เด็กวัด สร้างตำนานลุยโลกแฟนตาซี

บทที่ 2
เมื่อผมรู้สึกตัวอีกที ผมก็อยู่ในห้องสีขาวด้านหน้ามีประตูสีทองได้แต่คิดในใจ อ่านี่คงเป็นประตูสวรรค์สินะ ผมมองประตูอยู่นานพลางคิด อ่าช่างแกะสลักได้สวยจริงๆ สวยกว่าประตูพระอุโบสถที่วัดซะอีก ผมคิดว่าที่วัดผมสวยที่สุดแล้วนะ ผมค่อยๆเอามือลูบๆคลำๆ ประตูอยู่สักพักด้วยความหลงใหล เพราะตัวผมเองก็ชอบงานศิลปะเช่นกัน
1 ชั่วโมงผ่านไป
ขณะที่ผมกำลังลูบๆคลำๆประตูอยู่นั้นอยู่ดีๆ ประตูก็เปิดออกจากด้านใน ผมมองเข้าไปเห็นชายหนุ่ม น่าจะเป็นคนต่างชาตินะ ผมทองมาเชียว อายุประมาณวัยกลางคนทำหน้าบึ้งตึงนั่งอยู่หลังโต๊ะคล้ายๆรอใครมาสมัครงาน ผมขอเรียกแกว่าลุงละกัน ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นว่ามือของลุงเริ่มสั่นๆ เหมือนอยากตบกะบาลใครสักคน ตัวผมเองก็ยังไม่ขยับไปไหน จนมีเสียงตะโกนออกมาจากลุง
“เข้ามาสักทีสิโว๊ย !!! ไอ้เด็กเวร ข้ารอเอ็งอยู่เป็นชั่วโมง นั่งจนเมื่อยข้าก็ต้องมีการมีงานไปทำนะโว้ย” เสียงตะโกนออกมาจากลุงผมทอง
“เอ่อ....ครับ” ผมก็เดินเข้าไปพลางนึก ลุงแกไปโกรธใครมาเราก็ไม่เคยเจอแกหรือทำให้แกโกรธนี่หว่า และผมก็นั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะลุงพลางถามแก
“ลุงครับนี่ที่ไหนอ่ะ” ผมถามแกพลางตีหน้าซื่อๆใส่ แต่เหมือนได้ยินเสียง ปึด!! ออกมาขมับลุงตรงหน้า
“เรียกใครลุง ไอ้เด็กเวร ข้าพึ่งอายุเจ็ดหลักเองนะเว้ย แล้วที่นี่ก็เป็นช่องว่างแห่งมิติ” ลุงแกตอบพลางทำหน้าเครียดผมหละกลัวตีนกาแกขึ้นหกหลักนี่มันหลักล้านแล้วนะลุง ถ้าลุงอยู่บนโลกนี่เพื่อนๆไดโนเสาร์เลยนะ
“เอาหละเข้าเรื่องกัน วิญญาณทุกดวงต้องมาที่นี่ก่อนเพื่อตัดสินว่าจะไปสวรรค์หรือนรก............แต่” ผมเริ่มใจไม่ดีละทำไมต้องมีแต่ด้วยอ่ะ
“เอ่อ....................แต่อ่ะไรครับ” ผมถามด้วยใบหน้าเริ่มเคลียดพลางนึกถึงนิยายที่กำลังเป็นที่นิยมสมัยนี้
“ข้าจะให้เอ็งไปเกิดใหม่ในโลกที่ข้าสร้างไว้” ผมนี่ปวดหัวขึ้นมาทันทีพลางคิด นั่นไงแทงหวยไม่ถูกงี้บ้างวะ
“แล้วเป็นโลกแบบไหนครับ” ผมเริ่มทำใจได้แล้วได้แต่พลางภาวนาให้ไม่เกิดเป็นตัวอะไรแปลกๆแล้วกัน
“เป็นโลกแฟนตาซี มีเวทย์มนต์ ลมปราณ พลังจิต แต่ตอนนี้คนบนโลกนั้นยังใช้ได้แค่เพียงเวทย์มนต์เท่านั้น ยังไม่มีใครรู้จักพลังชนิดอื่นๆเลย เพราะฉะนั้นข้าเลยจะส่งเอ็งลงไปเพื่อพัฒนาโลกนั้นให้ใช้พลังได้ทั้งสามสายให้ข้าที เอ็งใช้ลมปราณ กับพลังจิตได้แล้วนี่ข้าตรวจสอบดูแล้ว” ลุงตรงหน้าผมตอบ
“เห้ย!!! นี่ผมมีลมปราณ กับพลังจิตด้วยหรอเนี่ย” ผมอุทานด้วยความตกใจ
“มีสิวะ ก็วิชาที่เอ็งเรียนไง นี่ไงในเครื่องข้าบอกว่ามีวิชาดาบอาทมาฎ กับมวยไชยา นี่ไงหละ แถมพลังจิตก็ที่เอ็งทำสมาธิอยู่ทุกๆวัน แค่เพียงพลังงานในโลกเอ็งมันไม่หนาแน่น คนบนโลกเอ็งเลยไม่ค่อยจะรู้สึกอะไร เพียงแต่คนที่ฝึกจะอายุยืนแค่นั้นแหละ”ลุงแกตอบพลางทำหน้าเบื่อๆ
ส่วนผมนี่อึ้งไปเลยไอ้ที่เรียนวิชาต่างๆกับหลวงพี่ตั้งแต่เด็กๆ แล้วไอ้ที่รู้สึกเหมือนมีไอนำกระจายออกมาจากตัวเหมือนพลังในการ์ตูน Huntxx xx Huntxx ที่พระเอกมันใช้เบ็ดตกปลา นี่มันคือลมปราณเองหรอเนี่ย
“เอาหละเอ็งพร้อมยังไอ้หนุ่ม” ลุงแกถามผมพร้อมหักนิ้วมือ
“พร้อมอะไรหรอลุง” ผมถามแกพร้อมด้วยเหงื่อออกเต็มหลัง สัญชาติญาณผมร้องบอกว่าลางชักจะไม่ดีแล้ว
ลุงแกไม่ตอบอะไร แต่ก่อนที่ผมจะตอบโต้อะไรทัน หมัดของลุงแกก็อยู่ตรงหน้าผมแล้ว
ผัวะ!! สติผมดับวูบลงไปทันที
“หึ หมั่นไส้นักส่งด้วยวิธีนี้ซะเลย อยากให้ข้ารอนานเป็นชั่วโมงดีนัก เอาหละๆทำงานต่อ เอาหละประตูวิญญาณเอ๋ยเอาวิญญาณดวงต่อไปเข้ามา” ลุงแกพลางสั่งประตูสีทองที่เมฆาผ่านเข้ามา
[ขอรับท่านมหาเทพ] เสียงโมโนโทนดังออกมาจากประตู

ฮาณาจักรโรฮานเมืองบาร็อค
เมืองบาร็อคเป็นเมืองเล็กๆ อยู่ติดทะเลภายในอาณาจักรโรฮาน มีประชาชนเพียงสองร้อยหลังคาเรือน คนที่นี่มีอาชีพล่าสัตว์และ หาปลาเพียงเท่านั้น วันนี้ภายในบ้านตระกูลฟัวร์ ค่อนข้างวุ่นวาย มีเสียงร้องโอดโอยดังออกมาจากห้องนอนของมาหลายชั่วโมงแล้ว หน้าห้องคนสามคนยืนอยู่หน้าห้อง คนหนึ่งกำลังเดินวนไปวนมา เค้าคือเอริก เอริก ฟัวร์ เจ้าเมืองบาร็อค ส่วนอีกคนที่อยู่ข้างๆกันคือมัลโก้ เค้าคือพ่อบ้านประจำตระกูลฟัวร์ และสุดท้ายคืออามีน่าแม่ครัวประจำบ้านและเป็นภรรยาของมัลโก้
. “โธ่เว้ย !! เมื่อไรนาเดียร์จะคลอดซะทีข้าจะทนไม่ไหวแล้วนะ” เอริกเอ่ยออกมาด้วยความร้อนรน
“นายท่านใจเย็นๆอีกหน่อยสิครับ ท่านหญิงกำลังพยายามอยู่” มัลโก้เอ่ยบอกเอริก “ใช่ค่ะนายท่านใจเย็นๆก่อน” อามีน่าเอ่ยบอกนายท่านประจำบ้านให้ใจเย็นๆ
ภายในห้องนอน“เบ่งเข้าค่ะท่านหญิงนาเดียร์ หัวเด็กโผล่ออกมาแล้วค่ะ” เสียงหมอทำคลอดบอกท่านหญิงที่กำลังนอนมือจิกที่นอนแน่นอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าเจ็บปวด
“โอ๊ยยยยยยย !!!!” ท่านหญิงนาเดียร์เบ่งสุดแรงเกิดพร้อมทั้งหมดสติไปในที่สุดความพยายามหลายชั่วโมงก็ประสบผลสำเร็จ
“อุแว้ !! อุแว้ !! อุแว้ !!”
“ยินดีด้วยค่ะท่านหญิงนาเดียร์ เป็นเด็กผู้ชาย ร่างกายแข็งแรงค่ะ” หมอทำคลอดเอ่ยบอกท่านหญิงบนเตียง
ปัง !! เสียงเปิดประตูอย่างแรง
“คลอดแล้วใช่มั้ย เมื่อกี้ข้าได้ยินเสียงเด็กร้อง” เป็นเอริกนั่นเองที่เปิดประตูออกมา
“ค่ะท่านเอริก เป็นเด็กผู้ชายปลอดภัยทั้งแม่ และลูกค่ะส่วนท่านหญิงเพียงแค่หมดสติจากความเหนื่อยล้า” หมอทำคลอดบอกกับท่านเอริกและส่งลูกชายของท่านให้หลังจากล้างเลือดและห่อด้วยผ้าสะอาดแล้ว
“ยินดีด้วยครับนายท่าน/ยินดีด้วยค่ะนายท่าน” มัลโก้และอามีน่าเอ่ยด้วยความยินดี
เอริกค่อยๆรับลูกชายจากหมอทำคลอดด้วยความระมัดระวัง และค่อยๆก้าวเดินไปนั่งข้างเตียงที่นาเดียร์ภรรยาตัวเองนอนหลับอยู่
“พยายามได้ดีมากนาเดียร์ เหนื่อยหน่อยนะ ” เอริกกล่าวพลางก้มลงบรรจงจูบลงที่หน้าผากภรรยาด้วยความรัก
ขณะนั้นเองนาเดียร์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา
“อืม.... เอริกหรอ ลูกเราหละ” นาเดียร์ถามหาลูกตนเองทันที
“นี่ไงหละที่รัก เป็นเด็กผู้ชาย” เอริกบอกพร้อมอุ้มลูกชายวางลงข้างกายนาเดียร์ทันที
แอ้ !! แอ้ !! ทารกน้อยร้องแอ้ยิ้มร่าทันทีหลังจากเอริกวางลงข้างกายภรรยา
“ดูสิที่รัก ลูกเรายิ้มใหญ่เลย น่ารักเหมือนเจ้าเลยนะ” เอริกยิ้มอย่างดีใจที่ได้ลูกชายคนแรก
“เด็กผู้ชายสินะ ข้าตั้งชื่อเอาไว้แล้วหละ ลูกเราจะชื่อ คลาวด์” นาเดียร์บอกสามีด้วยชื่อที่คิดไว้ทันที
“คลาวด์.....สินะ เอาหละยินดีต้อนรับสู่ตระกูลฟัวร์นะลูกรัก เจ้าเองก็พักผ่อนเถอะ เจ้าเหนื่อยมามากแล้ว อามีน่าข้าฝากดูแลคลาวด์ด้วยนะ” เอริกบอกภรรยาพร้อมยกมือลูบหัวภรรยาด้วยความอ่อนโยน
“ฝากด้วยนะอามีน่า” นาเดียร์ฝากลูกชายและค่อยๆหลับตาลงทันที
หลังจากนาเดียร์หลับไป เอริกและมัลโก้ค่อยๆเดินออกจากห้องกลับไปทำงานที่ค้างไว้ทันที....หลังจากผมโดนหมัดลุงและสติดับวูบไป ผมค่อยๆรู้สึกตัว แต่ผมมองอะไรไม่เห็นเลยแค่จะลืมตายังยากแต่รอบๆตัวรู้สึกอบอุ่นจังเลยนะ นี่เราอยู่ในน้ำใช่มั้ย รู้สึกดีจัง แต่ขณะนั้นเอง ผมก็รู้สึกเหมือนมีแรงดึงจากทางหัวของผม เหมือนหัวผมจะโผล่พ้นออกมาจากน้ำอุ่นๆเมื่อกี้แล้วนะ อ่าเสียงอะไรเนี่ยฟังไม่ค่อยได้ยินเลยแฮะ
“เบ่.......ค่ะท่าน......นาเดียร์ หัวเด็ก......ออก..........ค่ะ” อาผมได้ยินเสียงผู้หญิงได้ยินชัดๆแค่ นาเดียร์ กับคำว่าหัวเด็ก จากที่อ่านๆนิยายมา ผมคงจะเกิดใหม่เป็นทารกเลยสินะ ส่วนนาเดียร์นี่คุณแม่เราใช่มั้ยนะ หลังจากนั้นผมก็โดนอุ้มไปล้างเนื้อล้างตัวทันที และผมก็หลับไปด้วยความสบายตัว
หลังจากนั้นผมรู้สึกตัวลืมตาอีกที ก็อยู่ในอ้อมอกผู้ชายคนหนึ่ง อายุราวๆ 30 ปี อ่านี่คงเป็นคุณพ่อเราสินะท่านค่อยๆวางผมลงข้างผู้หญิงบนเตียงทันทีที่ผมเห็น ผมรู้โดยทันทีว่านี่แหละแม่ผมสินะ ผมพยายามอ้าปากออกเสียง
“แอ้ !! แอ้ !!” อ่าออกเสียงยากจังเลยก็ทารกนี่นะ หลังจากนั้นแม่ผมก็พูดขึ้นมาผมได้ยินไม่ชัดเท่าไร ทารกนี่ลำบากจริงๆออกเสียงก็ยาก หูก็ไม่ค่อยจะได้ยิน แต่ผมได้ยินคำนึงชัดๆ คลาวด์ นั่นต้องเป็นชื่อผมแน่ๆ อ่าง่วงนอนจริงๆ ขอนอนก่อนแล้วกัน..............
จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2 ภารกิจจากลุง

นิยายแนะนำ

เด็กวัด สร้างตำนานลุยโลกแฟนตาซี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2 ภารกิจจากลุง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้