหมือนอย่างตอนเด็ก ๆ

“…” ทว่ากลับไม่ใช่อย่างที่คิด เพราะตรงหน้าของฉันไม่มีใครยืนอยู่สักคน มีเพียงแค่ประตูไม้ถูกเปิดออก จากที่ก่อนหน้านี้มันถูกปิดเอาไว้ฉันจำได้ดี

“เย็นไว้ต้า แกอย่าคิดมากสิ สงสัยลมแถวนี้คงแรง” ฉันปั้นหน้ายิ้มกับตัวเองสักพัก จากนั้นก็เก็บมือถือเข้ากระเป๋าก่อนจะใช้มือดันเปิดประตูไม้ให้เปิดออกกว้างพอที่จะสามารถเดินเข้าไปได้ และรีบหันกลับไปล็อกประตู เพราะกลัวว่าลมมันจะพัดมาอีกรอบจนทำให้ประตูเปิดเองอีก

“บรรยากาศเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลย” หลังจากละความสนใจจากประตูบ้า ๆ นั่นไปได้แล้ว พอหันหลังไปอีกทางก็จะพบลานสนามหญ้า ตามมาด้วยความเขียวขจีของดอกไม้ใบหญ้าที่ยังคงน่ามองเหมือนเดิม เพราะได้ผู้ดูแลดีและฉันก็พอจะเดาออกด้วยว่าใครเป็๲คนดูแลหากไม่ใช่น้าอร

“มาเล่นกับต้าหน่อยสิ”

“ของพวกนั้นมันมีเอาไว้สำหรับให้เด็กเล่น ถ้าอยากเล่นก็เล่นไปคนเดียวเถอะ พี่จะอ่านหนังสือ”

“อ่านหนังสืออีกแล้ว พี่ไม่เบื่อบ้างเหรอ”

“อะไรที่มันให้ความรู้กับเราพี่จะเบื่อได้ยังไง ถ้าเกิดน้องต้าเบื่อก็เข้าไปเล่นในบ้านเถอะ อีกอย่างตรงนี้แดดมันก็ส่องเกิดเป็๲ลมขึ้นมาอีกจะทำยังไง”

“พ่อกับแม่บอกว่าคุณอาจะช่วยให้ต้าหายจากอาการพวกนี้ได้ ดูอย่างตอนนี้สิต้าไม่เห็นเป็๞อะไรเลย”

“ไร้สาระ คนที่จะรักษาน้องต้าได้ก็คือหมอ”

“แล้วคุณอาไม่ใช่หมอเหรอคะ? ต้าเห็นคนแถวนี้เรียกว่าพ่อหมอ ๆ”

“พี่หมายถึงหมอรักษาคนที่ไม่ใช่หมอ...ช่างมันเถอะเอาไว้โตขึ้นพี่จะเป็๲คนรักษาน้องต้าเอง เพราะยังไงเราก็ต้องอยู่ด้วยกันไปตลอดอยู่แล้ว”

“จริงเหรอ! สัญญาแล้วนะ งั้นมาเล่นกับต้าได้ยังอะ”

“ก็บอกแล้วไงว่าของพวกนั้นมันเอาไว้ให้เด็กเล่น”

“แต่เราสองคนก็ยังเป็๞เด็กกันอยู่นี่คะ”

หลายปีผ่านไป

มหาวิทยาลัยเทิร์นออน

“แกตัดใจเหอะไอ้ต้าเสียเวลาว่ะ”

“อย่ามาพูดหมา ๆ กับน้องดิพี่ขุน พี่ก็รู้ว่าฉันรักของฉันแทนที่จะให้กำลังใจกันกลับเอาแต่พูดประโยคปัญญาอ่อนอยู่ได้”

“เอ้า! ไอ้เด็กนี่ เดี๋ยวกูก็ไม่ช่วยซะเลย!”

“ฉันล้อเล่นจ้ะพี่ขุนสุดหล่อ ถ้าพี่ไม่ช่วยแล้วฉันจะให้ใครมาช่วยได้อีก”

“มันคุ้มเหรอวะ อีกแค่ไม่ถึงปีพวกเด็กที่เรียนคณะนั้นก็ต้องออกไปเรียนที่โรงพยาบาลกันหมดแล้ว ส่วนแก...ที่พึ่งเข้ามาเป็๲เฟรชชี่ปีหนึ่งอย่างนี้ กูไม่เห็นว่ามันจะคุ้มตรงไหนเลย”

“เอาน่า แค่ได้เห็นหน้าก็พอ”

“เหอะ! พี่จะบอกอะไรให้นะต้า ผู้ชายที่ดีน่ะถ้ารู้ว่ามีคู่หมั้นก็ต้องใส่ใจดูแลเปล่าวะ แต่นี่อะไรกูเห็นแต่มึงเข้าหา ส่วนอีกฝ่ายเอาแต่เ๾็๲๰าใส่ ทำอย่างกับน้องกูไม่มีตัวตนไอ้ฉิบหาย!”

“อย่าเสียงดังดิ๊ไอ้พี่ขุน! เออฉันยอมรับว่าการกระทำของฉันมันดูเสียเวลา แต่ฉันก็บอกพี่ไปแล้วไงว่ามันคือความรักอะ เข้าใจไหมความรัก!”

“ไม่เข้าใจโว้ย!”

“ไม่แปลกใจหรอก ก็พี่มันเ๯้าชู้นี่จะไปเข้าใจอะไร เอาไว้ให้พี่เจอคนที่อยากใช้ชีวิตด้วยเมื่อไร ถึงตอนนั้นพี่ก็รู้เองว่าพี่ขาดเขาไม่ได้ และก็จะเฝ้าคิดถึงแต่เขาตลอดเวลา”

“มึงฟังกูนะต้าว่ากูไม่มีทางเป็๲อย่างที่มึงพูด”

“เออ!ฉันจะรอดู!”

“ยัยเด็กนี่!”

“มีอะไรกันหรือเปล่าคะ?”

“เอ่อเปล่าครับ พอดีผมกำลังพาน้องรหัสมาเดินสำรวจมหา’ ลัยอยู่แล้วคุณ...”

“โมนาค่ะ”

“คุณโมนามีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่าครับ^^”

“ผู้ชายหน้าม่อ!”

“หุบปากซะไอ้ต้า มึงจะไปไหนก็ไปเลย! อย่าเที่ยวมาทำกูเสียเ๱ื่๵๹ นู่นมันเดินมานู่นแล้ว!”

“ไม่ต้องบอกก็รู้ เจอกันพี่ขุน เจอกันนะคะคุณโมนา”

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok