บทที่ 10 เทียนหอมเทียนใจ
บ้านตระกูลไรระภา
“สวัสดีครับอาไตร”
“อืม”
“อาไตรนี่ครับ”ตะวันมาถึงก็ยื่นเทียนหอมให้กับไตรภัค
“อะไร”
“เทียนหอมไงครับ”
“อ่อ....????”
“นี่ซื้อให้เพราะอาบังคับใช่ไหม”
“ไม่ใช่ครับ ตะวันตั้งใจจะซื้อให้อาครับ”
“อ่อ อืม ขอบคุณนะ????”ตะวันยื่นเทียนหอมให้กับไตรภัคจากนั้นตะวันแยกตัวเดินขึ้นห้องของรินทันที
“นึกว่าจะไม่ซื้อให้เราซ่ะแล้ว????”ไตรภัคพูดขึ้นก่อนที่ออกไปทำงาน
“ลืมจนได้”ไตรภัคขับรถออกจากบ้านมาได้สักพักแต่ดันลืมเอกสารไว้ที่บ้านเลยโทรหาจันทร์เพื่อที่จะให้คนขับรถเอามาให้
บ้านตระกูลไรระภา
“วิทๆ”จันทร์พยายามเรียกวิทให้มาเอาเอกสารเพื่อเอาไปให้ไตรภัคที่บริษัทแต่เรียกเท่าไรวิทก็ไม่มา
“หายไปไหนนะ”
“มีไรเหรอครับคุณย่า”
“อ่อ พอดีย่าหาวิทอยู่นะจะให้เอาเอกสารไปให้อาไตรเขา”
“อ่อ ให้ตะวันเอาไปให้ไหมครับพอดีตะวันจะออกไปซื้อดอกไม้มาเปลี่ยนให้อารินพอดี”ตะวันถามขึ้น
“อ้าวแล้วตะวันจะไปยังไง เดียวย่าให้ตาวิทไปส่งนะ”
“ไม่เป็ไรครับคุณย่าตะวันเรียกแท็กซี่ดีกว่า”
“เอาอย่างงั้นเหรอ”
“ครับ”
บริษัทTP
ไตรภัคเดินเข้าบริษัทมาพร้อมกับถุงเทียนหอมที่ตะวันยื่นให้ เขายิ้มแย้มแล้วหันไปมองถุงเทียนหอม
“สวัสดีคุณไตรวันนี้อารมณ์นะคะ”
“ครับ...เออพี่มนผมขอถาดเล็กๆไว้วางเทียนหอมหน่อยนะครับ”
“ได้ค่ะ????”
มนได้ไปหาถาดรองเทียนหอมให้กับไตรภัคและเอาเข้ามาให้เขา
“หอมดีนะคะคุณไตร”
“ใช่ครับผมก็ว่าอย่างนั้น????”
“คุณไตรซื้อเองเหรอค่ะ”
“ไม่ครับหลานผมซื้อให้”
“อ่อค่ะ ช่างเลือกมากเลยนะคะ”
“ครับผมก็คิดอย่างนั้น”หลังจากมนเลขาของไตรภัคจัดเทียนหอมที่ตะวันให้ไตรภัคเสร็จเธอก็เดินออกมาเพื่อนั่งทำงานอย่างปกติ
“มาหาใครเหรอค่ะ”มนเอ่ยถามตะวัน
“เอออ...ผมมาหาอาไตรครับ”
“อาไตร....หมายถึงคุณไตรภัคเหรอค่ะ”
“ใช่ครับ คือผมเอาเอกสารมาให้อาไตรครับ”ตะวันยื่นเอกสารให้กับมน
“ได้ค่ะ เดียวพี่เอาไปให้คุณไตรนะคะ”
“ครับ????”
“กริ้งๆ”เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะของมนดังขึ้นเป็จังหวะเดียวกันที่ตะวันกำลังจะเดินออกจากตรงนั้น
“พี่มนวันนี้มีประชุมกี่โมงครับ”
“11โมงค่ะ”
“ครับ”
“คุณไตรค่ะมีคนเอาเอกสารมาให้คุณไตรค่ะ”
“อ่อใช่ครับผมลืมไว้ เออแล้วพี่วิทกลับยังครับ”
“พี่วิทไม่ได้เอามาค่ะ เป็เด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักคนนึงเป็คนเอามาให้ค่ะ”
“ตะวันเหรอ เขากลับยังครับพี่มน”
“กำลังยืนรอลิฟต์ค่ะตอนนี้”
“พี่มนช่วยเรียกเขาให้ผมหน่อยครับ”
“ได้ค่ะ”
“น้องค่ะ น้องค่ะ”
“คะครับ..”
ตะวันเข้ามานั่งในห้องของไตรภัค เขาเหลือบไปมองเทียนหอมที่เขาซื้อให้ไตรภัควางอยู่บนโต๊ะทำเอาตะวันเผลอยิ้มออกมา
“ยิ้มอะไร”ไตรภัคเอ่ยถามตะวัน
“ปะ..ป่าวครับ”
“???? อะ อื้ออ เออแล้วไปไหนต่อ”
“ตะวันจะแวะไปซื้อดอกไม้สักหน่อยครับ”
“อ่อ...แล้วไปยังไงพี่วิทมาส่งเหรอ”
“ตะวันมาแท็กซี่ครับ เออ...อาไตรต้องทำงานตะวันขอตัวก่อนดีกว่า”
“เดียวสิ เดียวอาไปส่ง แต่ต้องรออาประชุมก่อนนะ”
“ครับ????”
2 ชั่วโมงผ่านไป
ไตรภัคเดินเข้ามาในห้องก็เห็นตะวันนั่งหลับอยู่บนโซฟาของเขา เขาเลยเดินเข้าไปใกล้ๆโน้มตัวลงมองหน้าตะวันและเผลอยิ้มออกมา
“น่ารักจัง”คำพูดของไตรภัคทำให้คนตรงหน้ารู้สึกตื่นขึ้นมาทันที
“อะอื้ออ..”
“????”
“อ้าวอาไตร”
“หลับสบายไหม”
“นิดหน่อยครับ อาไตรประชุมเสร็จแล้วเหรอครับ”
“อืมมม...”
“ไปเถอะเดียวอาปะ...”
คร้อกกก...~~~เสียงท้องของตะวันดังขึ้น ทำเอาไตรภัคเผลอหัวเราออกมาด้วยความเอ็นดู
เก่ง
“สร้อยข้อมือสวยหนิ ใครซื้อให้เหรอ”ผมแอบถามตะวันเพราะดูเขาจะชอบใส่สร้อยข้อมือเส้นนี้มาก
“อาไตรครับ อาไตรซื้อให้ตะวัน”
“อ่ออ...”คำพูดของตะวันทำให้ผมนิ่งและเงียบทันที ผมรู้สึก่นี้ตะวันจะพูดถึงไตรภัคบ่อยมากและดูตะวันมีความสุขทุกครั้งที่พูดถึงไตรภัค ผมรู้สึกหึงทุกครั้งที่ตะวันพูดถึงไตรภัค
ก๊อกๆ
เสียงเคาะประตูห้องตรวจดังขึ้น
“คุณหมอค่ะ วันนี้ทานข้าวเที่ยงอะไรดีค่ะ”พยาบาลเดินเข้ามาถามผม
“วันนี้ไม่ต้องซื้อเผื่อผมนะครับเดียวผมไปกินด้านนอก”
“ได้ค่ะ”ผมกะว่าจะออกไปหาไรทานข้างนอกเพราะรู้สึกเบื่อข้าวโรงพยาบาล
ร้านอาหารแห่งนึง
เก่งเดินเข้ามาในร้าน เขาก็สังเกตเห็นเหมือนกับคนที่เขารู้จักคนนึงกำลังนั่งทานข้าวกับไตรภัค
“ตะวัน????”
208
![น้องชาย [Nc25+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1722141024_8002650.webp)
