บ้านของตุ๊กสะอาดสะอ้าน เรียบง่าย แต่มีความเป็ผู้หญิงสูง เฟอร์นิเจอร์ในห้องนั่งเล่นส่วนใหญ่เป็โทนสีอบอุ่น โซฟาหนังสีน้ำตาลเข้มตั้งอยู่กลางห้อง โต๊ะกระจกเล็กๆ ที่วางอยู่ด้านหน้ามีของว่างจัดไว้พร้อมเบียร์เย็นๆ สองขวด บอลเดินเข้ามานั่งลงอย่างระมัดระวัง สายตาของเขากวาดมองไปทั่วห้องอย่างสนใจ
“นั่งรอพี่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปจัดการงานในครัวไม่นานเดี๋ยวก็เสร็จ”
ตุ๊กพูดพลางเดินเข้าครัว กางเกงขาสั้นของเธอแนบไปกับสะโพกได้รูป และทุกครั้งที่เธอก้าวเดินมันก็บิดไปมา ความเย้ายวนนี้ทำให้เด็กหนุ่มใสซื่ออย่างบอลยังอดไม่ได้ที่จะเหลือบตามอง
เขานั่งลงบนโซฟา รู้สึกถึงบรรยากาศที่ดูสบายๆ แต่ในขณะเดียวกันก็มีบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกแปลกเล็กน้อย ไม่นานนักเสียงของตุ๊กก็ดังมาจากครัวหลังบ้าน
“หิวก็กินของว่างก่อนได้เลย เบียร์ในตู้เย็นนั่นก็หยิบได้เลย!”
บอลที่เริ่มกระหายน้ำอยู่ก่อนแล้ว หันไปเห็นเบียร์เย็นๆ บนโต๊ะ เขาตัดสินใจหยิบมาเปิดฝาออกแล้วรินใส่แก้ว เสียงฟองเบียร์ซ่าดังแทรกระหว่างที่เขาเทลงแก้ว เขาจิบเบาๆ พลางมองไปรอบบ้านอีกครั้ง เพียงแค่สองสามอึกเท่านั้นใบหน้าของเขาก็แดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด
ผ่านไปสิบกว่านาที
ระหว่างที่รอเ้าของบ้านทำอาหาร บอลก็นั่งจิบเบียร์ ไปเรื่อยๆ จนตาเริ่มพร่ามัวเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์
ในที่สุดเสียงฝีเท้าของตุ๊กก็ดังมาจากครัวหลังบ้าน เธอเดินออกมาพร้อมจานอาหารในมือ สายตาของบอลสะดุดอยู่ที่เหงื่อที่ไหลซึมอยู่ตามลำคอและต้นแขนของเธอ เธอวางจานลงบนโต๊ะ ก่อนจะหันมายิ้มให้
“พี่ขอตัวไปอาบน้ำแป๊บนะ เดี๋ยวมานั่งกินด้วยกัน”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล บอลพยักหน้าอย่างเงียบๆ อย่างเขินอายแต่สายตากลับมองตามเธอไปโดยไม่ทันรู้ตัว แผ่นหลังของเธอที่เดินขึ้นบันไดนั้นเผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่ชัดเจน
บรรยากาศในบ้านเริ่มเงียบลง มีเพียงเสียงเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศ บอลที่ยังนั่งอยู่พยายามขจัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว แต่ภาพของตุ๊กที่เดินสวนไปมาพร้อมชุดที่แนบตัวและกลิ่นกายอ่อนๆ กลับชัดเจนขึ้นในหัวของเขา...
ตุ๊กเดินหายขึ้นบันไดไป บอลยังคงนั่งอยู่บนโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้มเช่นเดิม กลิ่นหอมของอาหารที่เธอเพิ่งวางไว้บนโต๊ะยังคงลอยอวลไปทั่วห้อง ผสมกับกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ติดตัวเธอจากตอนเดินสวนเขาเมื่อครู่ เด็กหนุ่มจิบเบียร์อีกอึกใหญ่ ความเย็นซ่าของเครื่องดื่มไม่ได้ช่วยให้เขาคลายความรู้สึกว้าวุ่นใจลงได้เลย
สมองของบอลยังวนเวียนไปยังภาพของตุ๊กที่เดินนำเขาเข้าบ้าน ชุดเสื้อกล้ามสีอ่อนตัวบางที่เธอสวมไว้เผยให้เห็นร่องรอยของแผ่นหลังที่เนียนเรียบ เส้นผมสีน้ำตาลที่ถูกรวบไว้หลวมๆ ส่งเสริมให้คอระหงของเธอดูโดดเด่นทุกครั้งที่เธอหันมา ร่างกายอวบอิ่มที่สมส่วนกับผิวที่ดูสุขภาพดี ทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่าผู้หญิงอายุ สามสิบปลายๆ คนนี้มีเสน่ห์มากแค่ไหน
หลังจากความคิดมากมายผุดเข้ามาในหัว บอลก็นั่งจิบเบียร์ที่รินไว้จนพร่องไปครึ่งขวด ระหว่างนั้นสายตาเขาก็สำรวจรอบบ้านของตุ๊กอย่างเพลินๆ บ้านทาวน์โฮมของเธอมีความอบอุ่นในแบบที่สะท้อนตัวตนของเ้าของได้ชัดเจน
ห้องนั่งเล่นมีกรอบรูปเล็กๆ วางไว้ตามชั้น โคมไฟที่ให้แสงนวลอ่อนเสริมบรรยากาศให้ดูผ่อนคลาย แต่ถึงจะเป็บ้านที่ตกแต่งเรียบง่าย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาก็ให้ความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย
หลังจากนั้นไม่นาน เสียงน้ำจากฝักบัวดังแว่วมาจากชั้นบน
บอลรีบจิบเบียร์อีกครั้ง เพื่อระงับความไม่สงบในใจ
เขาพยายามไม่คิดไปไกลเกินสถานการณ์ แต่ภาพของตุ๊กในชุดเสื้อกล้ามบางๆ กับเหงื่อที่ซึมตามลำคอและต้นแขนก็กลับมาชัดเจนในหัว
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังลงมาตามบันได ตุ๊กเดินลงมาพร้อมผมที่ยังเปียกหมาดๆ เธอสวมชุดลำลองผ้าบางดูสบายๆ ที่โอบรัดรูปร่างจนเห็นส่วนโค้งเว้าชัดเจน สายเดรสบางเฉียบเลื่อนตกลงบนไหล่ข้างหนึ่ง แต่เธอไม่ได้ใส่ใจกับมันแม้แต่น้อย
“รอนานมั้ยจ๊ะ?”
เธอถามพลางเดินมาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ บอลบนโซฟาตัวเดียวกัน กลิ่นหอมของสบู่และแชมพูที่เธอใช้ลอยมากระทบจมูกเขาอีกครั้ง
“ไม่นานครับพี่ตุ๊ก…ขอให้มีเบียร์ผมอยู่ได้ทั้งคืน”
บอลตอบกลับ พลางพยายามไม่แสดงอาการประหม่าที่เริ่มแทรกเข้ามาในใจ
“เบียร์เบาไปมั้ย?หรืออยากได้อะไรที่แรงกว่านี้”
เธอพูดยิ้มๆ พลางหยิบแก้วเบียร์ของตัวเองขึ้นมาจิบ บอลหัวเราะเบาๆ แล้วพูดออกไปว่า
“เบียร์นี่แหละครับดีแล้ว ผมไม่ค่อยดื่มอะไรหนักๆ”
“ดีแล้วล่ะ พี่เองก็ไม่ชอบเมามาก…แต่ถ้ามีเพื่อนนั่งด้วยแบบนี้ ก็ดื่มได้เรื่อยๆ”
น้ำเสียงของตุ๊กยังคงอ่อนโยน แต่สายตาที่เธอมองมาทำให้บอลรู้สึกเหมือนโดนสะกด
เวลาผ่านไปไม่นาน ทั้งสองเริ่มพูดคุยกันมากขึ้น ตุ๊กเล่าเื่ชีวิตประจำวันของเธออย่างเปิดเผย ทั้งเื่ร้านลูกชิ้นและชีวิตใน่ที่ผ่านมา ขณะที่บอลฟังก็อดไม่ได้ที่จะสังเกตถึงความเป็ธรรมชาติและเสน่ห์ของเธอที่ดูไม่เหมือนใคร
บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายมากขึ้น เบียร์ที่ดื่มเข้าไปหลายขวดทำให้ทั้งคู่พูดคุยได้อย่างลื่นไหลขึ้น ทุกครั้งที่ตุ๊กหัวเราะ รอยยิ้มและลักยิ้มเล็กๆ บนแก้มของเธอทำให้บอลเผลอมองจนลืมตัวอยู่หลายครั้ง
“น้องบอลนี่ดูขี้อายจังเลยนะ”
ตุ๊กพูดพร้อมกับเอนตัวมาชิดเขาเล็กน้อย แขนของเธอัักับแขนของเขา บอลรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่ส่งผ่านมาจนเขาเผลอเกร็งตัว
“เอ่อ…ก็…ก็แค่ยังไม่ค่อยชินน่ะครับ”
เขาตอบตะกุกตะกัก พลางหันไปมองหน้าเธอ รอยยิ้มของตุ๊กยังคงติดอยู่บนใบหน้า แต่สายตาของเธอในตอนนี้ดูต่างไปจากเดิม
“พี่ดูน่ากลัวขนาดนั้นเลย?”
“หรือว่าที่ผ่านมา…น้องบอลไม่เคยคุยกับสาวใหญ่แบบพี่?”
เธอเอ่ยเบาๆ พร้อมโน้มตัวเข้ามาอีกนิด บอลรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเธอที่รินรดอยู่ใกล้
เขาไม่ทันตอบอะไร ตุ๊กก็เอื้อมมือมาหยิบขวดเบียร์ที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วรินใส่แก้วของเธอเพิ่ม เธอหัวเราะคิกคักแล้วจิบเบียร์เย็นๆ ในแก้วเข้าปากเล็กน้อย แต่สายตายังคงมองมาที่เขาอย่างมีเลศนัย
“ถ้าไม่ชอบให้พี่เข้าใกล้ ก็บอกได้นะ”
เสียงของเธอแ่เบาแต่แฝงไปด้วยความเอาแต่ใจ
บอลกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เขารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเริ่มร้อนขึ้น ไม่ใช่เพราะเบียร์ที่ดื่มเข้าไป แต่เพราะความใกล้ชิดที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดขึ้น
“พี่ตุ๊ก…ผม…”
ตุ๊กวางแก้วเบียร์ลงบนโต๊ะ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้อีกนิด สายตาของเธอสบกับเขาในระยะที่เขารู้สึกได้ถึงทุกอณูของใบหน้าที่สมบูรณ์แบบ
“บอกพี่สิ…ว่าคิดอะไรอยู่”
เธอพูดเบาๆ แต่แววตาของเธอทำให้บอลไม่อาจพูดอะไรออกมาได้...