บทที่ 1 : ยินดีต้อนรับ
หลินเจี๋ยเปิดประตูไม้เก่าของร้านหนังสือออกตามปกติ
เสียงอู้อี้ดังขึ้นจากระฆังทองสัมฤทธิ์ พร้อมสายน้ำที่ไหลลงมาจากกรอบประตูจาก้า ทิ้งร่องรอยไว้บนหน้าต่างวงกบที่คลุมด้วยสิ่งสกปรก
ท่ามกลางท้องฟ้าอันมืดครึ้ม ฝนข้างนอกเทลงมาอย่างหนัก ทำให้ไอระเหยเอ่อล้นออกมากลายเป็ม่านหมอก
เรียกได้ว่าฝนตกหนักสะสมจนทำให้หลุมบ่อตื้น ๆ นอกร้านกลายเป็แอ่งน้ำ
“วันนี้ฝนตกหนักชะมัดเลยแฮะ”
หลินเจี๋ยกล่าวพลางขมวดคิ้ว
การที่ทั้งเสื้อและกางเกงเปียกไปด้วยน้ำฝนทำให้เขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
“ฝนที่ตกหนักั้แ่เมื่อคืนนี้จะยังคงดำเนินต่อไปอีกประมาณหนึ่งสัปดาห์ กรมอุตุนิยมวิทยาได้ออกคำเตือนให้เป็เขตพื้นที่สีเหลือง ซึ่งอาจเพิ่มเป็สีแดงในภายหลั…”
เสียงจากทีวีของร้านข้าง ๆ ดังมาได้พักหนึ่งก่อนจะถูกฝนกลบอย่างรวดเร็ว
สำหรับร้านหนังสือแล้ว ไม่น่าจะมีลูกค้าคนไหนแวะเข้ามาในสภาพอากาศเช่นนี้ได้
"เฮ้อ"
หลินเจี๋ยพลิกกระดานไม้ที่ด้านหลังประตูเปลี่ยนเป็ ‘เปิด’
แน่นอนว่าคนมีลูกค้าไม่มากด้วยสภาพอากาศเช่นนี้ และวันนี้ก็คงจะกลายเป็วันที่เงียบงันสำหรับร้านหนังสือของเขาเช่นเคย
'แทนที่จะเปิดร้าน ทำงานน่าเบื่อที่คงจะไม่มีลูกค้า ทำไมไม่กลับไปนอนต่อที่บ้านซะล่ะ' นี่อาจเป็สิ่งที่คนส่วนใหญ่คิด
"แต่จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าร้านปิดแล้วมีคน้าที่หลบฝนผ่านมาล่ะ?"
หลินเจี๋ยหยิบหนังสือจากชั้นวาง เดินไปที่เคาน์เตอร์ จุดตะเกียงให้แสงไฟอุ่น ๆ เบา ๆ ส่องออกมา ก่อนจะวางผ้าเช็ดตัวไว้ข้าง ๆ ชงชาร้อนสองถ้วย ก่อนที่จะนั่งลงด้านหลังเคาน์เตอร์
เขาพลิกหนังสือไปยังหน้าที่อ่านค้างไว้ แล้วจึงผลักถ้วยชาร้อนผ่านเคาน์เตอร์ ราวกับส่งต่อให้ผู้มาใหม่
หนังสือและชาร้อนหนึ่งถ้วย
นี่คือสิ่งที่จำเป็ในการทำให้ร่างกายและจิติญญาของผู้คนที่ผ่านไปมาอบอุ่นขึ้น
หลินเจี๋ยจิบชาด้วยรอยยิ้ม
เขาก็แค่คนโรแมนติกที่มีจิตใจดีทั่ว ๆ ไป เป็คนธรรมดา ๆ ที่ลูกค้าของเขาต่างรู้จักกันในฐานะผู้ชายที่ซื่อสัตย์ ที่ปรึกษาปัญหาชีวิต และผู้เชี่ยวชาญในการพูดคุยเปิดใจ
ยังไงซะ ชีวิตที่ดีก็ควรเต็มไปด้วยความคาดหวัง ใช่ไหมล่?
---
ครึก!
ภายในตรอกแห่งหนึ่ง ท่ามกลางสายฝน จี้จือซู่หักคอของชายที่เธอกำลังบีบคออยู่ อย่างไรก็ตามการต่อสู้นั้นยังไม่จบ หญิงสาวหันกลับไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมชักดาบออกมาตัดคอชายอีกคน
ฟึ่บ...
หัวของชายคนนั้นร่วงลงกับพื้น โดยที่ดวงตายังคงเบิกกว้าง
เมื่อจัดการศัตรูเรียบร้อย จี้จือซู่ก็ผลักร่างทั้งสองให้พ้นทาง ก่อนจะเดินออกจากตรอกไป กองศพที่มีซากมากกว่าสิบศพถูกทิ้งไว้เื้ั จากนั้นพวกมันก็ค่อย ๆ ลุกไหม้กลายเป็เถ้าถ่าน
นี่คือผลพวงจากการต่อสู้ในตรอกแห่งนี้
เืที่ไหลซึมผ่านชุดเดรสสีดำของเธอในระหว่างการต่อสู้ได้หยดลงบนพื้น ระเหยกลายเป็ไอก่อนจะถูกฝนซัดหายไป
อุณหภูมิร่างกายของหญิงสาวเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ขณะที่เืและกล้ามเนื้อของเธอเริ่มกระตุก ย้ำเตือนเ้าของร่างอย่างเ็ปถึงอาการาเ็และซี่โครงที่หักไป
แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับจี้จือซู่เลย
ในฐานะนักล่าที่ฉีดเือสูรเข้าสู่กระแสเื เวลาเพียงชั่วโมงเดียวก็เพียงพอที่เธอจะฟื้นตัวจากอาการาเ็ดังกล่าว
"เวลา เรา้าที่พักฟื้น"
จี้จือซู่มองไปข้างหน้า
ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ แสงสลัวจากร้านหนังสือส่องออกมาผ่านหน้าต่างกระจก จนสามารถเห็นชั้นหนังสือที่เรียงรายเป็แถว ๆ ได้
นอกจากร้านหนังสือแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างในบริเวณนั้นล้วนมืดสนิท...
แม้ว่าจะมีร้านค้าอีกมากในบริเวณใกล้เคียง แต่ด้วยสภาพอากาศเช่นนี้ นี่เป็เพียงร้านเดียวที่เปิดอยู่
ป้ายแขวนที่ทางเข้า ระบุว่า ‘เปิด’ และขั้นบันไดที่ถูกยกระดับขึ้นมาจากพื้นเพื่อให้เข้าถึงได้ง่ายที่ทางเข้าของร้านดูไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมแถบนี้ ซึ่งที่บังเอิญยิ่งกว่านั้น ก็คือมันตั้งอยู่ตรงข้ามกับตรอกที่เธอเดินออกมาอย่างน่าประหลาด
“นี่มันเป็แค่เื่บังเอิญหรือเป็กับดักกันแน่?”
น่าเสียดายที่จี้จือซู่ไม่มีเวลาจะมาคิดทบทวนใด ๆ หญิงสาวรู้ดีว่าศัตรูของเธอสามารถตามล่าตนเองด้วยประสาทััอันเฉียบคม และสามารถไล่ล่าเธอได้ราวกับฉลาม แม้จะเป็ในสภาพอากาศฝนตกหนักเช่นนี้
เธอต้องหาที่ซ่อนโดยเร็วที่สุด เพื่อซื้อเวลาให้เพียงพอสำหรับการฟื้นตัว
ชิ้ง!
ใบมีดยาวในมือของจี้จือซู่หดกลับเข้าไปในกลไกของมัน กลายเป็ไม้เท้าโลหะสีดำธรรมดา ๆ ในชั่วพริบตา จากนั้นหญิงสาวก็รีบเดินไปยังร้านหนังสือท่ามกลางสายฝน และเปิดประตู
ภายในร้านหนังสือนั้นเงียบสงบมาก จี้จือซู่ก้าวเข้ามาพร้อมกับไม้เท้าในมือ เธอใช้เวลาไม่นานนักในการมองหาเ้าของร้านหนังสือแห่งนี้
ดูเหมือนว่าเ้าของจะเป็ชายหนุ่มในชุดสีดำสนิทที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ ตรงกันข้ามกับผมสีเข้มและยุ่งเล็กน้อยของเขา ผิวของเขาค่อนข้างซีด นิ้วเรียวของเ้าตัวกำลังถือถ้วยชา ในขณะที่อีกมือหนึ่งกำลังพลิกหน้าหนังสืออย่างระมัดระวัง
มีถ้วยชาอีกใบวางอยู่บนเคาน์เตอร์โดยที่ยังมีไอน้ำหมุนวนอยู่ ทว่ากลับไม่มีใครอยู่บนเก้าอี้สูงรับรองแขกหน้าเคาน์เตอร์นั้นเลย
จี้จือซู่รู้สึกประหลาดใจมาก มันราวกับว่าถ้วยชาและที่นั่งนั้นได้ถูกเตรียมเอาไว้สำหรับเธอโดยเฉพาะ ความรู้สึกแปลก ๆ นี้ทำให้หญิงสาวรีบกวาดสายตามองไปทั่วทั้งร้านหนังสืออย่างรวดเร็ว
มันแคบมาก
นอกจากจะเต็มไปด้วยชั้นหนังสือที่อัดแน่นแล้ว ยังมีหนังสืออีกหลายเล่มวางทับกันเป็กองเกลื่อนไปทั่วพื้น ครึ่งหนึ่งของบันไดที่นำไปสู่ชั้นสองถูกชั้นหนังสือวางขวางไว้ และหน้าต่างส่วนใหญ่ก็เต็มไปด้วยฝุ่น ทำให้เกิดบรรยากาศที่ชวนให้รู้สึกขนลุก
แหล่งกำเนิดแสงเพียงแหล่งเดียวในร้านหนังสืออันมืดมิดแห่งนี้คือตะเกียงที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ อีกทั้งชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างหลังเคาเตอร์เองก็มีบรรยากาศแห่งความลึกลับแผ่ออกมา
นั่นก็เพราะที่เคาน์เตอร์มีผ้าเช็ดตัวเตรียมเอาไว้อยู่เสียด้วย…
ติ๋ง! ติ๋ง!
น้ำหยดไหลลงมาจากตัวของจี้จือซู่ผู้เปียกโชก ผมที่เปียกปอนของเธอติดอยู่ที่คอ ในขณะที่ชุดกระโปรงสั้นก็เผยให้เห็นผิวอันขาวเนียนและอ่อนนุ่ม
"ยินดีต้อนรับ" หลินเจี๋ยเงยหน้าขึ้นมองพร้อมด้วยแสงสีเหลืองอันอบอุ่นที่สะท้อนข้างในั์ตาสีดำของเขา
ชายหนุ่มผลักถ้วยชาร้อนไปทางจี้จือซู่ด้วยรอยยิ้ม
"ดูเหมือนว่าการรอคอยอันยาวนานของฉันจะไม่ได้สูญเปล่าสินะ ฝนที่กำลังตกหนักนี้ได้พัดพาลูกค้าคนสวยเข้ามาที่ร้านหนังสืออันต่ำต้อยของฉันเสียแล้ว"
การชมเชยความงามของลูกค้า ถือเป็ส่วนหนึ่งของการบริการที่ดี
หญิงสาวตรงหน้าหลินเจี๋ยนั้นเป็สาวงามอย่างไม่มีข้อกังขา แม้ตัวจะเปียกโชก แต่รูปลักษณ์อันสวยงามดั่งประติมากรรมที่ถูกสลักอย่างประณีต และผิวสีขาวปานงาช้าง ก็ยังคงชัดเจนภายใต้แสงสลัว ทำให้การรอคอยของเขารู้สึกคุ้มค่า
ดูเหมือนว่าลูกค้ารายนี้้าการพูดคุยแบบจริงใจ บางทีเราอาจจะได้เพื่อนใหม่ในวันนี้…ไม่สิ บางทีวันนี้เราอาจจะได้ลูกค้าประจำรายใหม่เลยก็ได้?
นี่ไม่ใช่ความคิดของนักธุรกิจโลภมากอย่างแน่นอน มีแค่ความห่วงใย และความปรารถนาดีจากใจจริง ๆ นะ!
ขณะเดียวกันจี้จือซู่มองมาที่ถ้วยชาตรงหน้าด้วยรูม่านตาที่หรี่ลง
‘การรอคอยอันยาวนาน’ ...นี่หมายความว่าชายหนุ่มคนนี้รู้เื่ของเธอและกำลังรอคอยการมาถึงของเธองั้นเหรอ? หรืออาจจะมีแรงจูงใจอื่นอยู่เื้ั?
ไม่ว่าจะมองมุมไหน ร้านหนังสือแห่งนี้ก็เต็มไปด้วยความแปลกประหลาด จังหวะที่บังเอิญจนน่าแปลก และสีหน้าไม่สะทกสะท้านต่อสิ่งใดของชายหนุ่มเ้าของร้าน ต่างก็บ่งบอกให้เห็นว่าสิ่งต่าง ๆ ไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น
เขามาจาก หอพิธีกรรมต้องห้าม? สมาคมแห่งสัจธรรม? หรือว่าหนึ่งในสมาชิกของวัลเพอร์กิส?
จี้จือซู่ตื่นตัวขึ้นมาทันที เธอค่อย ๆ เลื่อนนิ้วไปยังปุ่มที่เปิดใช้งานกลไกของไม้เท้าสีดำ หากชายหนุ่มปริศนาคนนี้เคลื่อนไหวล่ะก็ ไม้เท้าสีดำนี้ก็จะแปรสภาพเป็ใบมีดสังหารแทงทะลุกะโหลกของเขาในทันที
“คุณกำลังรอฉันอยู่งั้นเหรอ?” หญิงสาวนักล่าถาม ซึ่งหลินเจี๋ยก็ตอบกลับคำถามนั้นด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน
"ใช่ ฉันคิดว่าโชคชะตาทำงานด้วยวิธีที่น่าอัศจรรย์ นำคนแปลกหน้าสองคนมารวมตัวกันได้อย่างคาดไม่ถึง"
หลินเจี๋ยชี้ไปที่เคาน์เตอร์ก่อนจะพูดต่อ “ใช้ผ้าขนหนูผืนนี้เช็ดตัวให้แห้งได้ตามสบาย ไม่ต้องกังวลไป ฉันยังไม่ได้ใช้มัน ว่าแต่คุณอยากจะให้ฉันเปิดเครื่องทำความร้อนให้ไหม?”
จี้จือซู่หยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาอย่างลังเลและส่ายหัว "ไม่เป็ไร"
เมื่อมองไปที่ลูกค้าใหม่ หลินเจี๋ยก็สังเกตเห็นคิ้วที่พันกันจนแน่นของเธอ จากประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เขาสันนิษฐานว่าหญิงสาวคนนี้คงจะเจอเื่แย่ ๆ หรืออุปสรรคในชีวิตมาแน่ ๆ ดังนั้นชายหนุ่มจึงกระแอมในลำคอและถามออกไป
“ดูจากสภาพแล้ว ดูเหมือนว่าคุณน่าจะมีปัญหาบางอย่างรังควานใจอยู่ใช่ไหม?”
189
