เมฆาสืบล่าผี (ฉบับร่ายเวท) ภาค สุดขอบสยาม

        Series 1: ค้างคาวดูดเ๣ื๵๪แห่งดอยผาหม่น  

        ตอนที่ 1 – ศพแรกที่ไม่มีเ๣ื๵๪

        วันที่ 3 มกราคม 2569  

        บ้านแม่ปิงหลวง ต.ป่าแดด อ.แม่จัน จ.เชียงราย  

        ตีสี่กว่าๆ อากาศหนาวจนหายใจเป็๲ไอ

        ชาวบ้านพบศพชายวัย 38 ปี นอนคว่ำในนาข้าวข้างบ้าน  

        ชื่อ นายบุญส่ง แซ่ลี  

        ไม่มี๤า๪แ๶๣ แต่เ๣ื๵๪ในร่างแห้งหมดเกลี้ยง  

        รอยเขี้ยวสองรูที่คอข้างซ้าย ชัดเจนเหมือนถูกเข็มฉีดยาเจาะ  

        แต่ไม่มีเ๣ื๵๪ซึมแม้แต่หยดเดียว

        ตำรวจท้องที่สรุปว่า “ตายเพราะโลหิตจางเฉียบพลัน” แล้วปิดคดีไว  

        แต่ชาวบ้านไม่เชื่อ เพราะเป็๞ศพที่สามในรอบสองเดือน  

        และทุกศพ… มีรอยเขี้ยวค้างคาวที่คอเหมือนกันเป๊ะ

        เมฆาขี่มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ขึ้นดอยตอนตีสองครึ่ง  

        เสื้อแจ็คเก็ตลายพรางทหารปิดซิปจนสุดคอ หมวกกันน็อกถอดวางไว้ข้างๆ  

        เ๽้าพรายลอยออกมาจากเงาต้นยางข้างทาง ตัวสั่นเทา  

        “ท่านครับ… ที่นี่มันหนาวจริงๆ ข้าแทบจะกลายเป็๞ผีน้ำแข็งแล้ว”

        เมฆาไม่สน แค่ยกมือแตะกำไลเงินสองวงเบาๆ  

        เ๽้าฮูกบินลงมานั่งบนแฮนด์รถ ตาเหลืองทองเรืองแสงจ้องไปที่ป่าด้านหลังหมู่บ้าน

        “กลิ่นเ๣ื๵๪แรงมาก” เมฆาพูดเบาๆ “แต่ไม่ใช่เ๣ื๵๪มนุษย์ธรรมดา”

        เขาขี่รถเข้าไปถึงศาลเ๽้าพ่อป่าหม่น ศาลเก่าแก่ที่ชาวบ้านบอกว่า “ใครเข้าไปหลังเที่ยงคืน จะไม่ได้กลับออกมา”

        ตรงหน้าโลงศพบุญส่งที่ยังไม่เผา  

        ร่างของบุญส่งนอนนิ่ง ผิวขาวซีดจนดูเหมือนกระดาษ  

        ปากค้างเล็กน้อย ฟันเขี้ยวทั้งบนและล่าง… ยาวผิดปกติ

        เ๽้าพรายร้องเบาๆ  

        “ท่านครับ… ไอ้หมอนี่เริ่มกลายเป็๞ผีดิบแล้ว!”

        เมฆาเดินเข้าไปใกล้ศพ  

        ยกมือขึ้นแตะหน้าผากบุญส่ง  

        เย็นเฉียบ แต่ยังไม่แข็งทื่อทั้งร่าง

        “ยังไม่ตายสนิท”  

        เมฆาพึมพำ “ถูกดูดเ๣ื๵๪จนหมด แต่หัวใจยังเต้นช้าๆ อยู่”

        เขาหันไปมองเ๽้าฮูก  

        “บินขึ้นไปสำรวจป่าด้านหลังศาลให้ฉัน ระยะ 3 กิโลเมตร”

        เ๯้าฮูกบินลอยขึ้นทันที  

        ภาพมุมสูงส่งเข้ามาในหัวเมฆา

        ป่าทึบ มีถ้ำเก่าอยู่ลึกเข้าไป  

        หน้าถ้ำมีค้างคาวนับพันตัวเกาะเต็มเพดาน  

        แต่ค้างคาวทุกตัว… ตาแดงก่ำ

        และตรงปากถ้ำ มีเงาคนยืนอยู่คนเดียว  

        ผู้หญิง ผมยาว ใส่ชุดโบราณล้านนาสีดำ

        เมฆาถอนหายใจยาว  

        “เจอตัวต้นเหตุแล้ว”

        เขาเดินกลับไปที่รถ  

        เ๯้าพรายลอยตามตื่นเต้น  

        “ท่านจะไปถ้ำเลยไหมครับ?”

        เมฆาขึ้นคร่อมรถ สตาร์ทเครื่อง  

        “ไม่ใช่ค้างคาวธรรมดา  

        และไม่ใช่ผีดิบธรรมดา”

        เขาบิดคันเร่ง  

        “คืนนี้… ฉันแค่มาดูหน้าเ๯้าของบ้านก่อน”

        ไฟท้ายรถหายไปในความมืดของดอยผาหม่น  

        ทิ้งให้ศาลเ๽้าพ่อเงียบสงัด

        แต่ในโลงศพ  

        นิ้วของบุญส่งขยับเบาๆ ครั้งหนึ่ง...?!

        *โปรดติดตามบทต่อไป*