ริโอะสูญเสียกำลังไปมากจากการถูกทรมาน
กุญแจมือบีบรัดข้อมือเด็กชายจนมีรอยถลอก
อาจเป็เพราะได้รับความเ็ปจากกระบองนั้นรุนแรงกว่า เด็กชายสู้ชีวิตตัวน้อยจึงไม่รู้สึกถึงความเ็ปที่ข้อมือ
“เด็กเวร! บอกให้สารภาพมาซะ!”
เสียงของชาลล์ดังกังวานทั่วห้อง
ไม่รู้ทำไมในเนื้อเสียงของรองแม่ทัพหนุ่มจึงมีความโมโหระคนร้อนใจ
เด็กชายคิดได้ดังนั้นจึงรู้สึกใจเย็นลง
แต่สถานการณ์รอบตัวยังคงแย่เหมือนเดิมเด็กชายถูกทำร้ายอย่างไม่หยุดหย่อนั้แ่ที่เขาถูกพามายังนรกบนดินแห่งนี้
เขาถูกบังคับให้สารภาพในสิ่งที่ไม่ได้ทำ
ชาลล์ไม่ยอมให้เขาหมดสติเสียด้วยซ้ำ
ร่างกายของริโอะแทบสิ้นกำลังแค่ฝืนตัวให้ยังคงสติอยู่ก็ยากเต็มกลืนแล้ว
เขาพยายามลดความเสียหายของร่างกายด้วยการใช้พลังเวท
เขายังจำความรู้สึกตอนใช้พลังเวทได้ดี
หากตอนนี้มีเสียงกระซิบบอกให้เขาใช้พลังอีกครั้งก็คงใช้ได้ทันทีเมื่อรวบรวมสมาธิได้
ทว่าในความจริงแล้วเขาทำอะไรไม่ได้เลย
เพราะกุญแจมือที่พันธนาการเด็กชายอยู่นั้นมีคาถาผลึกพลังเวทของผู้ถูกคุมขังอยู่
ริโอะจึงใช้พลังก่อนหน้านี้ไม่ได้
เด็กชายยังคงไม่ยอมแพ้เขาคอยจ้องรอจังหวะ
ชาลล์ต้องมีเหตุผลบางอย่างแน่ถึงได้รีบร้อนบีบบังคับให้ริโอะสารภาพแบบนี้
หรือเหตุผลคือเขาอยากได้ความดีความชอบ?
ริโอะจึงตั้งปณิธานไว้ว่าจะไม่ยอมเล่นตามเกมของชาลล์และจะไม่ยอมรับในสิ่งที่ไม่ได้ทำเด็ดขาด
“ผมหมดเื่พูดแล้ว”
“ไอ้เด็กชั่ว!”
ชาลล์เอาแต่บ่นอุบว่าเหลืออดและทุบตีริโอะด้วยกระบอง
เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าริโอะเป็เพียงเด็กตัวเล็กๆคนหนึ่ง
“อ่อก!”
ริโอะโดนหมัดเข้าที่ใบหน้าเืไหลออกทั้งปากและจมูก
“ทะ..ท่านครับ!หนักเกินไปมันจะตายก่อนนะครับ!”
ทหารนายหนึ่งที่ยืนดูการสืบสวนอย่างเงียบๆมาโดยตลอดะโห้ามรองแม่ทัพหนุ่มไว้
“หนวกหู!ถ้ามันยังไม่ยอมปริปากแบบนี้เราได้ตกที่นั่งลำบากแน่!”
ชาลล์อาละวาดเสียงดัง
“ตะ...แต่ถ้าเผลอไปฆ่ามันเข้าตำแหน่งของท่านก็จะสั่นคลอนเหมือนกัน ลำพังตอนนี้ก็ไม่ค่อยจะสู้ดีอยู่แล้วนะขอรับ”
“แล้วจะให้ข้าทำยังไง?! ถ้าไม่ยอมเข้าถ้ำเสือแล้วข้าจะได้ลูกเสือมาได้ยังไง!ถ้าไม่กอบกู้ชื่อเสียงในตอนนี้ พวกเราได้ซวยกันหมดแน่”
มีเพียงเสียงแผดก้องของชาลล์เท่านั้น
ตำแหน่งอัศวินของบุรุษทั้ง 3 ในห้องนี้กำลังสั่นคลอนจากเหตุการณ์ลักพาตัวองค์หญิงเล็กเมื่อวาน
ราชวงศ์เบลต์ลัมจะมีการจัดพิธีอธิษฐานขอพรเพื่ออาณาจักรในฤดูใบไม้ผลิทุกปี
และในปีนี้ฟลอร่าได้ถูกกำหนดให้เป็ผู้นำในการทำพิธี(มิโกะ)
ตามประเพณีของที่นี่แล้วฟลอร่าต้องชำระล้างบาปก่อนทำพิธี
องค์หญิงน้อยจึงต้องเดินทางไปยังบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ใกล้เขตนครหลวง
แต่กฎระเบียบของพิธีชำระล้างบาปคือระหว่างที่ทำพิธีนั้นห้ามให้ใครเข้าไปในบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์นอกจากผู้นำพิธี(มิโกะ) และผู้ติดตามรับใช้
รอบๆ บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์จึงมีกลุ่มอัศวินลาดตระเวนอย่างเข้มงวดกรวดขัน
แต่เพราะบ่อน้ำอยู่ในป่าพวกโจรจึงเข้ามาโดยที่พวกอัศวินไม่ทันได้ระวัง
ฟลอร่าถูกลักพาตัวไปเพราะความไม่รอบคอบของเหล่าอัศวิน
และพวกอัศวินกลุ่มนั้นคือกลุ่มที่ชาลล์รับผิดชอบดูแลอยู่
ชาลล์กำลังจะเสียตำแหน่งรองแม่ทัพไป
เขาในตอนนี้จึงต้องรีบกอบกู้หน้าตาให้เร็วที่สุด
รองแม่ทัพหนุ่มแย่งงานสอบสวนริโอะมาจากลูกน้องที่ได้รับการไหว้วานมาจากเวเนซซ่าเพราะหวังความดีความชอบ
หากเป็ไปได้เขาก็อยากจะทำให้ริโอะเป็แพะรับบาปเพื่อให้ตัวเองพ้นผิด
ตามกฎหมายของอาณาจักรเบลต์ลัมต์คำสารภาพของผู้ต้องหาถือเป็หลักฐานชั้นสูงสุด หากผู้ต้องหาสารภาพแล้วก็ไม่ต่างอะไรจากการยินยอมรับโทษ
ถ้าบังคับให้ริโอะสารภาพผิดตอนนี้และต่อหน้าพระาาอีกครั้ง
แม้ว่าฟลอร่าจะยืนยันว่าริโอะช่วยชีวิตไว้ก็ตามบทลงโทษของริโอะก็จะไม่มีเปลี่ยนแปลง
เพราะฉะนั้นคำสารภาพจากปากเด็กชายจึงมีน้ำหนักมากกว่า
ในสายตาของรองแม่ทัพหนุ่มริโอะเป็เด็กชายอายุ 7 ขวบ หากข่มขู่และทรมานร่างกายสักหน่อยริโอะคงจะยอมแง้มปากบอกว่าตัวเองเป็คนร้ายแน่ๆ
ทว่าเด็กชายกลับเข้มแข็งกว่าที่เขาคิดมากแผนที่วางไว้จึงผิดเพี้ยนไปหมด
การสืบสวนทั่วไปจะไม่มีการจำกัดเวลา
แต่ครั้งนี้ตัวกำหนดเวลาคือการคืนสติขององค์หญิงน้อย
หากเด็กกำพร้าคนนี้ช่วยองค์หญิงจริงเขาจะถูกยกให้เป็ผู้มีพระคุณต่อองค์หญิงทันที
จะทำให้ไม่สามารถสืบสวนด้วยความรุนแรงได้
และชาลล์ก็จะได้รับโทษสถานหนักที่ทรมานผู้มีพระคุณของหน่อเนื้อราชวงศ์
อนาคตของชาลล์คงจบไม่สวยแน่
ชาลล์จึงร้อนรนมาก
องค์หญิงคงจะฟื้นอีกไม่นานนี้
ต้องรีบทำให้ริโอะสารภาพก่อนให้ได้
“...เอา ‘ปลอกคอล่ามทาส’ มาให้ข้า!”
ชาลล์พูดด้วยเสียงเ็าทุ้มต่ำ
ทหารรอบข้างต่างถลึงตาด้วยความใ
“คะ...คนที่ยังไม่ถูกตัดสินว่าเป็ผู้ร้ายจะใช้ ‘ปลอกคอล่ามทาส’ ก่อนได้รับอนุญาตไม่ได้นะครับท่าน”
‘ปลอกคอล่ามทาส’เป็เครื่องมือที่ควบคุมความคิดจิตใจของผู้ถูกพันธนาการจะทำให้นักโทษทำตามคำสั่งทุกอย่าง
หากถูกสั่งก็อยากทำตามคำสั่งหากขัดคำสั่งร่างกายก็จะเ็ปแสนทรมาน
ในอดีตมีคดีเกี่ยวกับการใช้อุปกรณ์เวทหลายอย่างจึงทำให้ปัจจุบันมีกฎหมายควบคุมการใช้เวทมนตร์
เช่น คนที่ถูกล่าม ‘ปลอกคอล่ามทาส’ ต้องเป็ทาสหรืออาชญากรเท่านั้น หรือหากจะใช้ ‘ปลอกคอล่ามทาส’ ต้องได้รับอนุญาตเสียก่อน
ชาลล์ที่ขาดสติจึงพลั้งทำสิ่งต้องห้ามลงไป
“หนวกหูน่า! เร็วๆ เข้า!”
ชาลล์แผดเสียง
ทันใดนั้นประตูห้องใต้ดินก็เปิดออก
พวกทหารสะดุ้งโหยง
ที่ประตูนั้นปรากฏเป็ร่างของทหารหญิงที่พาตัวริโอะมายังปราสาทหรือเวเนซซ่า เอมาลนั่นเอง
“นี่มันเื่อะไรกัน? ท่านรองแม่ทัพอัลโบ”
เวเนซซ่ามองรอบห้องแล้วเลิกคิ้วถามด้วยเสียงขุ่นมัว
ชาลล์สะอึกก่อนจะใช้ไหวพริบตอบแบบหน้าตาย
“...ก็ใช้อำนาจของรองแม่ทัพกลุ่มอัศวินสืบสวนอยู่น่ะสิ”
“แต่ข้าจำได้ว่าข้าได้ไหว้วานเื่นี้ให้ลูกน้องของข้าทำนะ”
เวเนซซ่าถามอย่าง้าขัดรองแม่ทัพหนุ่ม
“ทหารนายนั้นติดธุระด่วนตอนนั้นข้าว่างอยู่เลยอาสามาทำแทนน่ะ”
“ทำไมรองแม่ทัพกลุ่มอัศวินอย่างท่านต้องลงมือสอบสวนเองด้วย?”
“เหตุการณ์คราวนี้เกิดจากความผิดของข้าด้วยข้าเลยอยากแสดงความรับผิดชอบ เ้ามีปัญหาอันใด?”
ชาลล์ตอบอย่างหน้าตาเฉย
“เด็กชายคนนี้อาจเป็ผู้มีพระคุณต่อองค์หญิงเราจึงควรสอบสวนด้วยวิธีสันติมิใช่หรือท่าน?”
เวเนซซ่ามองริโอะที่ถูกตรึงให้ลอยตัวอยู่
“หืม เื่นั้นข้ารู้แต่ไอ้เด็กนี่มันอยู่ในกลุ่มเสี่ยงนะว่าจะเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ลักพาตัว”
ชาลล์ทำท่าทางไม่รู้ไม่ชี้
“แล้วท่านมีหลักฐานหรือ?”
“ก็ไม่มีหรอกแต่ความเป็ไปได้ก็ไม่ใช่ 0 ใช่ไหมเล่า?”
“มันก็จริงอยู่แต่ท่านก็น่าจะรอจนกว่าท่านฟลอร่าจะตื่นมิใช่หรือ?”
“ความคิดพวกเราไม่ตรงกันเลยนะเ้าหมายความว่า หากผู้ต้องสงสัยมีพระคุณก็จะสืบสวนไม่ได้เช่นนั้นหรือ? แล้วเราจะหาความจริงได้จากที่ใด?”
ชาลล์พูดจาวกไปวนมา
“...ได้ข้อสรุปจากองค์หญิงแล้วว่าเขาเป็ผู้มีพระคุณแล้วเขาเกี่ยวข้องกับคดีหรือไม่?”
“โชคดีที่ไม่ได้เกี่ยวถ้าเกิดองค์หญิงรู้ว่าผู้มีพระคุณเป็อาชญากรคงจะเสียใจสินะ โอ้ะ! ไม่ใช่สิยินดีด้วยนะไอ้หนู”
ชาลล์พูดราวกับเขากำลังเล่นละครเพื่อกล่าวคำแสดงความยินดี
เวเนซซ่าไม่อยากต่อล้อต่อเถียงแต่ถึงเถียงต่อไปชาลล์คงจะพูดวกไปวนมาจนไม่จบเื่สักทีเป็แน่
วาเนซซ่าคงทำได้เพียงเขียนรายงานส่งเหล่าผู้าุโและปล่อยให้ผู้ใหญ่เป็ฝ่ายตัดสิน
“เช่นนั้นขอให้ท่านจบการสอบสวนเขาแต่เพียงเท่านี้เขาเป็ผู้มีพระคุณต่อท่านฟลอร่า เราต้องดูแลเขาให้ดีๆ อีกอย่างดูเหมือนว่าฝ่าาเองก็อยากจะพบเขาด้วย”
“งั้นหรือ? ข้าคงต้องหลีกทางด้วยความยินดี พวกเ้า! มาเอากุญแจมือออกไป”
เมื่อได้ยินชาลล์ออกคำสั่ง พวกทหารจึงรีบกุลีกุจอแกะกุญแจมือให้เด็กชาย
ริโอะไม่มีแม้กระทั่งเรี่ยวแรงที่จะยืนเมื่อถูกปลดปล่อย เขาจึงล้มพับลงมา
“งั้นพวกข้าขอตัวก่อนพอดีมีงานอื่นต้องรีบทำด้วย”
พูดทิ้งท้ายไว้แบบนั้นแล้วชาลล์ก็ออกจากห้องใต้ดินไปอย่างรวดเร็ว
ในห้องเหลือเพียงริโอะและเวเนซซ่า
“....โทษทีนะข้าจะรีบพาเ้าไปหานักเวทที่ 《ฮีล》 ได้ ยืนไหวไหม?”
เวเนซซ่าเดินเข้าไปหาริโอะที่นอนคว่ำหน้าอยู่
แต่ริโอะไม่สนใจเสียงเรียกของเวเนซซ่าและพยายามจะยืนด้วยตัวเอง
“โอ๊ย...!”
ริโอะปวดร้าวไปทั่วร่างเขาล้มพับลงไปทันที
“อย่าฝืนเลยน่าเ้าน่าจะกระดูกหัก อยู่เฉยๆ เถอะ ข้าจะแบกเ้าไปเอง”
เวเนซซ่าพูดแล้วยื่นมือให้ริโอะ
“อย่ามา...แตะ”
ริโอะปัดมือที่ยื่นมาให้ของเวเนซซ่า
อาจเป็เพราะกำลังตกตะลึง เวเนซซ่าจึงมีสีหน้าเหม่อลอยและมองไปยังมือตนเอง
“ขอโทษนะเดี๋ยวข้าจะเรียกนักเวทที่ใช้พลัง 《ฮีล》 มาที่นี่ให้ อยู่นิ่งๆรอล่ะ”
เวเนซซ่าเดินออกจากห้องไปด้วยสีหน้ากังวลใจ
7K
