Freys Order : ภารกิจปรุงอาหารพิชิตแร็คนาร็อคของเทพฤดูใบไม้ผลิ

บทที่ 14 : ต้นอิ๊กดราซิลอร่อยไหมนะ?
            คุณเคยจินตนาการว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวร้าย และพิชิตมันได้ด้วยความรู้ความสามารถ ความเก่งกาจ หรือโชคบ้างไหม?
  ในสมัยก่อน เรื่องเล่าอัศวินสุดเท่ ขี่ม้าขาว ปราบมังกร ช่วยเจ้าหญิงเป็นแม่พิมพ์ที่เด็กผู้ชายส่วนใหญ่ใฝ่ฝันกัน โดยไม่สนว่ามังกรที่ไปล่ากันอาจจะเป็นเผ่าพันธุ์ใกล้สูญพันธุ์
             ย้อนไปไกลกว่านั้น คงไม่พ้นนักล่าสุดแกร่ง ลากเนื้อก้อนโตกลับถ้ำมาให้เพื่อนพ้องครอบครัวในหมู่บ้านได้กินอิ่มหนำสำราญกัน โดยไม่สนว่าเหยื่อที่ลากมากินนั้นเป็นพ่อแม่ใครหรือเผลอตัวล่าเป็นหมู่คณะจนล้างเผ่าพันธุ์พวกมันไปหรือเปล่า
            ในยุคของผม ผู้บุกเบิกดาวดวงใหม่ ผูกมิตรกับชนพื้นเมือง หรือรักษาสภาพแวดล้อมคิดค้นนวัตกรรมที่ทำให้ชีวิตมนุษย์อยู่สบายขึ้นโดยไม่ส่งผลกระทบกับเผ่าพันธุ์อื่นและระบบนิเวศ เป็นแม่พิมพ์ที่ทุกคนต้องการทำให้สำเร็จ
            แต่ค่านิยมสมัยก่อนก็ยังไม่หายไปไหน แค่เปลี่ยนรูปแบบจากล่าสัตว์ในโลกจริง พิชิตสัตว์ร้ายด้วยดาบ โล่ปะทะเขี้ยว เล็บ หนัง เกล็ดแบบถึงเลือดถึงเนื้อ เปลี่ยนเป็นออกล่าในโลกไซเบอร์ ปะทะกันประกายไฟแล่บ เพลิงเผาหมู่บ้าน ระเบิดป่า ถล่มภูเขาในฉากปะทะกันระหว่างกองทัพมนุษย์นับร้อยกับบอสมังกรยักษ์ในเซิฟเวอร์เกมเสมือนจริงแทน
            ผมก็เคยปะทะกับมังกรหลายตัว ทั้งมังกรออริจินอลในแต่ละเกม หรือที่อิงมาจากตำนานเรื่องเล่าเก่า ๆ รวมถึงนิดฮอก มังกรผู้เป็นนายเหนือหัวเหล่าซากศพอีกคน คู่กับเฮล ราชินีนิฟเฮล์มด้วย ซึ่งรูปลักษณ์ของนิดฮอกนั้นแตกต่างกันไปตามแต่ละเกม แบ่งได้เป็น 3 รูปแบบหลัก ๆ ได้แก่มังกรยุโรปสี่ขา สองปีกค้างคาว , มังกรยุโรปแบบขาหน้าเป็นปีกคู่ ไวเวิร์น และเวิร์ม Wyrm มังกรที่ไร้ปีก มีขาคู่หน้าอย่างเดียว
            ซึ่งตำนานนอร์สได้ระบุไว้ว่านิดฮอกเป็น Wyrm ตัวแรกในประวัติศาสตร์ยุโรปเลยทีเดียว แม้จะมีหลายคนเคลมว่ามังกรที่พวกตนเชื่อมีมาก่อนการสร้างตำนานนิดฮอก แต่ผมเลือกที่จะดูแหล่งอ้างอิงหลาย ๆ ที่และสรุปเอาเองเท่าที่อ่านมาว่า นิดฮอกคือ Wyrm ตัวแรก และโด่งดังที่สุดในตำนานฝั่งยุโรปล่ะนะ
            แต่ตอนนี้ Wyrm ตัวนั้นกลับกลายเป็นหลุมดำไปเสียแล้ว วงแหวนแห่งไฟสีแดงเรืองรองกะพริบเหมือนชีพจรขณะส่งเสียงคำราม ถามผมว่าจะให้อะไรมันกิน ถ้าไม่รีบตอบ มันจะขย้ำห้องครัวแห่งนี้ทิ้ง แล้วกลับไปไล่กัดกินอิ๊กดราซิลให้พินาศ
            “ ผมไม่รู้ว่าท่านชอบกินอะไร. . .ในตอนนี้น่ะนะ เพราะผมไม่รู้เลยว่าอะไรทำให้ท่านกลายเป็นหลุมดำแบบนี้ไปได้ พอจะเล่าให้ผมฟังได้ไหม?” ผมตอบคำถามเขาด้วยการถามกลับซึ่งมันทำให้เขาหงุดหงิดจนส่งเสียงพ่นลมหายใจ ที่ปลดปล่อยกลิ่นเน่าของซากศพนับพัน นับหมื่นออกมา แต่ผมสัมผัสมันได้แค่ไม่ถึงวินาที ห้องครัวแห่งนี้ก็พ่นอากาศตีกลิ่นเน่ากลับออกไปให้โดยอัตโนมัติ ผมขอบคุณห้องครัวในใจด้วยความซาบซึ้งสุด ๆ ไปเลยที่ไม่ต้องทนดมกลิ่นเน่าแบบนั้น ที่คิดว่าดมเข้าปอดได้ไม่ถึง 5 วินาทีน่าจะอ้วกพุ่ง ขย้อนเนื้อกวางหลากเมนูที่กินไปออกมาเลอะครัวแน่ ๆ
                       “ ข้าไม่รู้ ! ข้าไล่แทะรากอิ๊กดราซิลแก้เบื่อตามปกติ แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าร่างกายเปลี่ยนไปก่อนจะถูกดูดเข้ารูสีดำปริศนา เป็นครั้งแรกที่ข้า พญานิดฮอกถูกพลังลึกลับควบคุมการเคลื่อนไหวของร่างกายได้ จากนั้นข้าก็ลอยล่องท่ามกลางความว่างเปล่า ก่อนจะออกหาหนทางกลับอิ๊กดราซิล แต่ก็พบแต่เศษดิน หิน น้ำแข็ง ทรายกระจายไปทั่วความว่างเปล่าสีดำ ข้าก็กัดกินพวกมันแก้หิวไปเรื่อย ๆ แม้จะไม่อร่อยก็ตาม จนถูกเรียกด้วยเสียงของนอร์น และส่งพิกัดให้เดินทางมาหาเจ้า ที่ครัวกลางความว่างเปล่าสีดำนี้แหละ”
นิดฮอกเล่าด้วยจังหวะที่เร็วแทบจะแร๊พ และใส่น้ำเสียงเหมือนเพื่อน หรือคนในครอบครัวเล่าความซวยที่เจอมา แบบอยากไปหาร้านอาหารอร่อย ๆ กิน แต่ดันหลงทาง จนต้องกินของข้างทางที่ไม่อร่อย แล้วกลับมาก็บ่น ๆ ระบายให้ฟังยังไงยังงั้น แต่การบ่นนี้มีเอฟเฟ็คประกอบด้วยคือเสียงโหยหวนของซากศพ กลิ่นที่พยายามจะลุกล้ำเข้าเขตห้องครัวมา ที่ไม่ค่อยจะดีต่อใจผมเท่าไหร่นัก
            ‘ อืม. . . ครัวเราอยู่บนอวกาศนอกอิ๊กดราซิล แต่ไม่รู้ไกลแค่ไหน เพราะไม่อาจคำนวณระยะห่างระหว่างอิ๊กดราซิลกับนิดฮอกได้ เพราะเขาเป็นหลุมดำ ไม่รู้เคลื่อนที่ด้วยความเร็วเท่าไหร่ในอวกาศ แต่ทำไมเขาถึงหลุดจากอิ๊กดราซิลออกมาเป็นมังกรอวกาศกินเทหวัตถุต่าง ๆได้นะ . . . ถ้าไม่รู้สาเหตุ ก็ไม่รู้วิธีแก้ ’ ผมพยักหน้าขณะย่อยข้อมูลที่ได้รับมา ก่อนจะสะดุ้งเมื่อโดนนิดฮอกตะคอกใส่
            “ ทำไมไม่พูด จะคิดทำไม อยู่ต่อหน้าข้ายังกล้าใช้ความคิดปิดบังแทนที่จะใช้ปากพูดออกมางั้นเหรอ?” ผมอ้าปากเหวอ กะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะส่ายหน้าไปมา แล้วบอกว่าไม่อยากพูดอะไรออกไปเพราะกลัวนิดฮอกจะบ่นว่าผมพูดมาก น่ารำคาญ “ ข้าไม่ชอบคนคิดอย่าง พูดอย่าง ดังนั้นพูดออกมา ! คิดอะไร รู้สึกอะไรก็พูดออกมาต่อหน้าข้า นิดฮอกผู้ปกครองหนึ่งในภพภูมิหลังความตายซะ !!”
            “ ครับ !” ผมขานรับก่อนจะพูดซ้ำในสิ่งที่คิดออกไป และถามเขาอีกครั้งว่าไม่รู้จริง ๆเหรอว่าอะไรทำให้เขากลายเป็นหลุมดำ เพราะผมไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำอาหารอะไรให้เขากินและต่อให้รู้ว่าจะปรุงเมนูอะไร แต่ก็ไร้ความสามารถจริง ๆ ที่จะทำอาหารจำนวนมากให้หลุมดำอย่างเขา ที่รูปลักษณ์ตรงหน้าผม ภายใต้การประมวลผลของระบบการมองเห็นนั้น ไม่รู้ว่าใหญ่เล็กขนาดไหน เพราะหลุมดำไม่อาจวัดได้ด้วยตาเปล่า หรือพื้นที่ทางกายภาพ เนื่องจากภายในเป็นมิติทับซ้อนที่บิดเบี้ยว ลึกล้ำซับซ้อนยิ่งกว่าหลุมทราย โคลนดูด เหวลึกหรือ ร่องสมุทรใด ๆ

            “ อืม. . . เจ้าพูดตรงกับที่คิดไว้ ไม่ปกปิดความรู้สึกใด เป็นคนตรง ๆ ที่ชัดเจนดี มีความหวาดกลัวแฝงมาว่าจะทำให้ข้าโกรธจนขย้ำเจ้า หรือ. . . ทำให้ภารกิจของเจ้า กับเฟรย์ และนอร์นนอร์น นอร์นล่ม. . . วัฏจักร A-B อิ๊กดราซิลงั้นเหรอ. . . ถ้าข้าไปกินมันทั้งต้น วัฏจักรจะจบไหมนะ หึ ๆ อยากลองกินอิ๊กดราซิลทั้งต้นมานานแล้วเหมือนกัน”
คำพูดของนิดฮอกทำเอาผมลุกซู่อย่างหวาดกลัว นี่ผมใช้คำพูดพลาดงั้นเหรอ แบบนี้นิดฮอกจะพุ่งไปกินอิ๊กดราซิล แล้วทุกอย่างจะจบ แร็คนาร็อคมาเยือนไวกว่าที่คาด โดยเหตุหายนะครั้งนี้จะแตกต่างจากครั้งก่อน ๆ ที่เซิร์ทจะเป็นผู้เผาสรรพสิ่ง เปลี่ยนเป็นนิดฮอกจะกลืนกินทุกอย่างให้หายเข้าไปในกระเพาะหลุมดำของเขา และวัฏจักรจะวนใหม่อีกรอบแบบ. . . ผม เทพเฟรย์ เทพีนอร์นทั้ง 3 ไม่เหลือพลัง ความสามารถ ความทรงจำในการเปลี่ยนแปลงวัฏจักร A-Bได้อีก. . . แบบนั้นเท่ากับพวกเรา ล้มเหลว. . .

            “ มนุษย์อย่างเจ้าหัวไว คิดอะไรได้ละเอียดในเวลาเพียงเสี้ยววินาทีตอนใกล้ตายเหมือนกันหมดเลยนะ . . . แต่ก็ดี ตอนนี้ข้าได้องค์ความรู้ใหม่แล้ว ไม่ต้องให้เจ้าเปลืองน้ำลายพูดอธิบายอะไรยาวเหยียดด้วย เพราะความคิดมันชัดเจน เห็นภาพ ลงลึกถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เจ้าเจอมาครบ. . .” นิดฮอกพูดด้วยเสียงที่ฟังดูอ่อนลง ขณะกำลังทำความเข้าใจข้อมูลที่ได้รับจากความคิดของผม

“ ข้าไม่รู้ต้นสายปลายเหตุที่เปลี่ยนร่างข้าเป็นหลุมดำ แต่ข้าพอจะรู้วิธีแก้. . . ข้าต้องการอาหารที่รสชาติอร่อย หอม หวาน หลากสีสัน เพราะข้าเบื่อพวกก้อนหินดินทรายในอวกาศ แม้จะพยายามบินไปหาหมู่เมฆหลากสีที่ดูสวยงามยิ่งกว่าสิ่งใด ๆ ที่เคยเจอมา แต่พอไปถึงก็เจอแต่เศษหินต่าง ๆ อยู่ดี”

            “ นั่นคือเนบิวล่าครับ เป็นกลุ่มก้อนแก๊สและฝุ่นที่จะกลายเป็นดาวฤกษ์แบบดวงอาทิตย์ในอนาคต แต่เมื่อท่านเคลื่อนตัวไปหา หลุมดำในตัวจะดูดทุกอย่างเข้าไป เหลือแต่พวกหินของแข็งที่อาจทรงตัวอยู่ได้ แต่ไม่นานก็จะโดนท่านดูดเข้าไปด้วยแรงโน้มถ่วงมหาศาลในตัวอยู่ดี”

          “ แบบนี้นี่เอง. . . ข้าช่างโง่เขลาจริง ๆ อยากจะกินอาหารแปลกใหม่ แต่ร่างกายดันเป็นแบบนี้กินอะไรเข้าไปก็ไม่รู้รส. . . หวังว่าเจ้าจะปรุงมันให้ข้าได้นะ อาหารที่มีสีสัน และรสชาติที่ดี จนทำให้ข้ากลับไปเป็นมังกรแบบเดิมได้ โดยมีวัตถุดิบหลักคือของโปรด ขนมยามว่างจากการแทะรากอิ๊กดราซิลของข้า. . . ซากศพคนเถื่อน!”
___________________________________________
มังกรหลุมดำ ต้องการให้คุณทำอาหารจากศพคนเถื่อน !
วิทยะ : ม่ายยยยยยยยยยยยยย

พูดคุย / ติดตามข่าวสารกันได้ที่Kuronekoyuriya | Facebookhttps://www.facebook.com/w.kuronekoyuriya

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 14 : ต้นอิ๊กดราซิลอร่อยไหมนะ?

นิยายแนะนำ

Freys Order : ภารกิจปรุงอาหารพิชิตแร็คนาร็อคของเทพฤดูใบไม้ผลิ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 14 : ต้นอิ๊กดราซิลอร่อยไหมนะ?

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้