"อ่า..จะ..เ้าเป็อะไรไหม" เด็กหนุ่มกล่าวถามเด็กสาวเด็กสาวที่อยู่ในอ้อมอก
เด็กสาวไม่ได้กล่าวตอบเด็กหนุ่ม หลังจากนั้นสักพักเด็กสาวจึงหยุดหยุดร้องไห้แล้วก็เงยหน้ามามองเด็กหนุ่ม
"......."
"...ข้าคิดถึงท่านแม่..." เด็กสาวกล่าวออกมาด้วยสายตาพล่าเลือนราวกับกำลังคิดถึงบางสิ่งอยู่...
"....ท่านช่วยพ่อกับแม่ข้าได้ไหม" เด็กสาวถามขึ้นอย่างคาดหวังขณะมองเด็กหนุ่ม
"ช่วยหรอ..ตะ..แต่ว่าข้า..." เด็กหนุ่มเห็นสีหน้าของเด็กสาวที่ดูโศกเศร้าก็ไม่สามารถพูดต่อได้
"เอ่อ..ข้ายังไม่ค่อยรู้เื่อะไรเท่าไหร่เลย แต่ถ้าบอกว่าจะช่วยแล้วจะมีดีใจหรอ?" เด็กหนุ่มถามด้วยความไร้เดียงสา
"อุ๊บ..ฮิฮิฮิ" เด็กสาวหัวเราะขึ้นมาพวกรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดู
"ข้าไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ว่าจะช่วยยังไงแต่ข้าจะพยายามนะ" เด็กหนุ่มกล่าวกับเด็กสาวที่กำลังหัวเราะอย่างสนุกสนานราวกับเจอของสิ่งที่ถูกใจ...
"ฮิฮิ ข้าชื่อลู่เหมย แซ่หาน หานลู่เหมย ท่านสัญญาแล้วนะ" เด็กสาวกล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย
"เอ่อ..มีทั้งชื่อและแซ่ข้าควรเรียกท่านว่าอะไรหรอ?" เด็กหนุ่มกล่าวขึ้นมาอย่างไร้เดียงสา
"อุ๊บ...ท่านตลกจัง ฮิฮิฮิ เรียกข้าด้วยชื่ออย่างเดียวก็ได้ข้าไม่ว่าหรอก" ลู่เหมยกล่าวขึ้นพร้อมหัวเราะเกือบนํ้าตาเล็ด
"อ่อ..ลู่เหมย ข้าชื่อ...เอ่อข้า..." เด็กหนุ่มขมวดคิ้วก่อนจะพยายามกล่าวออกมา
"ไม่เป็ไรหรอก...เราไปข้างนอกกันเถอะ" ลู่เหมยรีบเปลี่ยนเื่พูดทันที..
"..อืม" เด็กหนุ่มผงกหัวรับ
"ข้าขอเอาตะเกียงดวงนี้ของท่านไปด้วยนะ ตรงบันไดมันค่อนข้างมืดน่ะ" เด็กหนุ่มกล่าวถามลู่เหมย
"อ่า..แล้วจะเอามายังไงหรอมันอยู่สูงกว่าท่านนะ" ลู่เหมยถามเด็กหนุ่มกลับ
"อืม..ตรงบันไดมีมีเก้าอี้อยู่ตัวหนึ่งน่ะ" เด็กหนุ่มกล่าวตอบออกมาอย่างช้าๆ
หลังจากที่เด็กหนุ่มยกเก้าอี้ที่ของมองเห็นอยู่หน้าทางเดินเข้ามายังห้องขังของลู่เหมย..เด็กหนุ่มตั้งเก้าอี้ใต้ตะเกียงอย่างระมัดระวังหลังจากขึ้นไปบนเก้าอี้แล้วเด็กหนุ่มก็พยายามจะหยิบตะเกียงมา...
"..อยู่สูงจัง" เด็กหนุ่มพูดขึ้นหลังเอื้อมมือจนสุดแต่ก็จับได้แค่ส่วนปลายของตะเกียงเท่านั้น
หลังจากพยายามไปได้สักครู่เด็กหนุ่มก็ะโบนเก้าอี้จึงหยิบตะเกียงมาได้แต่ทว่า...
"หวาหวา!!" เด็กหนุ่มอุทานขึ้นมา
"ท่าน..อ่าาา!" ลู่เหมยรีบเดินไปทางที่เด็กหนุ่มจะเซไปเพื่อจะได้ช่วยพยุงเขา..แต่ลู่เหมยไม่ทันได้ช่วยเหลือเด็กหนุ่ม..เด็กหนุ่มก็เสียการทรงตัวเสียแล้ว...
"อูย..เจ็บ...ลู่เหมยเป็อะไรไหม" เด็กหนุ่มกล่าวออกมาโดยที่ไม่ได้เงยหน้าไปมองลู่เหมย
"ท่าน..ท่าน..ท่าน!!" ลู่เหมยกล่าวขึ้นอย่างตื่นตะหนก
"ขะ..ข้าขอโทษ" เด็กหนุ่มรีบกล่าวก่อนจะเงยหน้าไปมองลู่เหมยที่กำลังหน้าแดงราวกับลูกท้ออยู่
"ท่านยังไม่รีบลุกไปอีก!!" ลู่เหมยะโออกมาด้วยใบหน้าที่แดงมากกว่าเดิมก่อนจะหันหน้าหนีไปทางอื่น..
"อ่า..ข้าขอโท..." เด็กหนุ่มกำลังจะกล่าวขอโทษออกมาอีกรอบแต่หลังจากสังเกตมือตนเองที่กำลังอยู่บนเนินนุ่มนิ่มเล็กๆของเด็กสาว เด็กหนุ่มก็รีบลุกออกไปอย่างรวดเร็ว...
"..นุ่มมาก...." เด็กหนุ่มเผลอกล่าวออกมาหลังจากลุกขึ้นมาแล้ว
"ท่าน..." ลู่เหมยรีบนำมือมาปิดหน้าอกตัวเองก่อนทำท่าจะร้องไห้อีกรอบ..
"ขะ..ข้า..ข้าขอโทษ ข้าผิดเอง!!" เด็กหนุ่มรีบก้มหน้ากล่าวแก้ตัวอย่างรวดเร็ว...ลู่เหมยเห็นท่าทีน่ารักของเด็กหนุ่มจึงเกิดความรู้สึกอยากหยอกล้อเด็กหนุ่มบ้างเล็กน้อย...
"ทะ..ท่านต้องแต่งงานกับข้า! ท่านทำให้ข้าแต่งกับคนอื่นไม่ได้แล้ว!!" ลู่เหมยกล่าวขึ้นมาด้วยท่าทีราวกับกำลังจะร้องไห้...
"ตะ..แต่งงานหรอ?! อะ..อ่า..ได้ๆข้าตกลงข้าขอโทษอย่าพึ่งร้องไห้นะ ข้าขอโทษ..." เด็กหนุ่มทั้งสับสนและรู้สึกผิดทำให้คำกล่าวดูแปลกๆไปบ้าง
"ท่านสัญญาแล้วนะ..สัญญาตั้ง 2 ข้อเลยด้วย!!.." ลู่เหมยกล่าวออกมาอย่างโกรธเคือง..แต่ภายในใจกำลังยิ้มอย่างสนุกสนานที่ได้หยอกล้อเด็กหนุ่ม...
"อะ..อ่า..อ่า! ข้าสัญญาๆจะ 10 ข้อเลยก็ได้ให้อภัยข้าเถอะนะ" เด็กหนุ่มรีบโพล่งขึ้นมากระทันหัน
"ฮิฮิ ท่านกล่าวเองนะ งั้นท่านว่าที่สามีมาประคองข้าซิ" เด็กสาวรีบเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมหัวเราะออกมาเล็กน้อยราวกับจิ้งจอกน้อยเ้าเล่ห์...
"ว่าที่...สะ..สามี?! อะ..อ่า! ข้าจะพยายาม!" เด็กหนุ่มกล่าวออกมาอย่างตกตะลึงขึ้นแล้วก็เดินไปประคองลู่เหมยด้วยความระมัดระวังสูงสุด
"ฮิฮิ ท่านว่าที่สามีน่ารักจัง" ลู่เหมยกล่าวขึ้นมาด้วยรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดูราวกับกำลังสนุกสนานกับการได้เห็นท่าทีของเด็กหนุ่ม...
"อะ..เอ่อ ลู่เหมยก็ยิ้มน่ารักเหมือนกัน.." หลังเด็กหนุ่มกล่าวขึ้นมาพร้อมหน้าแดงเล็กน้อย..ลู่เหมยที่เกิดความรู้สึกเขินอายอย่างมากก็หลบหน้าไปยังทิศทางอื่น...
"อะ..อะ..เอ่อ เราไปกันเถอะ" ลู่เหมยกล่าวขึ้นแล้วก็ยื้นมือมาจับมือของเด็กหนุ่มไว้โดยที่ยังไม่มองหน้าเด็กหนุ่ม
'มือลู่เหมยนุ่มมาก...' เด็กหนุ่มคิดอยู่ในใจก่อนจะหยิบตะเกียงขึ้นมาและเดินไปพร้อมกับลู่เหมย
หลังจากเดินมาสักพักเด็กหนุ่มและลู่เหมยก็ขึ้นมาถึงข้างบนสุดก็ยังมองเห็น 2 ประตูเหมือนเดิมพร้อมเศษซากปรักหักพังมากมาย หลังจากเด็กหนุ่มมีตะเกียงจึงทำให้มองเห็นรอบๆได้มากกว่าเดิม..เด็กหนุ่มส่องไฟไปยังทิศทางที่ตนเองเคยนอนอยู่ก็พบว่าตรงรอบๆที่เด็กหนุ่มเคยนอนไม่มีเศษซากของหินเลยเป็รัศมีวงกลม...
'แปลกจัง..หรือจะบังเอิญ?' เด็กหนุ่มคิดอยู่ในใจ
"หืม..มีอะไรหรอท่าน?" ลู่เหมยเขย่ามือของเด็กหนุ่มเล็กน้อยหลังจากกล่าวขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดู
"อ่อ..ไม่มีอะไรหรอก..แค่ตรงนี้มันเป็ที่ๆข้าตื่นขึ้นมาก่อนลงไปข้างล่างน่ะ" เด็กหนุ่มกล่าวตอบพร้อมยกนิ้วชี้ไปยังที่ๆตนเองเคยนอนอยู่
"ตื่นขึ้นมาโดยที่จำอะไรเกี่ยวกับตนเองไม่ได้เลยหรอ? อืม...แปลกจัง?" เด็กสาวกล่าวพร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย
"อืมม..มันมีอยู่ 2 ประตู ลู่เหมยอยากไปทางไหนหรอ?" เด็กหนุ่มกล่าวถามออกมา
"ก็ต้องไปที่ๆมีแสงออกมาแน่นอนอยู่แล้วสิ" เด็กสาวกล่าวขึ้นพร้อมจูงมือเด็กหนุ่มเดินนำไปยังประตูบานที่มีแสงสลัวๆออกมา
"อืม..." เด็กหนุ่มขานรับพร้อมผงกหัวเล็กน้อย
หลังจากทั้งคู่เดินมาสักพักจนใกล้ถึงประตูทั้ง 2 บาน เด็กหนุ่มก็สาดแสงไปทางประอีกที่ไม่มีแสงลอดออกมาก็เห็นบนประตูเป็สัญลักษณ์ประหลาดเหมือนหินศิลาในห้องของลู่เหมย...แต่ก็แตกต่างกันเล็กน้อย เด็กหนุ่มไม่ได้สนใจอะไรมากแล้วจึงเดินออกประตูที่มีแสงลอดออกมาไปพร้อมกับลู่เหมย
ทั้งสองต้องยกมือขึ้นป้องกันแสงก่อนสักพักจนเริ่มมองออกไปรอบๆได้..หลังจากเด็กหนุ่มเริ่มมองไปรอบๆ เขาก็พบว่ามี ป่ามากมายสุดสายตาส่วนที่ๆเขาอยู่เหมือนจะเป็เนินเขาเล็กๆ ด้านล่างไม่ไกลมากนักมีลำธารอยู่หนึ่งสายยาวสุดสายสายตา ถัดไปเล็กน้อยมีทุ่งหญ้ากว้างพร้อมดอกไม้มากมายอยู่ด้วย..
หลังจากเด็กหนุ่มหันกลับมามองดูซากปรักหักพังก็พบว่ามันอยู่ด้านในเนินเขามีสัญลักษณ์ซับซ้อนมากมายอยู่ด้วย หลังจากสำรวจด้วยสายตาอยู่ชั่วครู่เด็กหนุ่มก็รู้สึกว่ามือของลู่เหมยสั่นเล็กน้อยก็เลยมองไปทางลู่เหมย..พบว่านางมองไปรอบๆด้วยสายตาที่ซับซ้อนหลังจากสั่นอยู่ชั่วครู่ลู่เหมยก็เริ่มนํ้าตาไหลลงมาเล็กน้อย
"ปะ..เป็อะไรหรอลู่เหมย ข้าทำอะไรผิดอีกแล้วหรอ" เด็กหนุ่มกล่าวถามขึ้นมาด้วยสีหน้าสงสัย
"เปล่า ตาบ้า!" ลู่เหมยกล่าวขึ้นมาก่อนจะหัวเราะทั้งนํ้าตาเพราะเห็นท่าทีตื่นตะหนกของเด็กหนุ่ม
"...ข้าอยู่ข้างใต้นั้นั้แ่เริ่มจำสิ่งต่างๆได้ ท่านแม่อยู่กับข้าได้แค่ 4-5 ปี ก็บอกว่าจำเป็ต้องไปแล้ว..." ลู่เหมยกล่าวเสียงเบาออกมา
"มันค่อนข้างแย่มากๆเลยล่ะที่ต้องอยู่ตัวคนเดียวหลายปี...ถ้าท่านแม่ของข้าไม่ได้บอกให้อดทนหน่อยข้าคงฆ่าตัวตายไปแล้วมั้ง" ลู่เหมยกล่าวเชิงประชดชีวิตออกมา...
"หือ? ลู่เหมยไม่ต้องกินหรือดื่มอะไรเลยหรอ?" เด็กหนุ่มกล่าวถามขึ้นมาด้วยความสงสัย
"ข้าไม่รู้..ท่านแม่คงทำอะไรสักอย่างกับข้าล่ะมั้ง" ลู่เหมยกล่าวขึ้นมาด้วยสีหน้าเดียวกับชายหนุ่ม..ราวกับพึ่งฉุกคิดเื่นี้ได้...
"อืม..เราไปที่แม่นํ้ากันก่อนไหม? ไปดื่มนํ้า ล้างตัวกันเถอะ" เด็กหนุ่มกล่าวถามขึ้นมา
หลังจากที่ทั้งคู่เดินจับมือเดินลงจากเนินเขามาถึงลำธารที่เด็กหนุ่มมองเห็น เด็กหนุ่มก็รองนํ้าด้วยมือพร้อมดื่มไปอึกใหญ่...
"อืม..ลู่เหมยมาลองดื่มนํ้าดูสิ! สดชื่นมากๆเลยล่ะ!" เด็กหนุุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่น่ารักน่าเอ็นดู
ลู่เหมยเห็นรอยยิ้มที่น่ารักไร้เดียงสาของเด็กหนุ่มก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว...
"เวลาท่านยิ้มก็ดูดีเหมือนกันนะ.." เด็กสาวหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา..
ใบหน้าของเด็กหนุ่มกลายเป็สีเดียวกับลูกท้อ..ลู่เหมยหัวเราะออกมาก่อนจะก้มลงแล้วรองนํ้าด้วยมือ..เมื่อผ่านไปสักครู่ลู่เหมยก็ยกมือขึ้นมาดื่มนํ้าไปอึกใหญ่
"นํ้าเปล่า..สดชื่นดีจัง!" ลู่เหมยกล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้ม....นี่เป็ครั้งแรกที่ได้ออกมาจากห้องขังและยังเป็ครั้งแรกที่ได้ดื่มนํ้าอีกด้วย
"มาอาบนํ้ากันเถอะ ลู่เหมยเปื้อนฝุ่นเต็มไปหมดเลย....ขะ..ข้าไม่ได้หมายความว่าจะอาบด้วยนะ!! ข้าขอโทษ...." เด็กหนุ่มกล่าวขึ้นมาอย่างรวดเร็วแต่ก็ก้มหน้าลงอย่างรวดเร็วเพราะรู้ว่าพึ่งกล่าวไม่เหมาะสมออกไป...
"ฮิฮิฮิ ไม่เป็ไรหรอก..เรายังอาบนํ้าด้วยกันไม่ได้นะท่านว่าที่สามี ท่านแม่ยังไม่ได้ยอมรับท่านเลย" ลู่เหมยกล่าวหยอกล้อเด็กหนุ่มขึ้นมาพร้อมหัวเราะเล็กน้อย...
"อืม..ข้าจะไปที่อื่นให้นะ...ลู่เหมยอาบได้เลยเสร็จแล้วเรียกข้าตกลงไหม?" เด็กหนุ่มที่ยังก้มหน้าอยู่กล่าวขึ้นมา...
"มันอันตรายนะ ท่านนั่งอยู่ตรงนี้แหละแต่ท่านต้องสัญญานะว่าจะไม่หันมานะ!! ไม่งั้นข้าจะเกลียดท่านจริงๆด้วย!!" ลู่เหมยกล่าวเสียงแข็งขึ้นมา
"อะ..อ่า สัญญาอีกแล้วหรอ...ได้ๆข้าสัญญา!" เด็กหนุ่มบ่นพึมพำเล็กน้อยก่อนจะตอบตกลงและนั่งลงกับพื้นหันหลังไปมองทางทุ่งหญ้าที่กว้างสุดสายตา...ดอกไม้ขึ้นอยู่มากมายสีสันสวยงาม...
ลู่เหมยมองเด็กหนุ่มที่กำลังนั่งหันหลังด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย...ลู่เหมยถอดเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยฝุ่นออกมาสบัดสักทีสองทีก่อนจะวางไว้ข้างลำธาร...ลู่เหมยก้าวเท้าที่เล็กน่ารักลงไปในนํ้าใสสะอาด...ลู่เหมยก็ต้องแปลกใจทันทีเพราะความรู้สึก สดชื่น สบายอย่างบอกไม่ถูกออกมา...
ลู่เหมยนั่งลงในลำธารให้นํ้าลึกถึงลำคอที่สวยงามของนาง หลังจากนั้นสักครู่ลู่เหมยก็เริ่มล้างนํ้าและผมของตนเอง...กลายเป็ภาพที่งดงามของหญิงสาวที่กำลังอาบนํ้า...ผิวขาวดั่งหิมะ เส้นผมสีดำยาวขลับเลยหลังของนางไป...ลู่เหมยมองไปทางเด็กหนุ่มที่กำลังเคลิบเคลิ้มอยู่ในภาพของทุ่งหญ้าที่สวยงามอยู่ก็ทำให้นางยิ้มออกมาทันที
หลังจากนั้นสักพักลู่เหมยอาบนํ้าจนเสร็จแล้วจึงก้าวขึ้นมาจากริมลำธารมาใส่เสื้อผ้าเหมือนเดิมพร้อมเดินไปทางเด็กหนุ่ม
"ข้าอาบเสร็จแล้ว ท่านหันมาได้เลย" ลู่เหมยหยุดอยู่ตรงด้านหลังของเด็กหนุ่มก่อนจะกล่าวขึ้นมา..
"อะ..อ่อ" เด็กหนุ่มที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ก็ได้สติขึ้นมา หลังจากหันหลังกลับไปก็จ้องมองตาค้างกับภาพที่งดงามจนทำให้ต้องแปลกใจในสายตาของตนเอง...
"เอ่อ..ท่านจ้องข้ามากไปหน่อยไหม.....ข้าดูเป็อย่างไรบ้าง" หลังจากที่ลู่เหมยกล่าวขึ้นพร้อมใบหน้าเขินอายก็ทำให้เด็กหนุ่มได้สติกลับมาพร้อมหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย
"ละ..ลู่เหมยทั้งสวยแล้วก็น่ารักมากเลยเผลอจ้องมองนานไปหน่อย..ขะ..ข้าขอโทษ" เด็กหนุ่มกล่าวความจริงอย่างไรเดียงสาพร้อมกับใบหน้าที่ปรากฏความเขินอายอยู่
ใบหน้าของลู่เหมยกลายเป็สีแดงในทันที...แต่เมื่อเห็นใบหน้านั้นของเด็กหนุ่มก็ทำให้นางหัวเราะพร้อมรอยยิ้มสดใสขึ้นมาทันที
"ฮิฮิฮิ ท่านว่าที่สามีของข้าก็น่ารักมากๆเหมือนกัน" ลู่เหมยกล่าวพร้อมรอยยิ้มขึ้นมาทำให้เด็กหนุ่มหน้าแดงมากขึ้นทันที...เด็กหนุ่มก้มหน้าลงไม่กล้าสบสายตาของเด็กสาว...
"แต่ท่านก็ต้องรักษาสัญญานะ ทั้ง 2 ข้อเลย!!" ลู่เหมยที่มีใบหน้าเขินอายเล็กน้อยกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม
"อืม..ข้าให้สัญญา ข้าจะทำให้ดีที่สุดนะ" เด็กหนุ่มกล่าวอย่างไร้เดียงสาออกมาโดยที่ยังคงมีใบหน้าเขินอาย
"มาเกี่ยวก้อยสัญญากันเถอะ ท่านแม่ของข้าเคยสัญญากับข้าด้วยวิธีนี้น่ะ" ลูเหมยกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่น่ารักของเด็กสาว
"อืม..." เด็กหนุ่มผงกหัวตอบรับ
หลังจากนั้นลู่เหมยก็ยื่นนิ้วก้อยเล็กๆของนางออกมา เด็กหนุ่มเลยทำตามเด็กสาวหลังจากจากเกี่ยวก้อยกันแล้วก็ค้างอยู่ท่านั้นสักพัก...
"ฮิฮิฮิ ท่านสัญญาแล้วนะ ท่านต้องแต่งงานกับข้าเท่านั้น!!" ลู่เหมยกล่าวล้อเด็กหนุ่มออกมาพร้อมรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดู
"อะ..อืม ข้าให้สัญญา" เด็กหนุ่มกล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้มเขินอายบนใบหน้า...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
2K
