เมื่อพระเ้า ไป๊อวี่ ออกจากคุกและขี่คอข้าอย่างร่าเริง เธอก็นึกอยากจะอวดอำนาจเวทย์มนต์ของเธอ
" เจ้ารู้จักเพลิงแห่งจุดจบไหม " ไป๊อวี่
" มันเป็นยังไงรึ ท่านเทพ " ข้าถาม
" มันก็ บรึ้ม ตูมมมม ยังไงล่ะ " ไป๊อวี่ กล่าว แล้วชี้ไป ทางเนินบนทิศตะวันออก ก่อนเผลอยิงเวทย์ออกไป เพราะพูดคำว่า บรึ้ม ตูมมมม
ตูมมมม! เสียงดังสนั่นหวั่นไหว เพลิงแห่งจุดจบเผาผลาญทุกสิ่งบนเนินเขา และลามไปหยั่งปราสาทของ ก็อบลินคิงส์
" ช่วยด้วยยยยยยยยยยยยยย " พวกก็อบลิน ร้องดังลั่น ทั้งๆที่พวกมันก็อยู่กับมนุษย์อย่างสงบสุขเรื่อยมา แต่เมื่อมนุษย์รุกรานมันก่อน พวกมันจึงออกมาจากรังและคิดจะแก้แค้น ความสูญเสียนี้ คาดว่า ประชากร ก็อบลิน ล้มตายไม่ต่ำกว่า 700 ตน
" แหะ แหะ แหะ " พระเจ้า ไป๊อวี่ เอามือลูบหัวและกล่าวขอโทษ พวกก็อบลิน
" มันใช่เวลามาขอโทษเหรอฟระ " ข้าร้องตะโกน ก่อนแบกพระเจ้า ไป๊อวี่ วิ่งหนี แบบขี้หดตดหาย
4ก้านธูปต่อมา...
" ท่านเทพ วันหลังอย่า พูดว่า บรึ้ม ตูมมมม อีกนะ " ข้าสบถ
" เค้าขอโทษ " ไป๊อวี่เอานิ้วชี้มาจิ้มกัน แล้วกล่าวขอโทษ ขอโพย ในเวลานี้ เพลิงแห่งจุดจบ ได้ทำลายปราสาทของ ก็อบลินคิงส์ ไปเสียแล้ว
จนก็อบลินคิงส์ ต้องหนีเอาชีวิตรอด แม้มันจะเป็นอุบัติเหตุ แต่จะมาแก้ตัวตอนนี้คงสายไปแล้ว
สงครามระหว่างมนุษย์ กับก็อบลินจึงได้เริ่มต้นขึ้น ในเช้าวันต่อมา...
ก็อบซาม ก็อบลินคิงส์ ถือค้อนสงครามอันใหญ่แล้วสั่งกองทัพบุกเมือง ฝ่ายมนุษย์เอง ก็ปิดประตูเมืองและยิงธนูออกมา มันช่างเป็นการต่อสู้กันที่ไร้สาระมาก จนถึงมากที่สุด
ก็อบซาม ทุบประตูเมืองจนพังและเดินเข้ามา งานเข้าถึงขนาดนี้ มีทางเดี๋ยวคือต้องทำให้มันจบ ข้ารีบวิ่งเข้าไปขอโทษ ก็อบซามในทันที และสัญญาว่า จะสร้างปราสาทให้ใหม่ รวมถึงชุบชีวิต พวกก็อบลินที่ตายให้ฟื้นด้วย
ก็อบซามมองหน้าข้า อย่างไม่ไว้ใจนัก และถามคำถามเชาว์กับข้า
" คุณสมบัติอย่างแรกที่ราชาทุกคนในโลกแฟนตาซีต้องมีคืออะไร "
มันช่างเป็นคำถามโง่ๆ แต่ข้าต้องตอบออกไปด้วยความระมัดระวัง เพราะถ้าตอบผิด ชีวิตของมนุษย์ทุกคนในเมืองนี้ จะแขวนอยู่บนเส้นด้ายทันที
" คุณสมบัติอย่างแรกที่ราชาในโลกแฟนตาซีนี้ต้องมีคือ ต้องมีฮาเร็มส่วนตัว " ข้าตอบและหวังว่ามันจะเป็นคำตอบที่โดนใจ ก็อบลินคิงส์
ในขณะที่ข้ากำลังเครียด เพราะกลัวคำตอบที่ตอบออกไปมันจะผิด ก็อบซาม ก็ตบมือ แล้วกล่าวว่า
" ถูกต้อง คุณสมบัติอย่างแรกของการเป็นราชาในโลกแฟนตาซีนี้ คือ การมีฮาเร็มส่วนตัว " ก็อบซามถูกใจข้ามาก จนยกทัพกลับ และมอบค้อนสงครามให้เป็นรางวัลของข้า
" ท่านผู้กล้า " ชาวเมืองต่างตบมือ ให้กับข้า และพาข้าไปเลี้ยงข้าว พร้อมพบกับ ราชินี ที่ปกครองเมืองนี้ ข้าเพิ่งรู้ว่าเมืองนี้มีชื่อว่า อิเดเรีย
.
.
นคร อิเดเรีย นี้ไม่มีราชา มีแต่ราชินีปกครอง ด้วยความผาสุขมานานนับสิบปี และไม่มีสงครามติดต่อกันมาเป็นเวลา 300 ปีแล้ว ราชินีชื่อ ยอนจัง
" ขอต้อนรับ ท่านผู้กล้า " ยอนจัง กล่าว
ข้ากับไป๊อวี่ เลยเดินเข้ามาในงานเลี้ยงของประเทศนี้ได้ การหารือเป็นไปด้วยความรื่นเริง ยอนจังพูดจาเป็นกันเองอย่างไม่ถือตัวว่าพระองค์เป็นราชินีของประเทศ อิเดเรีย
" เราจะให้บาทหลวง และมิโกะ ไปช่วยท่านชุบ พวกก็อบลินขึ้นมา แล้วให้สถาปนิก ไปสร้างปราสาทให้กับ ก็อบลินคิงส์อีกด้วย แต่ว่า... " ยอนจังพูดมาถึงตรงนี้ก็เว้นวรรค
" แต่ว่าอะไรรึ ขอรับ " ข้าพยายาม พูดเสียงเบาที่สุด เพื่อไม่ให้ใครได้ยิน
" พวกเจ้าสองคน ต้องจ่ายหนี้ เป็นเงิน 3 ล้านเหรียญทอง และต้องหางานทำวันพรุ่งนี้เลย " ยอนจังกล่าว
" เจ้ากล้า ใช้พระเจ้าให้ทำงานเลยรึ พระเจ้าที่สร้างโลกสุดแสนแฟนตาซีนี้มา " ไป๊อวี่ แหกปาก แต่ไม่มีใครเชื่อว่าเธอ เป็นพระเจ้า เธอทุบทำลายข้าวของด้วยความไม่พอใจ และทำให้หนี้เพิ่มขึ้นมา 2 หมื่น 5พันเหรียญทอง ซึ่งข้าก็หนักใจไม่น้อย ในความเอาแต่ใจของไป๊อวี่
เช้าวันต่อมา...
" พวกเราติดหนี้ 3 ล้าน 2หมื่น 5พันเหรียญทอง จะทำยังไงดี " ข้ากล่าวถาม ไป๊อวี่ พระเจ้าของโลกนี้
" แค่หาตังค์ โคตรง่ายนิดเดียว เอาหูมานี่ " ไป๊อวี่กล่าว แล้วดึงหูข้ามาใกล้ๆ จนแทบจุ๊บกัน
และแล้วแผนการที่จะกู้โลก เอ๊ย แผนการที่จะหาเงิน ก็ได้เริ่มต้นขึ้น
มันเป็นวิธีง่ายๆ โดยการให้ข้าไปซื้อกระดาษมา ด้วยเงินที่ไป๊อวี่ เสกขึ้น แล้วไป๊อวี่ก็นำกระดาษมาเขียน เวทย์ลงไป กลายเป็นม้วนบันทึกเวทย์มนต์ ซึ่งมีโอกาส 0.2 เปอเซ็น ที่จะกลายเป็นม้วนบันทึกเวทย์มนต์หายาก
หลังจากการทำม้วนบันทึกเวทย์มนต์อยู่ นาน เราก็ได้ม้วนบันทึกเวทย์มนต์มา 5ม้วน และแผนการสุดติ่งกระดิ่งแมวของ ไป๊อวี่กับข้าก็ได้เริ่มต้น
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
6K
