หลังจากที่แน่ใจแล้วว่าอาการของเฟิงเจิ้นคงที่และหลับใหลอย่างสงบ เฟิงหลงก็ไม่ได้หยุดพัก เขารู้ดีว่าเวลาทุกวินาทีนั้นมีค่า การแก้แค้นของเขายังไม่จบสิ้น และศัตรูของเขาก็ไม่ได้หยุดนิ่งรอคอยความตาย
เขาเดินลึกเข้าไปในถ้ำส่วนที่สอง ที่ซึ่งผนังถ้ำส่องประกายแสงสีดำทมิฬจางๆ จากสายแร่ "เหล็กดูดิญญา" ที่ฝังตัวอยู่ เขาไม่ได้พยายามที่จะขุดมันออกมาด้วยเครื่องมือ แต่เขากลับวางฝ่ามือลงบนผนังหินที่เย็นเฉียบนั้นโดยตรง
"ในเมื่อเ้าสามารถดูดกลืนิญญาได้... ก็ลองดูดกลืนพลังของข้าดูสิ!"
เฟิงหลงหลับตาลง โคจร "คัมภีร์อสูรกลืนตะวัน" และปลดปล่อย "ปราณอสูร" ที่เพิ่งทะลวงสู่ขั้นปราณปฐีออกมาอย่างเต็มกำลัง! ปราณสีดำทมิฬที่หนาแน่นและรุนแรงไหลผ่านฝ่ามือของเขาแทรกซึมเข้าไปในสายแร่!
ครืน... ครืน...
ผนังถ้ำเริ่มสั่นะเื! แร่เหล็กดูดิญญาที่ปกติจะสงบนิ่ง บัดนี้กลับส่องแสงสีดำเข้มขึ้นเรื่อยๆ และเริ่มหลอมละลายออกมาจากผนังหินราวกับน้ำตาของปีศาจ! มันไม่ได้ละลายเพราะความร้อน... แต่ละลายเพราะถูกพลังอสูรที่เข้ากันได้โดยสมบูรณ์ชักนำออกมา!
หยดโลหะสีดำขลับค่อยๆ ไหลมารวมกันที่พื้นเบื้องหน้าของเขาจนกลายเป็ก้อนขนาดเท่าศีรษะเด็กทารก
"ยังไม่พอ..."
เฟิงหลงรู้ดีว่าเพียงแค่โลหะวิเศษนั้นยังไม่เพียงพอที่จะสร้างอาวุธที่แท้จริงได้ อาวุธของอสูรต้องถูกหล่อหลอมด้วยเปลวไฟแห่งอสูร... และเืแห่งอสูร!
เขาหลับตาลงอีกครั้ง รวบรวมปราณอสูรทั้งหมดไปที่ "แก่นปราณอสูร" ที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในจุดตันเถียน เขาบีบอัด... และควบแน่นมัน... จนในที่สุด...
ฟู่!
เปลวไฟสีดำทมิฬที่เย็นเยียบจนน่าประหลาดได้ลุกโชนขึ้นบนฝ่ามือขวาของเขา! มันไม่แผ่ความร้อนออกมา... แต่กลับแผ่ไอแห่งการทำลายล้างที่หนาแน่นจนทำให้อากาศรอบๆ บิดเบี้ยว! นี่คือ "เพลิงอสูร!" เปลวไฟที่เกิดจากการเผาไหม้ปราณอสูรบริสุทธิ์!
เขาค่อยๆ ยื่นฝ่ามือที่ลุกไหม้ด้วยเพลิงอสูรเข้าไปใกล้ก้อนแร่เหล็กดูดิญญา มันไม่ได้ส่งเสียงฉ่าๆ เหมือนโลหะที่ถูกเผาด้วยไฟธรรมดา แต่กลับค่อยๆ อ่อนตัวลงและเปลี่ยนรูปร่างไปตามเจตจำนงของเฟิงหลง...
ความทรงจำของช่างตีเหล็กอสูรโบราณได้ฉายชัดขึ้นในหัวของเขา... เขาไม่ได้ใช้ค้อน... แต่ใช้จิตสังหารและเจตจำนงของตนเองเป็ค้อน... และใช้ปราณอสูรเป็เครื่องมือในการหล่อหลอม!
เขาหลอมโลหะให้กลายเป็ของเหลว... ขับไล่สิ่งเจือปนออกไปจนหมดสิ้น... และในขั้นตอนสุดท้าย... เขาก็กรีดเืจากปลายนิ้วของตนเองหยดลงไปบนโลหะเหลวสีดำนั้น!
ชี่!
เสียงราวกับเหล็กร้อนที่ถูกหยดน้ำลงใส่ดังขึ้น! หยดเือสูรของเขาได้หลอมรวมเข้ากับแร่เหล็กดูดิญญาอย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้มันส่องประกายแสงสีแดงจางๆ ขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับกลายเป็สีดำทมิฬที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม
เฟิงหลงเริ่มขึ้นรูปมัน... เขาไม่ได้้าดาบยาวที่โอ่อ่า... หรือกระบี่ที่สง่างาม... สิ่งที่เขา้าคืออาวุธที่เหมาะสำหรับการสังหารในเงามืด... อาวุธที่เป็ส่วนหนึ่งของร่างกาย... เป็เขี้ยวเล็บที่แท้จริงของเขา
โลหะเหลวค่อยๆ ถูกยืดออกและบีบอัดจนกลายเป็รูปทรงของ... กริช!
กริชเล่มหนึ่งที่มีความยาวประมาณหนึ่งฟุต ใบมีดโค้งเล็กน้อยราวกับเขี้ยวของอสูร ด้ามจับถูกออกแบบมาให้เข้ากับฝ่ามือของเขาอย่างพอดิบพอดี ตัวกริชทั้งหมดเป็สีดำด้าน... ดำสนิทจนราวกับว่ามันสามารถดูดกลืนแสงทุกชนิดที่ตกกระทบได้ ไม่มีลวดลาย... ไม่มีอัญมณี... มีเพียงความเรียบง่ายที่แฝงไว้ด้วยเจตนาฆ่าฟันอันบริสุทธิ์
เมื่อกริชได้รูปทรงที่สมบูรณ์แล้ว เขาก็ดับเพลิงอสูรลง ไอเย็นเยียบแผ่ออกมาจากกริชเล่มนั้น เขายื่นมือออกไปหยิบมันขึ้นมา...
และในวินาทีที่ปลายนิ้วของเขาัักับด้ามจับ... เขาก็รู้สึกได้ถึงความเชื่อมโยง... ราวกับว่ากริชเล่มนี้คืออวัยวะชิ้นที่สามสิบสามของเขา! มันคือส่วนหนึ่งของจิติญญา... ส่วนหนึ่งของความแค้น...
"เ้าถือกำเนิดขึ้นจากเงา... และจะนำพาความตายไปสู่ศัตรูของข้าในเงามืด... ข้าจะให้ชื่อเ้าว่า... เงาอสูรพิฆาต (Asura's Shadow-Slaying Thorn)"
เฟิงหลงพึมพำกับตัวเอง เขาลุกขึ้นยืนและลองร่ายรำกริชในมืออย่างแ่เบา มันเบาราวกับขนนกแต่ก็หนักแน่นราวกับูเา ทุกการเคลื่อนไหวล้วนเป็ไปตามที่ใจเขาคิด
เขาหันไปมองผนังถ้ำที่แข็งแกร่ง... และลองใช้เคล็ดวิชาใหม่ที่เขาเพิ่งจะฝึกฝนสำเร็จ...
"เข็มพิฆาติญญา!"
แต่ครั้งนี้... เขาไม่ได้ปล่อยมันออกจากปลายนิ้ว... แต่ใช้ "เงาอสูรพิฆาต" เป็สื่อกลางในการรวบรวมและปล่อยพลัง!
ปราณอสูรไหลจากแก่นปราณไปตามเส้นชีพจร... ผ่านแขน... และไปรวมตัวกันที่ปลายกริช!
ชิ้ง!
ลำแสงสีดำที่เล็กและบางเฉียบยิ่งกว่าเส้นผมพุ่งออกจากปลายกริชโดยไร้ซึ่งเสียง! มันรวดเร็วและเงียบงันจนน่าสะพรึงกลัว!
ฟุ่บ!
มันไม่ได้สร้างเสียงะเิ... แต่กลับเจาะทะลุผนังหินที่หนาหลายเชียะเข้าไปราวกับแทงผ่านอากาศธาตุ! ทิ้งไว้เพียงรูเล็กๆ ที่ดำมืดและมีไอเย็นเยียบแผ่ออกมาจางๆ...
เฟิงหลงเบิกตากว้างด้วยความพึงพอใจ... นี่คือพลังทำลายล้างที่แท้จริง! การใช้กริชเป็สื่อกลางทำให้เขาสามารถควบคุมและควบแน่นพลังได้ดีขึ้นหลายเท่าตัว!
เขากำ "เงาอสูรพิฆาต" ไว้ในมือแน่น... ดวงตาของเขาทอประกายแสงที่เย็นเยียบและมุ่งมั่นยิ่งกว่าเดิม
บัดนี้... ทั้งพลังและศาสตราวุธ... ได้เตรียมพร้อมแล้ว
"ท่านพ่อ... โปรดรอข้าอีกไม่นาน" เขากระซิบกับตัวเอง "เมื่อข้ารักษาท่านหายดีแล้ว... การเดินทางเพื่อตามหาสมุนไพริญญา... และการสร้างรากฐานแห่งอำนาจของข้า... ก็จะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง"
712K
![[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1769914722_39971644.webp)
