ยังไม่ได้ตรวจคำผิด
ขอบคุณผู้ติดตามทุกคนมากๆนะคะ ติชมกันเข้ามาได้เลยจ้า
><><><><><><><><><><><>
หยางเจี้ยนกับลูกชายจูงม้าขึ้นเรือ รวมถึงคนอื่นๆด้วยเช่นเดียวกัน เรือออกจากเกาะในยามเหม่า (05.00-06.59)
"พี่เจี้ยน ท่านเดินทางไปพร้อมๆกับพวกข้าเถอะขอรับ"
"จะเสียเวลาพวกท่านหรือไม่ ข้ามีเด็กอีก2 คนนะ"
"ไม่เสียเวลาขอรับ พวกข้ารอได้ ไปด้วยกันย่อมปลอดภัยกว่า"
"เอาเช่นนั้นก็ได้...ขอบคุณพวกท่าน"
เกาะแห่งนี้มีสุสานโบราณที่มีอายุห้าพันปี ชาวบ้านแถวนี้เรียกว่าเกาะสมบัติ
ซึ่งเกาะสมบัติอยู่ห่างจากชายฝั่งไม่ได้ไกลกันมากนัก หลังจากที่เรือออกมาได้สักพักใหญ่ก็ถึงฝั่งหมู่บ้านชาวประมง
ทุกคนต่างช่วยกันนำม้าลงจากเรือและจ่ายค่าเช่าเรือหลังจากนั้นคนทั้งหมดก็มุ่งหน้าไปที่หมู่บ้านหนางจงในทันที
เมื่อใกล้จะเข้าเขตของหมู่บ้านหยางเจี้ยนก็เจอเข้ากับคนคุ้นเคยนั้นก็คือท่านลุงซ่งกับป้าซ่งที่กำลังมีสีหน้ากังวลและท่าทางรีบร้อน เขาจึงะโเรียกทั้งสองทันที
"ลุงซ่งขอรับ!!"
"อาเจี้ยนหรือ อาเจี้ยน เป็เ้าจริงๆ"
ลุงซ่งกับป้าซ่งเมื่อได้เห็นของหยางเจี้ยนและหยางจื่อก็ดีใจแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา
หลังจากที่รู้ว่าทั้งสองคนหายสาบสูญ พวกเขาก็แทบหัวใจสลาย เพราะเขาเลี้ยงดูหยางเจี้ยนมาั้แ่ที่บิดาของหยางเจี้ยนจากไป
“อาเจี้ยนเ้าหายไปที่ใดมาบอกป้าได้หรือไม่”
“ขอรับท่านท่านป้า…”
หยางเจี้ยนจึงบอกเล่าเื่ทุกอย่างให้ท่านลุงและท่านป้าซ่งฟังอย่างละเอียด
เนื่องจากว่าลุงซ่งเป็เพื่อนของท่านพ่อของเขา และเป็คนที่ดูแลเขามาั้แ่ที่บิดาจากไป ท่านลุงเป็คนที่ไว้ใจได้และใจดีเป็อย่างมาก
"อาเจี้ยนเ้าคงจะหลงเข้าไปในกับดักห้วงเวลาเข้าแล้วล่ะ มันคือกับดักที่ใช้ถ่วงเวลาในอดีตกาล และเ้ารู้หรือไม่ระหว่างที่เ้าไม่อยู่2ปี เกิดเื่ขึ้นตั้งมากมาย "
"ลุงซ่งเกิดอะไรขึ้นกับลูกของข้าหรือไม่"
"ใช่...หลังจากที่เพื่อนๆของเ้ามาบอกว่า พวกเ้าหายสาบสูญไปในครั้งนั้น พี่สาวเ้าก็เปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็หลังมือเลย คนพวกนั้นเข้ามายึดทรัพย์สินของเ้าไปจนเกือบหมด
ภรรยาของข้าเข้าไปทวงคืนสมบัติให้เด็กทั้งสอง พวกข้าก็ถูกกล่าวหาว่าอยากได้ของๆเ้า
ทั้งยังบังคับลูกของเ้าทั้งสองคนไปทำงานในไร่และทำงานบ้าน เพื่อแลกกับข้าวต้มเพียงหนึ่งชาม
ข้ากับเมียก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร จึงตัดสินใจจะพาเด็กสองคนหนีไป แต่มี่เอ๋อร์ไม่ยอมไป
นางบอกว่าจะรอพวกเ้ากลับมาเพราะนางไม่เชื่อว่าพวกเ้าตาย ป้าซ่งของเ้าก็มีเื่กับพี่สาวของเ้าทุกวันเพราะเห็นว่ามี่เอ๋อร์ถูกตี
เมื่อแปดวันก่อนข้ากับป้าของเ้ามีความจำเป็ต้องไปเมืองหลวงเพื่อไปจัดการเื่บางอย่าง
แล้วข้าก็เพิ่งจะกลับมาถึงเมื่อคืนนี้ ชาวบ้านเล่าให้ข้าฟังว่าเมื่อ2วันก่อน มี่เอ๋อร์ไม่สบายหนักมากจนไม่มีแรงที่จะทำงาน
เลยถูกพี่เขยของเ้าเอาไม้ฟาด แต่เฉินเอ๋อร์วิ่งเข้ามารับไม้แทนพี่สาวของนาง จึงทำให้เฉินเอ๋อร์ขาหักผิดรูป
เมื่อเช้าข้าไปหาเด็กทั้งสองที่บ้านแต่ก็ไม่พบ ข้าก็เลยตามสืบได้ว่าพี่เขยของเ้าจะเอาตัวมี่เอ๋อร์ไปขายที่หอนางโลม และนี่คงเป็สาเหตุที่ทำให้หยางมี่พาน้องชายหนีออกไป ข้ากำลังจะออกไปตามหา แต่ก็มาเจอเ้าก่อน"
หยางเจี้ยนตัวสั่นเพราะความโกรธจนแทบจะควบคุมตัวเองไว้ไม่ได้
"อาเจี้ยนเ้าใจเย็นๆ"
"ข้าจะไปหาพี่สาวของข้า พวกท่านรอข้าตรงนี้ก่อน ข้าไปไม่นาน"
"ท่านพ่อข้าไปด้วย"
หยางเจี้ยนพยักหน้าและะโขึ้นม้าด้วยท่วงท่าที่สง่างาม ตามด้วยหยางจื่อที่ะโขึ้นม้าไปนั่งข้างหลังท่านพ่อ
หยางเจี้ยนควบม้าเข้าไปในหมู่บ้านด้วยความรวดเร็ว ใจของเขาแทบจะสลายเมื่อได้รับรู้เื่ลูกๆของเขา
...ปัง…
หยางเจี้ยนะโลงม้าทีบเข้าที่ประตูบ้านพร้อมกับเดินเข้าไปในบ้านเพื่อตามหาสองผัวเมีย
"ยะ..หยางเจี้ยน นะ..นั้นเ้าหรือ"
"ใช่..ข้าเอง"
หยางเจี้ยนพูดจบก็ถีบเข้าไปที่ยอดอกของพี่เขยทันที และเดินตามเข้าไปต่อยที่ใบหน้าของพี่เขยแบบไม่ยั้งมือ
"หยางเจี้ยนเ้าหยุดเดี๋ยวนี้ เ้าทำอะไรพี่เขยของเ้า ข้าบอกให้หยุด"
"มันไม่ใช่พี่เขยของข้า!! เ้าก็เช่นกันนางมารเช่นเ้าไม่ใช่พี่สาวของข้า เสียแรงที่พ่อของข้ามีเมตตาต่อเ้ารับเ้ามาเป็ลูกบุญธรรม ถึงกับต้องยอมทะเลาะกับแม่ของข้า"
"เ้าพูดเื่อะไร พี่ไม่รู้เื่นะ"
"อย่ามาทำเป็ไขสือ ทำกับลูกของข้าแบบนี้เรียกว่าไม่รู้หรือ ดีนะที่มารดาของข้าไม่ยอมมอบสินเดิมให้กับเ้า ไม่อย่างนั้นข้าคงจะเสียใจมากกว่านี้เป็แน่ และต่อไปนี้เ้าจะไม่มีบ้านเดิมให้กลับอีกต่อไปแล้ว เพราะข้าไม่ต้อนรับ!!"
"ไม่ได้นะ..หยางเจี้ยนเ้าฟังพี่สาวก่อน พี่ไม่ได้ตั้งใจ"
"ข้ารู้นิสัยของพวกเ้าสองผัวเมียดียิ่งกว่าใคร อะไรที่ได้จากข้าไปข้าจะเอาคืนให้หมด ใครที่มันทำลูกของข้ายังไง มันก็ต้องโดนแบบนั้น"
เมื่อหยางเจี้ยนพูดจบก็เข้าไปกระทืบที่หัวเข่าของอดีตพี่เขย จนมีเสียงกระดูกหักดังออกมา
"อ้ากกกกกก...ข้าจะฆ่าเ้าหยางเจี้ยนน อ้ากกก…."
"กรี้ดด...ท่านพี่!!..."
หยางเจี้ยนเข้าไปค้นสิ่งของที่เคยเป็ของๆเขาออกมา และเก็บเข้าไปในแหวนมิติที่เขาเคยเก็บได้ที่สุสานโบราณเมื่อนานมาแล้ว
"นี่มันสร้อยของเมียข้า!!..เ้าขโมยมาจากลูกสาวข้ารึ"
หยางเจี้ยนเข้าไปกระทืบคนเจ็บอีกหลายๆครั้ง จนหยางจื่อเข้ามาห้ามไว้
"ท่านพ่อพอก่อนขอรับ เดี๋ยวมันตาย เราได้ของคืนทั้งหมดแล้วเราไปตามหาน้องกันเถอะขอรับ"
ก่อนหยางเจี้ยนจะะโขึ้นม้าเขาเดินไปที่ห้องเสบียงและเก็บของทั้งหมดเข้าแหวนมิติ จากนั้นก็จุดไฟเผาทันที
"นี่คือสิ่งที่พวกเ้าต้องชดใช้ให้กับลูกสาวและลูกชายของข้า ต่อไปถ้าหากว่าข้าเจอหน้าพวกเ้าเมื่อไหร่ ข้าก็จะกระทืบเ้าตรงนั้น จำเอาไว้ให้ดีล่ะ"
"กรี้ดดดดด...เ้ามันคนสารเลวหยางเจี้ยนนน"
เสียงะโด่าทอหยางเจี้ยนออกมาอย่างหยาบคาย ชาวบ้านละแวกนั้นต่างก็ออกมายืนดูพร้อมกับสมน้ำหน้าไปด้วย
ไม่มีใครคิดที่จะมาช่วยเหลือเลยสักคนเพราะว่านางทำกับคนอื่นไว้เยอะเช่นกัน
"ผู้ใหญ่บ้านอยู่หรือไม่"
"นั้นใครน่ะ...หยางเจี้ยนหรือ เ้า
หายไปที่ใดมา"
"เื่มันยาวของรับ ข้าเพิ่งจะหาทางกลับมาได้ ท่านตั้งใจฟังข้าให้ดี ตอนนี้แคว้นหนานเปียนกับซีเปียนกำลังจะทำากัน หมู่บ้านของเราจะกลายเป็สนามรบ พวกท่านต้องอพยพเดี๋ยวนี้ขอรับ ข้าก็จะไปตามหาลูก แล้วจะอพยพเช่นกัน ข้าขอตัวก่อน"
เมื่อผู้ใหญ่บ้านหายจากการตกตะลึง ก็รีบวิ่งไปตีระฆังเรียกลูกบ้านเพื่อมาบอกเื่นี้
แต่ละบ้านต่างก็รีบเตรียมตัวอพยพในทันที โดยไม่สนใจบ้านที่กำลังถูกไฟไหม้เลยสักนิดเดียว
หยางเจี้ยนควบม้ากลับมาที่ขบวนอีกครั้ง และครั้งนี้ก็มีครอบครัวลุงซ่งออกเดินทางไปด้วย
ครอบครัวลุงซ่งมีเพียงแค่สองคนเท่านั้นคือลุงซ่งกับท่านป้าลี่อิง ที่ตอนนี้กำลังควบม้าด้วยความห้าวหาญราวกับเป็บุรุษ
ทั้งแปดคนรีบออกเดินทางเพื่อไปให้ทันเด็กตัวน้อยทั้งสอง พวกเข้าเกรงว่าเด็กทั้งสองจะเจอสัตว์ป่าหรือไม่ก็กลุ่มโจรป่าเข้ากลางทาง
"ไม่รู้ว่าลูกของพี่เจี้ยนจะไปทางไหน เพราะมันไปได้ทั้งสองทาง"
"เมื่อเช้าข้าตามหาร่องรอยของมี่เอ๋อร์ จนไปเจอเข้ากับรอยรถม้าที่ลงมาจากเขา เด็กสองคนตอนนี้กำลังมุ่งหน้าไปที่เมืองจูซานแล้วข้าคิดว่าเด็กทั้งสองจะไปที่แคว้นตงบ้านเดิมของมารดา"
"พวกเรารีบตรงไปยังเมืองจูซานเร็วเข้า "
ม้าทั้งเจ็ดตัววิ่งมุ่งตรงไปทางเมืองจูซานด้วยความรวดเร็ว
"เฉินเอ๋อร์...ตื่นเร็วเข้า พี่ทำบะหมี่กับหันมันต้มไว้ให้เ้าแล้ว เฉินเอ๋อร์ เฉินเอ๋อร์"
หยางมี่ที่กำลังปลุกน้องชาย แต่ปลุกอย่างไรน้องชายก็ไม่ยอมตื่น จึงเอามือไปจับที่หน้าผากของน้อง
ความร้อนที่ัักับมือของหยางที่ ทำให้หยางมี่ต้องชักมือกลับทันที
"เฉินเอ๋อร์ ฮึก.."
หยางมี่วิ่งไปเอาผ้ามาชุบน้ำเพื่อเช็ดตัวให้น้องชาย ตัวของเฉินเอ๋อร์ร้อนราวกับไฟ
"ข้าจะทำอย่างไรดี ...ยาก็ไม่มี สมุนไพรก็ไม่รู้จักสักอย่าง ข้ามันเป็พี่ที่ไม่ได้เื่เลย ฮึก..ท่านพ่อ..พี่ใหญ่ ท่านปู่ซ่งท่านย่าซ่ง พวกท่านอยู่ที่ไหน ฮึก.."
ระหว่างที่หยางมี่ที่กำลังเช็ดตัวน้องชายก็ร้องไห้ไปด้วย ทั้งยังเอ่ยเรียกคนที่อยู่ในห้วงจิตสุดท้ายของหยางมี่คนก่อน
อยู่ๆหวังเฉาก็วิ่งขึ้นมาพร้อมกับคาบต้นบ้างอย่างมาวางไว้ให้หยางมี่ พร้อมกับเอาจมูกดุนสมุนไพรไปทางเฉินเอ๋อร์
"สมุนไพรหรือหวังเฉา.."
หวังเฉาพยักหน้าพร้อมกับงับแขนเสื้อเพื่อดึงหยางมี่ให้ลุกขึ้น ราวกับว่ามันจะบอกให้รีบไปต้มยา
"ได้ๆขอบใจเ้ามากนะหวังเฉา.."
เสียงเล็กๆของหยางมี่เอ่ยออกมาขอบคุณ จากนั้นก็วิ่งไปต้มยาให้กับน้องชาย
สิ่งของบนรถฟู้ดทรัคทั้งหมดในภพก่อนของนางพอข้ามมาอยู่ในภพนี้ก็กลายเป็ของโบราณในทันที
อย่างเช่นรถฟู้ดทรัคแสนสวยและราคาแพงก็กลายเป็รถม้าเก่าๆ กะละมังพลาสติกก็กลายเป็ถังไม้ ขันตักน้ำก็กลายเป็น้ำเต้าแห้งผ่าครึ่ง หม้อแสตนเลสก็กลายเป็หม้อดิน
'เลิศค่ะ!!...ของที่ข้าผ่อนมาเกือบครึ่งค่อนชีวิตสุดท้ายก็เหลือเพียงเท่านี้..'
><><><><><><><><><><><><>
10K
