ก่อนที่ฟางจวิ่นเหม่ยจะพูดต่อถึงเื่ความสะอาด จางต้าเปียวก็เล่าให้นางฟังถึงเื่ความขาดแคลนน้ำของหมู่บ้านถู่เจีย
"เื่ก็เป็เช่นนี้"
"หาาาา ขาดแคลนน้ำหรือ"
"ไม่เพียงไม่ค่อยมีน้ำ แต่ฝนก็ไม่ค่อยตก หมู่บ้านนี้จึงไม่มีผู้ใดอาบน้ำก่อนนอนสักคน"
"มะ ไม่มีเลยหรือ" ฟางจวิ่นเหม่ยอ้าปากค้างเล็กน้อย นั่นก็หมายความว่า นางต้องอาบน้ำแห้งรึ...
พอสองสามวันก็อาบน้ำที แต่ต้องเข้าป่าลึก แสดงว่าน้ำในตุ่มที่นางใช้เกือบหมดไปก็คงยุ่งยากอย่างยิ่งในการนำน้ำมาเติมสินะ
"เ้าไม่ต้องกังวลเื่น้ำในครัว ข้าจะเติมให้เต็มตุ่มทุกวัน" จางต้าเปียวเอ่ยหนักแน่นกับร่างบางจนนางคลายความวิตกกังวลเื่ถ้วยชามที่กองเอาไว้ที่อาจจะไม่ได้ล้าง
"ที่นี่ไม่มีบ่อน้ำที่ขุดเองหรือ"
"มีบ่อ แต่ไม่มีน้ำ"
"ฮะ...?!?"
"หลังบ้านของเรามีบ่อน้ำลึก แต่ไม่มีน้ำ พี่เลยทำฝาปิดเอาไว้ เกรงว่าลูก ๆ จะตกลงไป" จางต้าเปียวเอ่ย
หากมีบ่อน้ำ เขาก็อยากอาบน้ำทุกวันไม่น้อย แต่ขนาดว่ามีบ่อน้ำหลังบ้านที่ลึกมาก น้ำทุกบ่อที่ขุดเอง กลับแห้งเหือด ไม่มีน้ำเลยสักหยด
"บ้าจริง ที่นี่ต้องคำสาปหรืออย่างไรกัน ทำไม ไม่มีน้ำจากตาน้ำให้ใช้เลยสักหยด เยี่ยงนั้นหรือ"
"..." จางต้าเปียวมองหญิงสาวที่อารมณ์แปรปรวนตรงหน้าดวงตาปริบ ๆ
"คืนนี้ยังไง ข้าก็ต้องอาบน้ำ ข้าจะใช้น้ำในครัวอาบ ท่านจะว่าอย่างไร"
"เ้า้าให้พี่ไปนั่งเฝ้าหน้าประตูครัวหรือไม่" จางต้าเปียวเอ่ยถามด้วยใบหน้าวิตกกังวล
"นั่งเฝ้าเพื่อ"
"เผื่อเ้ากลัว ดึกดื่นเยี่ยงนี้ เ้าอย่าคิดอาบน้ำเลยนะ มันอันตราย อาจจะมีแมลงหรืองู หรือความน่ากลัวอื่น ๆ แฝงอยู่ในความมืดก็ได้"
"ไอ้หยาาา!" เมื่อพูดให้กลัวถึงขนาดนี้ ฟางจวิ่นเหม่ยจึงตัดสินใจไม่อาบน้ำอาบท่า ปล่อยให้ร่างนี้เน่าต่อไปอีกสักวันก็คงไม่เป็อะไร
หากรู้เยี่ยงนี้ นางคงอาบน้ำก่อนทำอาหารเย็น
.
.
ภายในห้องนอนใหญ่ ลูก ๆ นอนตรงกลาง ส่วนจางต้าเปียวกับฟางจวิ่นเหม่ยนอนขอบ อาหลิงนอนติดกับฟางจวิ่นเหม่ย อาจิงนอนติดกับจางต้าเปียว ส่วนอาินอนตรงกลางสุด เด็กทั้งสามยังไม่เข้านอนดีนัก กึ่งง่วงกึ่งหลับ
ทั้งบ้านมีผ้าห่มนวมผืนบางแค่ผืนเดียวเท่านั้น เมื่อฟางจวิ่นเหม่ยเข้ามาอยู่เพิ่มเป็สมาชิก เพื่อให้ได้ห่มกันหมดทุกคน ต่างก็ต้องนอนติดกันมากขึ้น บะ บ้าจริงเชียว เหาจะไม่ติดข้าหรือ !...ฟางจวิ่นเหม่ยคิด หากเป็เหากันหมดทุกคนในบ้าน ผมที่แสนยาวของนางก็คงต้องตัดทิ้งเหมือนกัน
ฟางจวิ่นเหม่ยคิดเนิ่นนานคนเดียว ก่อนที่นางจะค่อย ๆ ข่มตาลงอย่างยากเย็น
.
.
ขณะที่ทุกคนเริ่มจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทรา เืปริศนาก็เริ่มตระเตรียมสิ่งที่หญิงสาว้าในวันรุ่งขึ้น แม้จะไม่ได้ให้เปล่าแต่ก็มีระบบให้กู้ยืมและผ่อนผัน
.
.
.............TBC
677
