เช้าวันต่อมา อันนามาทำงานก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง เธอเห็นลลิตาเพื่อนที่เคยทำงานด้วยกันที่แผนกเก่า มาชงกาแฟกิน เธอเลยเดินเข้าไปหา
"อ่าว…พี่อัน เอาอะไรมาเยอะแยะค่ะ”
"มีข้าวต้มกับแซนวิช มาเอาไปกินสิ"
"ขอบคุณค่ะ พี่ไม่ชงกาแฟไปให้ท่านประธานหน่อยหรอคะ หนูเห็นท่านมาั้แ่เช้าแล้ว ยังไม่ได้กินอะไรเลย”
“จะดีหรอ"
"ดีสิคะ พี่อันเอาไปให้เลยค่ะ”
เมื่อถูกลลิตาคะยั้นคะยอ เธอจึงทำการชงกาแฟ พร้อมกับแซนวิช เดินตรงไปยังห้องของท่านประธาน แล้วจัดการเคาะประตู
ก๊อก… ก๊อก… ก็อก
“ขออนุญาตค่ะท่านประธาน"
"เข้ามา”
เมื่อได้รับอนุญาต เธอก็เดินเข้าไป วางอาหารกับกาแฟไว้ให้บนโต๊ะ เธอเห็นเขากำลังเซ็นเอกสารต่างๆโดยไม่ได้สนใจอย่างอื่น เธอเลยกลับออกมาหลังจากวางกาแฟเสร็จ
พอออกจากห้องมาเธอก็นั้งทำงานตามปกติ เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ เกิดอาการปวดท้องเลยเข้าห้องนํ้า แต่ระหว่างที่กำลังทำธุระให้น้องนํ้าอยู่นั้น ก็มีสายเข้ามาจากลลิตา
"พี่อันนนน พี่อันอยู่ไหนคะ”
"มีอะไรหรอตา"
"ท่านประธานต้องเข้าโรงพยาบาลด่วนค่ะ"
"ท่านเป็อะไร"
"หนูก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ รีบลงมาเร็ว..”
เมื่อลงมาถึงด้านล่างของบริษัทก็เห็นพนักงานพูดคุยการเื่ของท่านประธานที่ต้องเข้าโรงพยาบาลด่วน
เธอเลยเดินออกมาเพื่อจะไปโรงพยาบาล เมื่อมาถึงเธอก็นั่งรออยู่หน้าห้องอย่างกระวนกระวาย หวังว่าเขาจะปลอดภัยนะ เวลาผ่านไปนานพอสมควร หมอก็ยังไม่ออกมาสักที ยิ่งทำให้เธอกังวนใจเข้าไปใหญ่ อันนามองที่ประตูห้องฉุกเฉินอยู่แบบนั้น ไม่รู้นานเท่าไหร่ จนกระทั่งคุณหมอเปิดประตูออกมา
"ท่านประธานเป็ยังไงบ้างคะคุณหมอ" เธอรีบวิ่งเข้าไปถามหมอ เพื่อถามอาการท่านประธาน
"อาการของคนไข้ตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้วนะครับ คนไข้มีอาการแพ้อาหารที่ทานเข้าไป ต่อไปนี้ก็ระวังเื่อาหารที่กินเข้าไปให้ดีๆนะครับ"
เมื่อหมอพูดจบหัวใจของเธอก็หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขาแพ้อาหาร ซึ่งก็น่าจะเป็แซนวิชที่เธอเอาเข้าไปให้เขาเมื่อเช้านี้
คริสถูกย้ายจากห้องฉุกเฉินมาอยู่ห้องพิเศษ อันนามองไปที่เขาที่นอนหลับอยู่บนเตียง เธอยืนมองคนป่วยอยู่เงียบๆ ทั่วทั้งลำตัวของเขามีผื่นแดงๆขึ้นไม่มากนัก ความหล่อของเขาคงทำให้สาวๆหลายๆคนติดแจเลยแต่โชคดีที่ใบหน้าของเขาไม่มีผื่นขึ้นเลย ขนาดเธอเองยังไม่เคยหวั่นไหวกับเื่พวกนี้ยังแทบจะถอนสายตาจากเขาไม่ได้ เมื่อได้มองหน้าเขาแบบไกล้ๆแบบนี้ สมองของเธอก็พานคิดไปถึงเื่คืนนั้น เกิดอาการใจสั่นมือไม้อ่อนทุกครั้งที่อยู่ไกล้เขา
เธอเผลอจ้องหน้าเขานานมากจนไม่รู้ตัวว่าคนที่ถูกจ้องได้ลืมตาขึ้นแล้ว
"ขอนํ้าหน่อย.."
"อ๊ะ!"
เธอร้องออกมาด้วยความใ 'เขาตื่นตอนไหนกันนะ' แต่ก็ไม่ลืมที่จะหยิบแก้วนํ้าให้คนป่วย
"เธอทำให้ฉันเกือบเอาชีวิตไม่รอด"
"อันไม่รู้ว่าคุณแพ้อะไรบ้าง"
"เธอเข้ามาทำงานเป็หน้าที่เลขา เธอต้องรู้ทุกเื่"
"อันขอโทษค่ะ อันจะไม่ให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก"
"เธอต้องเป็คนนอนเฝ้าฉัน โทษฐานที่ทำให้ฉันต้องมานอนที่นี่"
"แต่อันไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน แถมยังไม่ได้อาบนํ้าเลยค่ะ”
อันนาพยายามคิดหาวิธีเพื่อไม่ให้ต้องนอนเฝ้าเค้าที่นี่
"เื่เสื้อผ้าเดี๋ยวให้ลูกน้องฉันจัดการให้เอง เื่อาบนํ้าก็อาบที่นี่ไป"
อันานเม้มปากแน่น ก่อนจะต้องทำใจ พยักหน้าด้วยท่าทางอดทนอดกลั้น
"ก็ได้ค่ะ อันจะอยู่เฝ้าคุณเอง งั้นขอตัวไปผักผ่อนนะคะ"
อันนาหันหลังกลับไปนั่ง โดยที่ไม่รู้ตัวว่าท่าทางของเธอทำให้ร่างสูงมองด้วยความเอ็นดู และแล้วเข็มนาฬิกาก็เดินมาถึงห้าทุ่ม คริสก็ลุกขึ้นเพื่อไปเข้าห้องนํ้า เมื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จ กลับออกมาก็พบกับร่างบาง ที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่บนโซฟา เขาเดินเข้าไปไกล้ๆเพื่อจะห่มผ้าให้เธอ เขาก้มลงมาไกล้ๆกับใบหน้าหวาน สุดดมกลิ่นของเธอเข้าไป เขาได้กลิ่นหอมคล้ายๆแป้ง เขาค่อยๆกดริมผีปากหน้าลงบนหน้าผากเนียนของเธออย่างแ่เบา แล้วขยับออกกลับไปนอนลงที่เตียง พยายามข่มอารมณ์ไว้ เพราะกลัวจะอดใจไม่ไหวกับความงามตรงหน้า
เช้าวันต่อมาหมอก็อนุณาตให้คริสกลับบ้านได้ เขาไม่เห็นเธออยู่ในห้องแล้ว กล้าทิ้งเขาไว้คนเดียวได้ยังไงกัน แต่ก็ไม่มีเวลามาสนใจมาเพราะเขาต้องรีบกลับไปทำงานต่อ
ส่วนอันนาก็กลับมาทำงานตามปกติ พอมาถึงโต๊ะทำงานก็เริ่มลงมือทำทันที ในจังหวะที่เธอจะหยีบปากกา มือก็ปัดไปโดนกล่องปากกา ทำให้หล่นลงจากโต๊ะ ของที่อยู่ในกล่องกระจัดกระจาย เธอดันเก้าอี้ให้ออกห่างแล้วก้มลงเก็บกล่องที่ตกลงพื้น
"ลงไปทำอะไรตรงนั้น" เสียงดุๆดังขึ้นหน้าโต๊ะทำงาน อันนารีบเงยหน้าขึ้นด้วยความใ ทำให้ไม่ทันระวังตัว หัวโขกเข้ากับโต๊ะเสียงดัง
โป๊ก!
"อ๊ะ!" อันนาร้องออกมาด้วยความเจ็บ ยกมือขึ้นกุมหัวไว้
"หัวเป็อะไรหรือเปล่า" คริสถามด้วยความเป็ห่วง เดินเข้าไกล้คนที่กุมหัวไว้อยู่ เขาถึงแขนเธอให้ลุกขึ้นมา แกะมือบางออกจากหัวเพื่อดูผลงานของความซุ่มซ่าม
"ไม่ได้เป็อะไรค่ะ แต่เจ็บนิดหน่อย เดี๋ยวก็หายแล้ว"
คริสเหลือบสายตามองหน้าผากพร้อมกับขยับเข้าไกล้ใบหน้าหวาน
"คุณถอยให้ห่างออกไปหน่อยได้ไหมคะ” เธอพูดด้วยนํ้าเสียงตะกุกตะกัก
เขาไม่สนใจคำพูดเหล่านี้สำหรับคำถามสำหรับคำถามนี้จับปลายคางมนของเธอให้ได้ ขึ้นแอนนาตัวที่ไม่ยอมขยับเลยแม้แต่นิดเดียว
ได้แต่ปล่อยให้เขาสำรวจใบหน้าของมันจนกว่าจะพอใจ
“ปล่อยค่ะเดี๋ยวก็หายเจ็บแล้ว” คริสทำเป็หูทวนลมไม่ฟังสิ่งที่เธอพูด มิหนำซํ้ายังยื่นหน้าเข้าไปไกล้กับใบหน้าแสนน่ารักของเธอและปล่อยแบบมีเงื่อนไข
"ลูบฉันก่อน"
“ไม่ค่ะ!”
"อย่าสรุปว่าจะปล่อยให้มันอยู่อย่างนี้ตลอดไปเลย" อนาเธอไม่ต้องถามว่าเขาจะเป็อะไรต่อไป
"คราว"
และนาขยับตัวเข้าไกล้ แขงเท้าตัวเองให้อีกฝ่ายจนผู้ใหญ่ลองดูตัวอย่างเขา
คริสมาสโอกาสเสี่ยงโดยไม่ได้ตั้งใจของนักพัฒนาซอฟต์แวร์เพื่อปรับทัศนคติของใบหน้าจนกว่าจะลืมปาก ถ้าใครก็ตามที่ออกมากเขาขมเมี่ยมวิเคราะห์ทั้งบนล่างนี้เริ่มใช้ลีลาการของโจทย์หินนุ่มนวน อ่อนหวานทำให้อันนาครอสพวังเสมอ ผ่านไปพักใหญ่ คริสมาสผละใบหน้า ออกให้นักเรียนที่ลืมปล่อยเคาท์เอาท์เพราะอื่นๆ ที่เหลือก็เอาไม่ออกให้กลับมาคุยเื่งาน เพื่อไม่ให้เธอไปลองใช้
“คุณจะต้องดูแลพื้นที่นอกสถานที่ให้ดีด้วย”
“นอกสถานที่!…ไปที่ไหนคะ”
“ไปเชียงใหม่”
“ทำไมอันใดต้องไปคะ”
"คุณเป็เลขาที่ควรไปครับ"
“แล้วต้องค้างคืนใช่ไหม”
“ไม่ต้องค้าง”
คำตอบของเขาทำให้อันนาใจชื้นขึ้นมาหน่อย
“ผมให้เวลาคุณเผื่อเวลาไว้สักนิดเพื่อไปรอที่รถ”
“งั้นฉันขอตัวก่อน”
"เชิญ" ผู้ชายอะไรเ็ามากๆ เขาจะคอยดุๆ อยู่เสมอ ยังไงก็ตามกัน
129
