ในขณะที่เหยาหงซีกำลังคิดวางแผนการในอนาคตก็มีเสียงดังเอะอะขึ้น
“ ท่านพี่ข้าเป็ห่วงคิดว่าท่านจะฆ่าตัวตายไปแล้วซะอีกแต่ดูท่านพี่จะแข็งแรงดีเหมือนเดิม ”เหยาหนานมองไปทางเหยาหงซีั้แ่หัวจรดปลายเท้ายด้วยสายตาที่เหยียดหยาม
“ ข้ามิเป็ไร ในเมื่อเ้ามิมีเื่ใดแล้วก็เชิญไปซะแล้วก็อย่ามาทำตัวเสียงดังเหมือนควายออกลูกอีก มันน่าอาย ”เหยาหงซีพูดขึ้นด้วยนำเสียงไร้อารมณ์ นางไม่มองไปทางเหยานานด้วยซ้ำ
‘ พวกนี้น่ารำคาญจริง ๆปล่อยให้ข้าอยู่เงียบ ๆ บ้างไม่ได้รึไง ’เหยาหงซีคิด ในขณะเดียวกับก็โบกมือไล่ให้เหยานานออกไป
“ นี่เ้าทำท่าทีเช่นนี้โบกมือไล่ข้าเหมือนไล่คนรับใช้ได้ยังไง ”
เหยาหงซีเลิกคิ้วขึ้นมองไปทางเหยานาน “โอ๋ ดูเหมือนหน้ากากจะหลุดออกเยอะแล้วนะ ”
“ เหอะที่ข้ามาวันนี้ก็จะมาบอกเ้าให้ตัดจากคุณชายซะ ถึงเ้าจะทำตัวแปลก ๆทำทีเป็ไม่สนใจ คุณชายก็ไม่หันมาสนใจผู้หญิงน่าตาทุเรศเช่นเ้าหรอกมีแต่ข้าที่สวยเพียบพร้อมที่คู่ควรเป็ฮูหยินเอกคุณชายแต่เพียงผู้เดียวตอนนี้ข้ามีสัญญาแต่งงานอย่างเป็ทางการแล้วเ้าก็อย่าได้ไปทำตัวทุเรศรบกวนคุณชายอีก ”เหยาหนานพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก
“ อ๋อที่เ้ามาตอนนี้ก็เพียงเพื่อโอ้อวดข้ารึ ข้าดีใจด้วยดูเหมือนเ้าจะแก้ปมที่เป็แค่ลูกอนุได้แล้วตอนนี้มีโอกาสเป็ฮูหยินเอก ก็ขออวยพรให้โชคดี ถ้าเขาจะแต่งตั้งลูกอนุเป็ฮูหยินเอกเข้าตระกูลก็ต้องยอมรับว่าเขาคงหลงใหลเ้าจริง ๆ ” เหยาหงซีพูดขึ้นพร้อมปรบมือให้เหยาหนาน
“ นี่เ้า!! ”
เหยาหงซีเดินไปหาเหยาหนานพร้อมเอามือกดลงไปในไหล่ของนาง
“ โอ๊ย!! ” เหยาหนานเริ่มรู้สึกแปลกๆ ทำไมกันปกตินางนี้ต้องร้องไห้อ้อนวอนข้าแล้วสิ แล้วแรงที่กดมาไปเอามาจากไหนกัน
“ เมื่อแต่งงานไปแล้วเ้าก็ต้องระวังด้วยนะว่าจะมีอีตัวที่ไหนแอบคลานขึ้นเตียงของสามีเ้า ตัวเ้าที่นับวันยิ่งแก่ลงแต่กลับมีเด็กสาวสวยเกิดขึ้นมาใหม่ไม่รู้จบ ยิ่งคนอย่างแม่เ้าอย่าให้ข้านับพวกมันมีมากกว่าเห็บหมัด ”
เหยาหงซีกดแรงไปที่ไหล่ของเหยาหนานมากขึ้นเรื่อยๆ จนนางล้มลงไปจึงปล่อยมือ
“ แล้วเ้าก็ไม่ต้องห่วงว่าข้าจะไปยุ่งวุ่นวายข้าชอบเห็นผู้คนทำตามความฝันสำเร็จ มันช่างสวยงามยิ่งนัก ”เหยาหงซียิ้มอย่างสยดสยอง
เหยาหงซีนึกในใจ ‘แต่มันจะสวยงามมากขึ้น เมื่อพวกเขาตกลงมา แค่คิดก็ทำให้ใจสั่นแล้วช่างเป็ความรู้สึกที่ดีจริง ๆ ’
คนรับใช้ที่เหยาหนานนำมาด้วย เมื่อเห็นเหยาหนานล้มลงไปจึงได้สติรีบเข้าไปช่วยพยุงเหยาหนานขึ้นมา
เหยาหนานเมื่อเห็นแบบนี้ก็โมโหตบหัวคนรับใช้ “ ชักช้าอะไรอยู่ ไปจัดการนาง ”
“ เ้าค่ะ คุณหนู ”
เซหยู่ที่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบมาขวางไว้ทำให้เกือบโดนคนรับใช้นั่นตบเอา เป็เหยาหงซีที่รีบดึงเซหยู่ให้หลบไปทำให้นางรอดพ้นจากการโดนตบ
“ คุณหนูเ้าคะ ”เซหยู่มองไปทางเหยาหงซีด้วยความเป็ห่วง
ถึงแม้เหยาหงซีจะทำตัวแปลกไป แต่เมื่อดูแล้วคุณหนูของตัวเองดูไม่เศร้าเหมือนเมื่อก่อนนางก็ดีใจแล้ว ตอนนี้คุณหนูจะถูกทำร้ายอีก นางทำได้เพียงรับแทนเพราะถ้าโต้ตอบคุณหนูอาจโดนหนักกว่าเดิม
“ เซหยู่นับแต่ตอนนี้มันจะไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกเ้าเพียงยืนอยู่ข้าง ๆ ข้าก็พอ ข้าจะเป็คนปกป้องเ้าเอง เมื่อก่อนลำบากเ้าแล้ว” เหยาหงซีพูดกับเซหยู่ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
หลังจากนั้นเหยาหงซีไม่รอช้าถีบไปที่ท้องของคนรับใช้คนนั้นทันที จงนางล้มลงไป
“ เป็แค่คนรับใช้บังอาจคิดจะทำร้ายคุณหนูใหญ่ ” เสียงของเหยาหงซีดังลั่นแต่เพราะจวนที่เหยาหงซีอยู่นั้นไกลจากผู้คนจึงทำให้ไม่มีใครได้ยินเื่ที่กำลังเกิดขึ้น
คนรับใช้เริ่มกลัวเหยาหงซีทำได้แค่นั่งตัวสั่น ไม่กล้าพูดหรือทำอะไร
เหยาหงซีไม่สนใจนางอีกเดินไปหาเหยาหนานได้ แล้วตบไปที่หน้าเหยาหนานถึง 2 ครั้ง
เพียะ เพียะ!!
“ เป็แค่ลูกอนุกล้าดียังไงทำผิดกฎตระกูล สั่งให้คนรับใช้มาทำร้ายข้า ส่วนขยะที่ข้าทิ้งไปแล้วในเมื่อเ้าอุตส่าห์ไปคุ้ยมันขึ้นมากินต่อ ข้าก็ไม่อยากจะสนใจ และอย่ามาโอ้อวดกับข้าอีกมันทุเรศ” เมื่อเหยาหงซีพูดจบก็ถีบนางไป
เหยาหนานตอนนี้ไม่มีแล้วสาวสวยน่ารักน่าตาอ่อนหวาน มีแต่สาวหน้าบวมเพราะโดนตบ ที่กำลังแสดงสีหน้าโกรธแค้นออกมานางรีบลุกและกำลังง้างมือจะตบเหยาหงซี แต่เมื่อเห็นเหยาหงซีมองมา นางก็รู้สึกกลัวจนลดมือลงและ รีบเดินออกไป
“ คุณหนูรอบ่าวด้วยเ้าค่ะ ” คนรับใช้ที่เห็นว่าตัวเองโดนเ้านายทิ้งไว้ก็รีบวิ่งตามไปทันที
เมื่อเห็นพวกนั้นจากไปเซหยู่ก็รีบถามเหยาหงซี“คุณหนูเจ็บไหมเ้าคะ ”
“ ข้าเจ็บมือเจ็บเท้าไปหมด ” เหยาหงซีพูด
“ งั้นบ่าวไปเอายาทามาให้นะเ้าคะ” เซหยู่พูดขึ้นด้วยความร้อนใจ กลัวว่าเหยาหงซีจะเจ็บมาก
“ ไม่เป็ไรเ้าอยู่นี่แหละ ” เหยาหงซีลูบหัวเซหยู่อย่างอ่อนโยน
“ งั้นเรารีบหนีดีไหมเ้าคะคุณหนูทำแบบนั้นไป พวกเขาต้องมาทำร้ายคุณหนูอีกแน่เ้าค่ะ ”
“ เซหยู่เ้าเชื่อใจข้า่นี้พวกนั้นคงไม่ว่างมาหาเื่ข้าหรอก ”เหยาหงซีพูดด้วยความมั่นใจ
“ ข้าเชื่อคุณหนูเ้าค่ะ ” เมื่อเซหยู่ได้ยินแบบนั้นก็ดีใจว่าคุณหนูจะไม่เป็อะไร
เหยาหงซีคิดในใจ ‘หวังว่านางจะชอบของขวัญที่ข้ามอบให้ ’พร้อมยิ้มไปยังทางที่เหยาหนานเดินออกไป
5K
