สวี่หยุนกล่าวขอบคุณผู้าุโหานเสร็จก็รีบกลับไปยังกระท่อมไม้โดยเร็ว...ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้ากระท่อมไปก็พบว่าลู่เหมยกำลังนั่งงัวเงียมองอย่างโกรธเคืองมายังเด็กหนุ่ม..สวี่หยุนเห็นท่าทีของลู่เหมยก็ได้แต่ยิ้มแห้งออกมา..โดยที่ตัวเด็กหนุ่มไม่รู้เลยว่าบทลงโทษสุดหฤโหดกำลังมาถึงตัว...
"แหะๆ..ลู่เหมยนี่ยังไม่เช้าเลยเรามานอนกันต่อเถอะ.." สวี่หยุนหัวเราะแห้งเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา
"...ท่านมีอะไรอยากกล่าวก่อนโดนลงโทษหรือไม่?" ลู่เหมยกล่าวออกมาอย่างขุ่นเคือง
"..." สวี่หยุนอ้าปากค้างทันทีที่ได้ยินลู่เหมยกล่าวออกมา
"เอาล่ะวันนี้ท่านมานอนก่อนได้..พรุ่งนี้เราค่อยเริ่มบทลงโทษกัน" ลู่เหมยกล่าวพร้อมแสยะยิ้มเ้าเล่ห์ออกมา
"...เอ่อนี่..ลู่.." สวี่หยุนกำลังจะกล่าวออกมาแต่ลู่เหมยก็รีบโพล่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
"นอนได้แล้ว!" ลู่เหมยกล่าวออกมาก่อนจะลากสวี่หยุนกลับไปนอนยังที่เตียงไม้ทันที..สวี่หยุนทำได้แต่ถอนหายใจก่อนจะละทิ้งทุกความคิดและเริ่มเข้านอน...
รุ่งเช้ามาถึงสวี่หยุนและลู่เหมยก็ตื่นขึ้นมาเตรียมตัวจะไปเก็บผลไม้ให้อ้ายสุ่ย ลู่เหมยก็กล่าวออกมา..
"เอาล่ะไปเก็บผลไม้ให้อ้ายสุ่ยกันเถอะ ให้ข้าขี่หลังท่านเร็วเข้า" ลู่เหมยกล่าวออกมาพร้อมแสยะยิ้มเล็กน้อย...สวี่หยุนรู้แผนการของลู่เหมยในทันทีแต่ก็ทำได้แค่ถอนหายใจก่อนจะให้ลู่เหมยขี่หลังไปถึงต้นผลไม้สีฟ้า..หลังจากนั้นก็ไปลำธาร...กลับมาถึงกระท่อม..ถึงแม้ลู่เหมยจะตัวค่อนข้างเบาและสวี่หยุนก็ฝึกร่างกายด้วยการฝึกอาวุธมาถึงหนึ่งปีเต็มแต่ก็เล่นเอาหอบหายใจหนักทันทีที่มาถึงกระท่อม..ขณะที่สวี่หยุนกำลังหอบหายใจลู่เหมยก็กล่าวขึ้นมาในทันที..
"เราเอาผลไม้ไปให้อ้ายสุ่ยแล้วเราไปเดินเล่นกันเถอะ! ท่านสัญญากับข้าแล้วว่าจะอยู่กับข้าทั้งวันตลอดหนึ่งเดือน!" ลู่เหมยกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเ้าเล่ห์..สวี่หยุนได้ยินดังนั้นก็แทบลมจับ เข่าอ่อนทันทีราวกับได้ยินคำตัดสินของยมทูตตัดสินโทษในนรกก็ไม่ปาน..
"นะ..นี่..ละ..ลู่เหมย..คือข้า.." ก่อนที่สวี่หยุนที่กำลังเสียงสั่นกล่าวจบลู่เหมยก็รีบโพล่งขึ่นมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน
"เอาล่ะไปกันเถอะ! ข้าอยากไปดูรอบๆทุ่งหญ้า เนินเขา ลำธารและต้นไม้ใหญ่ด้วย! ไปดูกันเถอะข้าอยากเห็นแล้ว!" ลู่เหมยกล่าวออกมาอย่างสดใสราวกับเด็กน้อยที่พึ่งออกมาพบเจอโลกกว้างครั้งแรก...สวี่หยุนดังนั้นก็ทรุดเข่าลงทันทีพร้อมรอยยิ้มซับซ้อนยากที่จะอธิบาย...
"ฮะ..ฮะฮะ..ระ..เรา..ไปกันเถอะ..." สวี่หยุนหัวเราะแห้งก่อนจะกล่าวออกมาเหมือนคนเป็โรคร้ายมาหลายปี...
สวี่หยุนและลู่เหมยที่อยู่บนหลังของเด็กหนุ่มเดินกันไปรอบๆสถานที่ต่างๆถึงเย็น...แม้สวี่หยุนจะได้พักบ้างเล็กน้อยเพราะลู่เหมย้ายืดเส้นยืดสายบ้างแต่ก็นับว่าเป็การทำงานราวกับทาสที่โหดร้ายที่สุดั้แ่เขาได้ตื่นขึ้นมาเมื่อหนึ่งปีก่อน..
"อืมมม...นี่ก็เย็นแล้วนี่ข้าเมื่อยตัวจัง.." ลู่เหมยกล่าวพึมพำออกมาแต่สวี่หยุนที่กำลังโดนกดขี่อยู่คิ้วกระตุกขึ้นมาทันที...
"เอาล่ะเราสำรวจรอบๆต้นไม้ั์เสร็จแล้ว เราไปหาท่านปู่กันเถอะ!" ลู่เหมยกล่าวออกมาอย่างร่าเริงก่อนจะหัวเราะข้างหูของสวี่หยุนเล็กน้อย...สวี่หยุนแขนสั่นขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวถามลู่เหมยอย่างหมดอาลัยตายอยาก..
"อะ..เอ่อ..ข้ากับลู่เหมยพึ่งเดินรอบเนินเขามาเอง..ทำไมลู่เหมยไม่.." ก่อนสวี่หยุนจะกล่าวอย่างติดๆขัดๆออกมาลู่เหมยก็รีบกล่าวออกมาโดยทันที
"เหอๆ..ข้าพึ่งนึกออกน่ะ..หรือท่านอยากเดินรอบเนินเขาอีกสักรอบ? ข้าไม่ว่าอะไรหรอกนะถ้าได้อยู่กับท่าน!" ลู่เหมยกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใสตัดกับสีหน้าของสวี่หยุนที่รู้สึกไม่ได้รับความยุติธรรมแม้แต่นิดเดียว..
"ฮะ..ฮะฮะ..ข้าแค่..พูดไปเรื่อย..เราไปหา..ปู่ของลู่เหมยกัน.." สวี่หยุนกล่าวออกมาราวกับกำลังร้องไห้ก่อนจะก้าวเท้ากลับไปยังเนินเขา...
เวลาผ่านไปสักพัก สวี่หยุนและลู่เหมยก็มาถึงหน้าเนินเขาที่หานหลงยี่กำลังยืนอยู่บนเนินเขาพร้อมใบหน้ายิ้มแย้มและมองมาที่สวี่หยุนและลู่เหมย..
"อ้ะ! นั่นท่านปู่นี่! เรารีบไปข้างบนกันเถอะ!!" ลู่เหมยกล่าวออกมาอย่างเ้าเล่ห์..สวี่หยุนได้ยินดังนั้นก็แทบล้มทั้งยืน..สวี่หยุนมองไปทางผู้าุโหานด้วยแววตาอ้อนวอนก่อนกล่าวออกมา...
"ทะ..ท่านผู้าุโหาน..ท่านช่วย..ลงมาหาข้าและลู่เหมยได้หรือไม่..." สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างอ่อนแรง
"หะ?! เ้าพูดว่าอะไรนะ! ข้าไม่ค่อยได้ยินเลย! ขึ้นมาบนนี้สิ!" หานหลงยี่กล่าวออกมาพร้อมหัวเราะเสียงดัง
"ทะ..ท่าน..ท่าน..." สวี่หยุนสีหน้าหมองคลํ้าราวกับกำลังจะร้องไห้ออกมาจริงๆ...
"เอาล่ะๆ เรารีบไปหาท่านปู่กันเถอะเดี๋ยวจะมืดซะก่อน!" ลู่เหมยกล่าวออกมาพร้อมหัวเราะเสียงดังเหมือนหลงหานยี่
"ฮะฮะ..ฮะฮะฮะ" สวี่หยุนหัวเราะแห้งออกมาก่อนจะเริ่มต้นเดินขึ้นไปบนเนินเขา...สักพักต่อมาเมื่อทั้งคู่ขึ้นไปถึงยอดเขาลู่เหมยก็รีบกล่าวออกมาทันที..
"ท่านปู่! ท่านเป็อย่างไรบ้าง! อืม..ท่านก็สบายดีสินะ งั้นราตรีสวัสดิ์!" ลู่เหมยกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเ้าเล่ห์
"ฮะฮ่าฮ่า! ราตรีสวัสดิ์หลานข้า!" หานหลงยี่หัวเราะเสียงดังก่อนจะกล่าวออกมา...สวี่หยุนสั่นไปทั้งร่างทันทีที่ได้ยินสีหน้าของเด็กหนุ่มยากที่จะอธิบายออกมาเป็คำพูดได้...
"ฮะฮะ..ฮะ..ขะ..ข้า..ขอคารวะผู้าุโหาน.." สวี่หยุนกล่าวออกมาก่อนจะเริ่มเดินลงเนินเขาไป..ทันทีที่เขาใกล้ถึงกระท่อมลู่เหมยก็กล่าวออกมาทันที..
"อืม..ข้าหิวนํ้า..ท่านคิดว่ายังไง?" ลู่เหมยกล่าวออกมาพร้อมยิ้มน่ารักสดใส...สวี่หยุนทรุดเข่าลงไปทันทีราวกับหมดเรี่ยวแรงจะเดินได้อีกในชีวิตนี้...
"นะ..นี่..ลู่เหมย..ข้าว่า..นี่มันมาก.." ก่อนสวี่หยุนจะกล่าวตะกุกตะกักออกมาจนจบลู่เหมยก็รีบกล่าวออกมาด้วยเสียงสดใสน่ารัก
"หืมท่านว่าอะไรนะ? ท่านอยากดูรอบๆลำธารอีกรอบหรือ?" ลู่เหมยกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเ้าเล่ห์
"ขะ..ข้า.." สวี่หยุนกล่าวนํ้าเสียงสั่นออกมาคล้ายใกล้จะร้องไห้เต็มทีแล้ว..
"ฮิฮิฮิ ท่านคงรู้ซึ้งแล้วสินะ! งั้นข้าไม่หิวนํ้าแล้วเรากลับกระท่อมกันเถอะ! พรุ่งนี้ท่านยังต้องเดินอีกเยอะ!" ลู่เหมยกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มทำให้สวี่หยุนรู้สึกจิตใจว่างเปล่าในทันที...
"แบร่! ข้าล้อท่านเล่นหรอก! แต่ยังไงท่านก็ต้องเดินไปให้ถึงกระท่อมนะวันนี้!" ลู่เหมยหัวเราะร่าก่อนจะกล่าวออกมา...สวี่หยุนราวกับได้รับการอภัยโทษจากการทำผิดทำให้เขารีบมุ่งหน้าไปยังกระท่อมไม้ด้วยความรวดเร็วทันที...หลังจากกลับมาถึงกระท่อมไม้สวี่หยุนก็รีบตรงไปยังเตียงไม้ในทันที..สวี่หยุนวางลู่เหมยไว้บนเตียงอย่างอ่อนโยนราวกับกลัวคำลงทัณฑ์จะเปล่งออกมาจากเด็กสาว...
เมื่อสวี่หยุนนั่งลงก็รู้สึกราวกับได้ขึ้น์เจ็ดชั้นฟ้า...เขาไม่ได้พักเลยั้แ่เดินรอบต้นไม้ั์แล้วจึงวนไปยังเนินเขา...ความรู้สึกนี้เขาอยากจะจดจำไว้ในจิตใจตลอดไป..เป็ความสบายที่แทบจะหาอย่างอื่นมาแทนไม่ได้..สวี่หยุนและลู่เหมยนั่งพักเล็กน้อยก่อนลู่เหมยจะกล่าวออกมา..
"ข้าง่วงแล้ว..พวกเรานอนกันเถอะ..ถ้าท่านยังจากไปโดยไม่บอกข้าหรือไม่ยอมกอดข้าล่ะก็..." ลู่เหมยกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย..สวี่หยุนได้ยินดังนั้นก็ขนลุกทั่วร่างโดยทันทีและรีบหันไปกล่าวตอบเด็กสาว..
"ขะ..ข้าเข้าใจแล้ว! เข้าใจแล้ว! ข้าขอโทษ! นอนกันเถอะ..เร็วเข้า! มาๆ!" สวี่หยุนรีบกล่าวออกมาพร้อมดึงตัวลู่เหมยเข้าอ้อมกอดก่อนจะนอนลงบนเตียงไม้..สักพักผ่านไปลู่เหมยจึงกล่าวออกมา
"ฮิฮิฮิ ข้ารู้ว่าบางทีมันอาจจะโหดร้ายไปบ้าง..แต่ท่านทำข้ากลัวมากจริงๆนะตอนที่จากไปเมื่อคืน..." ลู่เหมยกล่าวออกมาพร้อมกอดสวี่หยุนแน่นขึ้น..
"อืม..ข้าขอโทษ...ข้าไม่อยากให้เ้าต้องวิตกกังวลเกี่ยวกับเื่พวกนั้นอีกน่ะ.." สวี่หยุนกล่าวออกมาก่อนจะกอดลู่เหมยแน่นขึ้นด้วยเช่นกัน...
"..ถ้าท่านบอกข้าก่อน บางทีข้าอาจจะไม่ลงโทษท่านก็ได้" ลู่เหมยยิ้มเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา
"หืม?..ข้าว่าลู่เหมยไม่.." ก่อนสวี่หยุนจะพูดไ้จบลู่เหมยก็หยิกแขนของสวี่หยุนทันที
"หืม? ท่านพูดว่าอะไรนะ?" ลู่เหมยกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใส
"ฮะ..ฮะฮะ ไม่มีอะไร.." สวี่หยุนหัวเราะแห้งก่อนจะกล่าวออกมา..สักพักผ่านไปลู่เหมยถึงกล่าวออกมา..
"ท่านโกรธข้าบ้างหรือป่าว...?" ลู่เหมยเอ่ยออกมาอย่างแ่เบา
"เอ่อ..ถึงวันนี้จะโหดไปหน่อยแต่ข้าก็สัญญากับลู่เหมยไว้แล้วนี่.." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมหัวเราะเล็กน้อย
"ท่านจะไม่ผิดสัญญา..ใช่ไหม?" ลู่เหมยกล่าวออกมา
"แน่นอน! ถ้าไม่มีลู่เหมยอยู่ข้าก็จะไม่อยู่เหมือนกัน..เรามาเกี่ยวก้อยสัญญากันอีกไหมล่ะ?" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนครั้งแรกของวัน...
"อื้ม!!" ลู่เหมยยิ้มกล้าวออกมาก่อนจะยื่นนิ้วออกมาเกี่ยวก้อยกับสวี่หยุนอย่างช้าๆ...
"จริงสิ ลู่เหมย..เ้าชอบอะไรมากกว่ากัน? ระหว่าง ัน้อย เต่าน้อย เสือน้อย นกน้อย?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมา
"อืม...ท่านแม่บอกว่า ัน้อยกับเสือน้อยเป๋นสิ่งมีชีวิตที่ดุร้าย..นกน้อยไม่ชอบพบเจอผู้คน...ข้าว่าข้าชอบเต่าน้อยมากที่สุด!! และอ้ายสุ่ยก็ยังเป็เต่าน้อยน่ารักด้วย!" ลู่เหมยกล่าวออกมาพร้อมดวงตาที่เปล่งประกาย..
"อืม..เต่าสินะ.." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มราวกับตัดสินใจบางอย่างได้...
"ท่านจะถามข้าทำไมหรือ?" ลู่เหมยกล่าวออกมาอย่างสงสัย
"อืม..ข้าอยากจะลองแกะสลักรูปปั้นสัตว์บ้างน่ะ" สวี่หยุนโกหกออกมาเพราะไม่อยากให้ลู่เหมยต้องมากังวลเกี่ยวกับสิ่งที่เขาได้ยินมาจากผู้าุโหาน
"ว้าว! งั้นข้าจะไปช่วยท่านเอง!" ลู่เหมยกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มกว้าง
"อื้ม!!" สวี่หยุนผงกหัวรับคำก่อนที่ทั้งสองจะตกสู่ห้วงแห่งนิทรา...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
477
![ทันจิโร่ [ ผ่าพิภพไททัน ] FIC Attack on titan](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1620654612_31671489.webp)
