อวิ๋นเฉิงซิ่ว : หมอหญิงตัวน้อยยอดอัจฉริยะ

        ที่แท้เป็๲เพราะมีชาวบ้านบางส่วนอิจฉาตาเพราะที่ดินนาของตระกูลอวิ๋นเก่าซึ่งให้ผลผลิตสูง จึงอยากจะขอซื้อสักหนึ่งหรือสองหมู่เพื่อนำไปรวมปลูกกับผืนเดิมของตนเองเพื่อเพิ่มผลผลิตนี่เอง

        ทว่าท่านตาอวิ๋นกลับยืนกรานแน่วแน่ไม่ยอมแยกขาย ใครอยากได้ก็จำต้องซื้อทั้งที่ดินนาและที่ดินดอนไปพร้อมกัน ทว่าคนธรรมดาทั่วไปไหนเลยจะมีกำลังทรัพย์มากพอที่จะควักเงินเจ็ดสิบแปดสิบตำลึงออกมาในคราวเดียว

        อวิ๋นเฉิงซิ่วเพ่งมองไป พบว่าคนที่ยืนล้อมรุม๻ะโ๠๲เสียงดังที่สุดอยู่ข้างกายอวิ๋นกุ้ย ก็คืออู๋กุ้ยฟาง มารดาของลวี่ผิงนั่นเอง

        นางเท้าเอวข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็โบกไหวไปมากลางอากาศไม่หยุด "ท่านลุงอวิ๋น ข้าไม่ได้จะว่าท่านนะ พวกเราก็ไม่ใช่ว่าจะซื้อที่ดินไม่กี่หมู่นี้ของท่านไม่หมด เงินสักอีแปะก็ไม่ขาดท่านหรอก ก็แค่ให้ทุกคนช่วยกันหารแบ่งกันไม่ใช่หรือ? ให้ราคาสูงแก่ท่านดีหรือไม่? ขอแค่เงินในมือท่านได้มากไม่น้อยลงก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง!"

        ยามอวิ๋นเฉิงซิ่วฟังดูก็รู้ทันทีว่าแกนนำผู้รวบรวมคนมาขอหารซื้อที่ดินนาก็คืออู๋กุ้ยฟาง ส่วนคนอื่น ๆ ในบริเวณนั้นที่นางรู้จัก ยังมีจางซิ่วไฉและจางฮั่นเฉินบุตรชายของเขา ลวี่ผิงเองก็ยืนแช่มช้อยอยู่ด้านหลังอู๋กุ้ยฟาง ทว่าสายตาของนางกลับคอยกวาดมองไปทางจางฮั่นเฉินอยู่เป็๲ระยะ ส่วนจางฮั่นเฉินกลับขมวดคิ้วใจลอยไปไกล นอกจากนี้ยังมีชาวบ้านที่ไม่คุ้นเคยอยู่อีกสี่ห้าคนล้อมรอบอยู่ ต่างคนต่างช่วยกันเอ่ยปากหว่านล้อมท่านตาอวิ๋นกุ้ย

        อวิ๋นเม่าเหอกลัวว่าอวิ๋นกุ้ยจะเปลี่ยนใจ จึงรีบแหวกฝูงชนก้าวออกไปเอ่ยว่า "ท่านลุงอวิ๋น พวกเราตกลงกันไว้เรียบร้อยแล้วนะ ท่านจะคืนคำไม่ได้เด็ดขาด"

        อวิ๋นกุ้ยเห็นว่าเป็๲อวิ๋นเม่าเหอเดินทางมาถึง ก็ลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เขาผลักชาวบ้านที่ขวางทางอยู่ออก แล้วเอ่ยกับอวิ๋นเม่าเหอว่า "เม่าเหอ พวกเราตกลงกันด้วยความซื่อสัตย์ เอ่ยปากกับเ๽้าไว้ก่อนแล้วย่อมไม่คืนคำหรอก ดูสิ ขนาดพวกเขาบอกว่าจะให้ราคาสูง ข้ายังไม่พยักหน้าตกลงเลย"

        จากนั้นเขาก็มองไปด้านหลังของอวิ๋นเม่าเหอ เห็นเพียงครอบครัวของอวิ๋นเม่าซานแต่กลับไม่เห็นคนอื่นอีก จึงเอ่ยถามอวิ๋นเม่าเหอเสียงเบาว่า "เม่าเหอ แล้วผู้ซื้อที่เ๽้าเอ่ยตกลงไว้เล่า?"

        "ก็อยู่นี่อย่างไรเล่า พี่เม่าซานของข้าเอง" อวิ๋นเม่าเหอผายมือชี้ไปทางอวิ๋นเม่าซาน

        "เอ่อ... เ๱ื่๵๹นี้... เขาซื้อไหวหรือ?" อวิ๋นกุ้ยอึกอักอยู่นานก่อนจะหลุดประโยคนี้ออกมา

        ไม่ใช่ว่าอวิ๋นกุ้ยดูแคลนครอบครัวอวิ๋นเม่าซาน ทว่าเ๱ื่๵๹ที่ปีก่อน ๆ เขาไปกู้หนี้ยืมสินจนสิ้นเนื้อประดาตัวนั้นเกือบจะรู้กันทั้งหมู่บ้าน หลายปีมานี้อาศัยเพียงการรับจ้างทั่วไป ล่ากระต่ายป่าประทังชีวิตไปวัน ๆ พอให้ผ่านพ้นความหิวโหยไปได้ ทว่าหากจะเอ่ยว่าร่ำรวยรุ่งเรืองถึงขั้นซื้อที่ดินได้ก็ยังน่ากังขาอยู่

        ภายในใจของอวิ๋นกุ้ยเริ่มรู้สึกว่าตนปฏิเสธข้อเสนอของอู๋กุ้ยฟางเร็วเกินไปเสียแล้ว แม้เขาจะคิดอยากขายให้บ้านเดียวเพื่อที่วันหน้าอาจมีโอกาสไถ่ถอนคืนมาได้ ทว่าหากไร้คนซื้อไหวจริง ๆ สู้แยกขายให้หลาย ๆ บ้านไปเสียยังดีกว่า บางทีอาจได้ราคาสูงกว่าด้วย คิดได้ดังนั้นสายตาจึงเผลอมองไปทางอู๋กุ้ยฟางโดยไม่รู้ตัว

        พออู๋กุ้ยฟางได้ยินอวิ๋นเม่าเหอบอกว่าผู้ซื้อคืออวิ๋นเม่าซานก็เย้ยหยันออกมาเสียงดัง

        "ไอ้หยา! ข้าก็นึกว่าบ้านไหนใจใหญ่จะเหมาซื้อที่ดินนาผืนใหญ่ขนาดนี้ ที่แท้ก็แค่พวกนายพรานนี่เอง! นี่เ๽้าไปล่าเสือได้ หรือไปขุดเจอโสมคนกันเล่า? ถึงได้ร่ำรวยขนาดมีเงินมาซื้อที่ดินชั้นดีได้? สภาพยากจนเช่นเ๽้าเนี่ยนะ เป็๲ไปได้หรือ?"

        อู๋กุ้ยฟางคนนี้ปากเบิกเนตรหรืออย่างไร? ถึงได้ทายถูกเข้าโดยบังเอิญเสียได้! อวิ๋นเฉิงซิ่วและอวิ๋นเฉิงเฟิงสบตากัน สองคนต่างตกตะลึงอยู่ในใจอย่างเงียบเชียบ

        สิ่งที่เป็๲ไปไม่ได้มากที่สุด มักจะเป็๲ความจริงเสมอ

        "ท่านลุงอวิ๋น ที่ดินชั้นดีสิบเอ็ดหมู่นี้หากจะหาผู้ซื้อเพียงรายเดียวคงไม่ง่ายนักหรอกนะ ท่านลองดูฐานะทางการเงินของแต่ละบ้านในหมู่บ้านเราสิ คนที่มีกำลังซื้อไหวก็คงมีแค่บ้านเศรษฐีเหอคนเดียวเท่านั้นแหละ ทว่าเขาไม่มีทางให้ราคาสูงแก่ท่านแน่ ไม่กดราคาจนมิดดินก็บุญเท่าไรแล้ว"

        พูดจบก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปยังชาวบ้านรอบ ๆ แล้วเอ่ยกับอวิ๋นกุ้ยต่อว่า "พวกเรารวมตัวกันได้ขนาดนี้ไม่ง่ายเลยนะ เมื่อแบ่งที่ดินกันแล้วก็พอดีกับจำนวนที่ดินของท่านมิใช่หรือ? ท่านก็ไม่ได้ขาดทุนเสียหน่อย"

        อวิ๋นเฉิงซิ่วเห็นอวิ๋นกุ้ยเริ่มลังเล จึงก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วเอ่ยว่า "ท่านตาอวิ๋น ท่านไม่ต้องกังวลหรอกเ๽้าค่ะว่าบ้านเราจะมีเงินซื้อหรือไม่ ขอแค่โฉนดที่ดินสามารถโอนย้ายได้ตามปกติ เงินทองที่ควรจ่ายให้ท่านสักอีแปะก็จะไม่ขาดตกบกพร่องแน่นอนเ๽้าค่ะ"

        "ผู้ใหญ่กำลังพูดจา เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเ๽้ามาสอดอันใดด้วย" อู๋กุ้ยฟางกอดอก กิริยาเหยียดหยาม ชาวบ้านรอบ ๆ ก็เริ่มกระซิบกระซาบกันไปมา

        จางฮั่นเฉินกลัวว่าอวิ๋นเฉิงซิ่วจะถูกต่อว่า จึงตั้งใจจะก้าวออกไปปกป้องเอ่ยโต้แย้งสักสองสามคำ ทว่าก็ติดที่จางซิ่วไฉผู้เป็๲บิดายืนอยู่ข้าง ๆ อีกทั้งฝั่งของอวิ๋นเฉิงซิ่วก็ยังมีอวิ๋นเม่าซาน เฉินซื่อ และอวิ๋นเฉิงเฟิงอยู่ด้วย จึงไม่สะดวกที่จะออกตัว ได้แต่ยืนกังวลอยู่ข้าง ๆ ด้วยความทำอะไรไม่ถูก

        "ซิ่วเอ๋อร์พูดถูกต้องแล้ว ข้าเองก็หมายความตามนี้" อวิ๋นเม่าซานก้าวออกไปเอ่ยกับอวิ๋นกุ้ยว่า "ท่านลุงอวิ๋น เ๱ื่๵๹เงินทองไม่ต้องกังวลหรอกขอรับ ขอแค่จำนวนหมู่ของที่ดินนตรงกับในโฉนด ยามนี้พวกเราก็สามารถจ่ายเงิน ลงชื่อ และประทับลายนิ้วมือได้ทันทีขอรับ"