หลังจากที่ภัทรได้โชว์การใช้ตะบันไฟให้ดู ทำให้เหล่าทหารนั้นตื่นใอย่างไม่หยุดรวมไปถึงพระราเมศวรที่ได้แต่อ้าปากค้างอึ้งไปอีกซักพักจนรู้สึกตัวและได้พูดขึ้นว่า “ข้าอยากให้เ้าทำอีกหนึ่งอันเพื่อที่ข้าจะนำไปให้เสด็จพ่อดูได้รึไม่” พระราเมศวรพูดผสมปนเปกันไปหมด
“ได้ขอรับของที่ใช้ยังเหลือพอให้ทำอีก แต่ข้าขอทหารให้มาช่วยในรอบนี้ด้วยนะขอรับ เพราะมันจะมืดค่ำก่อน”ภัทรกล่าว
“ได้ ทหาร!! ได้ยินแล้วใช่ไหม”พระราเมศวรออกคำสั่งอย่างตื่นเต้น
หลังจากที่ทำทั้ง 2 ชิ้นเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปจนเกือบมืดค่ำ ภัทรและพระราเมศวรจึงได้แยกย้ายจากกันไป
“เห้ยย!!! อ้ายพัดมึงไปไหนมาวะ มาช่วยกูติดไฟเร็ว!! มันจะมืดจะค่ำแล้วเดี๋ยวมันจะไม่ทันกาลเอา” เมื่อแดงเห็นภัทรแล้วจึงรีบะโไปหาแดงด้วยความโกรธ
“ไม่ต้องห่วงเลยพี่ผมนำสิ่งจะช่วยให้พี่สบายได้มาแล้ว หิ หิ” ภัทรกล่าวพร้อมเดินเข้าไปหาแดงอย่างอารมณ์ดี
“อะไรของมึงว่ะ ที่ทำให้ข้าสบาย”แดงถามด้วยความสงสัย
“แท๊น ทะ แด๊น ทะแด่นน ไฟแช็กยังไงละพี่” ภัทรพูดเหมือนเป็โดเรม่อนเอาของวิเศษออกมา
“ไฟชงไฟแช็กอะไรวะะ ใช่ที่เอ็งออกไปทำแต่เช้าใช่ไหมวะ”แดงถามด้วยความสงสัย
“ใช่จ่ะพี่ มาๆ เดี๋ยวให้ฉันจัดการเอง” ภัทรอาสาเพื่อที่จะได้โชว์ไฟแช็กให้แดงดู
พรึบบ~ ไฟจากตะบันไฟได้จุดไฟขึ้นอย่างรวดเร็ว
“อ๊าาา อะไรกันวะอ้ายพัด มึงทำได้ไงรึมึงเป็ผู้มีวิชางั้นรึ มึงอย่ามาใกล้กูนะ” แดงร้องะโอย่างเอาเป็เอาตายจนคนรอบๆ ข้างหันมาดูด้วยความสนใจจนในที่สุด ภัทรก็อยู่ตรงกลางของผู้คน
“หมอผีอะไรกันพี่ นี่คือที่จุดไฟ ที่จะช่วยลดภาระของทุก ๆ คนให้จุดไฟได้อย่างง่ายดายเหมือนปลอกกล้วยเข้าปากโดยใช้การเสียดสีและสุญญากาศเข้าช่วย มันก็คล้ายๆ กับพวกพี่ ๆ ทุกคนใช้หินกะเทาะเพื่อให้เกิดไฟ ฉันก็ใช้เ้านี่เพื่อให้เกิดไฟเหมือนกัน
“โหวว มันจะง่ายอย่างงั้นเลยรึ ถ้างั้นแกลองจุดของข้าดูสิ”
“ใช่ ๆ มาลองจุดให้ข้าดู”
“ข้าด้วย ของข้าด้วย”
เหล่าทหารต่างพูดออกมาเพื่อที่จะมาหลอกใช้ให้ภัทรไปจุดให้
หึคิดว่าฉันจะไม่รู้ว่าทุกคนหลอกใช้ฉันรึไง ฉันผู้มาจากยุคที่ทุกคนต่างสวมหน้ากากใส่กันเื่ประสบการณ์ฉันเยอะกว่าเว้ยย-ภัทรคิดในใจ
“ได้เลยฉันจะไปจุดให้พวกพี่ทุกคน แต่ข้อแม้ให้นำอาหารคนละอย่างมาแรกเปลี่ยนนะจ่ะพวกพี่ ยื่นหมูยื่นแมว แฟร์ๆกัน”ภัทรพูดพร้อมกับยิ้มอย่างชั่วร้าย
“อะไรคือแฟร์ของเอ็งวะข้าไม่เข้าใจแต่ชั่งเถอะแค่ แลกกันสินะ แค่ชิ้นเดียวแลกกับไม่เหนื่อยมันก็คุ้มกันละนะ” ทหารนายหนึ่งพูดขึ้นมาเป็คนแรก
“ข้าเอาด้วยมาจุดให้ข้า ข้าจะนำของมาให้เ้า” ทหารนายต่อ ๆ มาก็พูดกันขึ้นจ้าละหวั่น
“จัดไปพี่ แต่พวกพี่ ๆ ใจเย็นกันนะจ่ะ พี่แดงพี่ช่วยรวบรวมของ เดะฉันจะไปจุดไฟนะจ่ะ”ภัทรพูดเพื่อให้แดงรู้สึกตัว
“ดะ ดะ ได้ปล่อยให้เป็หน้าที่ข้าเอง” แดงกล่าวตอบ
.
.
.
กระโจมบัญชาการของอยุธยา
“นี่คือไฟแช็กงั้นรึ” พระมหาจักรพรรดิถาม
“พะย่ะคะเสด็จพ่อนี่คือสิ่งที่เรียกว่าไฟแช็กซึ่งจะทำให้การจุดไฟเป็เื่ที่ง่ายดายราวกับปลอกกล้วยเข้าปากพะย่ะคะ” พระราเมศวรรีบกล่าวตอบ
“ข้าชักอยากเห็นแล้ว แสดงให้ข้าดู”พระมหาจักรพรรดิ
“ทหาร!!” พระราเมศวรสั่งให้ทหารทดสอบ
กึ๊ก ๆ พรึ่บบ~ แสงไฟก็ได้ติดขึ้นที่กระโจมบัญชาการ
“โอ้วว ช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนักไม่ต้องออกแรงเลย”
“มันง่ายขนาดนี้เลยรึ”
“อุปกรณ์ชิ้นนี้ช่างน่าฉะหงนยิ่งนัก”
“นี่คือของที่เ้าหนุ่มพัดเป็คนสร้างงั้นรึเสด็จพี่” พระมหินทร์กล่าวถาม
“ใช่ ข้าได้เฝ้าดูเขาทำมัน มันไม่มีอะไรซับซ้อนเลยซักนิดแต่ก็ยังไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน” พระราเมศวรตอบ
“เื่ที่ข้าให้ไปสืบเื่ของเ้าหนุ่มนั่นไปถึงไหนแล้ว”พระมหาจักรพรรดิทรงถามทหาร
“ตอนนี้ยังไม่รู้เื่ราวเื้ัเท่าไหร่นักพะย่ะคะ กระหม่อมขอเวลาอีกหน่อย”ทหารตอบ
“สืบให้รู้ทุกอย่างดูเหมือนความคิดของเ้าหนุ่มนั่นช่างเฉลียวฉลาดยิ่งนัก”พระมหาจักรพรรดิพูดด้วยความสงสัยในตัวภัทร
.
.
.
“555555 สุดยอดเลยอ้ายพัดแค่ไปจุดไฟก็ได้ของกินมาตั้งเยอะแยะ ข้าไม่ผิดหวังที่เป็สหายกับเอ็งจริงๆ” แดงพูดอย่างดีใจเป็อย่างมาก
นี่ละนะหากฉลาดหน่อยจะไม่มีวันอดอยาก เหมือนที่คนบอกเลยนะเรียนเยอะๆจะได้ไม่อดไม่อยากข้าได้รู้ก็วันนี้ละ-ภัทรคิดในใจ
“แต่ว่า!!! พวกมันจะเอาเนื้อที่แห้งขนาดนี้มาแลกไม่ได้ข้าไม่้าพวกนี้ TT”ภัทรพูดออกมาด้วยความที่อยากจะร้องไห้
“อะไรวะ มีกินแบบนี้ดีขนาดไหนแล้ว อยู่ได้อีกหลายวันโดยไม่ต้องทำอะไรเลยนะ ว่าแต่เ้าเล่าเรียนมาจากที่ใดกันไอ้ไฟแช็กมาจากไหนกันวะ อาจารย์เ้าคือใครที่สอนเื่นี้ให้เ้าแล้วก่อนหน้านี้ทำไมเ้าถึงไม่รีบทำมันออกมาปล่อยให้ข้าเหนื่อยอยู่ได้”แดงถามด้วยอาการแสดงความไม่พอใจต่อภัทรออกมาด้วย
“เอ๊ะ!! เรียนงั้นรึพี่ อาจารย์งั้นรึ”ภัทรถาม
“ก็ใช่สิวะ ถ้าเ้าไม่มีอาจารย์เ้าจะเรียนมาจากไหน ข้าอยากรู้ว่าอาจารย์เ้าคือใครข้าอยากจะไปเล่าเรียนบ้าง” แดงถามด้วยความอยากรู้
“อาจารย์ข้าชื่อ…เอ่ออ” อาจารย์ข้าจะไปมีได้ยังไงเล่ามีแต่อาจารย์กูลเกิลนี่แหละ
“มัวอ้ำอึ้งอยู่ได้ของวิเศษเช่นนี้ไม่อยากบอกข้ารึไง”แดงเริ่มหัวเสีย
.
.
เอ๊ะของวิเศษ?
ทันใดนั้นภัทรก็นึกขึ้นได้และพูดออกไปอย่างไม่คิด
“อาจารย์โดเรม่อน จ่ะพี่”