กว่าตระกูลไป๋จะทราบเื่ราวเหม็นโฉ่นี้ ก็ตอนวันที่หวังเซี่ยหยางมาสู่ขอไป๋ซู่ซินแล้วโดยไป๋เจียวเหมยอิจฉาพี่สาวเป็อย่างมากเนื่องจากหวังเซี่ยหยางนั้นมีหน้าตาที่หล่อเหลาแถมสินสอดทองหมั้นที่ได้รับก็คือปิ่นทองพร้อมเงินห้าเหรียญทองซึ่งเรียกได้ว่ามากที่สุดในหมู่บ้าน ส่วนสินเดิมของไป๋ซู่ซินนั้นนางหลิวจิ่นเหยียนและนางหลินฮวาให้เพียงผ้าสองพับเท่านั้นเองโดยอ้างว่าหากให้นางเยอะ นางจะใช้จนหมด
หลังจากที่ไป๋ซู่ซินตบแต่งเข้าตระกูลหวังแล้วเดือนแรกๆ ไป๋ซู่ซินก็ทำตัวเรียบร้อย แสร้งทำเป็รักลูกเลี้ยง เชื่อฟังพ่อสามี ตั่กหลังมานี้นางเริ่มรู้สึกแปลกใจว่าทำไมลูกเศรษฐีถึงมาอาศัยอยู่ในบ้านที่ขนาดใหญ่กว่าบ้านเดิมของนางนิดเดียวอีกทั้งสามีและพ่อสามียังต้องไปรับจ้างก่อสร้าง แบกของในเมืองอีก นี่มันไม่ถูกต้อง!
จวบจนนางเก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่ จึงได้ตัดสินใจเอ่ยปากถามสามีแต่หวังเซี่ยหยางนั้นไม่ยอมพูดอะไร จริงๆ แล้วั้แ่แต่งงานกัน หวังเซี่ยหยางไม่พูดคุยไม่แตะเนื้อต้องตัว ไม่แม้แต่จะมองหน้าหญิงสาวแสนร้ายกาจคนนี้เลยด้วยซ้ำพอเห็นสามีไม่ยอมพูดนางจึงไปถามพ่อสามีแทน และคำตอบที่ได้ก็คือตระกูลหวังนี้ไม่ใช่เศรษฐีมีเงินถุงเงินถังที่ไหนเป็แค่ชาวบ้านธรรมดาที่ย้ายมาจากหมู่บ้านอื่นเท่านั้นส่วนสินสอดที่ให้นางนั้นเป็ของที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษรวมถึงเงินออมทั้งหมดของครอบครัวด้วยซึ่งแน่นอนว่าหวังซีห่าวไม่ได้พูดความจริงออกไปทั้งหมดซะทีเดียวเพราะพื้นเพของตระกูลหวังอย่างไรก็ต้องเป็ความลับที่บอกใครไม่ได้โดยเฉพาะคนร้ายกาจอย่างไป๋ซู่ซิน
พอไป๋ซู่ซินรู้ดังนั้นจึงเกิดการคุ้มคลั่งและด้วยเห็นว่าตระกูลหวังทั้งหมดไม่มีใครปลุกพลังปราณได้สักคนนี่มันไร้ค่ายิ่งกว่านางอีกไม่ใช่หรือ นางรู้สึกรับไม่ได้ที่ต้องมาอยู่ในครอบครัวที่รวบรวมคนไร้ค่าเช่นนี้และนางยังต้องมามีลูกเลี้ยง ต้องมาใช้ชีวิตยากจนข้นแค้นนี่มันไม่ได้ต่างจากครอบครัวไป๋เดิมเลยเผลอๆ การอาศัยอยู่ที่บ้านหวังยังลำบากกว่าที่นางเคยใช้ชีวิตมาก่อนหน้านั้นอีก
หลังจากที่ทราบเื่ราวจากปากของหวังซีห่าวพ่อสามีไป๋ซู่ซินก็เปลี่ยนไปเป็คนละคน จะเรียกว่าต่างจากเดิมก็ไม่ถูกเสียทีเดียวต้องเรียกว่ากลับมาเป็คนเดิมที่เลิกเสแสร้งถึงจะถูก นางไม่ทำงานทำการเริ่มใช้ความรุนแรงกับลูกเลี้ยง ด่าทอคนในครอบครัวหวัง
หลายๆ ครั้งนางแอบกลับบ้านเดิมเพื่อไปหาแม่เลี้ยงหลิวจิ่นเหยียน เพราะนางคิดว่าคนที่จริงใจกับนางมากที่สุดคือแม่เลี้ยงแต่ครอบครัวไป๋ไม่อยากต้อนรับนางเท่าไรนักโดยนางหลิวจิ่นเหยียนแนะนำให้ไป๋ซู่ซินไปขโมยเงินของครอบครัวหวังมาปรนเปรอความสุขให้กับครอบครัวเดิม
ไป๋ซู่ซินจึงใช้เงินอย่างฟุ่มเฟือยซื้อชาดทาปากทาแก้ม แต่งหน้าหนาเตอะ และหัดเขียนคิ้วโก่งดั่งคันศรโดยการแต่งหน้าแบบนี้ได้รับคำแนะนำและคำชมจากน้องสาวที่ชมว่าแต่งแบบนี้แล้วงดงามยิ่งนักและที่สำคัญนางกำลังวางแผนจะจับผู้ชายคนใหม่ ส่วนเงินสินสอดที่ได้รับจากหวังเซี่ยหยางนั้นนางหลิวจิ่นเหยียนบอกว่าจะเก็บไว้ให้นาง แต่ใครจะรู้ล่ะนางเฒ่าเ้าเล่ห์เก็บไว้เป็สินเดิมให้ลูกสาวตัวเองและไม่มีทางคืนให้กับไป๋ซู่ซินเด็ดขาด
ระหว่างที่ไป๋ซู่ซินคิดจะกลับบ้านเดิมเพื่อไปเอาสินสอดที่ได้จากหวังเซี่ยหยางและกำลังเตรียมตัวหนีออกจากบ้านหวังเพื่อไปจับผู้ชายคนใหม่นั้นนางได้เดินไปเรื่อยๆ แต่ระหว่างทางก็มีรถม้าวิ่งเข้าชนอย่างรุนแรงจนนางแน่นิ่งกลางถนนซึ่งการกระทำนี้ผู้ที่อยู่เื้ัก็คือไป๋เจียวเหมย แต่ไป๋ซู่ซินคนเก่านั้นไม่มีโอกาสที่จะทราบเื่นี้เลยกว่าจะมีชาวบ้านมาพบนางก็หายใจรวยรินแล้ว ชาวบ้านจึงรีบนำนางไปส่งครอบครัวหวังทันที
พอหวังเซี่ยหยางทราบเื่ก็ใมากถึงแม้นางจะร้ายกาจอย่างไรก็ขึ้นชื่อว่าเป็ภรรยา เขานั้นไม่ได้อยากให้นางตายแต่ด้วยเงินทั้งหมดที่มีถูกไป๋ซู่ซินขโมยไปหมดสิ้นแล้ว หวังเซี่ยหยางจึงไปหยิบยืมเงินสหายที่ทำงานแบกหามด้วยกันแต่ก็ได้มาเพียงน้อยนิด หวังเซี่ยหยางได้หามไป๋ซู่ซินขึ้นเกวียนแล้วจ้างเกวียนไปส่งที่โรงหมอ พอไปถึงโรงหมอ หมอก็ได้ตรวจดูอาการของไป๋ซู่ซินพบว่าอวัยวะภายนอกบอบช้ำไม่มาก มีาแไม่เยอะแต่ปัญหาอยู่ที่อวัยวะภายในที่เสียหายอย่างหนักจนร่างกายได้ดึงพลังธาตุไปประคองอวัยวะจนพลังธาตุเหือดแห้ง ถ้าไม่ได้เทียบยาขั้นเซียนที่เคยมีบันทึกไว้ในตำราโบราณ หรือยาอายุวัฒนะชั้นดีคงไม่มีทางฟื้นขึ้นมาได้ และท้ายที่สุดคงจะสิ้นใจในอีกไม่กี่วันนี้ และด้วยความที่นางไม่ฟื้นแบบนี้จะให้กินยาก็ทำไม่ได้ถึงจะทำได้แต่ด้วยอาการและจำนวนเงินที่หวังเซี่ยหยางมีก็จะได้แค่เทียบยาสมุนไพรราคาถูกที่ใช้สำหรับบำรุงธรรมดาๆ เท่านั้น
ตัดภาพกลับมาที่ซู่ซินในตอนนี้ที่ได้รับรู้ความเป็มารวมถึงความจริงเกี่ยวกับแม่เลี้ยงและน้องสาวของเ้าของร่างนี้ว่าได้ทำร้ายไป๋ซู่ซินจนร้ายแรงมากเพียงใดนางก็รู้สึกโกรธแค้นเป็อย่างมาก แต่ตอนนี้คงจะยังทำอะไรไม่ได้ส่วนความลับของครอบครัวหวังนั้น ดูเหมือนท่านเทพแห่งชะตาจะไม่ได้เอ่ยถึงว่าครอบครัวนี้มีความเป็มาอย่างไร
หากไป๋ซู่ซินจำไม่ผิดท่านอาจารย์บอกว่าจะให้นางได้คู่ครองสูงศักดิ์ไม่ใช่หรือ นี่ก็แสดงว่าครอบครัวนี้อาจมีพื้นเพที่ไม่ธรรมดาและอาจมีความเกี่ยวข้องกับเชื้อพระวงศ์ก็เป็ได้หรือว่านางอาจต้องเลิกลากับหวังเซี่ยหยางแล้วมีสามีใหม่ เอาล่ะถือว่าเป็ลิขิต์ตอนนี้นางจะทำอย่างไรดี คนอื่นคงสงสัยแน่ว่าเหตุใดนางจึงยังไม่ตาย เพราะนี่นางสลบไปสามอาทิตย์เต็มๆแล้วจู่ๆ ฟื้นขึ้นมา หากไม่สงสัยก็คงแปลก แต่จะทำอย่างไรได้ คงต้องแกล้งปล่อยเบลอไปละกัน
‘แล้วนี่ข้าจะทักทายเด็กพวกนี้อย่างไรดีสวัสดีจ้า ทำไรอยู่ นข้าวหรือยัง อย่างนั้นหรือ ไม่ได้ๆเอาเป็ว่าพูดเื่อาหารดีกว่าเค้าบอกว่าอาหารทำให้เกิดมิตรภาพเผื่อเด็กพวกนี้จะรู้สึกดีกับข้าขึ้นมาบ้าง’
เมื่อคิดได้ดังนั้นไป๋ซู่ซินจึงเอ่ยแบบอ้อมแอ้มว่า “ข้าหิวแล้ว”
‘ฮืออออถึงจะพูดว่าอยากหาเื่คุยเกี่ยวกับอาหาร แต่ข้าก็ไม่รู้จะพูดอะไรนี่นา’
“รอสักประเดี๋ยว ข้าจะไปทำต้มข้าวต้มให้”เด็กชายที่แลดูโตสุดเอ่ยขึ้นอย่างห้วนๆ
‘นี่ก็คงเป็คนนึงที่เ้าเคยทำเลวร้ายกับเค้าใช่หรือไม่? ไป๋ซู่ซิน’ ไป๋ซู่ซินคิดอย่างขมขื่นใจ
เด็กคนนี้เป็ลูกชายคนโตของหวังเซี่ยหยางอายุแปดหนาว มีนามว่า ลั่วหาน ส่วนแฝดผู้หญิงที่เป็คนปลุกเธอนั้นชื่อ เหมยอิงอายุเจ็ดหนาวแฝดชายอีกคนมีนามว่าฉีโต๋วอายุเท่ากับเหมยอิง ส่วนสามีของร่างนี้หวังเซี่ยหยางอายุ 24หนาว หวังเซี่ยหยางแต่งงานครั้งแรกตอนอายุ 15 หนาวภรรยาคนแรกของหวังเซี่ยหยางสิ้นใจเนื่องจากการคลอดลูกแฝด หวังเซี่ยหยางจึงไม่ได้คิดจะแต่งงานอีกแต่ก็เกิแหตุการณ์ผีผลักจนมาเจอกับไป๋ซู่ซินจอมวางแผนนั่นเอง
ผ่านไปหนึ่งเค่อ ข้าวต้มก็ถูกยกเข้ามา
‘นี่เรียกว่าข้าวต้มจริงๆ ใช่ไหมเนี่ยเหมือนอย่างนิยายพูดไว้ไม่มีผิด ในชามมีแค่เศษข้าวหักๆ กับน้ำใสจ๋อง เนื้อสักชิ้นก็ไม่มีเลยเ้าค่ะแม้แต่เครื่องเคียง ผักโรยหน้า ก็ไม่มี!!’
ถึงแม้จะคิดอย่างนั้นแต่ด้วยความหิวทำให้ไป๋ซู่ซินคิดอยากจะกินข้าวต้มจนหมดชาม กองทัพต้องเดินด้วยท้อง
‘โอ้ย เจ็บจัง ขยับตัวลำบากยิ่งนักข้าจะทำเช่นไรดี’
“นี่เ้าน่ะ เหมยอิงเ้าป้อนข้าวข้าหน่อยได้หรือไม่?”
หลังจากถูกเรียกชื่อ เหมยอิงก็สะดุ้งเฮือก ด้วยกลัวจะถูกไป๋ซู่ซินดุด่าและรังแกถ้าทำไม่ดีแต่จะขัดคำสั่งก็ไม่ได้
“เดี๋ยวข้าป้อนท่านเองไม่ต้องใช้น้องข้า” ลั่วหานเอ่ยอย่างร้อนรน
“เอาล่ะๆ ใครก็ได้ ข้าหิวแล้ว”
‘โอเค เลิศ!ข้าวต้มอะไรกินได้ไม่ถึงสิบคำก็หมดแล้ว ไม่ใช่เพราะข้ากินไม่ลงหรอกนะ แต่เพราะมันน้อยเกินไปต่างหากเล่า!!’
‘นอกจากจะจืดสนิทแล้ว ข้ายังไม่รู้สึกถึงความอิ่มเลยข้าจะทำเช่นไรดี’ ไป๋ซู่ซินครุ่นคิดอย่างจริงจัง
962
