หลังจากมีสัมพันธ์กับนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ตามข้อตกลงรสนิยมของเขานั้นมันทำให้สิงตางค์เ็ปจนทนไม่ไหวและเขาทิ้งร่องรอยเอาไว้จนเธอไม่สามารถใช้ชีวิตประจำวันได้ตามปกติดีที่ตกลงกันแค่ครั้งเดียวไม่อย่างนั้นเธอคงทนไม่ไหวแน่นอน
เธอไม่ได้ไปหาธาราอย่างที่เคยแต่ก็ยังโทรหาเขาทั้งวันจนธารานั้นรำคาญแต่ก็ปิดโทรศัพท์หนีเธอไม่ได้เพราะต้องใช้โทรศัพท์ในการติดต่อทางธุรกิจอยู่เลยทำได้แค่บล็อกเบอร์โทรศัพท์ของเธอ แต่สิตางค์ก็ใช้โทรศัพท์อีกเบอร์โทรมาหาเขาและขู่ว่าถ้าบล็อกเบอร์เธออีกครั้งเธอจะโทรไปบอกมารดาของเขา แต่ธาราก็ไม่สนใจบล็อกเบอร์โทรศัพท์ของเธอไปอีกรอบ
เพื่อนของธาราโทรเข้ามาในตอนบ่ายพร้อมทั้งข้อมูลของชลธีตามที่เขา้า
“เด็กชายชลธีสุยะระ บุตรชายของนางสาวแก้วกานดา สุยะระ ไม่ปรากฏข้อมูลบิดาในเอกสารแจ้งเกิดและที่อยู่ฉันส่งไปให้นายแล้ว เปิดอ่านดูในแชทเอาเอง” เขาบอกธารา
“เออขอบใจมาก” ธาราบอกเขา
“อืมเลี้ยงเหล้าฉันก็พอ” เขาบอก
“นัดวันมาเลยก็แล้วกัน”ธาราบอกแล้ววางสายไปจากเขาเปิดอ่านข้อมูลที่ถูกส่งผ่านมาในกล่องข้อความก็ยิ้มออกมา เมื่อรู้ว่าแก้วกานดาและลูกอยู่ที่ไหน
“ผมต้องรู้ให้ได้ว่าชลธีคือลูกของผมหรือเปล่า”ธาราพูดออกมาแล้วรีบจัดการเคลียร์เอกสารต่างๆ เพื่อเตรียมตัวเดินทางไปยังที่อยู่ที่ได้มาทันที
*********************
ธาราใช้เวลาใน่บ่ายรีบออกไปยังจุดหมายที่เขา้าในทันทีเขาใช้เวลาเดินทางเพียงหนึ่งชั่วโมงเศษๆ ก็ไปถึงเขาจอดรถไว้ที่หน้าบ้านของแก้วกานดาที่ด้านหน้าเป็ร้านดอกไม้ของแม่เธอเขายิ้มอย่างตื่นเต้นที่กำลังจะได้เจอแก้วกานดาและชลธี
พอเข้าก้าวเข้าไปในร้านกาญจนาที่จัดดอกไม้อยู่ก็ใและมองเขาด้วยสายตาที่ไม่พอใจเล็กน้อยเพราะว่าเขานั้นทำให้แก้วกานดาเ็ป ถึงจะเกิดจากความเข้าใจผิดก็ตาม แต่อย่างน้อยเขาก็ช่วยชีวิตชลธีเอาไว้กาญจนาเลยไม่ได้ไล่เขาออกไปในทันที
“มาที่นี่้าอะไรหรือว่าอยากได้เงินคืน” กาญจนารับไหว้ธาราแล้วถามออกไปเสียงห้วน
“ผมอยากมาคุยธุระกับแก้ว”ธาราบอก
“แก้วไม่อยู่ออกไปส่งพวงหรีด” กาญจนาบอกเขา
ธาราชะเง้อมองเข้าไปในบ้านแล้วสายตาเขาก็หยุดอยู่ที่ชลธีที่กำลังเล่นหุ่นยนต์ของเล่นอยู่แล้วจะเดินเข้าไปหาเขาแต่กาญจนาขวางเอาไว้
“อย่ามายุ่งกับหลานฉันนะ”กาญจนาบอกเขา
“ผมไม่รู้เลยว่าแก้วมีลูกโตขนาดนี้”ธาราพูดแล้วดูสีหน้าของกาญจนาเพื่อจับผิด
“มันไม่ใช่เื่ที่ต้องป่าวประกาศให้ใครรู้”กาญจนาบอก
“แล้วพ่อเด็กล่ะครับไปไหนแล้ว” ธาราแกล้งถามออกไป
กาญจนาไม่ตอบเธอไม่รู้ว่าจะตอบเขาว่าอย่างไรดี และไม่รู้จะบอกดีหรือเปล่าว่าชลธีคือลูกของเขา
“เด็กคนนี้หรือเปล่าครับที่ผมเป็คนบริจาคสเต็มเซลล์ให้เขาไปและช่วยค่ารักษา”ธาราถามขึ้น เพื่อบอกให้กาญจนารู้เป็นัยว่าเขารู้เื่ชลธีแล้วปั
กาญจนาถอนหายใจเบาๆ แล้วหันไปชาชลธีที่กำลังเล่นของเล่นอยู่แล้วพูดกับเขา
“น้องไอซ์ครับมาสวัสดีคุณลุงสิลูก ลุงเขาเป็คนช่วยให้น้องไอซ์หายดีไงครับ” กาญจนาบอกหลานชาย
ชลธีเงยหน้าขึ้นมาจากของเล่นเขาได้โครงหน้ามาจากแก้วกานดาและดวงตาและคิ้วของเขานั้นเหมือนกับธาริณีแม่ของเขามากจนธาราแทบไม่ต้องตรวจดีเอ็นเอเพื่อยืนยันเขาก็ััได้ว่าชลธีต้องเป็ลูกของเขาอย่างแน่นอน
ชลธียกมือไหว้เขาแล้วมองหน้าอย่างสงสัยเดินไปกอดขากาญจนาเพราะชลธีไม่ชอบคนแปลกหน้า
“ชื่อน้องไอซ์หรือครับ”ธาราถามเขา
“ครับ”ชลธีตอบเสียงเบา
ธารากำลังจะเอื้อมมือไปจับชลธีแก้วกานดาที่เข้ามาในร้านก็รีบปัดมือเขาออกแล้วก็นั่งคุกเข่าลงกอดชลธีไว้แน่น
“จะทำอะไรลูกของฉัน”แก้วกานดาถามอย่างใ เธอกลัวธารานั้นทำอันตรายหรือเอาลูกของเธอไป
“ผมแค่มาเยี่ยมคนที่ผมช่วยชีวิตเอาไว้”ธาราบอกเป็นัยว่าเขามีบุญคุณกับเธอ จนแก้วกานดานั้นรู้สึกว่ามันมากเกินไป
“แม่ค่ะเดี๋ยวแก้วจัดการทางนี้เอง แม่พาไอซ์เข้าบ้านก่อนนะคะ” แก้วกานดาบอกมารดาให้ออกไปยังหลังร้านที่เชื่อมกับตัวบ้านกาญจนาทำตามแล้วล็อคประตูเอาไว้จากด้านในกันไม่ให้ธาราเข้าไปได้
ธารามองตามชลธีอย่างเสียด่ายเขาอยากคุยและอยากััชลธีให้มากกว่านี้
“มีธุระอะไรคะหรือแค่มาทวงบุญคุณ” แก้วกานดาถามเขาอย่างน้อยใจ
“เปล่าผมแค่อยากมาเห็นหน้าลูกก็เท่านั้น” ธาราบอก
“ใครลูกคุณน้องไอซ์ไม่ใช่ลูกคุณ” แก้วกานดาบอกเขาจ้องเขาด้วยสายตาที่โกรธปนน้อยใจ
“เขาเป็ลูกที่เกิดจากสามีของฉันที่ตายไปนานแล้ว”แก้วกานดาโกหกเขาเชิงประชด เพราะธารานั้นตายไปจากชีวิตเธอั้แ่ที่เขาขับไล่เธอโดยไม่มีเหตุผลและสิ่งที่ธาริณีทำกับเธอมันทำให้แก้วกานดาไม่อยากเกี่ยวข้องกับเขาอีก
“งั้นผมขอตรวจดีเอ็นเอ”
“ฉันไม่ให้ตรวจค่ะคุณบอกเองไม่ใช่หรือไง ว่าถ้าฉันเกิดท้องขึ้นมายังไงเด็กในท้องก็ไม่มีวันเป็ของคุณ” แก้วกานดาเหน็บแนมเขาด้วยคำพูดของเขาเอง
“เราคุยกันดีๆได้ไหมแก้ว” ธาราพยายามพูดกับเธออย่างใจเย็น
“เลิกยุ่งกับครอบครัวฉันทั้งคุณและแม่ของคุณ ปล่อยให้เราอยู่อย่างมีความสุขเถอะนะ ให้มันจบลงแค่นี้เถอะ”แก้วกานดาบอกเขา
“ถ้าผมพิสูจน์ได้ว่าไอซ์คือลูกของผมผมจะทำทุกทางเพื่อให้คุณและลูกกลับไปอยู่กับผม” ธาราบอกเธออย่างมุ่งมั่น
“ฉันก็จะทำทุกทางเพื่อไม่ให้ฉันกับลูกอยู่ร่วมกับคนใจร้ายอย่างคุณและแม่ของคุณ”แก้วกานดาบอกเขา แววตาเธอนั้นไหวหวั่น ลึกๆ แล้วถึงจะรักเขา แต่ว่าเธอและชลธีต้องไม่มีความสุขแน่หากธาราจะพาเธอและลูกไปอยู่ด้วย ธาริณีต้องไม่ยอมแน่และแก้วกานดาต้องตัดไฟแต่ต้นลม ไม่ให้ธารานั้นมาวุ่นวายกับเธอ
“กลับไปกับผมคุณยังใช้หนี้ไม่หมด” ธาราไม่รู้จะหาทางออกยังไงเลยใช้วิธีทวงหนี้บุญคุณจากเธอ
แก้วกานดาไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะเห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้ขนาดพูดดีๆ กับเธอ เขาก็ยังทำไม่ได้ ดีแต่ยกเื่หนี้มาพูด
“คุณไล่ฉันมาเองและคุณก็บอกว่ายกเงินให้ฉัน บอกว่าฉันมันเป็สัมพะเวสีที่หิวเงินของคุณฉันมันคนแพศยา คุณพูดเองไม่ใช่หรือไงคะ” แก้วกานดาพูดออกไปด้วยความโกรธ
ธาราไม่รู้จะพูดอะไรไม้อ่อนก็ไม่ได้ผล ไม้แข็งก็ดูเหมือนว่าทุกอย่างยิ่งจะแย่ลงกว่าเดิม
“แก้วผม...”
“กลับไปเถอะค่ะธารให้เราสองคนหมดเวรหมดกรรมกันนับจากวันนี้เถอะอย่ามาวุ่นวายกับฉันและครอบครัวฉันอีกเลย” แก้วกานดาบอกเขาแล้วมองเขาด้วยแววตาที่เป็เชิงขอร้อง จนธารานั้นทำตัวไม่ถูก หากชลธีเป็ลูกของเขาจริงเขาควรมีสิทธิ์ได้เลี้ยงดูชลธีเหมือนกัน
“แล้วผมจะกลับมาอีก”ธาราพูดแล้วเดินกลับออกไป
แก้วกานดามองดูเขาขับรถออกไปจนลับสายตาก็ปล่อยโฮออกมาทันทีใครกันไม่อยากให้ลูกมีพ่อ แต่เขาไม่ใช่ธาราคนดีคนเดิมของเธออีกต่อไปแล้วเขาอารมณ์รุนแรง หงุดหงิดง่าย และใจแคบ และธาริณีเองก็ไม่ยินดีต้อนรับเธอดีไม่ดีอาจจะทำอันตรายชลธีเพราะกลัวว่าจะไปมีส่วนร่วมในมรดกของเธอก็ได้
*********************
ธารากลับมาถึงบ้านแล้วนั่งลงในห้องนั่งเล่นที่มีธาริณีและศรศักดิ์นั่งดูรายการโทรทัศน์อยู่
“มาพอดีเลยพ่อตัวดีหนูสิโทรมาฟ้องแม่ว่า..”
“แม่ครับเลิกพูดถึงผู้หญิงคนนั้นจะได้หรือเปล่าลำพังเื่งานและเื่ส่วนตัวผมก็ปวดหัวจะตายอยู่แล้วแล้วเื่หมั้นบอกไว้เลยผมขอบาย อย่ามาบังคับให้ผมต้องทำอะไรที่มันฝืนตัวเองอีกเลย”ธาราบอกมารดา
“แค่แต่งงานมีเมียมันจะยากอะไรนักหนาแกจะหาคนที่ฐานะเท่าเทียมกันแบบนี้ได้จากที่ไหนอีก” ธาริณีพูดขึ้นอย่างไม่พอใจแต่พอเห็นท่าทีจริงจังของธาราแล้วเธอก็เลยอ่อนลงแล้วพูดเอาใจเขา
“หมั้นๆไปก่อนนะธาร ถือว่าทำเพื่อแม่ แล้วแกจะไปมีอะไรกับใครก็ได้ แม่จะไม่ขวางเลย”ธาริณียื่นข้อเสนอ
“ไม่ครับ”ธาราปฏิเสธเสียงแข็ง
“ธารทำเพื่อแม่ครั้งสุดท้ายได้หรือเปล่า” ธาริณีอ้อนวอน
“แค่หมั้นก่อนนะธารธารจะถอนหมั้นทีหลังก็ได้ ถือว่าแม่ขอร้องนะ” ธาริณีพูดแล้วลงทุนบีบน้ำตา
“ทำตามแม่เขาว่าเถอะลูกแค่หมั้น ไม่ได้แต่งงาน ยังไงก็ถอนหมั้นได้” ศรศักดิ์บอกลูกชาย เพราะไม้ตายของธาริณีคือการบีบน้ำตาจนเขานั้นใจอ่อนสงสารภรรยาเลยต้องช่วยพูด
“จะทำอะไรก็เชิญผมทำอะไรไม่ได้อยู่แล้วนี่” ธาราพูดแล้วเดินขึ้นห้องไปเพราะปกติแล้วศรศักดิ์ไม่ได้ออกความเห็นอะไรง่ายๆ
“ขอบใจมากนะลูก”ธาริณีพูดขอบคุณฯไล่หลังลูกชายแล้วยิ้มออกมาอย่างพอใจกลับมานั่งข้างศรศักดิ์เพื่อดูรายการโทรทัศน์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นศรศักดิ์ส่ายหน้าอย่างปลงๆ เมื่อรู้ว่าเขาหลงกลท่าไม้ตายบีบน้ำตาของภรรยาอีกแล้ว
*********************
1K
