ตอนที่ 5 หุบเหวไร้ก้น
" มาอีกคนละ คนในดินแดนนี้เป็ยังไงกันวะพอข้าหลบซ่อนก็ว่าข้าเป็หมาลอบกัดบ้าง สารเลวบ้าง ชาติชั่วบางละ ท้าข้าให้ออกไปสู้บ้างละ พอข้าไม่ออกไปก็จะฆ่าข้าให้ตายบ้างละ พวกมันโง่รึฉลาดกันวะเนี๊ยะจะฆ่าข้า ถ้าข้าไม่ออกไปแล้วเ้าจะฆ่าได้ยังไง ถ้าอย่างนั้นข้าจะฆ่าเ้าก่อนละกัน "
" เปรี้ยง เปรี้ยงง เปรี้ยงงง "
" ซิบหายแล้ว !!! แล้วยิงไม่ผ่านม่านเกราะคุ้มกันร่างกายของ มัน หนีจากตรงก่อนละมันคงเห็นเราแล้วละ "
" แก ! อยู่ตรงนั้นนี้เอง เ้าต้องตายไอ้หมารอบกัด จงตายซะ "ทักษะค่ายกลมีดบีน 1,000 กระบวนทัพ" แกตาย ไป "
" ฟิ้ว ฟิ้วว "
" ตู๊ม ! ตู๊มม ! ตู๊มมม ! "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ตาย แม้แตู่เาทั้งลูกยังะเิราบคาบมาแล้ว แล้วซากศพของแกก็จะไม่เหลือ ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
" อ้า ! รอดตายหวุดหวิด แต่ข้าก็ได้าเ็มาบ้างเล็กน้อย ทักษะการต่อสู้อะไรช่างน่ากลัวจริงๆ ไม่ได้การแล้วต้องวางแผนก่อน อ้า ! คิดสิ คิดสิ ต้องคิดให้ออก อะ ! นึกออกแล้ว ในเมื่อเราได้รับาเ็เราก็ใช้เืเราและชุดที่เปื้อนเืฉีกเอาชุดภายในบางส่วนวางไว้ตรงนี้แล้วเอาะเิซีโฟวางไว้อีกลูกถ้ามันโง่อีกมันก็จะมาหยิบเศษผ้าเปื้อนเืของเรา ข้าต้องรีบไปซ่อนตัวอีกจุดถัดไป ฟุ๊ป อ้าถึงจุดซ่อนตัวแล้ว ปืนไรเฟิลคงใช้การไม่ได้แล้ว ต้องใช้เครื่องยิงลูกละเบิดถึงจะจัดการมันได้ แต่คงยังไม่พอต้องบริกรรมคาธาให้อาวุธของเราสามารเจาะม่านเกราะคุ้มกันกายของมันอีก หลวงตาคง ได้สั่งสอนเรามาไม่รู้คาธาอาคมที่เราร่ำเรียนมาจะใช้กับดินแดนแห่งนี้ได้รึเปล่าลองดูก่อนก็แล้วกัน "
" พระคาธาชนะมาร ชนะสิ่งชั่วร้าย โอม นะโมพุทธายะ โมคคัลลา ณัจจะมหาเธโร อิทธิมันโต อาณุภาเวนะ เชยยะ สิทธิเม โอมเพี้ยง วุ้ม วุ้ม วุ้ม และเราต้องป้องกันร่างกายของเราแค่เสื้อเกราะกันะุที่เราใส่อยู่คงไม่เพียงพอต้องบริกรรมพระคาธามหาอุด ที่เราสักยันต์ทั่วร่างกายเรา โอม นะอุด โมอัด นะโมพุทธายะ ตัน อึ สะ หะ สะ ปะ ละ อุด โอมเพี้ยง "
" วุ้ม วุ้มม วุ้มมม "
" ไม่ได้ใช้พระคาธาสองบทนี้มานานแล้วแต่ยังคงศักดิ์สิทธิ์เช่นเดิม ถ้าะเิไม่เพียงพอ ก็ต้งหามีดดาบมาใช้แล้วซินะ ดูในแหวนมิติที่ได้จากมือสังหารที่มาสังหารมาทำร้ายเสวี่ยเออภรรยาข้าสิ ดาบและกระบี่จงออกมาทั้งหมด ฟุ๊ป สุดยอดมีดาบและกระบี่มากมาย อะนั้น !! ดาบคู่และกระบี่คู่ เอาดาบคู่แล้วกันจะได้เหมาะกับวิชาดาบคู่สำนักดาบพุทธไธศรรย์ ที่เราเคยศึกษาร่ำเรียนมา ครั้งนี้จะได้เอามาใช้งานจริงก็วันนี้แหละ มันมาไกล้จุดกองเืที่เราวางะเิซีโฟไว้แล้ว "
" เ้าสารเลว มันยังไม่ยอมตายอีก โดนค่ายกลมีดบิน 1,000 กระบวนทัพของข้าแล้วยังรอดไปได้อีก อะ ! ตรงนั้นมีรอยหยดเืไปทางนั้น ฮ่า ฮ่า ฮ่า มันคงาเ็หนักแน่ๆ มันคงหนีไปได้ไม่ไกลจากที่นี้แน่ๆ ตรงนั้นมีเศษเสื้อผ้าและรอยเืหยดอยู่ มันคงหยุดรักษาาแที่นี่แน่ ๆ ข้าต้องเอาเศษผ้าเปื้อนเืมันมาแล้วใช้ทักษะพิเศษของข้าสามารถตามหาตัวมันได้ไม่ว่ามันจะหลบซ่อนรึว่าหลบหนี้ไปไกลแค่ใหนก็ไม่สามาถหลบหนีไม่พ้นจากทักษะพิเศษในการค้นหาตัวของข้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฟุ๊บ "
" ตู๊มม ! "
" อ๊ากก "
" ไอ้สารเลววางกับดักข้าอีกแล้ว อ๊ากกก ไอ้ชาติชั่ว ออกมา ออกมาเดี๋ยวนี้ "
" ฮึ ฮึ ฮึ ช่างซวยซำ้ซวยซ้อนเสียจริง ไอ้แผนการเดิม ๆ เ้าก็ยังโง่มาติดกับเหมือนเดิม ดันมาติดกับดักที่ข้าวางเอาไว้ได้ ถ้าอย่างนั้นก็เจอลูกะเิด้วยเครื่องยิงลูกะเิหน่อยแล้ว "
" ตู๊ม ! ตู๊มม ! ตู๊มมม ! "
" อะ ! เสียงร้องมันเงียบไปแล้วร้องแค่สองครั้งเอง ส่งสัยตายไปแล้ว ออกไปดูมันดีกว่า "
" ตู๊มม ! "
" โครม ! "
" อ๊ากก !!! "
" ซีโครงข้า หักแล้ว แฮ็ก แฮ็ก ซีโครงข้าหักไปกี่ซีแล้ว ดีนะได้เกราะกันะุและยันต์มหาอุดช่วยไว้ ไม่อย่างนั้นหมัดมันคงทะลุร่างกายข้าไปแล้ว อึก อึก อ้า ! ทั้งปวดทั้งเจ็บมากเลย "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า เ้าหน้าโง่แค่แผนการเดิมของเ้า คิดว่าข้าจะหลงกลเป็รอบที่สองรึ แต่ก็เอาเถอะขนาดข้ากลางม่านเกราะคุ้มกันถึง 2 ชั้น เ้าก็ยังทำให้ข้าาเ็ได้ เ้าใส่ไอ้ชุดแปลกประหลาดของเ้านี้สินะ จึงทำให้ข้าตรวจหาเ้าไม่พบตอนนี้ชุดของเ้าก็ฉีกขาดหมดแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้านึกว่าเ้ามีขั้นาายุทธขั้น 9 สูงสุดเสียอีก ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็แค่เศษสวะพิการไร้จุดตันเทียนคนหนึ่ง ข้าไม่ต้องใช้ทักษะยุทธข้าก็สามารฆ่าเ้าได้ถึงแม้ข้าจะเหลือมือข้างเดียวก็ตาม กระบี่ ออกมา ตายซะไอ้เศษสวะ "
" ดาบคู่ ออกมา วิชาดาบคู่สำนักพุทไธศวรรย์ ย๊าก ! "
" เคร้ง เคร้งง เคร้งงง "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดี ๆ เ้ายังพอมีทักษะดาบอยู่บ้างแต่รัศมีพลังดาบของเ้าไม่มีเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า เ้ามันไม่มีพลังปราณเพราะเ้ามันพิการเ้าไม่สามารถสร้างพลังลมปราณจากจุดตันเทียนออกมาได้ ทักษะดาบของเ้าจึงไม่มีรัศมีพลังดาบ ข้าจะเล่นกับเ้าสักสองสามกระบวนท่า "
" ย๊ากก."
" เคร้ง เคร้งง เคร้งงง "
" ฉั่วว "
" อ๊ากก ! "
" แขนขวาข้า อ๊ากกก จะทำอย่างไรดีเราไม่รอดแน่ครั้งนี้ เสวี่ยเอ๋อภรรยาข้า ข้าไม่อาจรักษาสัญญาที่ให้กับเ้าไว้ได้แล้วเ้าจงรักษาตัวเองให้ดีนะ เสวี่ยเอ๋อภรรยาข้า ะเิมือออกมา "
" คลิ๊ก ! "
" ถึงะเินี้จะฆ่าเ้าไม่ตายก็ทำให้เ้าาเ็บางละ ะเิที่ข้าวางไว้ปากถ้ำคงะเิปากถ้ำที่เสวี่ยเอ๋อภรรยาข้าอยู่ภายในคงะเิปากถ้ำไปแล้ว คงไม่มีใครตามหานางพบแล้ว ข้าจะได้ตายตาหลับ ลาก่อนเสวี่ยเอ๋อภรรยาข้า "
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า เป็อย่างไรไอ้ขยะ เ้าทำให้แขนข้าขาดหนึ่งข้าง ข้าก็ทำให้เ้าขาดหนึ่งข้างเหมือนกัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ครั้งนี้ข้าไม่ต้องใช้กระบี่ และม่านเกราะคุ้มกันร่างกายไดๆ เพียงแค่มือข้างเดียว และขั้นาายุทธขั้นที่ 9 ของข้า ก็สามารถฆ่าเ้าได้แล้ว จงรอรับความตายซะ ตาย !."
" อะ ! เ้าโง่นี้ มีโอกาสและวิธีการมากมายที่จะฆ่าข้าในครั้งนี้ แต่เ้าประมาทเห็นคนอื่นอ่อนแอกว่าเป็ขยะไร้ค่าจึงทำให้เ้าประมาท ความประมาทในครั้งนี้เป็หนทางแห่งความตายของเ้า "
" คลิ๊กก ฟุ๊ป หนีจากแรงะเิก่อนละ."
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า เ้าโง่ ! แค่ลูกเหล็กลูกแค่นี้คิดจะทำอะไรข้าได้รึยังไง แคมือข้างเดียวข้าก็จับได้แล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า."
" เ้าสิโง่ แน่จริงเ้าก็ลองแบมือดูสิ."
" ฮือ แค่แบมือ "
" ตู๊มม !!! "
" อ๊ากก ! แขนข้า ตาข้า อ๊ากก ! "
" โอกาสนี้แหละ ปืนกลออกมา "
" เปรี้ยง เปรี้ยงงง เปรี้ยงงงง "
" หมดแม็กแล้วมันยังไม่ตายอีก."
" อ๊าก ! อ๊ากก ! "
" ตายยากตายเย็นเสียจริง อย่างนั้นก็ต่อด้วยเครื่องยิงลูกะเิแล้วกัน "
" ตู๊มม ! "
" มันยังไม่ยอมล้มอีก ดาบออกมา อย่างนั้นก็ตัดหัวมันก่อนละ "
" ฉึ๊บบบ ! "
" เป็อย่างไรละหัวขาดไปเลยมึง "
" แฮ็ก แฮ็กก แฮ็กกก "
" ตายซะที อ้า ! ปวดมากเลยกระดูกซีโครงไม่รู้หักกี่ซี่ แขนขวาที่ขาดอีกมันซาจนไม่รู้สึกปวดแล้วแต่เืที่ไหลไม่ยอมหยุดนี้สิ ไม่ได้การต้องห้ามเืก่อน อ้าเรามีชุดปฐมพยาบาลนี้ ชุดปฐมพยาบาลออก ฟุ๊บ มีมอฟีนด้วยฉีดก่อนละ ฉึก อ้า ต้องล้่างแผลก่อน ซี๊ด แสบๆ มอฟีนยังไม่ออกฤทธ์ เอาผ้าพันแผลไว้ก่อน ควับ ควับบ ควับบบ เสร็จเรียบร้อยที่นี้ก่อนดำเนินแผนขั้นต่อไป อะ ! ทำไมเราถึงง่วงนอนแบบนี้ ไม่ได้การละมอฟีนเริ่มออกฤทธิ์แล้วเราต้องซ่อนตัวก่อน."
...............................................
" ตื่น ตื่นได้แล้วเ้าโจ ตื่นได้แล้ว "
" อะ ! หลวงตาคง หลวงตา หลวงตา มาหาผมรึครับ ไม่ได้เจอหลวงตาเสียนานเลย หลวงตาสบายดีนะครับ "
" ตื่นเถิดเ้าโจไม่มีเวลาแล้ว."
" หละ หลวงตา หลวงตา อ้า ? นี้ ! ข้าฝันไปรึนี้ ทำไมฝันข้าถึงเหมือนความจริงเลย รึว่าหลวงตามาเตือนข้า ใช่แล้วเราฉีดมอฟีนแล้วเราก็สลบไป นี้เวลาผ่านมานานเท่าไรแล้วเนี๊ยะ ตอนนี้พวกมือสังหารมันยังเหลือขั้นกึ่งจักรพรรดิยุทธอีกคน ไม่ได้การแล้ว "
" โอ๊ย ! ยังปวดแผลอยู่ แขนก็เหลือเพียงข้างเดี่ยว จะฉีดมอฟีนอีกก็ไม่ได้แล้วเดี๋ยวเราสลบไปอีก กินยาแก้ปวดไปก็แล้วกัน W
" กรึ๊บ อึ๊ก อึ๊ก อึ๊ก "
" อ่าค่อยยังชั่ว ไม่ได้การละต้องรีบเก็บศพพวกมันทั้งหมดไปไว้ในกระท่อมร้างก่อน เริ่มจากเ้านี้ก่อน แหวนมิติของเ้าข้าขอแล้วกัน พร้อมกับศพอีกสามศพ และก็แหวนมิติก็ต้องเก็บไว้ก่อนถ้าไม่ตายเสียก่อนค่อยมาดูของที่อยู่ในแหวนมิติเหล่านี้ อ้า ! เสร็จสักที แขนข้างเดียวแบบนี้ทำอะไรไม่สะดวกเลย เ้าจ๋อหมดหน้าที่เ้าแล้วเข้ามาอยู่ในแหวนมิติข้าก่อน ควั๊บ ส่วนศพพวกมือสังหารก็วางไว้ในกระท่อมร้างนี้แหละ ไอ้คนที่สภาพศพดีหน่อยเอาไว้ด้านหน้า ส่วนเ้าพวกอวัยวะไม่ครบ 32 เอาไว้ด้านหลังนี้แหละ แล้วใช้แผนเดิมวางะเิซีโฟไว้ใต้ศพเหมือนเดิมะเิซีโฟเหลือสองลูกสุดท้ายคงทำอะไรขั้นกึ่งจักรพรรดิยุทธไม่ได้มาก แต่อย่างน้อยก็ทำให้มันาเ็บ้างก็ยังดี ส่วนตัวเราไปหลบข้างหุบเหวไร้ก้นนั้นก็แล้วกัน พรึ๊บ อ้าในทีสุดก็ถึงเราคนธรรดา ไม่สามารถเหาะเหินเดินอากาศได้แบบพวกมันแค่ระยะทาง ห้าหกกิโลเมตร ด้วยสภาพร่างกายาเ็เพียงนี้ ใช้เวลานับชั่วโมงเลย พวกมันมีทักษะและขั้นยุทธกันโดยไอ้เฉพาะตัวหัวหน้ามัน มันบอกว่าหัวหน้า รึขุนพลอะไรนี้แหละมีขั้นกึงจักรพรรดิยุทธ แค่ขั้นาายุทธเราก็เกือนตายมาหลายรอบแล้วนี้ตัวเราทั้งาเ็ขนาดนี้แถมยังแขนขวาก็ขาดอีก ไม่ต้องคิดสู้หลอกแค่จะหนี้ขั้นกึ่งจักพรรดิยุทธยังหนีมันไม่พ้นเลย ระยะทางแค่ ห้าหก กิโล.แค่นี้เพียงแค่ไม่กี่อึดใจมันก็ตามเราทันแล้ว เฮ้อ ! ตอนนี้เรายังท้อไม่ได้ตราบใดที่เรายังไม่ตายก็ขอสู้ให้ถึงที่สุด ไม่รู้เป็เวรกรรมอะไรพาเรามายังดินแดนแห่งนี้ มีทั้งโชคดี ที่ทำให้มาพบเจอ เสวี่ยเอ๋อภรรยาข้าที่แสนงดงาม ได้ช่วยเหลือ ได้เห็น... เอ่อ ! ได้ จุ๊บนาง ได้พูดคุยกับนาง แต่ในความโชคดีนั้นดันมีความโชคร้ายเกี่ยวกับชิวิตของข้านี้สิ เฮ้อ ! ช่างมันเถอะว่าก่อนจะตายเราก็ขอทำให้มันาเ็บ้าง ก่อนอื่นเลยเช็คอาวุธก่อนนอกเหนือจากดาบและกระบี่ที่อยู่ในแหวนมิติแล้ว อาวุธที่ติดตัวเรามาจากอีกโลกหนึ่ง เหลืออะไรบ้าง ปืนกลเหลือแม็กาซีนอีก 3 ชุดกว่าๆ ลูกะเิชนิดยิงจากเครื่องยิงลูกะเิเหลือ 3 ลูก ะเิเพลิง 1 ลูก ะเิควัน 1 ลูก ปืนไรเฟิลเหลือลูกพร้อมยิงอยู่ 4 ชุดนี้ไม่เหมาะสมหรับสู้ระยะไกล้เก็บไว้ก่อน ปืนสั้น .357 แม็กนัมเหลืออยู่ 4 ชุด เฮ้อ ขนาดะเิซีโฟที่ะเิรถถังได้ยังทำอะไรพวกมันได้ไม่มากเลยและเรายังบริกรรมคาธาช่วยก็แล้ว ร่างกายเราอาบน้ำว่านมาั้แ่ยังเด็กตีรันฟันแทงไม่เข้า พอยังมาดินแดนแห่งนี้สิโดนฟัน ฉึ๊บ เดียวแขนขาดไปหนึ่งข้างเลย "
" ติ๊ด ติ๊ดด "
" อ้า ! มันมาไกล้ถึงกระท่อมร้างแล้ว ที่หน้าผา"หุบเหวไร้ก้น"แห่งนี้ไม่เป็ที่ฝังศพข้าก็เป็ที่ฝังศพเ้าแล้ว."