เซนทรัล
รถเมล์คันใหญ่เคลื่อนตัวเข้ามาจอดที่ป้ายหน้าเซนทรัลเด็กสาวตัวเล็ก ก้าวขาลงจากรถ ขยับกระเป๋าสะพายข้างมาถือ เธอสวมชุดกระโปรงสีชมพูเลยหัวเข่าเล็กน้อยมองดูนาฬิกาข้อมือ ขณะนี้เวลา 10.10 น. เธอดูกระวนกระวายใจเพราะเธอคิดว่าเธอเผื่อเวลามาแล้ว แต่รถก็ยังคงติดทำให้เธอช้าเหมือนเดิม
“ตายจริงสายแล้วจะโดนบ่นมั้ยเรา” ไนร่าพึมพำกับตัวเอง
เธอรีบเดินไปที่บันไดเลื่อนพุ่งตรงไปที่ชั้น4 ซึ่งเป็จุดโรงภาพยนตร์ สายตาก็พยายามมองหาสกายแต่ก็ยังไม่เห็นเขา
"ตึ๊งตึ่ง" เสียงไลน์แจ้งเตือน
“ขอโทษทีนะครับพี่อาจจะสายซักประมาณ 20 นาที” สกายพิมพ์บอกพร้อมส่งสติกเกอร์ขอโทษ
“ไม่เป็ไรค่ะ” เธอตอบกลับพร้อมสติกเกอร์หน้ายิ้ม
เธอเก็บมือถือใส่กระเป๋าและเดินตรงไปที่ร้านหนังสือ ยังเหลือเวลาอีก20นาทีกว่าเขาจะมาถึง
20 นาทีต่อมา
ไนร่าเดินออกจากร้านหนังสือและตรงไปที่บริเวณโรงภาพยนตร์สายตาของเธอก็มองไปเห็นสกายที่กำลังหันหลังคุยโทรศัพท์ เธอจึงรีบเดินด้านหลังเขา
“วันนี้ไม่ว่างเลยครับมาทำธุระ” สกายพูดกับปลายสาย
“ไว้เดี๋ยวโทรหาใหม่นะ แค่นี้ก่อน” สกายรีบบอกปลายสายเพราะหันหน้ามาเจอไนร่าที่ยืนอยู่ข้างหลัง
“มาั้แ่ตอนไหนไม่ให้ซุ่มให้เสียงเลย” เขาพูดด้วยสีหน้าที่ดูใ
“เพิ่งมาเมื่อกี้ค่ะเห็นคุยโทรศัพท์อยู่เลยไม่กล้าเรียก”
ในร่าที่สงสัยว่าเขากำลังคุยกับใครแต่ก็ไม่กล้าถาม เพราะคิดาว่าเป็เื่ส่วนตัวแม้ว่าตัวเองจะกังวลไม่ใช่น้อย
“ไนร่าอยากดูเื่อะไรครับ?” เขาถามแล้วยิ้ม
“ไนร่าดูได้หมดค่ะ”
“งั้นเราดูหนังใหม่กันมั้ย?พี่คิดว่าเื่นี้ไนร่าคงชอบ” เขาชี้ไปโปรแกรมหนังเื่ รักนี้เป็ของเธอ
“ได้ค่ะ”
“รอพี่อยู่ตรงนี้นะเดี๋ยวพี่ไปซื้อตั๋วมาให้”
พูดจบสกายก็เดินมุ่งหน้าไปที่เคาน์เตอร์และเดินกลับมาพร้อมตั๋วหนังสองใบ แก้วน้ำ และพ็อปคอร์น
“ไปกันไนร่าได้เวลาพอดีเลย”
“ค่ะไนร่าช่วยถือมั้ยคะ?” เธอถามเพราะเห็นว่าเขาถือของเต็มมือ
“ไม่เป็ไรครับ ไม่หนักมากพี่อยากถือให้” เขาตอบและเดินเข้าไปในโรงภาพยนตร์
เมื่อหนังเล่นผ่านไปได้ไม่นานเป็ฉากที่พระเอกกับนางเอกเดินจับมือกัน สกายหันไปมองผู้หญิงที่อยู่ข้างๆที่กำลังนั่งยิ้มให้กับความน่ารักของคู่เอกของเื่ เขาเอื้อมมือมาจับมือของเธอ สกายและไนร่ามองหน้ากันแบบเขินๆก่อนที่จะหันไปที่หน้าจอหนัง และจับมือกันอยู่แบบนั้น
12.10 น. ผู้คนต่างเดินออกจากโรงภาพยนตร์เมื่อหนังฉายจบ รวมทั้งไนร่าและสกายต่างฝ่ายต่างเขินกับเื่ที่ผ่านมา จนเกิดความเงียบ ก่อนที่สกายจะเริ่มบทสนทนา
“ไนร่ากินอะไรดีครับเที่ยงแล้วนะ” เขาหันมาถามเธอ
“อะไรก็ได้ค่ะไนร่ากินได้หมด”
“ไม่เอาสิอะไรก็ได้อีกแล้ว เลือกมาเลยครับ”เขาแอบดุเธอเล็กน้อยแล้วยิ้ม
“เอาอย่างนี้ดีกว่าเราไปโซนอาหารมั้ยคะ? จะได้เลือกถูกว่าอยากกินอะไร”
“ครับ ดีเหมือนกัน” เขาพูดและเดินตามหลังไนร่า
ทั้งสองมาถึงที่โซนอาหารต่างก็แยกไปซื้อของที่ตนเองอยากกิน ไนร่าเดินมานั่งที่โต๊ะพร้อมด้วยถ้วยก๋วยเตี๋ยว ส่วนสกายก็ได้จานราดหน้าทั้งสองนั่งอยู่มุมที่สามารถมองเห็นวิวบริเวณรอบๆ เซนทรัล บรรยากาศรถติดผู้คนเดินผ่านไปมาใน่วันหยุด ที่ดูจะคึกคักกันเป็พิเศษสกายแอบมองไนร่าที่เธอกำลังจ้องไปที่ถนน เขาเผยยิ้มออกมา
เมื่อกินข้าวทั้งสองก็เดินเล่นดูของต่างๆ ขณะนี้เวลา 16.32 น. สกายจึงชวนเธอไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะไนร่าเดินตามหลังสกาย เขาไปหยุดที่รถบิ๊กไบค์คันโตสีดำ สกายหยิบหมวดนิรภัยสวมและหยิบหมวกอีกใบสวมให้ไนร่า เขาสวมให้เธออย่างเบามือและเลื่อนให้พอดีกับศีรษะเธอไนร่ายืนยิ้มให้ความน่ารักของผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า
ไม่นานก็มาถึงสวนสาธารณะทั้งคู่เดินไปนั่งโต๊ะริมแม่น้ำ
“อากาศดีจังเลยค่ะไนร่าชอบ” เธอพูดด้วยใบหน้าที่สดใส
“ใช่ครับพี่ชอบมานั่งแถวนี้” เขายิ้ม
“บ้านพี่อยู่แถวนี้หรอคะ?”เธอถามด้วยความสงสัย
“อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้มากครับ”
“ขอบคุณมากๆนะคะที่วันนี้พี่ชวนไนร่ามาเที่ยว”เธอหันไปมองหน้าเขาแล้วยิ้มให้
“แค่เห็นไนร่าชอบพี่ก็ดีใจแล้ว” เขายิ้มกลับให้เธอ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
“ไนร่ากลับบ้านกี่โมงลูก” เสียงปลายสายเล็ดลอดอกมาจากมือถือ
“กำลังจะกลับแล้วค่ะแม่มีอะไรหรือป่าวคะ?” ไนร่าถามปลายสายด้วยความสงสัย
“แม่กับพ่อออกมาธุระข้างนอกซื้อของกินมาเยอะเลย มีแต่ของโปรดลูกทั้งนั้น แต่จะถึงมืดนิดนึงนะจ้ะ”
“ ค่ะแม่ หนูรอได้ ”ไนร่าตอบและวางสายไป
“คุณแม่โทรตามหรอครับ?”
“ใช่ค่ะ แม่เค้าห่วงห่วงลูกไม่อ้วน ซื้อของกินมาเยอะเลย” ไนร่าตอบแล้วหัวเราะ
“’งั้นกลับบ้านกันวันนี้พี่ขอไปส่งได้มั้ย?”
“เอ่อ… ก็ได้ค่ะ” เธอเงียบคิด ก่อนที่จะตอบตกลงเขาไป
บ้านไนร่า
“จอดตรงนี้ค่ะพี่สกาย” ไนร่าบอกสกายและชี้ไปที่บ้านสองชั้น ที่มีต้นไม้ปกคลุมรอบๆ คอยเป็ร่มเงาดูแล้วก็ร่มรื่นมิใช่น้อย อีกทั้งดอกไม้นานาชนิด ที่ปลูกไว้อย่างเป็ระเบียง
“บ้านไนร่าน่าอยู่จัง”สกายที่กวาดสายตาไปรอบๆบ้าน
“ฝีมือพ่อกับแม่เลยค่ะขอบคุณที่มาส่งที่บ้านนะคะ” เธอตอบและยิ้ม
“จริงๆพี่ก็อยากมาส่งทุกวันเลยนะ” เขายืนหัวเราะแก้เขินก่อนจะเอื้อมมือมาถอดหมวกนิรภัยให้เธอ เด็กสาวยืนยิ้มอย่างเขินๆ
“ขับรถดีๆ นะคะ” ไนร่าพูด
“ครับ”
“ไนร่า พี่…พี่ชอบไนร่านะ” เด็กหนุ่มพูดก่อนจะขับรถออกไป ปล่อยให้เด็กสาวชุดสีชมพูยืนยิ้มไม่หุบที่หน้าบ้านคนเดียว
165
