แมวไม่อยู่หนูร่าเริง

        ตอนที่ 6 ไร้เดียงสา

        เช้าวันรุ่งขึ้น ธานินทร์กลับมาถึงบ้านแต่เช้า เขาเดินเข้ามาในบ้านด้วยท่าทางปกติ

        "อ้าวบอส...กลับมาแล้วเหรอครับ"เสียงยุทธเอ่ยทักทายเจ้านายหนุ่มด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอวดฟันขาวแต่เช้า

        "อือ...อาบน้ำก่อนเดี๋ยวลงมาในครัวทำอะไรกินโคตรหิวเลย"

        "มีหลายอย่างเลยครับ"ธานินทร์พยักหน้าแล้วเดินขึ้นชั้นบนของบ้านไป ทำธุระส่วนตัวตามปกติ

        ทางด้านน้ำหนึ่งเธอลงมารับประทานอาหารเช้าตามเวลาปกติเห็นคุณอาหนุ่มนั่งรออยู่ก่อนแล้วถึงกับงง...กลับมาแล้วเหรอ? เธอคิดในใจ

        น้ำหนึ่งมองหน้าคุณอานิ่งๆ ไม่ได้พูดหรือถามอะไรถึงในใจจะอยากรู้ก็ตาม เธอเลือกที่จะเดินเข้ามาแล้วนั่งลงที่เดิมที่เธอเคยนั่งตอนนี้อาหารบนโต๊ะยกมาเสิร์ฟให้ครบแล้วเรียบร้อย ข้าวก็ตักรอไว้แล้วเหลือแค่ลงมือตักเข้าปากทั้งสองเริ่มลงมือรับประทานอาหาร...ยัยหลานสาวก็เอ่ยพูดกับคุณอาขึ้นมาว่า...

        "คุณอาขา...หนึ่งมีการบ้านที่ทำไม่ได้อยู่หลายข้อเลยค่ะ"น้ำเสียงของเธอค่อนข้างแผ่วเบา รู้สึกเกรงใจไม่รู้ว่าคุณอาทำงานมาเหนื่อยหรือเปล่ากลัวว่าจะไปรบกวนเขามากเกินไปแต่เธอเลือกที่จะบอกเอาไว้ก่อนไม่ได้รีบยังมีเวลาพรุ่งนี้อีกหนึ่งวัน

        "ช่วงบ่ายได้มั้ยอิ่มแล้วว่าจะขึ้นไปงีบสักหน่อย"น้ำหนึ่งอมยิ้มพยักหน้ารับทราบแล้วถามคุณอาต่อว่า...

        "คุณอาไปทำงานมาเหนื่อยมากมั้ยคะ"เสียงเล็กๆเอ่ยถามคนตัวโตตรงหน้าคำว่าทำงานทำให้ธานินทร์หันไปมองคนในบ้านที่อยู่แถวๆนั้นทันทีซึ่งทุกคนก็หลบหน้าหลบตาเดินหนีไปคนละทางสองทาง

        "เหนื่อยอยู่ ง่วงด้วย"

        "ถ้าคุณอาเหนื่อยการบ้านของหนึ่งเอาไว้พรุ่งนี้ก็ได้ค่ะ"เด็กหญิงตอบด้วยรอยยิ้มสดใส วันนี้น้ำหนึ่งดูสดใสกว่าวันที่ผ่านๆมามากแกน่าจะเริ่มปรับตัวได้บ้างแล้ว

        "ไม่เป็นไรอาของีบแค่แป๊บเดียว ตื่นแล้วจะมาสอนให้"เสียงทุ้มเอ่ยบอกหลานสาวตัวเล็กตรงหน้าอย่างนึกเอ็นดู

        "ค่ะ"

        "อาซื้อขนมมาฝากด้วยนะอยู่ในรถลืมเอาลงมา...ยุทธ ยุทธ ไปหยิบขนมในรถมาให้น้ำหนึ่งหน่อยมีของทุกคนด้วยนะ" ในบ้านมีเด็ก เด็กน่าจะชอบกินขนมเขาเห็นว่ามันน่ากินดีจึงซื้อมาฝาก

        "ขนมอะไรเหรอคะ"น้ำหนึ่งได้ยินว่าขนมใบหน้าของแกก็ดูตื่นเต้นทันที

        "เค้กที่โรงแรมน่ะอาเดินผ่านเห็นมันน่ากินดี ก็เลยซื้อมาฝาก"

        "คุณอาไปทำงานที่โรงแรมมาเหรอคะ"ทำงานอีกและ!...ธานินทร์คิดในใจ เขาไม่ค่อยชอบพูดโกหก ถ้าไม่อยากพูด ไม่อยากตอบส่วนมากก็จะเงียบหรือไม่ก็จะพูดเลี่ยงๆเอาเมื่อคืนเขาแค่ไปผ่อนคลายตามประสาผู้ชายโสดมานิดหน่อย

        "ทำไมขี้สงสัยจังเลยอยู่ที่นี่มาได้สักพักแล้ว เป็นยังไงบ้าง" ธานินทร์เปลี่ยนเรื่องคุย

        "ค่ะทุกคนในบ้านใจดีกับหนึ่งมากยกเว้นคุณอา"

        "ขนมครับ คุณหนู"เป็นจังหวะที่ยุทธเอาจานขนมเค้กมาวางลงให้ที่ด้านหน้าของน้ำหนึ่งพอดี

        "ไม่ต้องกิน"คุณอาแกล้งหยิบจานขนมเค้กที่ยุทธเอามาวางให้ยกลอยขึ้นทันที

        "เอ๊ะ!"

        "พูดใหม่ก่อน..."ใบหน้าของคุณอามีรอยยิ้มบ่งบอกว่าเขาแค่แกล้งน้ำหนึ่งเล่นเท่านั้น

        "คุณอาก็ใจดีค่ะไปทำงานทั้งคืนขากลับยังมีน้ำใจแวะซื้อขนมมาฝากหนึ่งด้วย" ไปทำงานอีกและ!ฟังแล้วรู้สึกแปลกๆยังไงก็ไม่รู้ แต่ธานินทร์ก็ยอมวางขนมเค้กจานนั้นลงให้ส่วนชบากับยุทธแอบหัวเราะกันคิกคักสองคนเบาๆ กับประโยคเมื่อสักครู่นี้ของน้ำหนึ่งทำเอาธานินทร์ต้องหันไปมองสองคนด้วยสายตาดุๆ

        "โอ้โห...น่ากินจังเลย"น้ำเสียงดีใจของน้ำหนึ่งทำให้ธานินทร์เบนสายตากลับมาสนใจเด็กหญิงตรงหน้าต่อ

        "ขนมชิ้นเมื่อคืนอร่อยมั้ยครับบอส"ยุทธยังนึกสนุกอยู่ เอ่ยแซวเจ้านายของเขาด้วยน้ำเสียงขี้เล่น

        "ไอ้ยุทธ!"ห้ามพูดต่อหน้าเด็ก! ธานินทร์ส่งสายตาด่ากลับไป แต่ก็ไม่ได้จริงจังนักคำถามนี้เขายินดีตอบถ้าตรงนี้ไม่มีเด็กผู้หญิงนั่งอยู่ด้วยส่วนน้ำหนึ่งตอนนี้แกกำลังเพลิดเพลินอยู่กับเค้กชิ้นตรงหน้าตักเข้าปากอย่างต่อเนื่องท่าทางเอร็ดอร่อย

        "ล้อเล่นครับ...ขอบคุณสำหรับขนมนะครับว่าแต่บอสจะเอาสักชิ้นมั้ยครับ"

        "ไม่เอาๆอิ่มข้าวจะไปนอนแล้ว" เขาหยิบแก้วน้ำยกขึ้นดื่มจากนั้นจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวที่นั่งอยู่แล้วเดินขึ้นชั้นบนไปเลย

        "เย่!!คุณอาไปแล้ว...หนึ่งคิดถึงข้าวกล้องจะแย่ ตอนนี้ข้าวกล้องอยู่ไหนคะ"น้ำหนึ่งทำท่าดีใจ รีบเอ่ยถามหาข้าวกล้องทันที

        "อยู่ในห้องพี่ครับ"เป็นเสียงยุทธช่วยตอบให้ เมื่อคืนชบาเอาข้าวกล้องไปนอนกอดอยู่ในที่นอนด้วย

        "นั่งลงทานด้วยกันสิคะเค้กที่คุณอาซื้อมาอร่อยเนอะ" น้ำหนึ่งตักเค้กเข้าปากไปบ่นไป...บ่นว่าอร่อย

        "อร่อยก็ทานเยอะๆนะคะคุณหนูปกติพี่ไม่เคยเห็นจะได้กินอะไรแบบนี้เลย"ปกติธานินทร์มักจะกลับมาตัวเปล่าแต่วันนี้กลับมีขนมมาฝากน้ำหนึ่งและทุกคนด้วย

        "คุณอาขี้เหนียวเหรอคะ"คำถามของน้ำหนึ่ง ทำให้ชบาต้องรีบส่ายหน้าทันที

        "คิกคิก...ไม่ใช่ค่ะพี่หมายถึงว่าปกติพี่ไม่เคยเห็นคุณนินจะซื้อขนมมาฝากแบบนี้ค่ะส่วนมากเป็นพวกพี่ที่ออกตลาดจะซื้อมาฝากเขามากกว่าค่ะ" ชบาอธิบาย

        "ปกติคุณอาไปทำงานค้างคืนแบบนี้บ่อยมั้ยคะ"ที่ถามไม่ใช่อะไร แค่จะรอกินขนมครั้งหน้าอีกก็เท่านั้น

        "ไม่บ่อยค่ะ แต่ไปทุกเดือนเดือนละครั้งสองครั้งแล้วแต่ค่ะ คุณหนูถามทำไมเหรอคะ" พูดไปยิ้มไปป้าแก้วเริ่มมองหน้าชบา กลัวว่าชบาจะพูดอะไรที่ไม่สมควรออกไป

        "ก็ถ้าคุณอาไปทำงานอีกครั้งหน้าเขาก็จะได้ซื้อขนมอร่อยๆแบบนี้มาฝากพวกเราอีกไงคะ"นี่คือความคิดของเด็ก มันช่างไร้เดียงสาเสียจริง

        "อ๋อ..." ชบาลากเสียงยาวใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุข

        "ชบา..."ป้าแก้วทำเสียงดุๆส่งมา นั่นจึงทำให้ชบาต้องหุบปากลงทันที

        "พี่ยุทธคะ"แววตามีคำถามของน้ำหนึ่งมองมาที่พี่ยุทธ

        "เอ่อคุณหนูพี่ว่าพี่ไปลดน้ำต้นไม้หน้าบ้านดีกว่า อิ่มพอดีเลย"ว่าแล้วยุทธก็ลุกขึ้นแล้วเดินหนีไป วางจานขนมเค้กทิ้งไว้ให้เมียเก็บให้

        "พี่ยุทธเป็นอะไรคะหนึ่งยังไม่ทันได้ถามอะไรเลย ลุกหนีไปซะแล้ว" ชบาได้แต่อมยิ้มส่งไปให้คุณหนูไม่ได้พูดอะไรต่อกลัวป้าแก้วจะเอ็ดเอา

        หลังจากที่น้ำหนึ่งนั่งรับประทานอาหารและขนมจนอิ่มเธอก็ลุกไปเล่นกับข้าวกล้องท่าทางมีความสุขจนลืมเวลาไปเลย ไม่รู้ว่านั่งเล่นอยู่กับข้าวกล้องนานเท่าไหร่แล้วรู้ตัวอีกทีเหมือนมีใครบางคนมายืนมองอยู่

        "คุณอา..."น้ำหนึ่งหน้าซีดทันทีเมื่อรู้ว่าคนที่มายืนมองอยู่เป็นคุณอา...เขาจะว่าเรื่องที่เธอเอาลูกแมวมาเลี้ยงมั้ยนะ

        "ชอบแมวเหรอ..."คนตัวสูงเอ่ยถามคนตัวเล็ก ที่กำลังนั่งเล่นอยู่กับลูกแมวท่าทางมีความสุข

        "ค่ะ มันน่ารักดีหนึ่งขออนุญาตเลี้ยงมันได้มั้ยคะ" น้ำหนึ่งกลัวคุณอาจะว่าเอาเธอจึงรีบเอ่ยขออนุญาตด้วยสีหน้าเศร้าๆกลัวคุณอาจะให้เธอเอาข้าวกล้องไปปล่อย

        "มันเป็นภาระนะตัวเองยังเลี้ยงไม่ได้เลย จะเลี้ยงแมวเนี่ยนะ" เขาบ่น...

        "หนึ่ง...หนึ่งแค่เหงา อยากเลี้ยงมันไว้คุยเล่นเป็นเพื่อนค่ะ"น้ำเสียงน่าสงสารของน้ำหนึ่งทำให้คุณอาที่ไม่ชอบการเลี้ยงสัตว์เป็นอย่างมากแอบถอนหายใจออกมาเบาๆ

        "ชบา!..."ธานินทร์กวักมือเรียกชบาเสียงดังให้เดินเข้ามาหา

        "คุณอาคะ หนึ่งขอร้องอย่าเอามันไปปล่อยเลยนะคะ รถด้านนอกก็เยอะ มันต้องตายหรือไม่ก็ต้องหิวโซแน่ๆ"น้ำหนึ่งรีบพูดขอร้อง หวังว่าคุณอาจะเมตตา

        "แล้วใครบอกว่าอาจะให้ชบาเอาไปปล่อยอาจะให้ชบาเอาตังไปซื้ออาหารสำหรับแมวมาให้มันกินให้กินข้าวเหมือนคนขนร่วงอาไม่ชอบ"คำตอบของคุณอาทำให้น้ำหนึ่งคลี่ยิ้มออกมาทันที

        "จริงเหรอคะ" น้ำเสียงดีใจเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้างอย่างน่ารัก

        "เอาตังไปซื้อทรายสำหรับให้มันอึให้มันฉี่ด้วยมันจำเป็นต้องใช้อะไรบ้างก็ไปซื้อมาแล้วกันไม่รู้เหมือนกันว่าต้องใช้อะไรบ้างไม่เคยเลี้ยงแล้วอย่าให้มันไปเดินเพ่นพ่านเด็ดขาด" ธานินทร์หยิบเงินในประเป๋าส่งให้ชบาไปซื้อของใช้จำเป็นสำหรับเจ้าแมวตัวเล็กตัวนี้

        "ค่ะ"ชบารับเอาเงินที่ธานินทร์ส่งให้มาถือไว้ แล้วแอบอมยิ้มให้คุณหนูหนึ่งด้วย

        "คุณอาขา...หนึ่งขอบคุณแทนข้าวกล้องด้วยนะคะ"น้ำหนึ่งยกมือไหว้คุณอาด้วยรอยยิ้ม ดีใจที่คุณอาเมตตาให้เธอเลี้ยงข้าวกล้องต่อได้

        "ชื่อข้าวกล้องเหรอ"คนตัวโตเลิกคิ้วสูงถาม

        "ค่ะมันชื่อข้าวกล้องหนึ่งเป็นคนตั้งชื่อให้มันเองค่ะ" ธานินทร์พยักหน้ารับทราบ

        "พี่ชบาคะขอหนึ่งไปด้วยได้มั้ยคะ"

        "ให้ยุทธขับรถพาไปส่วนหนึ่งไปเอาการบ้านที่ทำไม่ได้มา อาจะช่วยสอนให้"

        "ก็ได้ค่ะ"ไม่ได้ไปกับพี่ชบาด้วยก็ไม่เป็นไร แค่นี้น้ำหนึ่งก็ดีใจมากแล้ว...

        10 ปีผ่านไป...

????????????????????