กลางความเงียบสงัดของยอดเขาสูง หลินชิงเซียน ในชุดนักพรตสีขาวสะอาดตากำลังนั่งขัดสมาธิเข้าสู่สภาวะสุดท้ายของการบรรลุเซียน สายฟ้า์ฟาดเปรี้ยงลงมาตามนัด! แต่มันดันเบี่ยงองศาไปโดนกาน้ำชาข้างตัวจนะเิตู้ม!
‘ไอ้์เฮงซวย! ข้าฝึกมาสามร้อยปีเพื่อมาตายเพราะกาน้ำชารึ!’ นั่นคือความคิดสุดท้ายก่อนสติของเธอจะดับวูบไป
ณ คฤหาสน์ตระกูลหวัง (ยุคปัจจุบัน)
"ฮือ... คุณพ่อคุณแม่คะ อย่าโทษพี่ชิงชิงเลยค่ะ น้องผิดเองที่ทำแจกันใบละสิบล้านแตก พี่เขาแค่... แค่ผลักน้องนิดหน่อยเองค่ะ" รินดา ลูกสาวบุญธรรมบีบน้ำตาจนจมูกแดง ร่างบางสั่นเทิ้มดูน่าสงสาร
"รินดา ใจเย็นๆ ลูก ไม่ต้องปกป้องยัยคนป่าเถื่อนนั่นแล้ว!" หวังเจิ้ง ผู้เป็พ่อตวาดลั่น พลางหันไปมองร่างที่นอนสลบอยู่ที่พื้นด้วยสายตาชิงชัง "ั้แ่รับกลับมาจากบ้านนอก เธอก็เอาแต่สร้างเื่!"
[ว้าย! เสียงใครนกกระจิบกระจอกวี้ดว้ายอยู่ข้างหูข้าเนี่ย? แล้วไอ้ตาแก่หน้าดุนี่เป็ใคร? หน้าเหมือนคางคกขาดน้ำชะมัด]
เสียงหวานใสแต่แฝงความจิกกัดดังขึ้น... แต่มันไม่ได้ออกมาจากปากใคร แต่มัน "ดังก้อง" อยู่ในหัวของคนตระกูลหวังทุกคน!
พ่อ, แม่ และพี่ชายทั้งสามคนชะงักกึก มองหน้ากันเลิ่กลั่ก
"ใครพูด?!" พี่ชายคนโต (มาเฟียหนุ่มสุดเนี๊ยบ) ถามเสียงเข้ม
[โอ๊ย... หัวข้า ร่างกายนี้มันอะไรกัน ทำไมมันอ่อนแอเหมือนเต้าหู้แบบนี้? แถมกลิ่นเหม็นเน่านี่มันอะไร... อ้อ กลิ่น 'ตอแหล' จากยัยเด็กหน้าขาวคนนั้นนี่เอง หึหึ การแสดงยอดเยี่ยม ข้าให้ศูนย์คะแนน!]
หลินชิงเซียนในร่าง "หวังชิงชิง" ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เธอขยับคอจนกระดูกดังกร๊อบ สลัดคราบยัยคุณหนูขี้กลัวคนเดิมทิ้งไป สายตาที่เคยมองพื้นอย่างหวาดระแวง บัดนี้กลับคมกริบดั่งกระบี่เซียน
"มองอะไรกันรึ? ไม่เคยเห็นคนสวยฟื้นจากความตายหรือไง" ชิงเซียนเอ่ยเสียงเรียบ
[แต่เอ๊ะ! ข้ามาอยู่ที่ไหนล่ะทีนี้ ทำไมทุกสิ่งทุกอย่างช่างดูแปลกตายิ่งนัก ] หลินชิงเซียนมองดูบรรยากาศรอบๆ ก่อนความทรงจำของร่างเดิมจะแล่นเข้ามาในหัว เมื่อรู้ตัวดีแล้วเธอกวาดสายตามองไปแต่ละคนที่อยุ่ที่นั่น
[เฮอะ! พี่ชายทั้งสามคนนั่นก็นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็โดนยัยเด็กนี่ปั่นหัวจนสมองกลายเป็รูพรุนไปหมดแล้วสินะ น่าสงสารจริงๆ หน้าตาดีแต่ไร้รอยหยักในสมอง]
พี่ชายคนที่สอง (หมอหนุ่มอัจฉริยะ) ถึงกับสำลักน้ำลาย ส่วนพี่ชายคนที่สาม (ไอดอลชื่อดัง) ถึงกับทำหน้าเหวอ
"ชิงชิง! เธอพูดอะไรน่ะ? แล้วเมื่อกี้... เธอคิดอะไร!" พี่ชายคนโตเดินเข้าไปกระชากแขนเธอ
[ปล่อยนะไอ้เ้ามนุษย์หน้าปลากระเบน! ถ้าข้ามีพลังเซียนแค่หนึ่งในสิบ ข้าจะเสกให้เ้าไปเกิดใหม่เป็ไส้เดือน! อย่ามาถูกตัวข้า ข้าจะอาเจียน!]
รินดาที่เห็นทุกคนเริ่มมีท่าทีแปลกๆ รีบเข้ามากอดแขนพี่ชายคนโต "พี่คะ อย่าโกรธพี่ชิงชิงเลยค่ะ พี่เขายังไม่ได้พูดอะไรเลย นี่รินดาก็เจ็บแค่นิดเดียวเอง..."
[อุ๊ยต๊าย! ดูสิ สกิลนางจิ้งจอกระดับต่ำ บีบน้ำตาคลอเบ้า สั่นสู้เหมือนโดนของร้อน ถ้าข้าไม่ช่วย 'ตบ' ให้ตื่นเสียหน่อย คงเสียชื่อศิษย์เอกเ้าสำนัก!]
322
