ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

     สมุนไพรถ้วยสุดท้ายถูกเสี่ยวอี้ยกไปเสิร์ฟให้สนมฮง นางพยายามฝืนลุกขึ้นมาดื่มด้วยท่าทางอ่อนแรง มือไม้สั่น ปากซีด เนื้อตัวเหลืองและอ่อนเพลีย สมุนไพรน้ำสีดำถูกกลืนลงคอสนมฮงไปพร้อมกับหน้าตาที่บูดเบี้ยวเพราะยาในถ้วยมีรสชาติขมปี๋ ในตอนนั้นเองรอยยิ้มอันชั่วร้ายที่แฝงอยู่ด้านในก็ได้เผยออกมาผ่านใบหน้าของสนมฮง

        "มันได้ผลเกินกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก! ฮึฮึ!"

     "พระสนม!! ลงทุนเกินไปหรือเปล่าเจ้าคะ หากมีอะไรผิดพลาดแม้เเต่นิดเดียว ข้าเกรงว่า..พระสนมอาจจะ……."

        "ไม่ต้องห่วง!!..ข้าคิดทบทวนไว้แต่เเรกแล้วและมันก็เป็นไปตามที่ข้าคิดเอาไว้ หากข้าลงทุนเสี่ยงตายถึงขั้นนี้แล้ว ท่านพี่ยังไม่เชื่อ..ข้าก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว อีกอย่าง..เจ้าก็เห็นไม่ใช่หรอว่าท่านพี่อี้เฉียนถึงกับอึ้งตาค้างไปเลย…ถ้าครั้งนี้ข้ากำจัดสนมลีไปได้ การกำจัดซูเจินก็ไม่ใช่เรื่องยาก ข้าต้องกินยาถอนพิษอีกกี่จอก"

        "หลังจากถ้วยนี้ก็หมดแล้วเจ้าค่ะ"

      "ดี!...หลังจากนี้อีกสามวันข้าจะไม่ออกจากจวน เพื่อไม่ให้ท่านพี่สงสัย เจ้าจงไปบอกห้องเครื่องว่าให้นำสำรับมาให้ข้าที่จวน ก็แล้วกัน"

        "รับทราบ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ" เสี่ยวอี้รับคำสั่งแล้วรีบออกไปทำหน้าที่ของนาง ในขณะที่สนมฮงเอาเเต่นั่งเเสยะยิ้มจิบสมุนไพรอย่างใจเย็น นางรู้สึกภูมิใจกับแผนที่นางได้วางไว้ ซึ่งก่อนหน้านี้สนมฮงได้สั่งให้เสี่ยวอี้กลับไปที่เมืองเฮกซาลเพื่อนำเอายาพิษจากท่านอาของนางมาให้ ซึ่งเพื่อความปลอดภัยและป้องกันเรื่องผิดพลาดท่านอาของนางจึงให้นำยาถอนพิษมาด้วย ดังนั้นสนมฮงจึงกล้าที่จะกินยาพิษเข้าไปแล้วป้ายความผิดให้ช่อดอกไม้ของสนมลี ทั้งนี้ก็เพื่อเอาคืนที่สนมลีวางตัวเกินหน้าเกินตาของนางนั่นเอง

       "เจ้ายังรู้จักข้าน้อยเกินไป ลีเย็นชี!! ที่นี้ก็ถึงเวลาของเจ้าแล้วสินะ จางซูเจิน หากข้าไม่อนุญาตใครหน้าไหนก็ขึ้นมาอยู่เหนือข้าได้ ตั้งเเต่นี้ต่อไปพวกเจ้าจงยอมจำนนและรับชะตากรรมของพวกเจ้าเถิด!!" ด้วยความมั่นใจว่าการดื่มยาพิษครั้งนี้จะทำให้แผนการณ์ของนางสำเร็จไปด้วยดีบวกกับตัวนางมียาถอนพิษอยู่แล้ว สนมฮงจึงตัดสินใจทำเรื่องนี้อย่างไม่คิดทบทวนอะไรอีก ด้านกระบวนการยุติธรรมก็ได้รีบนำเรื่องนี้ไปตรวจสอบ ทางด้านอี้เฉียนนั้นก็ได้รีบมาเเจ้งข่าวกับทั้งสามคนเพื่อให้รู้ถึงความเป็นไป ทันทีที่สนมลีได้ยินว่าสนมฮงถูกวางยาพิษจากการสูดดมดอกไม้ที่นางนำไปให้ นางก็ถึงกับทรุดล้มลงที่พื้นและร้องไห้ด้วยความตกใจ ทว่าซูเจินและอี้เถียนนั้นกลับไม่คิดจะเชื่อสิ่งที่ได้ยินเลยแม้เเต่น้อย

      "เป็นไปไม่ได้!! มีความจำเป็นอะไรที่สนมลีจะต้องฆ่าสนมฮงด้วยยาพิษ ยังไงข้าก็ไม่เชื่อว่าสนมลีเป็นคนทำ"

       "ข้าเองก็คิดเช่นนั้น ท่านพี่เราให้ทางหมอหลวงตรวจสอบเรื่องนี้ก่อนไม่ดีกว่าหรือ?"

   "พี่จัดการเรื่องนั้นเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือก็เเค่รอผลการตรวจสอบเท่านั้น เฮ้อ!! น้องสาม…เจ้ามากับพี่หน่อยสิ!"

        "ได้..ซูเจิน…ข้าฝากสนมลีด้วยนะ"

        "อืม..เดี๋ยวข้าดูเเลนางเอง พวกท่านไปเถอะ!" สองแฝดเดินพูดคุยกันออกจากจวนไป ในขณะที่ซูเจินกำลังพยุงสนมลีไปนั่ง สนมลีรู้สึกเสียใจและร้องไห้จนพูดอะไรไม่เป็นสรรพ นางเข้าใจว่าสนมฮงแพ้เกษรดอกไม้ที่นางเอาไปฝาก นางจึงเอาเเต่โทษตัวเองว่าเป็นคนผิด

     "ข้าผิดเองซูเจิน (สะอึกสะอื้น) ข้าน่าจะตรวจสอบดูก่อนว่านางเเพ้เกษรดอกไม้หรือไม่ ข้าไม่น่าทำอะไรตามใจเลย ฮือฮือ จริงๆแล้วข้าเเค่อยากผูกมิตรกับนาง เเต่ข้าไม่คิดว่า…..ฮือฮือ!!"

     "คนโหดเหี้ยมอย่างสนมฮงเนี้ยนะ…จะเเพ้เกษรดอกไม้..ไม่มีทาง!! เมื่อครู่อี้เฉียนก็พูดอยู่ว่านางสูดยาพิษจากดอกไม้ ไม่ได้เเพ้เกษรดอกไม้ซะหน่อย"

       "เเต่ถึงยังไงดอกไม้นั่นมันก็มาจากข้านะซูเจิน เเต่ข้าสาบานว่าข้าไม่ได้ใส่อะไรเข้าไปในดอกไม้ช่อนั้นเลย เจ้าก็เห็นว่าข้ามอบช่อดอกไม้ให้หลายๆคน เจ้าเองก็ได้รับ…ฮือฮือ"

      "ใช่..ถ้าในดอกไม้มียาพิษจริง ทำไมข้า อี้เฉียน อี้เถียน ท่านพ่อและคนอื่นๆถึงไม่เป็นอะไรเลยล่ะจริงไหม เอาเป็นว่าเจ้าใจเย็นๆก่อน รอพวกเขาตรวจสอบทุกอย่างให้ละเอียดดีกว่านะ…พักผ่อนก่อนเถอะ"

        "ข้าทำใจข่มตาหลับไม่ได้จริงๆซูเจิน ตอนนี้ข้าได้ชื่อว่าเป็นคนวางยาสนมฮงไปแล้ว ฮือฮือ!! ซูเจิน…ข้าไม่เคยคิดร้ายกับนางเลยเเม้เเต่ครั้งเดียว แล้วทำไม……ฮือฮือ!!"

        "เฮ้อ!! หรือว่านางจะวางยาตัวเองนะ..เอ!แล้วนางจะทำแบบนั้นเพื่ออะไรกันล่ะ..หรือเพื่อเรียกร้องความสนใจ เเต่วางยาพิษตัวเองนี่มันเสี่ยงมากเลยนะ..โอ้ย!!ปวดกะโหลกเสียจริง!! นางจะทำไปเพราะอะไรกันนะ?"

        "ข้าไม่ได้ทำจริงๆนะซูเจิน ฮือฮือ"

   "ข้ารู้!..ข้าถึงต้องหาประเด็นอยู่นี่ไง…นึกออกแล้ว อาเหมย..ข้าฝากดูเเลสนมลีด้วยนะ เดี๋ยวข้ามา"

       "เจ้าจะไปไหนหรือ ซูเจิน"

       "ข้าจะไปเยี่ยม พระสนมฮงหน่อยน่ะ..เดี๋ยวข้ามานะ!" ซูเจินต้องการที่จะรู้อะไรบางอย่าง..นางจึงต้องไปหาหลักฐานและจับพิรุธสนมฮงให้ได้..ทว่าเมื่อไปถึง ทหารหน้าจวนสนมฮงก็ห้ามคนเข้าและให้คำตอบว่าทางอี้เฉียนห้ามใครเข้าออก เนื่องจากสถานที่ยังอยู่ในกระบวนการตรวจสอบนั่นเอง…ทำให้ซูเจินไม่สามารถเข้าไปด้านในได้..นางจึงต้องเดินกลับจวนของสนมลีไปโดยมือเปล่า

    “แม้เเต่เราก็ห้ามเข้า แสดงว่าสองพี่น้องนั่นต้องกำลังคิดทำอะไรซักอย่างอยู่เเน่ๆ หวังว่าจะยุติธรรมนะ!!!”ระหว่างที่กำลังเดินกลับ นางก็เอาเเต่คิดทบทวนเพื่อหาต้นสายปลายเหตุถึงสิ่งที่เกิดขึ้น แรงจูงใจที่สนมฮงทำเช่นนี้รวมไปถึงความบาดหมางใจที่มีต่อสนมลี…เเต่ก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ซูเจินกลับมาหาสนมลีที่จวนอีกครั้งพร้อมกับความสงสัยหลายๆอย่าง

    “สนมฮงเป็นอย่างไรบ้างซูเจิน?”

    “ทหารหน้าจวนนาง ไม่ให้ใครเข้าไปด้านใน ข้าก็เลยไม่ได้คุยอะไรกับนางเลย สนมลี…ข้าถามจริงๆนะ เจ้าไปทำอะไรให้นางไม่พอใจหรือเปล่า?”

    “ข้าก็ไม่รู้…เพราะเท่าที่ผ่านมา นางก็ไม่เคยพอใจอะไรในตัวของข้าเลย นางเคยบอกว่าไม่อยากให้ข้าไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับนาง”

        "หรือว่าจะเป็นเรื่องวันหนานเจ้าคะ?"

        "วันหนาน…คืออะไร?" เสี่ยวอิงเอ่ยปากขึ้นมาด้วยความสงสัยว่าสิ่งที่สนมฮงทำลงไปอาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้และไม่เเน่ว่า…ซูเจินเองก็ต้องโดนเช่นนี้เหมือนกัน…ด้วยความค้างคาใจนางจึงยอมพูดออกมา เเต่ทว่าซูเจินกลับแปลกใจเพราะนางยังไม่รู้เรื่องราวความเป็นมาของวันหนานนั่นเอง