ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 151 ไม่มีเหตุผลแบบนั้น

        ลิงซนสามตัวแต่ละคนต่างสะพายกระเป๋านักเรียนทำจากผ้าสีเขียวทหาร  ทั้งกระเป๋าและเสื้อผ้าที่สวมใส่ต่างก็ดูมอมแมม เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดิน หานชีเยวี่ยเข้าใจขึ้นมาทันทีว่าทำไมหวงพั่นหลานถึงเรียกเด็กๆ ที่บ้านว่าลิงซน ก็มันซนจริงๆ นี่นา

        "คุณย่า นี่เหรอพี่ชีเยวี่ยที่คุณย่าพูดถึง?"

        เด็กที่ตัวโตที่สุด อายุราวสิบขวบ มองหานชีเยวี่ยอย่างตกตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถาม

        "ใช่แล้ว นี่แหละพี่ชีเยวี่ยของพวกเธอ ยังไม่สวัสดีอีก?"

        "สวัสดีครับพี่ชีเยวี่ย ผมชื่อเจียงจางฟาน นี่น้องชายคนที่สองชื่อเจียงหย่วนหาง และนี่น้องเล็กสุดชื่อเจียงเล่อเล่อครับ"

        "จางฟาน หย่วนหาง เล่อเล่อ สวัสดีจ้ะ ฉันขอแนะนำตัวสักหน่อยแล้วกัน ฉันชื่อหานชีเยวี่ย ต่อจากนี้พวกเธอจะเรียกฉันว่าพี่สาว หรือพี่ชีเยวี่ยก็ได้นะ"

        เด็กชายตัวเล็กที่สุดอายุประมาณห้าหกขวบ ดวงตากลมโตสีดำขลับราวกับลูกองุ่นเป็นประกายวิบวับ ขนตายาวงอนหนาเป็นพิเศษ หานชีเยวี่ยอดเอ็นดูไม่ได้

        เขาจ้องมองหานชีเยวี่ยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น "พี่สาว พี่มีน้องชายไหมครับ?"

        หานชีเยวี่ยย่อตัวลงใเบื้องหน้าเขาพร้อมรอยยิ้มบางๆ "ถ้าพวกเธอทั้งสามคนยอมให้ฉันเป็นพี่สาว ฉันก็มีน้องชายแล้วสิ"

        เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวเล็กพอใจกับคำตอบของหานชีเยวี่ยมาก

        "แล้วพี่สาวจะดูแลพวกเราเหมือนพี่สาวคนอื่นๆ ไหมครับ?"

        เจ้าตัวเล็กยังคงถามคำถามที่เขาสนใจด้วยความจริงจัง

        หวงพั่นหลานได้ยินหลานชายถามเช่นนั้นก็รีบตีไหล่ของเจียงจางฟานหลานชายคนโต "เจ้าตัวแสบ พาน้องๆ ไปล้างมือล้างหน้าได้แล้ว พวกเรากินข้าวกัน"

        แต่ว่าเจียงเล่อเล่อยังคงยืนกรานที่จะรอคำตอบจากหานชีเยวี่ย

        "แน่นอนสิ ถ้าพวกเธอยอมให้ฉันเป็นพี่สาว ฉันก็จะเป็นพี่สาวของพวกเธอ ดูแลพวกเธอ รักและปกป้องพวกเธอ"

        เมื่อสบตากับเจียงเล่อเล่อ ไม่รู้เพราะเหตุใด หัวใจของหานชีเยวี่ยก็อ่อนยวบลงอย่างไร้สาเหตุ อยากจะทำให้เจ้าตัวเล็กมีความสุข และเมื่อได้ยินคำตอบของหานชีเยวี่ย เจ้าตัวเล็กก็ดีใจจนกระโดดโลดเต้น

        "เด็กพวกนี้มันซนจริงๆ ชีเยวี่ยอย่าถือสาพวกมันเลยนะ"

        "ฉันชอบพวกเขานะ ดูเป็นเด็กฉลาดกันทุกคนเลย"

        ที่บ้านมีแต่พี่ชายหกคน ไม่มีน้องชายเลย ความรู้สึกที่ได้น้องชายเพิ่มมาสามคนแบบนี้ ช่างแปลกใหม่ดีจริงๆส่วนเด็กๆ ทั้งสามคนก็รู้สึกชอบหานชีเยวี่ยมากขึ้น เพราะเคยได้ยินคุณย่าพูดถึงเธออยู่บ่อยๆ

        ยิ่งเห็นว่าหานชีเยวี่ยสวยมากแบบนี้ เด็กๆ ทั้งสามคนก็ยิ่งชอบมากขึ้นไปอีก

        ต้องยอมรับว่ามนุษย์เป็นสัตว์ที่ใช้สายตาตัดสิน

        ใครๆ ก็ชอบความสวยความงาม แม้จะเป็นเด็กผู้ชายก็เช่นกัน

        เมื่อเห็นหานชีเยวี่ยเข้ากับเด็กๆ ที่บ้านได้เป็นอย่างดี หวงพั่นหลานก็ยิ่งเชื่อว่าความรู้สึกถูกชะตากับหานชีเยวี่ยของเธอนั้นช่างถูกต้องยิ่งนัก

        "เห็นไหมล่ะ อวี้หมิง เขาว่ากันว่าเด็กๆ มองคนแม่นยำที่สุด พวกเขาต่างก็ชอบชีเยวี่ยเลย" หวงพั่นหลานพูดอย่างอารมณ์ดี

        ตอนนี้เจียงอวี้หมิงไว้ใจหานชีเยวี่ยมาก แน่นอนว่าเขาเชื่อว่าเธอเป็นคนดีจริงๆ จึงพยักหน้าความหมายคือเห็นด้วยกับผู้เป็นแม่

        ตอนแรกเขาสงสัยในเจตนาของหานชีเยวี่ย แต่หลังจากสังเกตมาหลายวัน เธอก็เป็นใช้ได้เลยจริงๆ

        บรรยากาศบนโต๊ะอาหารอบอุ่นเป็นกันเอง อาจเป็นเพราะมีแขกมาที่บ้าน เด็กๆ ทั้งสามของบ้านเจียงจึงอยากสร้างความประทับใจให้กับพี่สาวคนใหม่ที่เพิ่งรู้จัก ประพฤติตัวเรียบร้อยน่ารักเป็นพิเศษระหว่างกินข้าว

        หลังอาหารเสร็จ หานชีเยวี่ยอาสาจะล้างจาน หวงพั่นหลานไม่สามารถขัดได้ ได้แต่เอ่ยชมออกมา

        "มีลูกสาวนี่มันดีจริงๆ นะ ดูพวกเราสิ คนโสดในบ้านตั้งสี่คน กินข้าวเสร็จก็ไม่มีใครช่วยฉันเก็บล้างเลย"

        หานชีเยวี่ยได้แต่ยิ้มรับ

        ส่วนเจียงอวี้หมิงก็ตรงไปที่สำนักงานโรงงาน ถึงแม้ว่าจะเลิกงานแล้ว แต่ผู้จัดการบอกว่ายังมีเรื่องอื่นๆ ที่ต้องคุยกัน

        เมื่อไปถึงสำนักงานโรงงาน เขาถึงได้รู้ว่าวันนี้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมากมาย

        ดูเหมือนว่าพวกเขาจะปล่อยปละละเลยคนงานในโรงงานมากเกินไป จนทำให้พวกเธอก่อเรื่องขึ้นเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้

        หอพักเป็นของโรงงาน ใครจะพักตรงไหนก็แล้วแต่จะจัดสรร ตราบใดที่การจัดสรรไม่ได้ไร้เหตุและผลจนเกินไป ก็ควรยอมรับได้

        ขณะที่เจียงอวี้หมิงกำลังคิดว่าจะแก้ไขปัญหานี้อย่างไร ผู้จัดการก็มาถึง

        ผู้จัดการมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง

        "ผู้จัดการครับ อย่าโกรธไปเลยครับ ผมตำหนิพวกเธอไปแล้ว" เลขาฯ ตัวน้อยที่เดินอยู่หลังผู้จัดการพูดอย่างระมัดระวัง

        "ไม่โกรธ? จะไม่โกรธได้ยังไง? ถ้าสหายหานชีเยวี่ยเก็บเรื่องนี้ไปคิดมากแล้วไม่ทำงานต่อ ฉันจะไปหาใครมาทำแทน?"

        ผู้จัดการโกรธมาก เช้านี้เขาไปรายงานเรื่องนี้กับพวกผู้นำที่เมืองมาแล้ว

        พูดโม้ไว้เยอะแล้ว หากาสหายหานชีเยวี่ยเกิดไม่ทำต่อขึ้นมา เขาจะไปหาใครมาแก้ปัญหาใหญ่ขนาดนี้ได้?

        "ผู้จัดการครับ คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้งครับ ผมว่าสหายหานชีเยวี่ยเป็นคนใจกว้าง คงไม่ทิ้งงานเพราะเรื่องเล็กน้อยแบบนี้หรอกครับ"

        เลขาฯ ตัวน้อยพูดด้วยน้ำเสียงลังเล ดูเหมือนสหายหานชีเยวี่ยจะเป็นคนเข้าถึงง่าย แต่คนที่มีความสามารถจริงๆ จะมีสักกี่คนที่เข้าถึงง่ายกันนะ?

        เมื่อคิดได้ดังนั้น เลขาฯ ตัวน้อยก็อดตำหนิพนักงานหญิงที่ก่อเรื่องไม่ได้

        "แจ้งทุกคนในโรงงาน พรุ่งนี้จัดประชุมพนักงานทุกคน ตรวจสอบวินัยและจริยธรรมครั้งใหญ่!"

        เลขาฯ ตัวน้อยตกใจ ทำถึงขนาดนั้นเลยเหรอ? แค่เรื่องนี้ถึงกับต้องตรวจสอบวินัยและจริยธรรมครั้งใหญ่เชียว? กลัวข่าวลือกระจายงั้นเหรอ? แต่เมื่อหัวหน้าที่กำลังโมโหพูดออกมาแบบนี้ เลขาฯ ตัวน้อยก็ไม่กล้าขัด

        เขารีบส่งสายตาให้เจียงอวี้หมิง

        ถึงแม้เจียงอวี้หมิงจะอยู่แค่ระดับกลางในโรงงาน แต่เขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้จัดการ ผู้จัดการน่าจะฟังเขาบ้าง

        เจียงอวี้หมิงก็โกรธเหมือนกัน พอได้ยินที่ผู้จัดการพูด เขาก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง ไม่คิดจะห้ามปราม

        "ผู้จัดการพูดถูกแล้วครับ ผมก็คิดว่าการจัดการในโรงงานของเราอาจจะหย่อนยานเกินไป ต้องเน้นย้ำเรื่องนี้เป็นพิเศษ"

        เลขาฯ ตัวน้อยได้ยินเจียงอวี้หมิงไม่ห้ามปราม แถมยังยุยงผู้จัดการอีก ก็ปวดหัวขึ้นมาทันที

        จริงด้วยสิ เขาเกือบลืมไปแล้ว สหายหานชีเยวี่ยเป็นญาติของหัวหน้าเจียงนี่นา

        เลขาฯ ตัวน้อยรู้สึกว่าตัวเองไปขอความช่วยเหลือผิดคนแล้ว

        ในขณะที่เขากำลังปวดหัว ไม่รู้ว่าจะไปหาใครมาห้ามผู้จัดการ หานชีเยวี่ยก็มาถึงพอดี เมื่อเห็นหานชีเยวี่ย เลขาฯ ตัวน้อยรู้สึกเหมือนเจอผู้ช่วยชีวิต หวังว่าเธอจะช่วยพูดกับผู้จัดการ เธอเพิ่งมา โรงงานเกิดเรื่องใหญ่แบบนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเธอเช่นกัน

        แต่เด็กสาวคนนี้ยังอายุน้อย ไม่รู้ว่าจะคิดได้ถึงขนาดนั้นหรือเปล่า แต่ตอนนี้ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ได้แต่รักษาม้าตายเยี่ยงรักษาม้าเป็น [1]

        หานชีเยวี่ยเห็นเลขาฯ ตัวน้อยก็ทักทายก่อน แต่กลับถูกอีกฝ่ายต้อนรับอย่างกระตือรือร้นเกินเหตุ

        "เลขานุการต้วน เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?"

        หานชีเยวี่ยถามอย่างสงสัย เลขานุการถือเป็นรองผู้จัดการ ในหลายครั้งเลขานุการสามารถเป็นตัวแทนผู้จัดการในการพูดได้

        บุคคลสำคัญแบบนี้กลับสุภาพกับเธอมากขนาดนี้ ทำให้หานชีเยวี่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

        "สหายหานชีเยวี่ยครับ ผมบอกตรงๆ เลยนะ วันนี้มีคนมาที่สำนักงานโรงงาน บอกว่าการจัดสรรหอพักไม่เป็นธรรม ผู้จัดการรู้เรื่องนี้หลังจากกลับมาจากเมือง ตอนนี้กำลังโกรธมาก จะจัดประชุมพนักงานทุกคนเพื่อตรวจสอบวินัยด้วยครับ"

        ฟังน้ำเสียงแล้ว หานชีเยวี่ยก็เข้าใจ เลขานุการต้วนต้องการให้เธอช่วยพูดกับผู้จัดการสินะ?

        เอาจริงๆ เธอก็ช่วยพูดได้ แต่ทำไมเธอต้องช่วยพูดด้วยล่ะ?

        ไม่ต้องถามก็รู้ หานชีเยวี่ยรู้ดีว่าคนที่มาก่อเรื่องต้องเป็นพนักงานหญิงที่ปะทะคารมกับเธอวันนี้แน่ๆ เด็กสาวไม่ใช่คนดีที่ไม่มีจุดยืน โดนรังแกแล้วยังต้องไปพูดดีให้กับอีกฝ่ายอีกเหรอ?

        เชิงอรรถ

        [1] รักษาม้าตายเยี่ยงรักษาม้าเป็น 死马当活马医หมายความพยายามครั้งสุดท้ายแม้ความหวังริบหรี่