Chapter 21
ไม่เคยรักเธอเลย
สาวน้อยร่างบางทั้งสองพากันย่องขึ้นมาบนชั้นสองซึ่งจะมีเพียงแขกระดับวีไอพีเท่านั้นที่ขึ้นมาได้
“เดี๋ยวครับ!”
ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเมื่อพนักงานชายคนหนึ่งเห็นทั้งสองคนกำลังทำลับๆล่อๆ
ไข่หวานและเอมี่รีบหันไปมองเอมี่ด้วยความขี้ใจึงสะดุ้งโหยงตัวโยน ส่วนไข่หวานนั้นพยายามเก็บอาการ
“มีอะไรรึเปล่าคะ?”
ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างมาดมั่นแล้วเอ่ยถามออกไปพนักงานชายเองก็ลังเลที่จะถามขึ้นมาเมื่อเห็นท่าทางที่ดูมั่นใจติดก็แต่เพื่อนของสาวสวยสุดมั่นที่ทำท่าทางหงอๆดูกลัวๆ ทำให้ดูน่าสงสัย
“ชั้นสองเป็ที่สำหรับรองรับแขกวีไอพีเท่านั้นนะครับไม่ทราบว่าคุณทั้งคู่มีบัตรรึเปล่า”
แน่นอนว่าเขาเป็พนักงานที่ประจำอยู่ชั้นนี้และไม่เคยเห็นหญิงสาวทั้งสองมาก่อนเลย
“ไม่มีค่ะ และไม่จำเป็ต้องมีด้วย”
ไข่หวานเลือกที่จะกลั้นใจตอบออกไปแบบนั้นเพราะขืนโกหกไปก็โดนจับได้อยู่ดี
“งั้นคงเข้าไปข้างในไม่ได้นะครับภายในเรานี้จะต้องเป็สมาชิกวีไอพีเท่านั้น”
“พอดีว่าฉันนัดกับแขกที่อยู่ในนั้นไว้ค่ะ”
“ไม่เห็นมีแขกด้านในแจ้งนะครับว่าจะมีเพื่อนหรือผู้หญิงเข้ามาหา”
เมื่อมั่นใจว่าสองสาวไม่ใช่แขกวีไอพีที่จะต้องดูแลแล้วพนักงานชายจึงกล้าที่จะต่อปากต่อคำด้วย
“ฉันเป็ผู้หญิงของคุณโลกันต์ ส่วนนี่ก็เพื่อนฉันเป็ผู้หญิงของคุณโยคิน”
ไข่หวานจำต้องโกหกเพื่อให้แเี
“คุณโลกันต์..”
พนักงานชายถึงกับอุทานชื่อออกมาใครก็รู้ว่าเขาเป็แขกคนสำคัญขนาดไหนของผับแห่งนี้หากใครทำให้ไม่พอใจเข้าจะโดนเล่นงานได้
“ใช่! ทีนี้จะให้เข้าไปได้รึยังคะ? คนอย่างคุณโลกันต์ถ้าปล่อยให้เขาโมโหรอนานคุณคงรู้จุดจบของตัวเองนะว่าจะเป็ยังไง”
เอมี่ได้แต่มองเพื่อนรักด้วยสีหน้าทึ่งๆไม่รู้ว่าไปเรียนรู้สกิลการขู่คนแบบนี้มาจากไหน สมแล้วจริงๆที่เป็เมียมาเฟีย หล่อร้าย เลว อย่างโลกันต์
“ครับๆ เชิญพวกคุณทั้งคู่ขึ้นมาได้ครับ”
เขาจำใจต้องปล่อยให้สองสาวขึ้นมาเมื่อได้ยินคำขู่ที่แสนจะสยองนั่นใครๆต่างก็รู้ว่าโลกันต์นั้นน่ากลัวเพียงใด ไม่มีใครอยากจะยุ่งเื่ของเขา
“นี่ ไปโกหกแบบนั้นจะไม่เป็อะไรเหรอยัยไข่”
เมื่อเข้ามาภายในชั้นสองได้เอมี่ก็กระซิบกระซาบถามไข่หวาน ตัวเธอนั้นกังวลอยู่ไม่น้อยกลัวว่าโลกันต์จะทำอะไรไข่หวาน
“ไม่เป็ไรหรอกน่าเอมี่ อย่ากลัวไปหน่อยเลยแค่นี้มันเื่เล็ก”
เพราะเื่ที่จะเกิดขึ้นอาจจะใหญ่กว่าใครๆก็รู้ว่าโลกันต์ไม่ชอบให้จู้จี้จุกจิก แต่เธอทนไม่ได้จริงๆทนไม่ได้ที่เขาจะมีคนอื่น แม้ว่าจะรู้สถานะตัวเองที่เป็อยู่ในตอนนี้ก็ตามที
เอมี่เอื้อมมือมาบีบมือของไข่หวานเพื่อนรักเพื่อเป็กำลังใจให้เบาๆ
“ไม่เป็ไรนะยัยไข่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นฉันจะอยู่เป็เพื่อนแกเองนะ”
เมื่อได้ยินแบบนั้นไข่หวานก็รู้สึกอบอุ่นใจอย่างน้อยก็ยังมีเพื่อนรักคนนี้อยู่เคียงข้าง
ทั้งคู่พากันเดินเข้ามาจนในที่สุดก็พบกับโต๊ะวีไอพีของโลกันต์และโยคินทั้งคู่นั่งคุยกันหัวเราะสนุกสนานโดยมีสาวข้างกายอยู่ทั้งคู่
“ไข่ แกใจเย็นๆนะ..”
เอมี่บีบไหล่เพื่อนเบาๆไข่หวานพยักหน้าตอบรับก่อนจะเดินเข้าไปหาโลกันต์
โลกันต์เมื่อเห็นหน้าไข่หวานก็ชักสีหน้าไม่พอใจ
“มาที่นี่ได้ยังไงไข่หวาน?”
“แล้วพี่ล่ะคะ มาที่นี่ได้ยังไง?”
ไข่หวานย้อนถามกลับ โยคินเริ่มเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดีจึงบอกให้สาวๆทั้งสองคนออกไปจากตรงนี้ก่อน
“แล้วทำไมพี่จะมาไม่ได้ นี่มันชีวิตพี่”
โลกันต์ตอบกลับมาแบบนั้นก็ทำเอาไข่หวานอึ้ง นี่ตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันมาเขาไม่เคยนึกรักเธอเลยสินะ
“พี่กันต์ พี่อยู่กับหนูแล้วมันยังไม่พออีกเหรอคะหนูพยายามจะทำให้พี่ประทับใจ พยายามจะเติมเต็มให้พี่มาโดยตลอด..”
“ไข่หวาน ก่อนพี่จะมีเธอพี่ก็มีคนอื่นมาก่อน”
“….”
“ในเมื่อเลือกที่จะเข้ามาเป็ผู้หญิงของพี่แล้วเธอต้องรับเงื่อนไขพวกนี้ให้ได้”
“…”
“ถ้ารับไม่ได้ ก็คงต้องทางใครทางมัน”
“พี่กันต์….”
ไข่หวานถึงกับน้ำตาซึมไม่คิดว่าชายคนที่เธอแอบรักมานานจะพูดแบบนี้ แม้จะรู้ว่าเขาร้าย เขาเลวแค่ไหนแต่กับเธอเขาแสนดีมาโดยตลอด ไม่คิดจริงๆว่าตัวเองจะเจอคำพูดทำร้ายจิตใจแบบนี้
“เฮ้ย ใจเย็นดิวะกันต์”
โยคินเองก็พยายามบอกให้เพื่อนใจเย็นๆ
“พี่กันต์เคยรักไข่บ้างมั้ยคะ”
ไข่หวานเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแม้จะพยายามควบคุมแล้วแต่มันก็ยากเหลือเกิน ยากที่จะคุมไม่ให้มันสั่น
“รักงั้นเหรอ…”
“…”
“คนอย่างโลกันต์จะไม่มีคำนั้นให้กับใคร”
ถ้าหากคนอย่างเขาจิตใจอ่อนโยนมีจุดอ่อนคือเมียหรือหญิงอันเป็ที่รัก หน้าที่การงานของเขาคงไม่ราบรื่นเป็แน่มาเฟียร้ายอย่างเขาไม่เหมาะกับการมีรัก ไม่สมควรรักกับใครทั้งนั้น
“…พี่กันต์ แต่ไข่รักพี่ รักพี่มาโดยตลอด”
“ถ้างั้นก็โปรดเข้าใจด้วย ว่าพี่ไม่ได้รักเธอไม่เคยรักเลย”
โลกันต์ตอบออกไปแบบนั้นเพราะไม่อยากให้ความหวังเขาเองก็ไม่รู้หัวใจตัวเอง แค่รู้สึกว่าไข่หวานนั้นพิเศษกว่าคนอื่นๆ
“ฮึกๆ”
หญิงสาวร่างเล็กถึงกับตัวสั่นสะท้าน เอมี่ที่อดทนดูเพื่อนยืนร้องไห้ไม่ไหวจึงรีบเข้ามาพยุงเพื่อนที่กำลังจะยืนไม่ไหว
“ใจเย็นๆก่อนนะไข่”
“พี่คงให้สถานะเธอได้แค่นี้แต่ถ้าเธอยังมาวุ่นวายเื่ส่วนตัวของพี่ล่ะก็…เราคงต้องแยกทางกัน”
โลกันต์พูดจบก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทิ้งให้ไข่หวานยืนร้องไห้ออกมาคนเดียวเหมือนคนบ้า เอมี่พยายามจะปลอบใจและพยุงเพื่อน
โยคินมองตามหลังโลกันต์สลับกับสองสาว
“เอ่อ ทั้งสองคนไม่เป็ไรนะ เดี๋ยวพี่ไปส่งเอง”
เขาเองก็สงสารไข่หวาน แต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไงโลกันต์เป็แบบนี้มาโดยตลอด ไม่สนใจ ไม่แคร์ใคร และไม่เคยรักใครจริง
“ฮึกๆ ทำไมต้องเป็แบบนี้อะเอมี่พี่กันต์ไม่เคยรักฉันเลย ฮืออ”
ไข่หวานร้องไห้ออกมาเสียงดังอย่างไม่นึกอายใคร
“ใจเย็นก่อนนะแก พี่เขาอาจจะอารมณ์ไม่ดี”
เอมี่ทำอะไรไม่ถูกจึงรีบปลอบใจเพื่อนก่อนจะหันไปคุยกับโยคิน
“ขอบคุณนะคะพี่โยคิน ช่วยพาเราสองคนไปส่งหน่อยนะคะ”
จากตอนแรกจะโบกแท็กซี่กลับแต่สภาพเพื่อนคงไม่ไหวแล้วในตอนนี้ที่สำคัญโยคินน่าจะพาไข่หวานไปส่งบ้านของโลกันต์ได้ เอมี่เองก็ไม่กล้าที่จะเหยียบเท้าเข้าไปในคฤหาสน์ของมาเฟียเถื่อนอย่างเช่นโลกันต์…
ทั้งโยคินและเอมี่ต่างก็มองไข่หวานด้วยความสงสารแต่ก็ไม่อาจช่วยอะไรได้
5K
