บันทึกราชันย์เทพอสูร

        “ข้าเข้าใจ!” หยางซินพยักหน้า ยิ้มบางและพูด

        “เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อนแล้ว!” เนี่ยหลีพูดกับหยางซินหลังกล่าวคำอำลากับหยางซินแล้วก็เดินออกจากประตูไปเงียบๆ

        ราคาของหม้ออสูรแห่งฝันร้ายแพงลิ่วจนถึงหนึ่งร้อยยี่สิบล้านเหรียญจิตอสูรของแบบนี้ย่อมต้องทำให้ผู้คนสนใจอยากได้ ด้วยพลังของเนี่ยหลีในขณะนี้หากเขาต้องตกเป็นเป้าหมายของใครบางคนคงไม่มีพลังพอที่จะปกป้องสมบัติล้ำค่าชิ้นนี้ได้อย่างแน่นอน ทว่าโชคดีผู้อื่นไม่รู้ว่าหม้ออสูรแห่งฝันร้ายนี้อยู่ในมือของเนี่ยหลีทุกคนล้วนคิดว่าหม้ออสูรแห่งฝันร้ายอยู่ในมือของหยางซินคนทั่วไปย่อมไม่กล้าทำลายแผนการของหยางซิน ไม่ว่าอย่างไร ฐานะของนางในวันนี้อยู่ในตำแหน่งสำคัญที่มีผลกระทบต่อทั้งเมืองกวงฮุย

        เนี่ยหลีจากไปเงียบๆ พร้อมเนี่ยไห่เนี่ยเอินสองคนนั่งรถม้าของเนี่ยไห่กลับไปยังหมู่บ้านเทียนเหิน

        “หม้ออสูรแห่งฝันร้ายนี้บอกผู้อื่นไม่ได้เป็นอันขาด!” เนี่ยหลีจ้องมองเนี่ยไห่และเนี่ยเอินสองคน พูดขึ้นเงียบๆ

        “ต้องเป็นเช่นนั้น!” เนี่ยไห่และเนี่ยเอินรีบพยักหน้าพวกเขาเข้าใจดีถึงความสำคัญของเรื่องนี้หากผู้อื่นรู้ว่าหม้อหยกดำลึกลับที่แท้ตกอยู่ในมือของเนี่ยหลีอาจนำพาปัญหาที่แม้แต่ตระกูลเทียนเหินก็ไม่อาจรับมือไหวมาได้

        นับแต่วันนี้เป็นต้นไปประโยชน์ของเนี่ยหลีก็คือประโยชน์ของตระกูลเทียนเหินทั้งตระกูล!

        “พวกเราจะตรงกลับไปที่หมู่บ้านเลยหรือไม่?” เนี่ยไห่เอ่ยถามขึ้น

        “ไม่!” เนี่ยหลีส่ายศีรษะไหวๆ และพูดขึ้น “ข้าจะไปที่หอการค้าจิตอสูรเพื่อซื้อจิตอสูร!”

        “ซื้อจิตอสูรรึ? เจ้าก้าวถึงระดับเงินแล้วหรือ?” เนี่ยเอินพลันนึกได้จึงเอ่ยถามขึ้น

        เนี่ยหลีนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งและพยักหน้าเวลานี้ดูเหมือนจะไม่จำเป็นต้องปิดบังเนี่ยไห่และเนี่ยเอินแล้ว

        เมื่อได้รับการยืนยันจากเนี่ยหลีเนี่ยไห่และเนี่ยเอินทั้งสองต่างตกตะลึงจ้องมองเนี่ยหลีพากันสูดอากาศเย็นเข้าปอดคำหนึ่ง พวกเขายังคงจำได้ เมื่อหลายเดือนก่อนเนี่ยหลียังไม่สามารถก้าวถึงระดับทองแดงหนึ่งดาวด้วยซ้ำไปเร็วปานนี้ก็เลื่อนขึ้นถึงระดับเงินแล้วหรือ? ผู้ควบคุมจิตอสูรระดับเงินอายุสิบสามปีโอ้สวรรค์ นี่มันยอดอัจฉริยะชัดๆ ตลอดประวัติศาสตร์ของเมืองกวงฮุยมีคนเช่นนี้เพียงหยิบมือหนึ่งเท่านั้น!

        “จิตอสูรตนแรก เจ้าต้องเลือกให้ดี! เจ้าคิดจะเลือกจิตอสูรแบบใดพวกเราล้วนสามารถช่วยให้คำแนะนำแก่เจ้าได้!” เนี่ยไห่พูดอย่างจริงจังว่าจิตอสูรที่จำหน่ายอยู่ในหอการค้าจิตอสูรนี้เต็มไปด้วยจิตอสูรซึ่งมีคุณภาพเยี่ยมที่สุดในภาคเหนือของเมืองกวงฮุยไปที่นั่นคงจะได้ซื้อจิตอสูรที่ดีแน่

        สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือว่าเนี่ยหลีได้หลอมรวมกับจิตอสูรปีศาจเงาเรียบร้อยแล้ว ครั้งนี้ที่เขากำลังจะไปมิใช่เพื่อจิตอสูรธรรมดาเหล่านั้น เนี่ยไห่จะให้คำแนะนำอันใดแก่เขาได้?

        “ข้ามีแผนอยู่แล้ว!” เนี่ยหลีส่ายศีรษะไหวๆ ตอบ

        เนี่ยไห่และเนี่ยเอินมองหน้ากันและยิ้ม พวกเขาลืมไปเสียสนิทเด็กอายุสิบสามปีตรงหน้าตนผู้นี้มิใช่คนธรรมดา ทว่าเป็นสัตว์ประหลาดผู้หนึ่งพวกเขาย่อมไม่อาจกำหนดการตัดสินใจใดๆ ของเนี่ยหลีได้

        รถม้าเร่งความเร็วตรงไปเบื้องหน้าอย่างรวดเร็วเนี่ยหลีขอให้เนี่ยไห่ช่วยตรวจสอบว่าไม่มีผู้ใดติดตามพวกเขามาแน่ๆ จึงค่อยเบาใจเนี่ยหลียังมีความกังวลอยู่บ้างว่าจะมีใครคอยจับตามองเขาอยู่ไม่ว่าจะเป็นตระกูลเสินเซิ่งหรือสมาคมมืด กำลังของพวกมันยังคงใหญ่เกินไป ยังดีที่สมาคมมืดและตระกูลเสินเซิ่งไม่ทันสังเกตเห็นเขา! ผู้มีอำนาจเหล่านี้จะมาสนใจเด็กวัยรุ่นผู้หนึ่งทำไมกัน? เดาว่ากว่าสมาคมมืดและตระกูลเสินเซิ่งจะรู้ถึงความคงอยู่ของเนี่ยหลีเวลานั้นเนี่ยหลีคงเติบโตขึ้นจนพวกมันไม่อาจรับมือเขาได้แล้ว!

        หอการค้าจิตอสูร ห้องรับรองแขกพิเศษ

        เมื่อเนี่ยหลีและพวกแสดงฐานะของตน คนในหอการค้าจิตอสูรก็รีบพาเนี่ยหลีและพวกไปที่ห้องรับรองแขกผู้มีเกียรติทันทีผู้ที่ออกมาต้อนรับเนี่ยหลีและพวกเป็นชายสูงอายุผู้หนึ่งซึ่งมีหนวดผมขาวโพลนแล้วเขาเป็นเจ้าของหอการค้าจิตอสูรแห่งนี้ ชื่อว่าเส้าหมิงเฟิง

        ในฐานะที่เป็นเจ้าของหอการค้าจิตอสูร การข่าวของเส้าหมิงเฟิงนับว่ารวดเร็วยิ่งตระกูลเทียนเหินใช้จ่ายเงินไปมากมายในสำนักประมูล ข่าวนี้ไม่นานก็ผ่านมาถึงหูเขาดังนั้นตระกูลเทียนเหินจึงถูกขึ้นบัญชีเป็นหนึ่งในลูกค้าคนสำคัญ

        “ทั้งสามท่านโปรดดื่มน้ำชาก่อน!” เส้าหมิงเฟิงยิ้มแย้มผายมือเชิญชวนให้พวกเขาดื่มชา

        “ขอบคุณท่านเจ้าของเส้า!” เนี่ยไห่ยิ้มบางๆ “ข้ามาที่นี่ คิดจะซื้อจิตอสูรให้กับหลานชายของข้า!”

        “หอการค้าจิตอสูรของพวกเรายินดีรับใช้ลูกค้าทุกท่าน!” เส้าหมิงเฟิงกล่าวพร้อมยิ้มแย้ม ดวงตาจ้องมองเนี่ยหลีครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ไม่ทราบว่าท่านประมุขเนี่ยไห่สนใจซื้อจิตอสูรประเภทไหนหรือที่นี่พวกเรามีจิตอสูรทุกชนิด!” เส้าหมิงเฟิงหยิบหนังสือออกมาเล่มหนึ่งในนั้นวาดรูปจิตอสูรเอาไว้นับร้อยๆ ชนิด ไม่ว่าจะเป็นหมวดไหน คุณสมบัติอย่างไรล้วนระบุไว้อย่างชัดเจน ยังบอกราคาคร่าวๆ เอาไว้อีกด้วย

        หอการค้าจิตอสูรเป็นผู้ค้าจิตอสูรรายใหญ่ที่สุดในภาคเหนือของเมืองกวงฮุยพวกเขาซื้อจิตอสูรจำนวนมากมายจากนักผจญภัยทุกๆ วัน จากนั้นจึงขายปลีกออกไปไม่เคยขาดแคลนจิตอสูรคุณภาพดีๆ จิตอสูรคุณภาพยิ่งสูงก็ยิ่งหายาก ยิ่งมีราคาแพงจิตอสูรราคาถูกที่สุดตนหนึ่งมีเงินหลักร้อยหรือหลักพันเหรียญจิตอสูรก็สามารถหาซื้อได้แล้วจิตอสูรราคาแพงตนหนึ่ง หลังจากประเมินคุณภาพแล้ว อาจมีราคาแพงนับล้านเหรียญหรือแม้กระทั่งสิบล้านเหรียญจิตอสูร

        ‘ไม่ทราบว่าตระกูลเทียนเหินอยากซื้อจิตอสูรประเภทไหน’ เส้าหมิงเฟิงแอบคิดในใจสิ่งนี้ขึ้นอยู่กับว่าประมุขเนี่ยไห่จะให้ความสำคัญกับเนี่ยหลีเพียงใดแล้ว

        เนี่ยไห่ชำเลืองมองเนี่ยหลี

        เนี่ยหลีไม่ได้ดูหนังสือเล่มนั้นแม้แต่น้อย จ้องมองเส้าหมิงเฟิงและถามไปว่า“ท่านเจ้าของเส้า จิตอสูรที่ข้าจะซื้อจากที่นี่ท่านจะช่วยเก็บเป็นความลับให้ได้หรือไม่?”

        เส้าหมิงเฟิงแปลกใจเล็กน้อย เขามองๆ เนี่ยหลี พยักหน้าและตอบ “แน่นอน พวกเราเก็บรักษาความลับให้แก่ลูกค้าทุกท่านไม่เคยเปิดเผยข้อมูลของลูกค้าแต่อย่างใด!”

        “ดี!” เนี่ยหลีพยักหน้าน้อยๆรับหนังสือเล่มนั้นมา ชี้ไปที่จิตอสูรตนหนึ่ง “จิตอสูรประเภทฝันร้ายท่านมีอยู่มากน้อยเท่าใด?”

        ได้ยินคำพูดของเนี่ยหลี เส้าหมิงเฟิงงุนงงเล็กน้อยหันไปชำเลืองมองเนี่ยไห่ คำพูดของเด็กชายเช่นเนี่ยหลีถือเป็นจริงเป็นจังได้หรือไม่

        เห็นเนี่ยไห่พยักหน้า เส้าหมิงเฟิงจึงพูดขึ้นว่า “จิตอสูรประเภทฝันร้ายเป็นจิตอสูรที่หายากที่สุดและควบคุมได้ยากที่สุดข้าขอแนะนำคุณชายน้อย จิตอสูรตนแรกไม่ควรเลือกจิตอสูรแห่งฝันร้ายเวลานี้พวกเรามีจิตอสูรแห่งฝันร้ายเก็บอยู่ราวห้าสิบตน!”

        “ข้าต้องการทั้งหมด!” เนี่ยหลีพูด “หวังว่าท่านเจ้าของเส้าจะหาราคาที่เหมาะสมใก้กับข้านะขอรับ!”

        “ต้อง... ต้องการทั้งหมดเลยหรือ?” เส้าหมิงเฟิงสูดอากาศเย็นยะเยือกเข้าไปคำหนึ่งจ้องมองเนี่ยหลีอย่างตกใจ เนี่ยหลีรู้หรือไม่ว่าทั้งหมดจะเป็นเงินเท่าไหร่? เนี่ยหลีคิดซื้อจิตอสูรมากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ? คนๆ หนึ่งอย่างมากก็สามารถหลอมรวมกับจิตอสูรได้เพียงตนหนึ่งเท่านั้น!

        “ไม่ผิด ต้องการทั้งหมด!” เนี่ยหลีพยักหน้าหงึกๆอย่างจริงจัง

        เนี่ยไห่และเนี่ยเอินต่างก็ตกใจมากเช่นกันพากันหันไปจ้องมองเนี่ยหลีเป็นครึ่งค่อนวันจึงหันกลับมา

        “วางใจได้ ข้าเป็นคนจ่าย!” เนี่ยหลีพูดเรียบๆ

        เส้าหมิงเฟิงหันมองเนี่ยไห่ เนี่ยไห่ยิ้มขื่นและพยักหน้าพูดว่า “ท่านเจ้าของร้านเส้าโปรดนำจิตอสูรแห่งฝันร้ายออกมาเถอะ พวกเรารับทั้งหมด!”

        “ตกลง!” เส้าหมิงเฟิงแสดงสีหน้าตื่นเต้นกล่าวโดยทั่วไปจิตอสูรแห่งฝันร้ายนั้นสามารถขายได้เพียงเดือนละหนึ่งหรือสองตนเท่านั้นเนี่ยหลีจะซื้อจิตอสูรแห่งฝันร้ายทั้งหมดในคลัง นี่ย่อมต้องเป็นลูกค้ารายใหญ่อย่างแน่นอนแล้วเขารีบตอบรับ “ในเมื่อทุกท่านจะซื้อจิตอสูรเป็นจำนวนมากในคราวเดียวข้ารับประกันว่าจะต้องให้ราคาที่ยุติธรรมอย่างแน่นอน!”

        “พวกเราเชื่อใจท่านเจ้าของเส้า ต่อไปพวกเรายังจะมาซื้อจิตอสูรที่นี่มากกว่านี้อีก!” เนี่ยหลีพูดเงียบๆ

        คำพูดเช่นนี้ เมื่อออกจากปากของเนี่ยหลีในเวลานี้เส้าหมิงเฟิงก็ถือเสมือนว่าออกจากปากของผู้ใหญ่คนหนึ่งแล้ว ไม่ทราบจริงๆว่าเจ้าเด็กน้อยผู้นี้ได้รับการอบรมเลี้ยงดูมาอย่างไร?! ดูเหมือนมีความรู้ราวสัตว์ประหลาดตนหนึ่งก็ไม่ปาน

        “พวกท่านโปรดรอสักครู่ข้าจะรีบไปจัดเตรียมจิตอสูรแห่งฝันร้ายมาให้เดี๋ยวนี้!” เส้าหมิงเฟิงพูด แล้วรีบรุดเดินออกไป

        “เสี่ยวหลี เหตุใดเจ้าจึงซื้อจิตอสูรแห่งฝันร้ายไปมากมายถึงเพียงนี้?” เนี่ยเอินเอ่ยถามด้วยความสงสัย เนี่ยหลีเจ้าหมอนี่ร่ำรวยเกินไปแล้วใช้จ่ายเงินวุ่นวายที่สำนักประมูลก็ทำไปครั้งหนึ่งแล้วเวลานี้มาถึงนี่ก็ยังซื้อจิตอสูรอย่างเป็นบ้าเป็นหลังอีก หากไม่มีเงินจริงๆก็คงไม่สามารถใช้จ่ายปานนี้ได้แล้วกระมัง แต่ไม่ว่าอย่างไรคนผู้หนึ่งก็สามารถหลอมรวมกับจิตอสูรได้เพียงตนหนึ่งเท่านั้น

        “ข้าก็มีวิธีใช้ของข้า!” เนี่ยหลียิ้มบาง