ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        เมื่อเห็นแม่เฒ่านิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ อาสะใภ้สามก็เริ่มไม่พอใจ "แม่คะ ที่แม่ไม่พูดอะไรนี่หมายความว่ายังไง? หรือว่าแม่เห็นด้วยที่หลันเยวี่ยไปเข้าข้างคนนอก?"

        ยังไม่ทันที่แม่เฒ่าจะเอ่ยปาก อาสะใภ้รองก็พาหูหลิงหลิงเข้ามา

        อาสะใภ้รองฉลาดกว่าอาสะใภ้สามเล็กน้อย

        เธอไม่ได้เริ่มต้นด้วยการแสดงความไม่พอใจที่หูหลันเยวี่ยจ้างซุนเจวียน

        "แม่คะ พวกเราไม่อยากให้หลิงหลิงไปโรงเรียนแล้วค่ะ หลิงหลิงอยู่บ้านเฉยๆ ก็ไม่ใช่เรื่องนะคะ หวังว่าแม่จะช่วยพูดกับเยวี่ยเยวี่ย ฝากหลิงหลิงไปทำงานกับทางนั้น ถึงจะได้เงินแค่สองสามเหมาก็ยังดีค่ะ"

        อาสะใภ้รองพูดพลางดันหลิงหลิงไปข้างหน้าแม่เฒ่า

        หูหลิงหลิงรีบอ้อนวอนแม่เฒ่า "คุณย่า ช่วยหนูไปพูดกับพี่สาวหน่อยนะคะ หนูรู้ว่าเมื่อก่อนหนูไม่ควรทำตัวไม่ดี เรียกเธอด้วยชื่อเล่นแบบนั้น หนูรู้ว่าหนูผิดไปแล้วค่ะ คุณย่า หนูรับรองว่าต่อไปหนูจะเคารพพี่สาวให้มากๆ พ่อกับแม่ต้องสร้างบ้านให้พี่ชายสองคน ยังไงก็ต้องใช้เงิน หนูแค่อยากช่วยพ่อแม่แบ่งเบาภาระค่ะ"

        คำพูดเหล่านี้ อาสะใภ้รองสอนหูหลิงหลิงมาจากที่บ้าน ไม่อย่างนั้นด้วยสมองของหูหลิงหลิง คงไม่สามารถพูดจาได้รอบคอบเช่นนี้แน่

        "หลิงหลิง อยากทำงานกับพี่สาวเหรอ? ทำเสื้อผ้าเป็นไหม จักรเย็บผ้าก็ไม่เห็นเคยจับ" อาสะใภ้สามพูดขัดจังหวะบ้านรองอย่างไม่เกรงใจ

        เธอไม่ได้กลัวว่าแม่เฒ่าจะโกรธ เพราะบ้านสามของพวกเขาไม่ได้พึ่งพาบ้านใหญ่ บ้านรองก็อย่าหวังว่าจะได้ประโยชน์จากเรื่องนี้

        ความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของอาสะใภ้สาม แม่เฒ่าและอาสะใภ้รองจะมองไม่ออกได้อย่างไร?

        อาสะใภ้รองไม่ใช่คนยอมคน เมื่อเห็นว่าบ้านสามพยายามขัดขวาง เธอจึงไม่อาจนิ่งเฉยได้

        "น้องสาม ฉันยอมรับว่าหลิงหลิงทำเสื้อผ้าไม่เป็น แต่ลูกฉันยังเด็ก เรียนรู้ได้นี่ ถ้าจักรเย็บผ้าที่เธอขอจากแม่ไปเมื่อตอนนั้น ไม่ได้ถูกเธอเอาไปยกให้บ้านเกิดของตัวเอง หลิงหลิงบ้านฉันจะไม่มีโอกาสได้จับจักรเย็บผ้าบ้างเชียวเหรอ?"

        อาสะใภ้รองรู้ดีว่าแม่เฒ่ายังคงติดใจเรื่องที่บ้านสามเอาจักรเย็บผ้ากลับไปบ้านเกิดเมื่อหลายปีก่อนอยู่ ดังนั้นเธอจึงจงใจขุดเรื่องเก่าขึ้นมาพูด

        อาสะใภ้สามได้ยินอาสะใภ้รองพูดถึงเรื่องจักรเย็บผ้าเมื่อตอนนั้น เธอก็ไม่ยอม "พี่สะใภ้รอง ไม่ใช่ว่าเธออิจฉาที่แม่ซื้อจักรเย็บผ้าให้ฉันตอนแต่งงานหรอกเหรอ จักรเย็บผ้าแม่ซื้อให้ฉัน ฉันอยากให้ใครใช้มันก็เป็นสิทธิ์ของฉันนี่"

        แม่เฒ่าส่งเสียงกระแอมอย่างไม่พอใจ "พวกแกสองสะใภ้มาทะเลาะอะไรกันต่อหน้าต่อตาฉัน? ฉันยังไม่ตาย พวกแกก็ทะเลาะกันแล้ว ถ้าฉันตายไป พวกแกจะไม่ตีกันหัวแตกเลยเหรอ?"

        ความโกรธของแม่เฒ่าพุ่งเป้าไปที่อาสะใภ้สามเป็นส่วนใหญ่

        เมื่อหลายปีก่อน อาสะใภ้สามเอาจักรเย็บผ้าที่ขอมาไปให้บ้านเกิด แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานแล้ว แต่แม่เฒ่าก็ยังรู้สึกไม่สบายใจทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้

        ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวว่าการหย่าร้างภรรยาจะทำให้หลานชายสุดที่รักไม่มีแม่ และลูกชายจะไม่มีแม่บ้านฟรีที่ซักผ้าทำอาหารให้ แม่เฒ่าคงยุให้อาสามหย่าภรรยาไปนานแล้ว

        เมื่อแม่เฒ่าโกรธ สองสะใภ้ก็สงบลงทันที

        เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนเงียบไปแล้ว แม่เฒ่าจึงเอ่ยปากอีกครั้ง "เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับเยวี่ยเยวี่ย ให้หลิงหลิงไปทำงานด้วย ถ้าเยวี่ยเยวี่ยรังเกียจว่าหลิงหลิงทำอะไรไม่เป็น ไม่ยอมรับ ฉันก็ช่วยไม่ได้ บ้านรอง เธอก็รู้ว่ายัยคนนั้นพูดด้วยยาก"

        "แม่คะ แม่พยายามพูดก็พอแล้ว ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ช่างมันเถอะค่ะ" อาสะใภ้รองหวังว่าลูกสาวของตนจะได้ตามหูหลันเยวี่ยไปหาเงิน

        ถ้าหูหลันเยวี่ยไม่ยอมรับหูหลิงหลิง อาสะใภ้รองก็ทำได้แค่ยอมรับชะตากรรม

        บ่ายวันนั้น แม่เฒ่าก็มาขอร้องหูหลันเยวี่ย "เยวี่ยเยวี่ย ที่นี่ขาดคนใช่ไหม ให้หลิงหลิงบ้านรองมาช่วยสิ ถึงน้องจะยังเด็ก ทำอะไรไม่เป็น แต่ก็ฉลาด แกสอนน้องเอาก็ได้"

        เมื่อเห็นแม่เฒ่าลดตัวลงมาขอร้อง หูหลันเยวี่ยจึงพูดประชดประชัน "คุณย่าใจดีกับบ้านรองจริงๆ เลยนะคะ!"

        แม่เฒ่ารีบหัวเราะแห้งๆ "ฉันดีกับพวกแกทั้งสามบ้านเท่ากันนั่นแหละ เยวี่ยเยวี่ย ฉันรู้ว่าหลิงหลิงปากเสีย แถมอาของแกก็ไม่ใช่คนดี ยังไงพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันไม่ใช่เหรอ?"

        เมื่อได้ยินคำว่าครอบครัว หูหลันเยวี่ยก็หัวเราะเบาๆ "บ้านรองเคยเห็นพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันเมื่อไหร่คะ? ตอนที่อาสามแต่งงาน อาสะใภ้สามอยากได้จักรเย็บผ้า คุณย่าก็ให้พ่อแม่หนูช่วยออกเงิน พ่อแม่หนูไม่มีเงิน คุณย่าก็บังคับให้พวกเขาไปกู้เงิน ตอนนั้นทำไมคุณย่าไม่พูดบ้างว่าพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ให้บ้านรองไปกู้เงินช่วยอาสามแต่งงานเหมือนบ้านหนูล่ะคะ?"

        เรื่องเก่าๆ เหล่านี้ หูหลันเยวี่ยไม่รู้ในชาติที่แล้ว ต่อมาเธอสนิทกับถิงถิงมากขึ้นจึงได้รู้จากปากน้องสาว

        แม่เฒ่าไม่คิดว่าหลันเยวี่ยจะขุดเรื่องเก่าๆ เหล่านั้นขึ้นมาพูด "เยวี่ยเยวี่ย บ้านรองเขามีลูกเยอะนี่นา แล้วพ่อแม่ของแกก็เป็นลูกคนโต พวกเขาถึงต้องลำบากหน่อย"

        หลังจากฟังคำอธิบายของแม่เฒ่า หูหลันเยวี่ยก็หัวเราะออกมา "การเป็นลูกคนโตของบ้านนี่มันซวยจริงๆ เลยนะคะ เมื่อก่อนพ่อแม่ของหนูก็ไม่มีเงินให้ถิงถิงเรียน เพราะไปยืมเงินซื้อจักรเย็บผ้าให้อาสาม ถิงถิงฉลาดมาก ถ้าเธอได้เรียนหนังสือตามปกติ ป่านนี้คงเรียนเก่งจนน่าจะสอบเข้ามหาลัยไปได้แล้วค่ะ"

        "เยวี่ยเยวี่ย พวกเราไม่รื้อฟื้นเรื่องเก่าๆ ได้ไหม?" แม่เฒ่าแสดงท่าทีอ่อนลงอีกขั้น "เรามาพูดถึงเรื่องให้หลิงหลิงมาทำงานด้วยดีกว่า แกก็เห็นแก่ว่าน้องเป็นหลานของแก พ่อของน้องกับพ่อของแกก็เป็นพี่น้องกัน ช่วยน้องหน่อยได้ไหม?"

        ไม่ว่าแม่เฒ่าจะขอร้องอ้อนวอนอย่างไร หูหลันเยวี่ยก็ไม่สะทกสะท้าน "คุณย่าคะ ในช่วงหลายปีมานี้บ้านรองเคยช่วยเหลืออะไรบ้านหนูบ้าง? ตอนที่บ้านหนูมีปัญหา พวกเขาเมินเฉย แล้วทำไมพอพวกเรามีชีวิตที่ดีขึ้นมาหน่อยถึงต้องดึงพวกเขาขึ้นมาด้วยล่ะคะ? คุณย่า พ่อแม่ของหนูอาจจะอ่อนแอ แต่หูหลันเยวี่ยคนนี้แยกแยะความดีความชั่วได้ค่ะ"

        "เยวี่ยเยวี่ย ไม่ว่าฉันจะขอร้องยังไง แกก็ไม่ยอมให้เกียรติฉันใช่ไหม?" แม่เฒ่าเริ่มหน้าแดงก่ำ

        หูหลันเยวี่ยยิ้มให้แม่เฒ่าอย่างใจเย็น "คุณย่า อย่าโกรธเลยนะคะ ถ้าคุณย่าโกรธจนไม่สบายขึ้นมา ก็ต้องกินยาฉีดยาอีกไม่ใช่เหรอคะ?"

        "แกมันเด็กตายยาก แกกล้าแช่งให้ย่าแกต้องกินยาฉีดยาเรอะ แกไม่กลัวฟ้าผ่าหรือไง?" แม่เฒ่าโกรธจนเงื้อฝ่ามือจะตบหูหลันเยวี่ย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ลงมือ

        ในขณะที่แม่เฒ่ากำหมัดแน่น หูหลันเยวี่ยก็วิ่งหนีไปแล้ว "คุณย่า หนูไม่ได้แช่งคุณย่านะคะ คนเรากินธัญพืชหลากหลายจะไม่ป่วยไข้ได้ยังไงคะ?"

        หลังจากถูกหูหลันเยวี่ยปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า แม่เฒ่าก็ไม่ได้ยอมแพ้

        เธอวิ่งมาหาหูฉางหมินที่โรงเรือน

        ตอนที่แม่เฒ่าหูมาถึง ในโรงเรือนไม่เพียงแต่มีหูฉางหมินเท่านั้น แต่ยังมีเลขานุการหมู่บ้านหลิวป๋อหมิงอยู่ด้วย

        หลิวป๋อหมิงก็อยากปลูกผักในโรงเรือนเช่นกัน เขาจึงมาหาหูฉางหมินเพื่อขอคำแนะนำด้วยความจริงใจ